Biçikletën nget si një i verbër… / Poezi nga Odise Kote

 
Poezi nga Odise Kote
 
 
Biçikletën nget si një i verbër…
 
Vrapo më mirë midis granatave, se sa gërmadhave,
Që bota mos shkojë drejt ferrit, fëmijë lufte në KIEV.
Fatin e parashkruar mos e lidh me këtë dry prej gjaku e mishi,
Në shtëpinë mbushur me mina, ku hidhemi në erë.
 
Nuk fle dot, nuk fishkëllen dot, ka ulërimë avioni e predhash,
Ti kërkon dritën, aromën e qumështit, aromën e pyllit.
Dhembshuria zbret mbi tokë kur zoti ndjen mall për njeriun,
Fatin e parashkruar mos e lidh me këtë dry prej gjaku e mishi.
 
Ik, ik o ëngjëll i pafaj? I pajetë, në urën këputur përmbi lumë,
Që biçikletën e atit të humbur, si një i verbër e nget.
Fotografo pellgjet, cifëlat e copëzat e trupave nëpër gropat,
Ndërsa në treg ka vetëm qirinj varrezash për festë …
 
Ik o ëngjëll i pafaj, që biçikletën e atit nget si një i verbër …
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s