Poezi nga Bilall M. Maliqi

 
Poezi nga Bilall M. Maliqi
 
 
NË PORTËN PA NUMËR
 
Para se të troket pleqëria
Në portën e përhirtë
Pa numër
 
Përpiqu ta gjesh udhën
Për të trokitur
Përmes ndjenjës së thinjur
 
Atë çast
Le të jetë heshtje
Flasim
Përmes syve të përlotur
 
Para se të na gjejë pleqëria
Fshehur
Qoshqeve të pluhurosura
 
Të përqafohemi
Qoftë përmes ëndrrave
Të bukura rinore
 
Pastaj…
T’ia ngrisim dashurisë
Së mbyllur në grusht
Një ngrehinë përjetësie.
 
 
FRYMA IME
 
(Më) ngeli (veç) një frymë
Për të arritur cakun
(mos qoftë frymë e fundit)
 
Aty ti derdhi ca vargje
Siç e shkund dergjen i sëmuri
 
Frymë(zim) që ndan idhtësirën
Nga ëmbëlsira
Dhe tremb ato ëndrra fatkobe
 
Pastaj…
Me dorë t’i shtypi fjalët
E mbledhura
Në sheshin e heshtjes
 
Fryma ime
(mos qoftë e fundit)
Një ditë
Do ta grimcojë në hapësirë
Edhe Asfiksinë e vdekjes.
 
 
FSHEHTËSI E ZBULUAR
 
Ajo erë shkundi pluhurin
Që kishte mbuluar ca fshehtësi
 
Për të zbuluar shkronjat
E mbyllura në kovertë të hirtë
 
Pastaj hijet me syze
E pa syze
Lexojnë çfarë shkruhet
Brenda tekstit të harlisur
 
Tanimë gjithçka shihet
E nuk fshihet
 
S’ka më mbyllje
As fshehtësi
Nëpër hullit e rudhura të kohës.
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s