Poems by Hannie Rouweler

 
Poems by Hannie Rouweler
 
 
There is always more than just that
 
Give me your heart and I’ll say something about it
how blood is pumped through the chambers of your soul
and valves serve as a kind of huge locks
that close automatically when there is plenty and high water
to protect that sensitive and restless heart.
 
The heart, that present heart, that beats through the days
like a silent timer that knows exactly again and again
the hour and what would be best to do.
On the run for a while but never for too long, never in overdrive,
be quiet for a while to be able to return to oneself in rest.
 
There is always more than just that, the vulnerable feeling parallel
that the mind should not fail too often.
We know all numbers, the divisibility, and sometimes a thing is
only matter, it has to prove itself over and over again
otherwise invalidated, outdated, consumed and subcontracted
to all uncertainty, suffering, the fate that strikes, irreversible.
 
 
Er is altijd meer dan dat alleen
 
Geef mij je hart en ik zal er iets over zeggen,
hoe bloed door de kamers van je ziel zal pompen
en kleppen dienen als een soort van enorme sluizen
die bij overvloed en hoogwater vanzelf dichtgaan
om dat gevoelige en rusteloze hart te beschermen.
 
Het hart, dat aanwezige hart, dat klopt door de dagen
als een stille timer die steeds opnieuw precies weet
hoe laat het is en wat het beste zou zijn te doen.
Even op hol slaan maar nooit te lang, nooit in overdrive,
even stil zijn om naar zichzelf terug te kunnen keren in rust.
 
Er is altijd meer dan dat alleen, het kwetsbare gevoel parallel
dat het verstand ook weer niet te vaak in de steek moet laten.
We kennen alle getallen, de deelbaarheid, en soms is iets
slechts materie, het moet zichzelf steeds opnieuw bewijzen
anders ongeldig verklaard, gedateerd, verbruikt en uitbesteed
aan al het ongewisse, leed, het lot dat toeslaat, onomkeerbaar.
 
 
And the rest is silence
(from: Hamlet)
 
The soundless message and the soundless moving
of some branches, of thoughts still singing
in the silence of the room. The wires of the braided
cloth hang loose on the window of the forgotten, the flown
birds that do not return to the garden. No shelter.
 
I would like to break this waiting with a harmony
invented from high and low tones such as church organs
bring the stained glass images to life. I would
like to see you as I remember you for the last time
that I saw you. Your sitting posture, your eyes like a story
 
that neither begins nor ends. Something would stay
hanging between wall and light, behind the clouds
that dispel the monotony of the waiting existence.
 
 
En de rest is stilte
(uit Hamlet)
 
Het geluidloze bericht en het geluidloos bewegen
van enkele takken, van gedachten die nog doorzingen
in de stilte van de kamer. De draden van het gevlochten
doek hangen los aan het raam van vergeten, de gevlogen
vogels die niet terugkeren in de tuin. Geen onderdak.
 
Ik zou dit wachten willen doorbreken met een harmonie
bedacht uit hoge en lage tonen zoals kerkorgels
de afbeeldingen glas in lood tot leven brengen. Ik zou
jou willen zien zoals ik me je herinner de laatste keer
dat ik je zag. Je zittende houding, je ogen als een verhaal
 
dat niet begint en ook niet eindigt. Iets zou dan blijven
hangen tussen muur en licht, daarachter de wolken
die de eentonigheid van het wachtend bestaan verdrijven.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s