Poezi nga Mimoza Rexhvelaj

 
Poezi nga Mimoza Rexhvelaj
 
 
Epitaf për poezinë që krijoj
 
Në paretet e buzëve të poetit
Je mjaltë mështekne poezi,
Altari je, ku shpirtërat e pagjumë,
Flijohen e zgjohen, në pafundësi.
 
Etjen ma ndez me eshkë Jezerce
Mbi ballë një fanar ma saldon,
Me perçina ndjenjash të holla
Me një ngutje që shpesh më huton!
 
Flladi që frymon në vërri e në bjeshkë
Për mua je, e sall për këtë risi
Në yzengjitë e tua dua të var hovin
E qumështit tënd, të bekuar poezi.
 
 
MOS MË THONI…
 
Kot mburret qielli me yjet
E mbjellë kinsë në arën e vet,
Yjet janë të miat e pikë
Të miat tash dymijë vjet.
 
Në hënë nuk shkohet në këmbë
As me karro të blinduar nuk shkohet,
Mos më thoni se karakteri im
Në rrethana të tjera tjetërsohet!
 
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s