Poezi nga Sinan Vaka

 
Poezi nga Sinan Vaka
 
 
LIRIKË PRANVERE
 
Pranvera gjithësine krejt në heshtje
me blertësi e ngjyra do mbulojë,
të tepërt do të falë buzëqeshjen ,
mbi lule dhe në shpirt kur te breroje .
 
Por s’di, por s’di , kjo ngjyrë e zefirit
që kaltërimen të hedh kolor mes syve,
më fut në jerm , kllapisë së të pirit,
a mos ky sens si sfinks na lodh të dyve ?
 
Mornicat marrin vrullin e pas heshtjes,
e ndjej gjithçka në turbullimin tënd,
paska një kohë që Ti ,ti falesh brejtjes,
prej shpirtit tim , që tëndin ëmbël çmend .
 
 
NJERIU
 
Halli i keq më ka pushtuar
Akrepi i kohës orën mban
O Zot me ty jam zemëruar
Kam shpirtin kthyer në kallkan.
 
” Ku je ” , prej ego – s ulëras
” Që me braktis çastin e keq “
Dhe nuk pushoj gjithnjë bërtas
Si mëkatar me shpirtin dreq .
 
Por ora ikën, fruti i ecjes
Më bën të qetë vetvetiu
Më çel instiktin e ndërgjegjes
Pra firaunin tek njeriu.
 
Në mbremje sedër përkedhelur
Të mirën jetes ja përflas,
Si nje shenjtor nga fati i velur
Për drejtësinë e Zotit flas.
 
 
HIJE QË PUTHEN
 
Hijet tona stërzgjateshin, përuleshin
drithmëronin nga flakët e zjarrit
i rrëmbente errësira dhe treteshin
në iluzionin e mistershëm të të parit.
 
Pse ndodheshim aty s’e kujtoj
sepse harresa është frut i viteve,
por, zjarri që loste me siluhetat, mendoj
formësonte dlirësinë e bukur të hijeve.
 
Kur zjarri sadopak fillonte të tretej
errësirës, ishim që të dy të ngutur,
kujtoj një pëshpërimë që ndërgjegjej
se kishte parë dy hije duke u puthur.
 
 

One thought on “  Poezi nga Sinan Vaka

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s