Poezi nga Iliaz Bobaj

 
Poezi nga Iliaz Bobaj
 
 
DO TË HESHT
 
Do të hesht si një shtëpi e vetmuar
dhe heshtjes,
di t’ia mbyll derën brenda vetes.
Por druhem si i padituri përballë dijetarit,
se çfarë do të them,
kur të flas pas heshtjes…
 
 
DASHURIA
 
I japim gjithçka dashurisë,
shpirtin tonë me gjithë ç’ka brenda.
Vjen çasti na lë,
si një zog, drejt qiejve të lirisë turret.
Na merr gjithçka nga ngrehina e shpirtit,
na lë vetëm muret.
 
 
ORA E MBETUR
 
Rri e varur në mur,
si një kujtesë e kohës së shkuar.
Akrepat flenë diku në shkretëtirën e fushës,
zemra e aparatit ka heshtur.
Tashmë ekziston thjesht si një numër.
Si njeriu i gjallë, që jeton si i vdekur.
 
 
LOJA ME FJALËN
 
Fjala sjell jetën dhe vdekjen.
Njeriu bëhet edhe rob edhe zot i vetvetes,
me një fjalë të vetme.
Janë të çuditshëm njerëzit që guxojnë e luajnë me fjalën.
Nuk luhet,
me një armë të tillë kaq të tmerrshme.
 
 
SHTËPIA E DJEGUR
 
I kanë mbetur vetëm zgavrat e dritareve,
eshtrat e kolonave,
skeleti i gurtë i kokës,
ku vinte kapelen çatia.
…Ka mbetur edhe hiri,
që rëndon më shumë se shtëpia…
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s