Poezi nga Mimoza Bici  

 
Poezi nga Mimoza Bici
 
 
Po çelin kumbullat
 
Po çelin kumbullat e bukura ime
pjeshkët, qershitë
Ty akoma s’të ka ngrohur dielli
trembur sytë e zinj
 
Dhe në djalli qofsha unë
eja pak në krahët e mi
sa të rritesh shoqesh të tjera
ndezur ngjyrash xhelozit’
 
Eja rritu edhe pak
Oh sa pak edhe pak
Do shpërthesh degësh shijim
duke rënë krahëve të mi
do ikësh porsi era
kësaj jete s’gjen qetësi
 
Kush të gëzon
sa pranverën po harron!
 
Mos u tremb e bukura ime
çelën lulet syve të mi
ti nuk je
strukur diku
më thuaj ku?
Malli im u bë qiell
yje petalet e tua
Po dashuroj hënën për ty
Kushedi do çelesh ëndrrave
pas meje tinëz vrapuar
 
Po çelin kumbullat e bukura ime
pjeshkët, qershitë
Ti nuk je
strukur diku
më thuaj ku ?
 
 
***
 
Nuk kam çfarë të të them më shumë
Po zbres vitet
gjysëm shekullit të ri.
Derisa t’më afrohet
sekonda e lindjes
për t’u rifutur
errësirës,
mitrës së Universit…
Rikthim
i shpirtit magjik
ku më pret
dashuri e vjetër .
 
Sado lodron
kësaj toke,
nuk rresht së lënduari
për ty,
shpirti im i bukur !
 
Tani,
akoma kam kohë
të të dua,
dashuri e re
pluhur kësaj jete.
Do të dua edhe pak…
Jam femër për t’u dëshiruar
ledhatuar,
për këtë jam krijuar.
Ndaj zbres vitet
gjysëm shekullit të ri
Edhe pse Ti, nuk je Ai !
 
 
Duke kërkuar ëndrrën
 
Duke kërkuar ëndrrën
gjeta një oaz dëshirash
Një shtëpi plot me trëndafila
Fëmije flokëgështenj
flokëartë , të kuqe karamele
syqiell e synatë
Të gjithë rreth një ëndrre të zjarrtë
 
Duke kërkuar ëndrrën
Ndërtova një Kështjell të mëndafsht
Kishe vend plot
për njerëzit me dashuri të madhe
për fëmijët kish vend plot
 
Unë mbeta jashtë…
Fryma ime i shtyu drejt një udhe misteri
Çdo gjë do filloj nga e para
Jo si nga shpella apo errësira
Çdo gjë do filloj nga e para
Aq shume drit ka dashuria lindur tokës
Nuk ecin verbuar
Ecin me krah zogjsh fluturash
Ecin me erën
fllad lënduar
për të humburit e mi
 
Po i le në udhëtim
le të shkojnë në atë ëndërr
thirrje shpirti pambarim
duke pritur atë përqafim
krah fluturash.
 
Flokëgështenj, flokëartë, të kuqe karamele,
Syqiell synatë
rreth oazit larguar
përdore pa dhimbje …
 
Unë shoh tek po largohen
fluturuesit e Kështjelles së artë
me atë lumturi drithëruese
për t’mos mbetur asgjë pas
teksa rri ngrohur dhimbjes
me të gjithë të ikurit e nëndheshëm
mbetur këtu me mua
 
Tani nuk di,
Dashuria e madhe mbeti këtu,
apo e morën të lumturit
larguar
ku nuk dinë se ku?!
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s