Poezi nga Nora Halili

 
Poezi nga Nora Halili
 
 
N’KONAK T’VJETËR
 
Shpesh me flatra malli jam fillue,
me kap andrrat qi mendjen m’kanë zan lak.
Nan nji mriz frymën kam ndalë,
edjen kam shkimë n’gurra t’drunjta .
 
N’zheg t’ditës jam turrë me vrap,
n’livadh ku drethëza m’ka keshë…
Jam lëshue nji rrgalle, nji çetë kam ngjit,
imshta dëshirat mshefë mi ka…
 
Kur Koren e Merturit dielli falmeshëndet,
pranja katunin ka mlue.
Kapuçat kam qit me yjet,
andrrat n’krahnuer kam marrë…
 
Majen e Hekurave nadja kur zbardhë,
e para rreze n’Qafë të Kolçit shkrep.
Me verin jam marrë ngryka grykë,
dhe bora m’ka dhanë dashtni.
 
N’drum t’botës ngarkue me halle,
endem pa shpresë, pa ditë për ku.
Kangët ma s’i këndoj, me folë kam harrue,
shpirtin kam lanë n’konak t’vjetër…
 
Shpesh me flatra malli jam fillue…
 
 
PRANVERË…
 
Me varrë shtati,
e dëshira t’ngrime.
Si vocrrake plot andrra,
n’botën e mbrapsht…
 
Mes piskama shpirtash,
e droes për t’nesermen…
Erdhe me bojna jetë,
Pranverë…
 
 
HANA
 
Dikur, diku, dikush,
n’qytet varrezat e kohës, pa kohë…
Kish dasht, kish dhanë dhe shpirtin,
fillikat, cullak kish mbet.
 
Skeletet e harresës luhati,
shtegtoj n’flatrat e natës…
Mbi rrënojat e shpirtit ish ngrit,
legjendë urbane…
 
Kish dashtë, kish dhanë dhe shpirtin…
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s