GAZA – Poezi nga Maram Al Masri / Shqipëroi: Maksim Rakipaj

 
Poezi nga Maram Al Masri
 
 
GAZA
 
Amësia: Palestina
Atësia: Bota
Mosha: e lashtë sa Toka
Profesioni: Mbijetesa
 
Atje poshtë
Çdo ditë një njeri
Dhe një nënë që sheh tek ai,
Si çdo nënë
Një qënie të dashur e të bukur
Përgjakur
Shtrirë mbi një vig
Në vend që të jetojë dhe të plaket
Si banorët e kësaj bote
 
Gaza krijon:
“Barku im, bartës i jetës, i çarë
Si trupat e prindëve të mi, motrave, vëllezërve
Dhe fëmijëve të mi.
 
Në vend të dhuratave,
Nën pemë,
Trupat e tyre
Mbështjellë si dhuratë nga vdekja.
 
Në vend të dritave shumëngjyrëshe
Si ato që rrugët e botës ndriçojnë
Rrugët e mia,
Nga bombat ndriçohen
 
Në vend të ujit,
Nga rubinetat
Gjaku i adoleshentëve të mi rrjedh.
Edhe minjtë, kanë uri dhe etje në shtëpinë time.
 
Shkatërrim,
Shkatërrim.
 
Ulërimë,
Ulërimë.
 
Por në veshët e qiellit nuk arrin,
Ka pushim për festat qielli
As në sytë e profetëve
Sepse po ndjekin
Një ndeshje futbolli.
 
Dhe unë po vdes,
Po vdes,
 
Po vdes.
Dhe askush
Nuk nuk nuk nuk nuk
Nuk e çan kryet.”
 
 
maks
 
© shqipëroi Maksim Rakipaj

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s