Poezi nga Emily Dickinson (1830-1886) / Shqipëroi: Alfred Kola

 
Poezi nga Emily Dickinson (1830-1886)
 
 
Jeta gatìtu—Pisqollë e mbushur
 
Jeta gatìtu—Pisqollë e mbushur
Qosheve—gjer një Ditë agoi
Kaloi i Zoti—i njëmendët
Dhe me vete tutje Më çoi—
 
Dhe tash bredhim Ne ndër Pyje
Dhe tash gjuajmë Ne një dre—
Dhe çdo herë që flas për Të
Malet gjegjen prej andej—
 
Dhe buzëqesh, dritë të përzemërt
Mbi Luginë teksa ndriçoj—
Si fytyrë Vezuviane
Kënaqësinë e përçoj—
 
Dhe sos Dita—dhe vjen Nata—
Zotërisë Kokën ia ruaj
Më mirë se në pendë Rosaku
Poshtë jastëkut—më mban mua—
 
Për Të Hasmit—i sjell vdekjen—
S’e trazoj Askënd dy herë
Kujt ia shtroj Syrin e Verdhë
Gishtin shkrep, ai do bjerë—
 
Dhe pse mund—Ta mbijetoj
Gjjatë pas meje—rroftë Ai—
Sepse kam fuqi të vras,
Por të vdes—jam pa fuqi—
 
 
My Life had stood—a Loaded Gun –
 
My Life had stood—a Loaded Gun –
In Corners—till a Day
The Owner passed—identified—
And carried Me away—
 
And now We roam in Sovreign Woods—
And now We hunt the Doe—
And every time I speak for Him
The Mountains straight reply—
 
And do I smile, such cordial light
Opon the Valley glow—
It is as a Vesuvian face
Had let it’s pleasure through—
 
And when at Night—Our good Day done—
I guard My Master’s Head—
’Tis better than the Eider Duck’s
Deep Pillow—to have shared—
 
To foe of His—I’m deadly foe—
None stir the second time—
On whom I lay a Yellow Eye—
Or an emphatic Thumb—
 
Though I than He—may longer live
He longer must—than I—
For I have but the power to kill,
Without—the power to die—
 
 
Thuaje të vërtetën, por tërthor—
 
Thuaje të vërtetën, por tërthor—
Suksesi qëndron në Qark
Për pak Ëndje na tejndriçon
E Vërteta çudi lë pas
 
Siç ua zbeh Rrufenë Fëmijëve
Në shpjegim me dashuri
Ndrittë e Vërteta dalëngadalë
O çdo njeri në verbëri—
 
 
Tell all the truth but tell it slant —
 
Tell all the truth but tell it slant —
Success in Circuit lies
Too bright for our infirm Delight
The Truth’s superb surprise
 
As Lightning to the Children eased
With explanation kind
The Truth must dazzle gradually
Or every man be blind —
 
 
Sosi jeta dy herë para fundit—
 
Sosi jeta dy herë para fundit—
Ende mbetet për t’u kuptuar
Po t’zbulohet Pavdekësia
Është rast i tretë për mua
 
E pamatë, dot s’fytyrohet
Ndonëse k’to ndodhën dy herë.
Na shpërfaq Ndarja parajsën,
Dhe çfarë bëhet në skëterrë.
 
*Koment që ndihmon leximin…
 
Folës/i/ja thotë: “Para se të vdisja vetë, kam njohur vdekjet e dy njerëzve shumë të dashur për mua, vdekja e të cilëve, një farë mënyre, ma grabiti vitalitetin.
Mbetet të shihet nëse ka jetë më tej. Ky është një koncept i pafundmë dhe i pakapshëm saqë është e kotë të përpiqesh ta imagjinosh. Vdekja e njerëzve të tjerë është e vetmja mënyrë për t’iu qasur parajsës, dhe (fatmirësisht) e vetmja mënyrë për të mësuar mbi ferrin.”
 
Përkthyesi
 
 
My life closed twice before its close-
 
My life closed twice before its close-
It yet remains to see
If Immortality unveil
A third event to me
 
So huge, so hopeless to conceive
As these that twice befell.
Parting is all we know of heaven,
And all we need of hell.
 
 
Funeralin ndjeva, në Trurin tim
 
Funeralin ndjeva, në Trurin tim,
Dhe vajtues andej këndej
Vazhdonin shkelnin—gjersa m’u duk
Se Ndijimi çau përtej—
 
Dhe kur më pas të gjithë zunë vend,
Si daulle, Shërbesa ndihej—
Vazhdonte rrihte—gjersa mendova
Se mendja ime po mpihej—
 
Më pas dëgjova të ngrinin Arkën
Dhe krisjen mes përmes Shpirtit
Me ato Çizme Plumbi, sërish,
Hapësira—filloi kumbimin,
 
Meqë krejt qiejt ishin Kambanë,
Dhe Qenia, veçse një Vesh,
Heshtja dhe Unë, e çuditshmja Racë,
Rrënuar, vetmuar, në shesh—
 
Më pas një Dërrasë në Arsye, u thye,
Dhe rashë poshtë e më poshtë—
Qëllova një Botë, në çdo fundosje,
Dhe Sosi dija—e plotë—
 
 
I felt a Funeral, in my Brain
 
I felt a Funeral, in my Brain,
And Mourners to and fro
Kept treading—treading—till it seemed
That Sense was breaking through —
 
And when they all were seated,
A Service, like a Drum—
Kept beating—beating—till I thought
My mind was going numb—
 
And then I heard them lift a Box
And creak across my Soul
With those same Boots of Lead, again,
Then Space—began to toll,
 
As all the Heavens were a Bell,
And Being, but an Ear,
And I, and Silence, some strange Race,
Wrecked, solitary, here—
 
And then a Plank in Reason, broke,
And I dropped down, and down—
And hit a World, at every plunge,
And Finished knowing—then—
 
 
22549821_493872800982523_2540650118735494747_n
 
Shqipëroi: Alfred Kola

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s