Poèmes de Mirela Leka Xhava

 
Poèmes de Mirela Leka Xhava
 
 
 
La chose la plus importante
(A ma fille)
 
La chose la plus importante dans la vie
Avant moi et après moi, c’est toi,
vital : feu, terre, air, eau.
 
Les siècles t’ont amené comme Jesus à la Vierge Marie
Tu les as surmontés,pour t’arrêter dans mon siècle
Avec l’étoile du matin blanchissant les nuits
Floraison, lys de printemps à l’aube.
 
 
Gjëja më e rëndësishme
(Vajzës sime)
 
Ajo gjëja më e rëndësishme në jetë
Para meje dhe pas meje, je ti,
jetësorja : zjarri,toka,ajri, uji.
 
Shekujt të sollën si Jezusin virgjëreshës Mari
Ti i kapërceve ,për tu ndalur në shekullin tim
Me yllin e mëngjesit zbardhe netët
Çelur, zambak pranvere në agim .
 
 
L’émigrant
 
Les avions transportent l’esprit sur les cieux
Avec l’anxiété de hauteur et le cœur serré
quand vous devez vous occuper du vol.
 
Les navires transportent l’âme sur les mers
Les mouettes sentent à quel point elles se ressemblent
Entre terre et mer,pour toujours.
 
Les trains portent l’esprit sur des rails froids
Coups et sifflets bruyants
Stations d’arrêt en attente de nostalgie.
 
Les autoroutes portent des traces d’âmes
Les soupirs se sont transformés en fantômes transparents
Linéaire blanc sans fin.
 
Emigrant entre les arrivées et les départs
Avec une âme troublée et un cœur captif
Pour la terre où il descend, qui s’appelle Patrie.
 
 
Emigranti
 
Avionët mbartin shpirtin qiejve
me ankthin e lartësisë dhe zemrës shtrënguar
kur duhet të kujdesesh për fluturimin.
 
Anijet mbartin shpirtin detrave
pulëbardhat e ndjejnë sa ngjasojnë
mes tokës e detit në përjetësi.
 
Trenat mbartin shpirtin shinave të ftohta
trokitjet e zhurmshme dhe fishkëllimat
ndalesa stacionesh me pritje mallesh.
 
Autostradat mbartin gjurmë shpirtrash
psherëtimat kthyer në fantazma transparente
lineareve të bardha pafund.
 
Emigranti mes ardhjesh e ikjesh
me shpirtin trazuar dhe zemër robëruar
për tokën ku zbret, që quhet Atdhe.
 
 
Les pigeons
 
Je broie les miettes entre mes doigts
dans ces petites particules de bonheur pour les colombes
Assis sur mes paumes, mes bras, mes cheveux
Je suis plein de roucoulements de caresses, de paix
pour si peu d’amour adoré.
 
 
Pëllumbat
 
Thërmijat shkërmoq mes gishtërinjsh
në ato grimca të vogla lumturie për pëllumbat
Ulur mbi duart, mbi krahët, mbi flokët e mi
Mbushem plot me gugatje paqje, përkëdhelje
Për aq pak të dhuruar, dashuri.
 
 
Les oiseaux migrent au loin
(Pour la protection des animaux)
 
Cela fait longtemps depuis leur voyage
les oiseaux de fer géants ont des compagnons
Au-dessus des cieux crépusculaires, la fumée des villes modernes,
Ils échappent aux cris de grattement de l’asphalte, ils montent haut.
 
Nous ne voulions pas apprendre leur langue, peut-être que nous changerions quelque chose :
n’enfermons pas leur liberté dans une cage.
 
laissez rouiller les balles de chasse.
 
Les oiseaux fuient, à la recherche de la planète sans humains
Karma guillotiné, tourné vers lui-même,
fuient, ces pacifistes en attendant la paix
Sur les montagnes et les mers, comme un mirage,après le coucher du soleil
Les oiseaux migrent au loin!…
 
 
Zogjtë shtegtojnë larg
(në mbrojtje të kafshëve)
 
Ka kohë që në udhëtimin e tyre
zogjtë gjigandë prej hekuri kanë bashkëudhëtarë,
mbi qiej të muzgët, tymnajë qytetesh moderne ,
ikin klithmës gërvishtëse të asfalteve, lart, ngrihen lart.
 
Nuk deshëm ta mësonim gjuhën e tyre,
mbase dicka do ndryshonim:
të mos u mbyllim lirinë në kafaz,
t’i ndryshknim plumbat për gjah.
 
Ikin zogjtë, në kërkim të planetit pa njerëz
karma gijotinash, kthyer drejt vetes,
ikin dlirësisë, në pritje të paqes,
mbi malet e detet ,si mirazh pas perëndimit të diellit.
 
Zogjtë shtegtojnë larg…!
 
 
Au-delà de la nuit
 
Les ongles s’étendent au-delà de la nuit
Les étoiles s’éteignent, la lune dans le cosmos a changé de place
Visages humains figés, confondus avec les dieux
Ciel noir,
         sans visage,
                       essoufflé,
                               seulement quelques formes oubliées.
 
Dans le chaos de recréer le septième complexité,
Surréalisme de Dali
Des horloges déformées,
les aiguilles pendent jusqu’au sol,
tic-tac étouffante, jusqu’à extinction, notes de requiem,
résurrection des matins éternels.
 
Venise baisse le rideau des carnavals,
sortir au delà de la nuit,sans masques.
 
 
Përtej natës
 
Zgjaten thonjtë përtej natës
Yjet fiken, Hëna kozmosit ka ndërruar vend,
fytyra njerëzish të ngrira, ngatërruar me perënditë
qielli i zi,
         pa fytyrë,
               pa frymëmarrje,
                          veç disa forma të harruara .
 
Në kaosin e rikrijimit të kompleksitetit të shtatës,
surrealizëm i Dalit
orë të deformuara,
varur akrepat gjer në tokë,
tik-tak mbytës, deri në shuarje, nota requiem,
rizgjim i mëngjeseve të përjetshëm.
 
Venecia mbyll siparin e karnavaleve,
daljes përtej natës, pa maska.
 
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s