Libra te rinj : Një marinse koreanoveriore (Rreth librit jetëshkrimor të Kim Hyun Hee) – Përkthyer në shqip nga Lefta Hito / Përgatiti materialin Bardhyl Selimi

Libra te rinj : Një marinse koreanoveriore Rreth librit jetëshkrimor të Kim Hyun Hee Përkthyer në shqip nga Lefta Hito Shtëpia Botuese “Lilo”, Tiranë 2004 Mikesha ime, zonja Lefta Hito, më dhuroi para dy javësh një libër të përkthyer nga … Continue reading

SWEET AND HONEST (YANG MANIS DAN TULUS) – Poem by MAHAYA BINTI MOHD YASSIN / Translatd into english by Siti Ruaqiyah HASHIM

Poem by MAHAYA BINTI MOHD YASSIN Born in Negeri Sembilan, Malaysia. Holds MA in Literature, a former educator, former President Writers Association of Negeri Sembilan (PEN) 2006-2019. Distinguished Lecturer of Raja Melewar Teacher’s College and other achievements. Mahaya writes poems, short … Continue reading

Recensioni e commenti sul libro “Namste” dell’autrice Juljana Mehmeti pubblicato dalla casa editrice ” Libreria Editrice Urso”

Recensioni e commenti sul libro “Namste” dell’autrice Juljana Mehmeti pubblicato dalla casa editrice ” Libreria Editrice Urso” http://www.libreriaeditriceurso.com/mehmetiJuljana.html?fbclid=IwAR3GLAd0x5hZdo3oqc2odXe22-2JxecyibXOyfcJcJJZPSt49eN9ZF6C3mA   NAMASTÉ Sono, parte dell’universo infinito, una particella lanciata tra i paralleli piegati, di quel mondo vestito di sfumatore di luce affondato … Continue reading

ਕਲਾਕਾਰ / Rishi Pandey

Rishi Pandey     ਕਲਾਕਾਰ ਸੋਸ਼ਲਿਜ਼ਮ ਦੀ ਝਾਂਜਰ ਪਾ ਕੇ ਓੁਹ ਹਰ ਚੌਰਾਹੇ ‘ਤੇ ਹਰ ਨੁੱਕਰ ‘ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਹੋਂਣ ਦਾ ਮੁਜਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਓੁਹ ਕਵੀ ਹੈ ਖਿਆਲ਼ਾਂ ਦੀ ਭੱਠੀ ‘ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਚਿੱਤਰਕਾਰ ਹੈ ਰੰਗਾਂ … Continue reading

BUZË LIMANIT TË SHPRESËS / Poezi nga Dashamir Malo

Godina e restauruar në Limanin e Sarandës, në të cilën prej vitit 1872 – 1877, Naim Frasheri punoi si doganier.

 

BUZË LIMANIT TË SHPRESËS

Ndërsa agimi i puprut ia beh në qytet, 
dhe peshkatarët kthehen prore në liman,
në tavernën “Poseidon” fillikat jam ulur,
dhe përsëris me vete vargun Naimian.

Sakaq njëri syresh vjen e më afrohet,
një kapiten i zoti, i njohur në këtë qytet,
më thotë: Ç’bëre ti për këtë dhe’? Asgjë o mik!
Pa le pastaj, i thua vetes edhe poet!

Pse vjen kështu e drojtur, e nemitur,
kjo e sotme në vendin tënd, në vendin tim?
A do të jetë e nesërmja aq e ndritur,
siç i këndoi me mall rilindasi Naim?

Buzë këtij deti të trazuar,
ç’ përgjigje t’i kthej kapitenit riosh?
Ndodhka të jesh poet mbushur plot me shpresë,
dhe përsëri në këtë vend të ndjehesh bosh!

Kupën e të sotmes e kthej me fund,
tek ky liman ku ish Naimi doganier,
këtu ku i dha udhë vjershërimit shqip,
dhe si qiri mandej për mëmëdhe u ter.

Brigjeve të Kaonisë i nis motivet,
si grigjë kuajsh ranishtes me revan,
nxitoj të bëj ç’ka mundem si poet,
teksa më prin udhën ylli Naimian.

@Dashamir Malo

The princess and the gypsy – Poem by Abdulwahab al-Bayati / Translated by Lateef Shareef Dhmayd (alias: John Henry Smith)

Poem by Abdulwahab al-Bayati

 

The princess and the gypsy

1
I slip into your eyes – you come out of my mouth –
I wake onto your bright face – you sleep in my blood
on the bed of rains of the red tartars’ deserts-
I madly call for you with all the black savage shouts of the world,
and the languages, all the lover’s agony on the bottom of the cities inferno –
the lover, the saint and the martyr- you sleep in my blood- I
slip into your eyes, I faint dead on the bed of
the fire, I lay resting on your chest in the dream-
you sleep in the eyelashes, I madly call for you, on your chest I lay resting, to the crow of the dawn roaster in God’s kingdom, and in the kingdom of magic,
and in its territories I pursue my travelling.

2
On tripping my love
dies at the walls of this flame underlying your eyes,
your silence, your voice, your pale
enchanted face.

3
My love is a fascinating song I inscribe on
Ishtar’s temples
In the first dawn of man, before the third millennium of August
After the deluge, afore the exile in the desert.

4
In the red desert of tartars
From Paris to Sana’
The wagons of happy gypsies were progressing
Conveying me lady and behind the wagons
I suffer thirst and hunger, I gather the gazelle
of the oases sun
the world in words.

5
I madly call for you by name: all names
all idols, all roses of woods all goddesses
all women of the world in the history books in all paintings
all poets’ lovers
Madly, I was beseeching God.

6
I come back from God’s kingdom and the kingdom of magic on the wings of day-I madly call for you with all black savage shouts of the world and the languages, all the earth pain for rains and suns in the winter night of the world cities, madly calling you-and in Beirut-or-Baghdad-or-Paris
for your eyes-for your face-in the poems and stores green facades-on the seas’ shores and woods-for your eyes
for your face in the paintings and drawings
I madly call you-onto your bright face I wake up in midday –I lay resting on your chest-in the regions of your eyes-and in their sky I continue my travel

7
My love is greater than me
Than this world
The poor lovers
named me a king of vision
And a saint of alienation and exile

8
In your name, I was madly praying God.

 

Translated by Lateef Shareef Dhmayd (alias: John Henry Smith)

LARG DOGMAVE DHE FJALËVE / Nga: Hamit TAKA

LARG DOGMAVE DHE FJALËVE
 
 
 
Nga: Hamit TAKA
 
“Gjithçka duhet që e keqja të triumfojë është që njerëzit (e mirë) të mos bëjnë asnjë gjë”-  Edmond Burke
Sot gjithësecili prej nesh është thirrur për të qënë në vijën e parë, në front të betejës. Asnjë pozicion tjetër nuk e çon përpara shoqërinë. Roli i sehirxhiut, i rehatuar në kolltukun e shtëpisë, që bën sikur ndryshon gjithçka me pultin e televizorit, është tërësisht i dëmshëm. Shumë rrallë ne, qytetarët e këtij vendi të bekuar, por të keqqeverisur, flasim në vetë të parë kur është fjala për të pasur një angazhim të qartë publik. Problemet tona si shoqëri i klasifikojmë si probleme të tjetrit. Mirëpo ato nuk zgjidhen duke postuar për to në ndonjë rrjet social. As duke i dhënë mbështetje virtuale kujtdo që i lufton problemet. Qytetar do të thotë të jesh aktiv, do të thotë akoma të kesh kurajon t’ia përplasësh ca të vërteta në sy vetes dhe qytetarëve të vendit tënd. Që do të thotë: Larg fjalëve e dogmave, duhet aksion konkret.
Në bisedat e përditshme të gjithë flasim: E ardhmja është e trishtë, e përditshmja është e paralizuar; të gjithë ankohemi për papunësinë, për varfërinë, për rrogat e ulta e çmimet e larta, për diferencat midis pushtetarëve e qytetarëve të thjeshtë, për korrupsionin, për mungesën e rrugëve që pengojnë tregëtimin e prodhimeve bujqësore, për ndotjen e zonave naftëmbajtëse, ku nuk mund të jetohet, për mosshërbimin në administratë, ku punonjësit rrinë me telefona në duar e nuk i shikojnë në sy qytetarët, për injorantët që drejtojnë njësitë administrative me diploma falso, për votat që blihen dhe në fund: ky vend nuk bëhet! Këtu është për të ikur një orë e më parë! Vetëm në çfarë ka ndodhur vitin, muajt e javët e fundit mund të marrrësh shembuj që dëshmojnë qartë për shumë probleme serioze të shoqërisë sonë: E ksportimi i tonelatave me drogë, aferat korruptive më të mëdha me konçensionet, kriminaliteti në rrugë e në familje, si vrasje, djegie makinash deri te mardhëniet seksuale mes minorenëve në shkolla.
Kështu që, meqënëse arritëm ku jemi, kemi dy mundësi. E para, të drejtojmë gishtin drejt qeverisë e ta shpallim atë fajtore. Por ama, ndërsa drejtojmë gishtin drejt saj, harrojmë që gishtat e tjerë janë të drejtuar nga ne, qytetarët. Ndaj, mundësia e dytë është që ne të mos jemi qytetarë me kohë të pjesshme, apo spektatorë virtualë, por të bëjmë pjesën tonë. Të protestojmë për të drejtat e liritë tona të nëpërkëmbura. Nuk duhet të biem në grackën e të menduarit se pa-anësia apo largësia jonë ndaj gjithë kësaj është mjaft. Sepse nuk është. Aq me tepër në këto kohë të vështira. Edhe kur i karikaturizojmë ata që na drejtojnë në portale, Facebook apo komente gënjejmë veten se kemi bërë mjaft e notojmë në një lloj pezulltie të rrezikshme. Edhe kur tregojmë patetizmin apo militantizmin tonë duke u kapur për “fyti” me të tjerët nëpër kafene apo me veten në shtëpi, për gjithë pakënaqësitë, sepse laku në fyt na është vënë të gjithëve gjithsesi, pa dallim partiak, krahinor, fetar, arsimor, kontributesh, njerëzor etj, një vrimë në ujë kemi bërë.
Notojmë në një lloj vetë-kënaqsie që na jep luksin e të qënit indiferentë ndaj problemeve që ka shoqëria sot. Kjo është vrastare. Një gënjeshtër tragjike ndaj vetes. Ne duhet të bëjmë pjesën tonë. Që përveç të tjerash do të thotë: nëse nuk e duam korrupsionin atëherë nuk duhet ta ushqejmë atë, as kur përftojmë prej tij; nëse nuk na pëlqen qeverisja amorale, atëherë të mos bashkohemi me atë, por t’i kundërvihemi me protestë e me votë; nëse duam që gjërat të ndryshojnë, atëherë të largohemi nga rehatia e spektatorit. Të jesh qytetar me kohë të pjesshme është komode. Por e rrezikshme për të gjithë ne. Gjërat nuk do të ndryshojnë vetëvetiu dhe kotmëkot. Duhet të kuptojmë se edhe ekselenca nuk është shprehje e çastit, por rezultat i përpjekjeve të përditshme.
Pyetja është: A jemi gati të durojmë kostot në aspektin personal, në favor të së mirës së përbashkët?! Në se po, hajde të protestojmë. Të mençurit e të ndershmit ndihmojnë të dobëtit, nuk bashkohen me të fortët.