MUMJA / Poezi nga Odise Kote

 
Poezi nga Odise Kote
 
 
MUMJA
 
Ai e di që virgjëresha Mari dhuroi mitrën për zotin,
Ashtu si gjeniu di përgjigjen para pyetjes.
Zakoni kur sillte në shtëpi mace të braktisura,
Ka marrë formën e e re të heshtjes.
 
Ai e di se dashuri e vërtetë mbeti llogari e gabuar
Turpërim i virgjër, ndryshueshmëri e çmendur.
Zanat’ i të jetuarit qenka kaq i vështirë,
Copëz urtësie, frikë që sorollatet rrugës.
 
Nuk pret të ngrohet nga një flakë e vjetër,
Lidhur epshit, prej mishit në mish – ky dryn.
Një laraskë vjen rrotull, fshehtas poshtë resh,
Dhe dushi mbrëmësor s’e dëbon dot vetminë.
 
Ai e di që duhet të mësojë si të vdesë,
Me heshtjen e përuljes, përshpirtjen e flakës.
Tokës t’i afrohet në sqarim përfundimtar,
Diellit të ditës, errësirës së natës.
 
Ai e di që virgjëresha Mari i dhuroi mitrën zotit,
Jezuesin kryqëzuar, torturë e shqyrtim në gjumë.
Ashtu si gjeniu që përgjigjen di para pyetjes.
Tragjedia i vjen prej asaj që ai do më shumë.

One thought on “MUMJA / Poezi nga Odise Kote

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s