Poezi nga Raimonda MOISIU

 
Poezi nga Raimonda MOISIU
 
 
Zogu dhe “Shaga” 
 
Një vështrim i heshtur, i egër,
më shton ankthin e pritjes,që
si një mur i ngurtë,
qëndron para meje.
 
Nëpër cipën e plasur të hënës,
mundohem të zhytem në ujrat
shumëngjyrëshe të dritave
të rrugës,
derisa piklat e vesës
të lagin trupin tim.
 
Që përtej,
ndjej guitjet e pëllumbave të egër,
që vijnë nga thellësia e pyllit…
Dëgjoj sinfoninë e zogjve të lumtur, që
bisedojnë me
thellësirat e shpirtit dhe me
dëshirën time kokëkrisur, që
të rri strukur pas teje,
si një zog i zënë..
 
Një zog me pendë të arta,
i buzëqesh fytyrës time dhe
me sqepin që nuk i rreshtin këngët,
po më sjell puthje.
 
Po zbret,
që nga dega mbi mua
po më puth te flokët,
në qukën e gushës,
dhe…në buzet e mia të dëshpëruara …
Ky zog pendëartë, dhuratë
nga “qyteti” im i lirisë,
që gjithmonë më shtyn për mëkate.
 
Ka erdhur pranvera …
Ky grafullim lulesh,
përball dritares sime,
kjo erë që e sjell aroma e
petalkave që nga Mesdheu,
po më cmënd për dashuri.
 
Unë zbërthej komcën e parë,
të këmishës sime;
Bëj dashuri me erën!
Moj erë,
që po hyn e butë,
e ngrohtë, e ëmbël, intime ,
që po hyn ngado në qënien time,
sic hyjnë pa ndrojtje tingujt e serenatave,
që vijnë nga atdheu….
 
Të dua!
Unë e cmendura,
që mezi pres cdo mbrëmje,
në një cast të vetëm;
Të vetëm….!
Të qetë,të heshtur,ëndërrimtar,
të marr ngrohtësinë, brishtësinë,
e trupit tënd.
 
Të më zgjosh agimin,
të më thuash dicka….
Të ndjehem grua!
Se unë jam një grua,
E di që jam grua, apo jo?
 
Mërmërimë në shtrat…
Buzëplasur po të pres,
që përvëluar të mërmërisësh,
qoftë një herë të vetme;
Shaganeja ime!
Më recito tërë natën nën hënë;
Eseninin !
 
Mërmërij dhe puthmë me Eseninin!
Por një varg….!
Vetëm njërin ….!
Mos e nxirr nga goja;
“ Xheloze nuk është më për mua Shaga”
 
Unë të dashuroj!
Zog pendëartë!
Këndo serish, ndryshe,
do të pushojnë të rrahurat e zemrës sime,
që rrahin të lira,
si pendët tënde nëpër ajër.
 
Të dashuroj!
Po pres të fluturoj,
për në udhën tonë.
Pres castet pafund,
për në pyllin tërë blerim,
të ngrohur,
me përvëlimin e trupave tanë…
 
Dy zogj të lumtur,
kërkojnë, dashuri…dashuri…
Nata po ikën…… hëna lart derdh rreze,
si të qarat e Shaganesë!
 
 
Ndonjëherë….
 
Ndonjëherë…
Qënia ime më duket si një kufomë,
që mezi po pret castin,
e nisjes drejt një botë të padukëshme.
Mundohem të flak tutje trishtimin,
e mungesës së vështrimit adhuronjës.
-.-
Si një kujtim i ndezur në buzët e mija,
përpiqem t’i thurr serenata,
buzëqeshjes dhe vështrimit ,
në kaltrinën e syve të mij,
të syve të një të panjohuri.
-.-
Më grish – grishje përpirëse si instinktet,
dëshira për të udhëtuar,
mes shpirtit të trishtuar e nostalgjisë,
në ankthet e zemrës sime.
-.-
Ndonjëherë…
Ritmi i takave të mija,
plasarit mendimin e frikshëm dhe
nuk gjej rezonancë drite
t’i shkëputem rrënimit.
-.-
Përhumb mes dridhjeve të nxehta të mëkatit dhe
në mjergullën e syve të rebeluar,
pres me padurim një dashuri të re….
Më mbërthen si një kështjellë erërash
kjo dëshirë rebele:
Të jetoj qoftë edhe një cast të vetëm,
atje ku
era të më shpupuritë flokët,
buzët të këputin petale trëndafilash, nga ata
që qëndrojnë kryelartë në kopështin tim.
-.-
Ndonjëherë…
Dua ta përqafoj fort të dashurin,
si ulkonja që përfshin këlyshin e saj,
si manare të thithë nektarin e gjirit tim.
T’ia përkëdhel flokët ndërsa
buzët e tij të nxehtë të mërmërisin
papushim, emrin tim.
-.-
Ndonjëherë …
Dua dikush të më pëshpëritë,
marrëzirat e botës së sotme, që quhen;
brishtësi, ëmbëlsi, ngrohtësi.
Dua vetëm të bëj dashuri!
Të flak mendimin se ka Vdekje!
-.-
Këtej – humnerat e vdekjes
Andej – parajsa e dashurisë
E unë, kë të zgjedh?
Dua vetëm të bëj dashuri!
 
Raimonda MOISIU
Jacksonville Florida USA

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s