Gjinjtë e natës pa hënë / Poezi nga Luan Rama

 
Poezi nga Luan Rama
 
 
Gjinjtë e natës pa hënë
 
“Do doja një portret”, – tha vajza
ndërsa mjeshtri plak qeshi lehtë:
“Këtu nuk ka shkelur asnjë model…
nuk i dua modelet”,
mirësia e tij i mbylli sytë
trarët përgjonin
kavaleti përgjumej në heshtje, dehur nga terebentina,
jelekët e nderur të Kërçovës papritur lëvizën
kur ndodhi mrekullia,
vajza ngriti tishërtin dhe lozonjare shkoi,
dy gjinj të bardhë rrinin ende pezull
në ajrin e freskët të pranverës
fruta të ëmbël
aromë qumështi
natë pa hënë
dhe gjinjtë që nuk shkonin
ngjizur në gjumin e shprishur të mjeshtrit,
nderur në ëndërr
kullonin,
vendosur nga një dorë ëngjëlli
ku tubat e bojës « Rembrandt » prisnin agun.
Një dritë « Wermeer »-i e pushtoi atelierin
dhe spatula rrëmbeu bojën në çast
një gji, një tjetër,
dy sy të habisë
dhe mjeshtri që mërmëriste kushedi ç’këngë
kushedi ç’dashuri,
për gjinjtë e natës pa hënë…
——
(një ngjarje që më tregoi Omeri dhe tabloja e tij)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s