Agron Shele (Albania – Belgium)


Agron Shele (Albania – Belgium)

https://atunispoetry.com/

Agron Shele was born in October 7th, 1972, in the Village of Leskaj, city of Permet, Albania. Is the author of the following literary works: “The Steps of Clara” (Novel), “Beyond a grey curtain” (Novel), “Wrong Image” (Novel) , “Innocent Passage” (Poetry), Whiste stones ( poetry) RIME SPARSE -Il suono di due voci poetiche del Mediterraneo (Poesie di Agron Shele e Claudia Piccinno), La mia Musa (“Libri di-versi in diversi libri” – Italy, 2020); murmure d’ un autre monde (poetry), “Ese-I and Ese-II) ” . Mr. Shele is also the coordinator of International Anthologies: “Open Lane- 1,” “Pegasiada , Open Lane- 2 , ATUNIS magazine ( Nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 )” and Atunis Galaxy Antholgy 2018, 2019, 2020, 2021, 2022. He is winner of some international literary prizes. Is a member of the Albanian Association of Writers, member of the World Writers Association, in Ohio, United States, Poetas del Mundo, WPS, Unione world Poetry and the President of the International Poetical Galaxy “Atunis”. He is published in many newspapers, national and international magazines, as well as published in many global anthologies: Almanac 2008, 2017; World Poetry Yearbook 2009, 2013, 2015, The Second Genesis -2013, Kibatek 2015-Italy, Metafora (Poland), Keleno- Greece, etc. Currently Resides in Belgium and continues to dedicate his time and efforts in publishing literary works with universal values.


Image that is raised

The time marches ahead
It doesn’t know how to stop the hour hands
Nor how to change the destiny of the road it chose.
Long is this throb, like the sound of church bells
where I congregate.
Or simply a fragment of what vanishes in the air
And again, the same mirror appears.
A reverence,
A hand in the name of father, son and holy spirit
To the knights whose spilt blood is on each erected stone
And the saints pictured on cupola, hunting the devils.

They have fallen on earth nowadays
I see them celebrate
I see the apocalyptic flood
A sea raised from the abyss
And a Noah that pushes his ark
To give an end
To the hope weaved on earth
From the new avaricious that rebuild their lives
from a foundation of pain
To be demolished again into the Hades waiting for them.

The time flies ahead
With its head turned aback
Towards a remission to save the soul
From the sinful fleshly temptation
Outside the skin
Tattoos with disfigured faces
Idols up in flames
Anchors of ships on pirate crusades
With soutane waving in the wind
Prayers for disease;
Because nothing can be more than a human
Except for the image of the clay effortfully constructed

 

Shëmbëlltyrës që e ngre

Koha ecën përpara
s’di të ndalojë akrepa,
as të ndryshoje fatin e rrugës që zgjedh.
E gjatë kjo rrahje, si kambanë e katedrales ku shkoj
apo thjesht një fragment i asaj që fluturon
Prapë e njëjta pasqyrë shfaqet;
një përkulje,
një dorë në emër të atit, birit dhe shpirtit të shenjtë
kryqtarëve që çdo gur e ngritën me gjak
dhe një kupolë me shenjtoren që përzë djajtë.

Ata sot janë mbi tokë
i shikoj festës së tyre
dhe përmbytjes në apokalips,
ku një det ngrihet përfund
e një Noe shtyn arkën e vet
të sosë
shpresën e endur mbi dhe
me lakmitarë të rinj që do ndërtojnë jetën mbi dhimbje
e shemben prapë Hadit që i pret.

Koha ecën përpara
me kokën e kthyer pas
te një falje që shpirtin e shpëton
nga mishi që përherë tundon,
jashtë lëkurës
tatuazheve me fytyra morformash
idhujsh dhe djegies së tyre
spiranca anijesh në kryqëzata piratësh
me veladonë ngritur përmbi erë
lutjes së sëmundjes:
pse asgjë s’mund të jetë më shumë se një njeri
përveç shëmbëlltyrës së baltës ngritur me aq mund.

 

Wind-birds’ amnesia

The same scenery will appear again
Again, the leaves are going to yellow
In nature and soul
In the season that birds are ready to leave behind
Past dreams
Flying so far,
Disturbances lost to time – nostalgia
To the swan’s lake and imprinting fluttering wings onto the soul.


I don’t know why the view changed the colors today
It became yellow like Van Gough’s canvas
With the same pain
The same disfigurement
Torn shawl
Rain that penetrates bones
Rain that tears through acrylic glasses
And the steps speeding without destination
In the metro of the city
To the core of urban onrush
Breathing to the very first door
That bornes the light
To another world
With more parks that hold arrays of empty benches
Such long rows
Made to wait for the one that is going to feel the linden scent
And will appear as shape to the figuration of thoughts

It is autumn
The season of grand fall
The past time committed to memory
With lonely tree trunks
Exposed to the bones
And wind’s birds that have already left


Harresa e shpesëve të erës

E njëjta pamje do rishfaqet sërish
e sërish gjethet do zverdhen
në natyrë dhe shpirt
me stinën që zogjtë janë gati të braktisin
ëndrrave të shkuara
fluturuar aq larg,
trazimeve të humbura nostalgjisë – kohë,
liqenit të mjellmave dhe gjurmë – flatrave rrahur gjer në shpirt.

S’di pse vështrimi ndryshoi ngjyrat sot
u bë i verdhë si telajo e Van Gogut,
me të njëjtën dhimbje,
të njëjtin shpërfytyrim,
shall të grisur,
shi që depërton gjer në kockë,
shi që gris xhamat akrelinë
dhe çapa të shpejtuar pa destinacion
në metronë e qytetit,
kërthizës së dyndjes urbane,
frymëmarrjes në portën më të parë
që çel një dritë
e hap një botë tjetër,
më shumë parqe që radhitin stolat e boshatisur
aq gjatë
sa për të pritur dikë që do ndiejë aromën e blirit
e do shfaqet si formë trajtave të mendimit.

Është vjeshtë
stina e rrëzimeve të mëdha,
paskohë e shkuar e gjitha në memorie
me trungje të vetmuar
zhveshje gjer në asht
dhe shpesë të erës që tashmë janë larguar.

 

Shine

My backward day
arriving behind the door, that knocks on my memory
remembering times when I was running through meadows
now conquered by fumes!

Perhaps that cloud will scatter
And the rays of light will appear once more
Not for the eyes of my childhood
But for a better and brighter world

 

Shndrit

Dita ime e prapë
ardhur pas portës që troket në memorie
tek kujton kohët kur vrapoja
tashmë të pushtuara nga flogu i tymit!

Ndoshta ajo re do hapet
dhe rrezen e ditës do e rikthejë sërish,
jo për sytë e vegjëlisë time
por për një botë që të tërë e shndrit.

 

***

A radiating glow
To the moon hidden in the secret lakes
That withers in winter
As vapour from the trees
As vapour from the deer’s
Rummaging under the snow, the daily path
Blazing to life
And galloping into tomorrow
Freely cantering
To the meadow,
hoping that spring is blooming


***

Një shkëlqim i hapëryer
pas Hënës së fshehur në liqene të fshehta
që teret dimrit
avullit të drurëve
avullit të drerëve
rëmimit nën borë, për udhën e përditësisë
flakëruar jetës
dhe vrikthit të së nesëmes
në një linkth të shpenguar
lëndinës shpresë që do çelë një pranverë.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s