Poezi nga Dritan Loni Llogone

Drita loni llogone

Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

 

 

I PAVLERË

 

Largë kësaj bote ,do që të shkosh ndonjëherë,
Kësaj bote ,që për ty nuk mendon asnjëherë.
Urrejtja si re qëndron me ofshime mbushur gjithandej ,
Si të ishe fundërin ,e kësaj bote një gjë e pa vlerë .

Dua vërtet largë nga të gjithë të qëndroj ,
Kurr nuk urrej ,sikundër dikush fare lehtë lëndonë .
Largë nga aty ku dinjteti bëhet pluhur ,të panjohurës le të shkoj ,
Nga aty ku vlerat fshihen sikur nuk egzistojnë .

Shumë largë i vetmuar ,prej vetmis që jetojë ,
Ku urrejtja dhe dhimbja nuk më prekin dotë .
Ndoshta në një botë imagjinare ,ndoshta të vërtet ,
Pa urrejtje ,pa dhimbje ,pa stres ,aty ku gjithëkush të ndihet mbret .

 

 

 

AJO

 

Ajo ,di të vrasi mirë dhe me heshtjen ,
Si me fjalën ,që aq ëmbël buzëve psherëtin .
Të verbohet mendimi pa shuajtur ende kureshtjen ,
Dhe largohet ashtu thjesht, si një vegim .

Veç Ajo di të vrasi me buzëqeshjen ,
Të hapi thellë plagët ,me të sajin shikim .
Është vetëm ajo ,ku ti ndjen dhe vdekjen ,
Ajo e vetmja ,ku shpirti gjenë dhe të tijin shpëtim .

 

 

 

PAFUNDËSI VRASËSE

 

Imja lodhje teret ,
Në çdo ditë agim .
Dhe ëndërra më venitet ,
Deri në të thellin iluzionim .
S’di ç’të bëjë me ditën ,
As me të sajin ndriçim .
Me zhurmën e heshtjes ç’të bëjë ,
Kur imazhi juaj pluskon ,mbi oqeanin e mendimit tim !

 

 

 

 

***

 

*Asnjë njeri nuk është i çuditshëm !
Çuditërin e vështroj mbi aksin e dy pikave mbështëse ;
-Në njërën është perceptimi juaj i verbër ,në tjetrin ,dikush tjetër
që nuk kupton verbërin.

 

 

 

HAPSIRËS BOSHE

 

Kursesi s’dua paradoksin të jetojë,
Atë ,kur dy shpirtëra mendojnë se bëhen një .
Dhe por sa Dielli përzgjat hijen në shuarje ,
Mbeten pa gjurmë ,si të ishin asgjë .

 

 

 

AMULLI

 

I turbullt jetoj në amulli mendimesh ,
Pështjellë me heshtjen e gjithësis së zhurmëshme .
Klithma gjithandej si në momente triumfuesh ,
Nga vezullime siluetash ,pa ndjenja të jetueshme .

I trishtuar nuk di, në jeton a vdes ,
Zhurma të çirret si të jetë e vërtet .
Në hijet gri ,të shuajnë horizontin shpres ,
Lodhet dhe durimi ,sa që kurajoja kërkon të vdes .

E imja kurajo ,është i madhi shpirti im ,
Sikur është i vogli juaj, i kruspullt dhe aq gri .
Imja lakohet si harku ,bërë kaq shumë durim ,
Kujdes me tuajën ,atë s’do t’a mbaj më njeri mbi shpinë.

 

 

 

NË KËRKIM TË VETVETES

 

Edhe deti vetveten shpesh herë e mbytë ,
I egërsuar prej erës ,përherë shkëmbinjt godet .
Bregut kacavjerur nga stërlodhja qetësishëm teret ,
Si njeriu në ndërtim zbulon veten,teksa përplaset me të tjerë .

Eshtë e lodhëshme të kërkosh vetveten ,
Ka dhe syresh që kurr plotësisht s’e gjejnë .
Shumë sfilitëse të ndërtosh, pa të ,denjësisht jetën ,
Ndaj s’ka se si të prekësh të tjetrit gjithësi në intimitet !

 

 

 

BOSHËSI FUNDËVJESHTE

 

Pa rreshtur këtë fundëvjeshtë bie veç shi ,
Dita bëhet muzgë ,pejsazhi tepër gri .
As unë s’jam i plotë ,ndjej shumë zbrazëti ,
Jam edhe me i muzgët ,kur ditës time i mungon ti .

Si gjethet e vjeshtës ,rrëxohen të miat shpresa ,
Pa dashur tundimit ti bëhem pre .
Ndërtova për ty dashurin , pikë- pikë si vesa ,
Dhe iku një ditë vjeshte ,si avull mbi re .

MAQEDONIA NË VORBULLËN E FQINJËVE ANTISHQIPTARË (Pjesa e X) / Nga Brahim Ibish AVDYLI

Aleksandri i Madh

 

MAQEDONIA NË VORBULLËN E FQINJËVE ANTISHQIPTARË

 

(Pjesa e X)

 

“Hapi i parë në likuidimin e një populli është të fshini kujtesën e tij. Shkatërroni librat e tij, kulturën e tij, historinë e tij. Atëherë, vini dike të shkruajë libra të rinj, të krijojë një kulturë të re, të shpikë një histori të re. Para se të kalojë shumë kohë, kombi do të harrojë çfarë është dhe çfarë qe”.

 

Thënie e marrë nga gazetari Amerikan, Edward R. Marrow, dhe libri i tij, “A nation of sheep will beget a guvernment of wolves”, cituar nga vepra e njohur “Maqedonia shqiptare-në dritën e teksteve dhe dokumentareve historike”, Vëllimi i I-rë, Tringa Design, Tetovë 2009, faqe 7.

 

 

brahim

Nga Brahim Ibish AVDYLI

 

 

 

  1. Edhe disa fjalë për Aleksandrin e Madh

 

Kur e fillojmë këtë histori për Aleksadrin e Madh, mund të themi se Shqipëria e ka nxjerrë LEK-un nga pseudonimi i tij dhe e mbajnë me nderim të thellë monedhën e tyre nacionale. Duhet të themi se asnjë shtet tjetër dhe veçanërisht as Greqia nuk kanë monedhë me emrin “LEK”. Pseudonimi Â-lé (k)-si-ândër=Â-leks-ândër është i bërë nga dy fjalët komponente në gjuhën shqipe, që prej atëherë e deri më sot, sepse LEK-u dhe Ândrra vinë në gjuhën shqipe prej pellazgishtes, të cilat edhe sot do të thonë “Leka është si ëndërr”, d.m.th. “është Lek-a” që ka lindur “si ëndërr”.

Shqiptarët i kanë ngjitur emrat e njerëzve të tyre edhe sot në forma të ndryshme, si variante të këtij “llagapi”, p.sh. LEK, ALEKS, SANDRI, LEKSANDER, etj. e edhe në Greqinë e sotme ku ndodhet një ishull me emrin Andra, që në vizitën e tij nga Arben Llalla, është vërtetuar se ky vend prej shekullit XII p.e.s. e deri më sot banohet mbi 70% të njerëzve të cilët e flasin në familjen e tyre gjuhën shqipe, pra janë arvanitas.

Ishulli ANDRA i ka 27 fshatra shqipfolëse; toponimet dhe mbiemrat e familjeve janë shqip. Pseudonimi ALEKSADËR përbëhet nga fjalë të kuptimësisë shqipe.[1]

Elementet që e tregojnë pikësëpari origjinën ilire dhe shqiptareAleksadrit të Madh prej mbishkimit të gjetur në Egjipt, ku thuhet se Aleksandri i Madh quhej Meryamun[2], prej një citimi nga disa shkencëtarë të botës së gjërë. Pseudonimin e tij i marrur më vonë, shtatë fish e tregon se ai ishte ilir dhe shqiptarë.

Enciklopedia e Lirë apo Wikipedia Org na jepet si “sllav”, “makedon” e “grek”.[3] Ne po i japim më poshtë shtatë të dhëna, të marrura nga Arben Llalla:

1.-Filipi ishte i lindur nga nëna ilire; dhe Olimbia, gruaja e tij, nënën dhe babain e kishte ilir. Pra, reciprokisht e shkencërisht ALEKSANDRI I MADH ishte Ilir. Filipi ishte djali i Eurodikes, e cila vinte nga fisi ilir i Lynkestëve. Aleksandri, bir i tij, është e sigurt se ishte djali i ilires Olimbia, e cila vinte nga fisi ilir i Epiriotëve. Shpesh ajo akuzohej se Aleksandri nuk ishte djalë i Filipit, por i gjarprit Amon, sepse ajo e adhuronte pandërprerë gjarpërin dhe një VETI të gjarpërit e kishte biri i saj.

2.– Vetëm të gjykojmë më njerëzisht, nga vetë pamja e jashtme e Aleksandrit dhe karakteri i tij, ai i ngjante Olimbisë; kishin të përbashkët ngjyrën e flokëve, bukurinë e fytyrës, ambicien, zgjuarsinë, etj.

3.-Emri i pagëzimit të Aleksandrit ishte Meriamun, një emër që zbërthehet vetëm në gjuhën shqipedialektit geg, “MER-JAM-UN”. Në disa fshatra shqiptare, sot ende thonë në Maqedoni “MER JAM UNË”, e cila, sipas gjuhës letrare shqipe do të thotë “MIRË JAM UNË”. Pra, Meriamun është emri i pagëzimit të Aleksadrit.

4.– Emri i njohur botërisht nga bëmat e Miriamunit ishte Aleksandër, të cilën, siç e shpjeguam më lartë, ka kuptim vetëm në gjuhën shqipe.

5.– Aleksandri ishte mbajtës i brirëve të Cjapit. Më vonë këtë shenjë do ta mbante Pirrua, mbreti i Epirit dhe Skënderbeu, mbreti i Epirit dhe Arbërisë.

6.Gjuha që u fliste Aleksandri miqve të tij dhe bashkëluftëtarëve të suitës së tij të luftës ishte ilirishtja e dialektit gegë të Maqedonisë. Aleksandri gjuhën e shkruar pellazge me alfabetin fenikas, e cila thuhet se ishte “gjuha e vjetër greke”, e mësoi kryesisht nga Aristoteli. Ata kanë qenë pellazg me alfabet tjetër, jo “grekë”.

7.– Në vitin 1925 Republika e Shqipërisë, monedhën shtetërore e quajti me emrin LEK, për nder tipike të Aleksandrit të Madh. Në faqet e monedhës shqiptare LEK pasqyroheshin figurat e Aleksandrit të Madh, Herkulit, Akilit, Pirros, etj. Kur shteti shqiptar kishte këto elemente në monedhën e tij në vitin 1925, e cila vazhdoi deri në vitet 1950, Greqia dhe Republika e Maqedonisë (FYROM) nuk e kishin monedhën e tyre me këto figura shqiptare të njohura të historisë sonë të lashtë.[4]

Janë mbushur librat në botë dhe Evropë, filmat, tragjeditë e komeditë me emrat e mbaresat greke “ois”, “os”, “us”, etj., të Aleksandrit, Herkulit, Akilit, Pirros, derisa na vjen të vjellim edhe emrat e tyre kombëtarë. Turp për këta emra të shpallur nga bota perëndimore “dreçër me bishta” e jo pellazgo-ilirë dhe shqiptarë me gabimet e bëra keqas e duke i shqiptuar jo drejtë, pra duke mos e njohur paraprakisht gjuhën e parë pellazgishten, që është në të vërtetë shqipja. Është turp për një Enciklopedi të Lirë, që nuk është “e lirë”, Wipikedia, që shkruan edhe faqe të tilla, aq paqartë.

Po i marrim dy libra të formatit të madh e voluminoz: “Die Menschen die die Welt veränderten” me pjesën për Aleksandrin e Madh[5]; dhe “Atlas der Weltgeschichte, von 10.000 vor Christus bis heute”,[6] e cila jo vetëm se tregon botën e vjetër “greke”, por edhe Aleksandrin e Madh dhe botën e tij të luftimit, mbretërimit dhe të nënshtrimit. Ai prej Maqedonisë dhe të ashtuquajturës “Greqi”, në moshën 19 vjeçare, në vitin 334 p.e.s., në krye të 45.000 luftëtarëve, i priu armatës më të madhe të kohës, i cili e kaloi Helespontin, midis Egjeut dhe Detit të Zi, rreth kokës së sotme të Turqisë për në Azi të Vogël, rreth qyteteve me të mëdha të Detit Mesdhé deri në Egjipt, duke u kthyer në Mesopotami, për të vazhduar ngjarjet në Azinë Qendrore e deri në Pamir e në Indi. Historinë botërore e ka lënë edhe në Bibël. Çuditërisht i dha fund jetës së tij nga një sëmundje e tmerrshme, nga malarja, në fund të majit të vitit 323 p.e.s.

Përveç të tjerëve, ai ia la Antigonit dhe djalit të tij të vetëm Dhimitrit (Demetrius) Atigoniten dhe Maqedoninë.[7] Kjo shihet në faqet paraprake, “Die Griechische Welt”, me Spartën, Dodonën, Thebën, Maqedoninë, Siçilinë dhe Kartagjenën, etj. Aty i vendosin për “grekë” e jo për pellazgë. Nuk e shënon askund Aleksandrin e Madh si pellazgo-ilir, por si “maqedon”. Dihet se atëherë është folur gjuha pellazge dhe është shkruar gjuha pellazge me alfabet fenikas të Kadmit, por nuk kanë ekzistuar fare “grekët” dhe kjo vjen në shprehje pas vitit 1821 deri në vitin 1827, kur është njohur Greqia. Vepra të tjera nuk po i zëmë në gojë, por njërën po, po e përmendim. Ajo është “Homeri-Historia dhe racizmi”, në të cilën thuhet se përkundër Linearit A, që është më i vjetër dhe i një hieroglife mineone primitive, Lineari B, duke u nisur nga shekulli i XV i erës sonë, u bë për përdorim të zakonshën nëpër treva që e përdornin gjuhën hellene të shkuar me alfabet të Kadmit fenikas. Pra, de fakto, kjo është koha kur gjuha hellene u adaptua, ndërsa Greqia u themelua pas vitit 1827.[8] Përpara kësaj nuk ka ekzistuar “Greqia”, dhe në qoftë se thuhet se ka ekzistuar një pjesë e këtij vendi, kjo pjesë është quajtur “Hellada”, sipas mitit të Hellenit.

Nga disa “historianë” të shteteve tona fqinjë, por edhe të largët nga ne, që nuk janë absolutisht shkencorë, por “pseudohistorianë”, pretendohet që Leka i Madh “nuk ka prejardhje shqiptare”.[9] Le të thonë sa të duan ata se ky personalitet është “grek” apo “makedon”, asnjëra nuk e shprehë përkatësinë e tij etnike.

Maqedonia ka qenë një njësi shtetërore. “Greqia e lashtë” nuk ka ekzistuar fare, por Thesalia dhe Epiri, etj. E para ka qenë një njësi admistrative, ndërsa të tjerat janë cituar për “gjuhën heladike”, e cila është shkruar që atëherë, dhe e para gjuhë artificiale, e shkruar, e shtypur dhe e mësuar nëpër shkolla, e cila është e përkthyer në “gjuhën greke”, por nuk e ka pasur pas etninë “greke”. Njësia shtetërore e këtyre vendeve rreth e rrotull ka qenë e përbërë nga kombi pellazgo-ilir dhe shqiptarë, dhe kjo e ka shprehur përkatësinë etnike të përbashkët. Ka mjaft biografë e historianë të lashtë që i kanë lënë nëpër shkrimet e tyre shënime që shpjegojnë se Aleksandri i Madh ka qenë bir i një mbreti të Maqedonisë, Filipi të II, dhe i një princeshe ilire, Olimpisë, e bija e mbretit të Epirit, Neoptolemi i I, e që nuk kanë se ku i dërgojnë tjetër, pos në etninë e tyre, prej të cilëve ka lindur mbreti Aleksandri i Madh, që nuk mund të gënjejnë pseudohistorianët, madje as në Enciklopedinë e Lirë.

Shumë shkrues të ndryshëm të historisë antike, ndër ta edhe babai i historisë hellade, që e përkthejnë “greke”, Tukididi (Thucididis)[10], na lajmërojnë se Pellazgët (pellazgo-ilirët apo shqiptarët) janë popull para grekëve të sotëm, “proeliminoi”.[11]

Me këtë e vërtetojnë ata se kanë qenë para helenëve, d.m.th përpara se të lindin mitet për Hellenin, birin e Deukalionit, që është një konstrukt i vjetër i miteve që nuk e shprehë etninë, edhe pse përhapej rreth e rreth atij lokaliteti të asaj kohe, të cilën e shprehin mirë fjalët e Tukididit se para luftës së Trojës nuk ka bërë asgjë të përbashkët Hellada e as me forca të përbashkëta.

“Greqia”, në tërësi, nuk e mbante këtë emër, dhe Hellada nuk e ka pasë territorin që sot thirret Greqi, madje as mitin e Hellenit. Në atë kohë, ajo nuk e ka përfshirë dy të tretën e Greqisë së sotme, por më pak se një të tretën. Kësaj “Hellade”, ia dhanë emrin “sipas emrave të tyre, fiset e ndryshme, më tepër pellazgët”.[12] Pra, nuk ishin pjesëtarë të kësaj “etnie”“shpallur pas vitit 1821”. Ne, këtu e shpjeguam pak. Nuk është e vërtetë se ka ekzistuar atëherë Greqia. Por, të kthehemi në antikë.

Filipi, për të mësuar të birin e tij, Aleksandrin, i ka zgjedhur dy mësues ilir, që morën pjesë në tërë edukimin e tij, Leonidhën, që ishte kushëri me Olimpinë dhe Lisimakun, nga krahina e Dodonës pellazgjike. Më vonë, e ka sjellur nga Stagjira, me prejardhjen ilire dhe shqiptare, të njohur më vonë nën emrin e tij Aristoteli, një filozof i zoti nga Selaniku,[13] për t`ia mësuar Aleksandrit të ri gjuhën e shkruar “hellade”, që është pellazgishtja, me alfabet fenikas nga Kadmi, jo gjuhën greke, që përkthehet e shkruhet mjerisht kështu, madje edhe prej shqiptarëve.

Në antikë, mund të shprehte historinë e bujshme të popujve të ndryshëm, sepse ata ishin pellazgë, që kanë jetuar atëbote dhe e kishin një gjenezë të përbashkët, në Troja, në Smirna, Qipro, Canan, Egjypt apo Mesopotami e deri në Indi.

Pra, më tepër nuk do të merremi me këtë çështje madhore, e as me konstatimet e historianit amerikan, Edwin Jacques; as Biblën e as veprën e Robert d`Angely, që i kemi lexuar,[14] dhe historinë e gjatë të Elena Kocaqit për dinastinë e Maqedonisë me Aleksandrin e Madh,[15] sikurse qindra autorë të huaj e shqiptarë.

Po ndalemi në rrjedhat e studimit të përparshëm për Maqedoninë dhe ato gjëra që kanë lidhje me te…

 

  1. Historia e rrejshme dhe historia e vërtetë

 

Kur ta studiojmë historinë antike pa shumë vrapime pas emrave të vendosur tre shekujt e fundit, në shekullin XIX, XX e XXI, do të shohim se nuk ka ekzistuar fare Greqia me këtë territor që e ka sot territor të vetin, as edhe një vend në tërë rruzullin tokësor gjeografik me po këtë emër, para vitit 1827 e deri në gjenezën e njerëzimit, e as Homeri i Madh, në dy poemat e veta si kryevepra të letërsisë botërore, “Iliada” dhe “Odiseja”, dhe ai nuk i këndon asnjëherë emrit “Greqi” dhe “grek”.[16]

Grekët e quajnë faqen e tyre në përkthimin anglisht “Hellenic Republic”, ndërsa në origjinal quhet Υπουργείο Εξωτερικών-Greece”.[17]

Fjalët “heladik” dhe “heladnik” evokohen vetëm në fund të shekullit XIX të kohës sonë dhe e marrin thelbin e historisë së lashtësisë[18], duke thënë se kjo histori është “greke”. Shteti Greqi u themelua me dredhitë e Evropës, Anglisë e Fuqve të Mëdha, për t`a fundosur njëherë e përgjithmonë historinë e vjetër; për t`a fshirë kujtesën e popujve; për t`a fshirë tërësisht vetëdijen e tyre dhe për të mos i lënë në gjenezën e Evropës popullin pellazg apo parailirë dhe ilirë, kur mija luftëra i ka thyer mbi kurriz e me vuajtje të mëdha ky popull. Kur u themelua Greqia afër 7.800.000 banorë janë arvanitas, pra shqiptarë, që e kishin ndërruar gjuhën e tyre me gjuhën greke, por pjesa më madhe e tyre e flasin në shtëpitë e veta gjuhën shqipe.

Gjuha më e vjetër që dokumentohet në vendin që sot quhet “Greqi” dhe që kanë dalur veprat e para nga Homeri i Madh, ka qenë pellazgjishtja e shkruar me alfabet fenikas prej Kadmit dhe ky është populli më i lashtë. Kjo gjuhë nuk mund të quhet “gjuha greke”, dhe duhet të ketë qenë gjuhë e folur edhe e popullatave përreth saj, siç e ka folur dhe shkruar populli i trevave të Greqisë së sotme, meqenëse se emri “Greqi” nuk ka ekzistuar, dhe as nuk mund të ketë ekzistuar në atë kohë të lashtë gjuha me emrin greqisht.[19] Duhet të them se greqishtja e re starton me krijimin e shtetit Grek, ajo nuk është e argumetuar që nga lashtësia. Raportet historike, që në kohët e vona qarkullojnë me “hellen”, “hellas”, “hellade”, “hellandik”, grek e greqisht, para krijimit të këtij “shteti” me tokat shqiptare, janë të sajuara jashtë realitetit objektiv të historisë. Ato janë të rrejshme, false e të pavërteta.

“Po të pohohet e vërteta nga vetë grekët se edhe prejardhja e tyre më e hershme është pellazge, të cilët i këndon Homeri i Madh si popullsi më të hershme, dhe më pas historianët, si Herodoti, Straboni, etj., të cilët në lashtësi Athinën e quanin Pellazgji, edhe historia botërore e Greqisë do të bëhej shumë e thjeshtë, shumë dinjitoze, si e të gjithë gjitonëve”.[20] Janë pohime këto të “historianëve”, në dyqind vitet e fundit të kohës sonë, të cilët thonë se gjuha e zbuluar me një alfabet tjetër ishte gjuha greke. Ata nuk dëshironin që të quhej gjuha pellazge me alfabet tjetër fenikas, që ishte gjuha shqipe me alfabet të huaj, sepse kjo do t`a përjashtonte popullin e sotëm nga atributet e rrejshme të një “populli elitë”. Asgjë nuk kishte trashëguar nga e kaluara e lavdishme e pellazgëve autoktonë Greqia, deri në vitin 1000 e.s. e këndej, as “komb grek”, por një multietnicitet, pra një komb i klonizuar me fanatizmin e grekëve të rinj e shizofren, të thirur vetë “hellenë”.[21] Të kujtojmë thënien e Faveirialit, nga libri “Jeta e Shën Kelmendit”, ku thuhej që grekët e rinj imitonin fenikasit.

Emrat “grek” dhe “Greqi” u futen me dhunë në histori. Pra “grekët” janë ireal. Ata, në lashtësi, nuk ekzistonin. Thuhej se Hellada lidhej me Hellenën e bukur të Spartës apo mitin e Hellenit, në vend se të shpjegohet me Eladën pellazgo-ilire.

Siç thotë edhe Fiqret Barbullushi, historia është gjithmonë në kontrast me kohën, vendin dhe njerëzit, për të cilët “përdorë” emrat Greqi e grek që në lashtësi e këndej, duke pohuar se në të njëjten kohë për këto raste janë përdorur emra të tjerë. Rastet janë të panumëta. Janë përdorur emra qytete-shtetesh, sipas fiseve, emra të njësive të shteteve, të popujve, etj. por nuk ka pasur asnjë lloj kombi pos pellazgo-ilirë në gadishullin Ilirik, të gjuhës së vjetër pellazge, duke pasur parasysh dallimet sipas të gjitha ndarjeve, si dialektet e një gjuhe. Është e saktë se ka qenë pellazgishtja.[22]

Pellazgishtja dhe pellazg në lashtësinë e hershme; Iliria dhe ilirishtja, pasardhës të pellazgëve, në lashtësinë e vonshme; Arbëri dhe arbërorët, pasardhës të ilirëve në mesjetë; Shqipëri dhe shqiptarë, në kohërat e ardhëshme, që e përcaktojnë thjeshtë e qartë gjenezën natyrore të këtij emri. Asgjë nuk kalon te grekët e as te Hellada.[23]

Për këto qëllime të vetat destruktive, shkenca pseudohistorike, ashtu siç bëri me helenët e Helladën, në kurriz të kombit shqiptar, ndër shumë gjëra të rrejshme që i ka futur në këtë shkencë, shekull pas shekulli, e ka futur edhe një “mit” artificial për Maqedoninë, që është kryeput një përrallë me bisht.

Në këtë mit thuhet se “Maqedoni, bir i Zeusit dhe i Etrisë, zaptoi krahinën e madhe në perëndim të Thrakës dhe e quajti Maqedoni”.[24]

Vetë emri “Maqedoni” nuk lidhet me emrin e Helladës. Në të gjitha këndvështrimet argumentohet se Maqedonia ka ekzistuar shumë përpara Greqisë, madje në lashtësi, edhe kur një pjesë e saj e vogël është quajtur “Hellada”. Greqia si shtet unik nuk ka ekzistuar. Mbretëria e Maqedonisë, dihet, se ka ekzistuar, madje unike si shtet nga disa fise, ndryshe prej qytete-shteteve të Helladës, të cilat ende nuk kishin krijuar një shtet unik apo një mbretëri të përbashkët, sepse ishte futur dredhia fenikase mbrenda tyre. Edhe sikur të marrësh ekzistencën e emrit Maqedoni, si regjion apo si krahinë e vetme e qeverisjes administrative, ajo nuk ka lidhje me qytet-shtetet e siujdhesës së poshtme të tërë gadishullit, të cilat mbanin emra të tjerë dhe ishte jashtë Helladës. Në të vërtetë, ajo ishte kundërshtare e saj dhe e tyre.[25]

Dikush nuk dëshiron që të përmendet Aleksandri i Madh në lidhje me “Greqinë”, por ka edhe zëra të kundërt me këto zëra, që e quajnë ate “grek”, sepse e ka mësuar “gjuhën” e tyre dhe e ka udhëhequr në tërë botën. Mosmarraveshja për Aleksandrin e Madh vie për një arësye tjetër, si ide e qëllimshme. Nuk duhet Aleksandri i Madh i Maqedonisë të lidhet me pjesën e historisë së lashtë të “Greqisë”, sepse ajo nuk ishte “Greqia”, por quhej Hellada, e cila ishte shumë e vogël.[26]

Sidoqoftë, thrakët e maqedonët ishin të njëjtë për nga prejardhja e tyre me ilirët, pra ishin pellazgo-ilirë, jo sllavë e aq më pak bullgarë, dhe ndaheshin nga Morava, Vardari (Bardhari), dhe vargi i maleve Vranas. Ilirë, thrakë e maqedonë ishin të afërt në mes tyre, kishin edhe përplasje luftërash si përplasje të atëhershme kufitare.

Jetonin pranë njëri tjetrit, prandaj ishin të vetëkuptueshme këto zënka, të cilat, dërgonin në luftëra. Por mirreshin vesh ndërmjet veti, pa pasur nevojë të merrnin ndonjë përkthyes, siç quhen sot. Nuk janë të rralla rastet kur autorët i ngatërronin karakterin etnik të këtyre fiseve.[27]

Në historinë e vjetër të kombit shqiptar, e cila shënohet nga të huajtë, të cilët nuk e dinin mirë shqipen dhe nuk shkruhej, të gjitha luftërat e vjetra na dalin si luftëra në mes të qytet-shteteve apo të fiseve më të organizuara, në formë të aplikimit dhe të zhvillimit të më tutjeshëm të kulturës së shoqërisë në veçanti, duke u nisur pikë së pari prej kulturës lokale të pellazgo-ilirëve, në fundin e shekullit të V p.e.s. e fillimin e shekullit të IV, p.e.s., kur janë formacionet e para shtetërore ilire. Na përshkruhen disa luftëra të Lynkestëve, Pelloponezit, Akamanisë dhe të vetë Maqedonëve të vjetër pellazgo-ilir, të cilat nuk janë krejtësisht të konsoliduara. Në formë të thellimit e diferencimit social dhe zhvillimit të pronës private në këto zona që i përmendëm, i shkaktonin këto konflikte, të cilat kanë qenë konflikte të interesave fisnore. Në procesin e këtyre konflikte të fiseve të vogla pellazgo-ilire për veprime të përbashëta, si p.sh. të molosëve, të thesprotëve, të kaoneve, të orestëve, të paraurejve, të lynkestëve, të paionëve, të dardanëve, etj. i kanë detyruar në radhë të parë këto fise të lidhin bashkëpunime, të cilat dërguan në federatat fisnore.[28]

Kështu, nga shekulli i IV e deri në shekullin e II p.e.s. shoqëria pellazgo-ilire mori pamjen e ndarë në klasa e shtresa shoqërore me interesa të ndryshme, shpeshherë të kundërta, të cilat ndonjëherë dilnin me emërtime të rajonit, si p.sh. Maqedonia, e të tjera herë në emër të fisit kryesor ose të fisit të madh e të vetëm.

Ato, ndonjëherë kanë përplasje me njëra tjetrën, sikurse i zhvillon Maqedonia, që ka disa përplasje me Enkelejtë, Molosët, Lynkestët, fiset thrake e Taulantët, etj. të cilat u detyruan që ta njohin atë dhe në krye të saj Aleksandrin e Madh.[29]

Kjo është mjaft për Mbretërinë e Maqedonisë; Aleksandin e Madh, gënjeshtrat e mëdha të Greqisë dhe të vërtetat historike të këtij regjioni…

 

  1. U dashka këto emra të vendeve “të përkthehen” sllavisht

 

Ajo që më së shumti na kushton kur e shohim faqen e Republikës së Maqedonisë në Enciklopedinë e Lirë-Wipikedia, janë jo vetëm historia sllave, e shkruar këtu, pa kritikë të mirëfilltë, por me proklamime, sikur të qenë “çlirimtarët”; edhe emrat e të gjitha qyteteve të mëdha të saj marrin nuansa të natyrës sllave. Okupuesit e bëjnë të veten mbi Enciklopedinë e Lirë. Sikur janë “harruar” emrat e vjetër të këtyre qyteteve pellazgo-ilire dhe shqipe me qëllim, dhe futen në vend të tyre ata bullgarë…

Na lodhin emrat sllavo-bullgarë mbi emrat e vjetër origjinal. Ne i përcjellim së pari “Skopje”, “Tetovo”, “Kičevo”, “Ohrid”, “Bitola”, “Veleš”, “Kumanovo”, “Štip”, “Stumica”,  etj., lumit që i thonë “Vardar”, sikur nuk e “dinë” si i kanë quajtur këto vende tona kur i kanë okupuar bullgarët e Bullagarisë: Shkupin, Tetovën, Kërçovën, Lynkninë (Ohrin), Manastirin, Vulën, Astibin dhe Strumicën, etj. pa rrëfimin popullor mbi malet e Gostivarit “për gruan që fundoset në ujë të bardhë”, ku buron Bardhari, pra Lumi i Bardhë, dhe bullgaro-makedonëve nuk ua nxjerr goja “dh” shqipe, e lënë “d”, deri sa “B” e parë e lexojnë sllavisht, si “V”. Kështu, Bardhari na bëhet Vardar (?!).

Për ata, kjo gjë nuk prish punë, thonë të paditurit. Shtati i lumit mbetet i njëjtë e derdhet në të njëjtin det. Ai ështe shqip dhe qytetet shqiptare, por të huajt ua kanë ndërruar emrat. E shqiptarët nuk kanë “mend” t`a marrin vesh këtë çështje…

Papritur, na bie në sy një artikull i një gazete dhe është gazeta “Lajm”. Dimitrovi i Bullgarisë thotë se “makedonët, janë bullgarë”. Si duket, nuk mund të thotë se janë “bullgaro-maqedonë”, por e ngatërron vetë çështjen nacionale.

Pa marrë parasysh se çka do të thotë me këtë punë nacionalisti i vërtetë bullgar, i ngarkuar si “kujdestar” i vlerave historike e Drejtor i Muzeut Historik KombëtarSofje, po i themi se në Maqedoni kanë jetuar bullgarët si okupatorë dhe atë shtet mund t`a lënë kur të duan dhe të shkojnë ku të duan, më së miri në Bullgari, dhe të kenë edhe pashaporta të Bullgarisë, sikur kryetari i Maqedonisë, zotëria Gligorov, sepse prejardhjen e kanë prej Bullgarisë, dhe nuk janë “makedon”.[30]

Republika e Maqedonisë duhet të mbetet këndej Republikës së Bullgarisë. Nuk e ka lindur Bullgaria. Por, edhe ajo është ndjekëse e thrakëve nga territori i saj dhe ne i mbajmë edhe sot thaqianët, që janë një fis i vjetër pellazgo-ilirë dhe shqiptarë.

Bullgaro-maqedonët nuk mund të quhen “makedon”, sepse nuk e shprehë etninë, përderisa është ndarje e regjionit, jo e kombit të veçantë.

Me të vërtetë, do të bëhet më vonë e tërë Maqedonia pa asnjë sllavo-bullgarë.

Do t`a shohim këtë temë, në vazhdimet tona…

[1] E marrë nga artikulli i Arben LLallës, “Origjina shqiptare e Aleksandrit të Madh”, në organin “E vërteta”, e datës 2 nëntor 2014, në lëndën “History”, në http://everteta.al/origjina-shqiptare-e-aleksandrit-te-madh.

[2] I njëjti artikull, “meryamun setepenra Aleksadros”.

[3] Shikoni faqen e Wikipedias, “Republika e Maqedonisë”, në https://en.wikipedia.org/wiki/Portal:Republic_of_Macedonia.

[4] Nga i njëti shkrim i Arben Llallës, e datës 2 nëntor 2014, në http://everteta.al/origjina-shqiptare-e-aleksandrit-te-madh.

[5] Pjesa “Alexander der Grosse-Griechische Kultur prägte das Reich des Eroberers”, të veprës së formatit të madh, me fotografi, nga Roland Gööck, “Menschen die die Welt veränderten”, Berlin-Darmstadt-Wien, pa vit botimi, faqe 26-33.

[6] Dr. Geoffrey Wawro, “Atlas der Weltgeschichte, von 10`000 vor Christus bis heute”, Ullmann Publishing GmbH, China 2013, e formatit të madh me fotografi, në pjesën “Alexander der Grossen und sein Reich”, faqet 72-75.

[7] Vepra paraprake, faqe 75.

[8] Fiqret Barbullushi, “Homeri-Historia, Racizmi”, Botimet “Dita 2000”, Tiranë 2012, faqe 88-89.

[9] Shikoni ju mijëra vepra të tilla, e unë nuk po i përmendi fare.

[10] Thuchididis, “Historiae/ recesuit Carolus Hude”, editio minor, Editio Stereotypa, Lipsiae in aedibus B.G. Teubneri, 1915.

[11] Arben Llalla, i njëti shkrim, në hyrje.

[12] Akademia e Shkencave të Shqipërisë, Instituti i Arkeologjisë, “Ilirët dhe Iliria te autorët antikë”, Botimet Toena, Tiranë 2002, faqe 24.

[13] Arben Llalla, po aty.

[14] Shikoni veprat e Edwin Jacques, “Shqiptarët-Historia e popullit shqiptar nga lashtësia deri në ditët e sotme”, Karte e Pendë, Tiranë 1997; Robert d`Angely, “Enigma- nga pellazgët te shqiptarët”, Botimet Toena, Tiranë 1998.

[15] Elena Kocaqi, “Albanët, Pellazgo-Ilirët-Shqiptarët me famë Botërore”, Plejad, Tiranë 2008, faqe 85-115.

[16] Fiqret Barbullushi, “Homeri-Historia, Racizmi”, faqet 76-77.

[17] Ju mund të shikoni faqen zyrtare të Greqisë, psh. http://www.mfa.gr/.

[18] Po aty, te vepra e cituar nga Fiqret Barbullushi, faqe 88.

[19] Po aty, faqe 93.

[20] Cituar nga faqja 96 e të njëjtit libër.

[21] Për këte, shiko edhe në faqen 98.

[22] E njëjta vepër, faqet 116-117.

[23] Po aty, faqe 120.

[24] Po aty, faqe 199.

[25] Po aty, faqet 202-203.

[26] Po aty, faqe 203-204.

[27] Nga Selami Islami dhe Kristo Frashëri, në krye të autorëve të Institutit të Historisë dhe të Gjuhësisë, të USHT, “Historia e Shqipërisë”, vëllimi i I-rë, Tiranë 1959, faqja 51, nga të 3 vëllimet, të cilat, i kam gjetur me librat e veçanta, në Zvicër, pasi më qenë djegur në Morinë të Gjakovës, të gjitha librat e dokumetet e Bibliotekës sime, gjatë luftës së Serbisë me UÇK-në.

[28] Shikoni “Federatat fisnore”, faqe 30-31, nga libri i Akademisë Shqiptare të Shkencave: “Historia e Popullit Shqiptar”, Shtëpia Botuese Toena, Tiranë 2002.

[29] Vëllimi i I-rë i “Historisë së Shqiperisë”, faqet 80-82.

[30] Shikoni çka thotë Dimitrovi, në http://www.gazetalajm.com/dimitrov-maqedonet-jane-bullgare.html, e datës 14.08.2015.

SEKRETI I SAJ / Tregim nga Alma Feruni

SEKRETI I SAJ

 

 

 

Alma Feruni

Tregim nga Alma Feruni

 

 

 

“Eh jeta kjo jeta,

Kush dreqin e hodhi farë?

Ferrat dhe drizat qiellin e çanë.”

 

 

Ishte sekreti i saj dhe ajo e vuante me kaq fanatizëm, si një ëndërr në sirtar fshehur prej kushedi se sa kohësh, një mister i tërë. Kishte ankth, sa ankth ta zotëronte atë degëzë trëndafili. – Ç`ishte kjo ndjenjë që po e mbyste dhe po e turbullonte kaq keq?

Yshtje apo amulli shpirtërore? Nuk mundej të kuptonte më asgjë…Gishtërinjtë e hollë e të  dlirë gjakosur nga gjembat e shumtë shpërndarë kërcellit aromë mirë dhe gjethe të bleruara. …….Sa shumë rënë përtokë, zhvirgjëruar.

Sa shumë gjethe…damarë damarë dregëza të paprekura dridhshëm shpërndarë kudo dhe gonxhja e porsaçelur aty e dlirë e dlirë, një ndjenjë magji.

Kjo ishte panorama e asaj dite kopshti me aromë. Aty dhe trëndafili petalesh kundërmonjëse përcillte aromat epshndjellëse ngado, ashtu lehtaz pa u kuptuar nën një tis pranveror përpiqeshin të preknin sado pak, të puthnin cepin e buzës së saj nën një lakuriqësi mishtore, që çdo qënie njerëzore do ta shtynin në dalldi ëndërronjëse. Dhe qielli gri sa gri sot, një mirazh i vrarë.

Retë të grumbulluara, të gatshme nën një kushtrim lufte. Dëgjoheshin sikur dilnin nga nëntoka klithmat  shurdhonjëse që treteshin diku thellë, largoheshin si vegime të përhitura.

Pritej shtrëngata. Ndër buzë një copë petal, grimcuar aty.

Gishtërinjtë që preknin dridhshëm…A ka frymë petali?

Po pse u përgjak ky çast? E kadifenjtë kjo ditë a ndoshta depërtonte dejesh ndjenja e asaj dite çudibërëse.

-Ky çast? Aroma e trëndafilit apo ngjyra e purpurt e trullosi kaq keq? Sa endje,  sa gaz.

Si mbi një shtrat të butë e  ëndërronjës, ku çdokush do të donte të shpërthente çastet pa pyetur për pasojat. Sa endje në një çast? Tej  hapësirës kohë ishin ngjizur të gjitha çastet,  ashtu të pandjeshme si vegimet ngasje dhe bulëzat e vesës arratisur mbi buzët mishtore të tulta nën epsh zjarrmi. Fresku i mëngjezit kish kaluar aty i paprekshëm, i pacënuar çasti. Dlirësi jete… Ndoshta dielli makut përthithte etur si i marrë duke dashur të terrte etjen  pa u nginjur kurrë, gjithë botës dhuruar ngrohtësi dhe brenda vetvetes sa shumë që përvëlonte sa një jetë e tërë ëndërr. Eh dielli, ky dielli…

I verdhë në të portokalltë forëm sferike marramendje, dhuron kaq shumë dhe merr kaq pak bulëzë gëzimi nën flladitjen fat, llokoçitur ndër etje, kënaqësisë shpirtërore. Të gjithë të zënë pas kënaqësisë mishtore endnin çastet…Për të njëmijtën herë i mori aromë trëndafilit, ky zgjim ishte kaq endjendjellës, nuk ndjente të ngopur, tinëz pa u parë nga askush vazhdonte të endej nën aromën ndjenjë, ta puthte petalin, flladitej aty eliksir i bukurisë së përjetshme, sekret i  ruajtur epokash, gji ngashërimesh ku çastet pasion shpërthenin vet ëndrën atë të paaritshmen, hyjnoren, larë në lumin e përjetësisë ku shkulmi i dallgëve zotëronte fuqishëm emocionet. Ky ish sekreti i pazbuluar kurrë, flirtonte me kaq ëndje, ndoshta pa vetëdije  nën aromën përndezur dejesh shpirtit njerëzor regëtime.

Eh çastit e puthte lehtaz tinëz, e përqafonte ndër jerm…Një ndjesi e pazakontë.

Intimitet resh ku qielli u përlesh dhe ata aty në çastin sëkëlldi shijuar çastet. Frymonte trëndafili aty, nën endje epshndjellëse, aty në atë kopësht çudibërës, aromë e trëndafiltë. Kjo flutur kishte ndalur guximshëm aty mbi kraharor të smeraldë si për të xhelozuar vet diellin. Ulej aty dhe për të njëqindën herë pasi thithte aromën fluturonte krahëshkruar në qiell. Afshi i tokës aty e përndizte më keq. Kundërmim bari i sapo mbirë. Dhe qiell sa shumë qiell mbi sy. Ajo kërkonte mbrojtje por nga kush vall? Nga bulëzimi kristal? A nga i mëndafshtë petal? Filloj të frynte një erë puhi e butë.

Gishtërinjtë e hollë e delikatë u munduan të kapeshin diku në ajrin e pa ngjyrë, si në një kapërthim çasti. Donin ndër jerm të kapeshin diku , një vrundull gjaku shpërtheu kaq fortë nga kapilarët jetë sa dukej se për një çast çdo gjë do të ndalte aty. Gjëmbat si të hazdisur kishin hyrë kudo të pamëshirshme, si në një luftë të pashpallur kurrë. Thjesht po ndodhte, koha s`frymonte.

E pafuqishme. Hija e turbullt aty sipër u përndez më keq, turbulluar përfundimisht …Prej mishi ishte? A veç një shëmbëllim? Ah kjo hije, si një vampire kohësh, do donte të pinte pa nginjur, të pinte gjithë etjen që e kishte mbërthyer kaq keq, e kurrë të mos shterrte, do të donte më shumë. Eh do të donte ta pushtonte atë trup të brishtë, aty mes petalesh frymuar, të thithte etshëm vet jetën e kurrë të mos ngopej. Do të donte të ishte veç “ai“ të depërtonte aty etshëm, në virgjërinë mikluese jetë, ku askush më parë s`kishte mundur të depërtonte.

-Dhe çfarë pastaj? Ajo do rënkonte, ndër klithma të lehta që do ta përndiznin më keq.

Do t`i lutej gjer në vetdorëzim. Përse kishte refuzuar më parë? A mos ndoshta dhe ajo e dëshironte me gjithë fuqinë e shpirtit, por ashtu e brishtë, koketë s`guxonte?

-A ndoshta ishte thjesht një trill a tek me jetën?

Ai s`kish pengje në jetë. Ishte veçse hije. Hije jete që dëshironte kaq shumë, në kufijtë e mosegzistencës…Do të donte kaq shumë të kapte çastin, ta zotëronte fuqishëm, ta bënte të tijën ashtu si e kishte ëndërruar e dëshiruar në netët pa gjumë, kur prekte veten dëshirimesh për të. Tani do  të donte kaq shumë ta pushtonte ashtu siç dinte veçse “ai“me ledhe, me fjalë ëndëronjëse, përqafime të buta, të lehta si një puhi shpirtërore.

-Por nëse ajo do ta kundërshtonte?

Do ta pushtonte dhunshëm, ta përdhunonte, ta bënte të tijën në çastin që s`do mundej më. Përse u dashka ndarë bota në ndjenjë mishtore? Që veç frymonte? Edhe ai ndjente, ndjente kaq shumë, frymonte si hije vërtet, por edhe “ai“ kishte zemër që rrihte brenda kraharorit fuqishëm, gati të shëmbte çastet.

Petalet e trëndafilit shpërndarë kudo, mbi vet kurmin e saj, një parajsë magji.

E “ai“ u përndez më keq.

Tani ishte fare afër, pranë trupit të saj, shtat aromëmirë. Ndjenjë? Dalldi?

Dukej në këto çaste sikur gjithë lumenjtë e botës, kishin vërshuar e përmbytur çdo gjë dhe vet çastin  flladitur hyjni. Tani “ai“ sa pranë, sa pranë, përmbi qepallat e saj. Ato të palëvizshme, gati ngrirë si një re gjigante coptuar në mijëra pjesëza. Mbretereshë e haremit ky shtat i trëndafiltë. Petalet e saj sikur notonin nën yshtjet shekullore të ngjizura çasteve turbullim. Drithëruar ngjyrat jetë lëkundeshin si të hallakatura nën fenerët e sapondezura përkulur kokën respektesh shtegëtimesh udhë. Shpirtërore ndjenjë.

Ky burim jete shpërthyer aty këtu. Vërshuar në çastet përroi i fuqishëm, potent  zotërues mbi gjithçka që gjallonte dhe reflektonte rënkimet kapërthyer kohës, në jetët ujitur premtimesh ndër lotë dhe  ngashërime. Dhe rrënjët kapur kaq fortë pas tokës afsh përvëlim në të kadifenjtën ditë.. .Eh aromë tunduese trëndafili, parfum pasionesh.

I zjarrtë ky kurth, grackë tunduese aty. Po a mund të fajësohet hija  ndodhur rastësisht aty? Trupi i trëndafiltë harkohej petalesh nën vet dorëzim.

Kjo kupë qiellore dehur aty, e parezistueshme,  gjithë avujt e jetës dhurim hyjnor dalngadalë treteshin erëmirë. Dhe era kjo erë që frynte ledhatonjëse i zhvishte nga kurmi dhe petalet e fundit zbulim lakuriqësinë drithëronjëse dhe ajo degëzë e brishtë aty,  dukej sikur sundonte botën me gjithë forcën pasionante të saj.

E kush mund ti rezistonte? Pikturë a skulpturë hedhur telajos kohë ky çast???…. Grumbullim ujrash si një shpërthim ndjenjash katarakt hyjnor dhe më tej ndër  honet e shpirtit njerëzor. Daravitur çasti sikur të mos kishte egzistuar kurrë. Aromë perëndish.

Errësirë më pas? Simfoni tingujsh në ngjizjen çast, dhe zërat mallëngjes që lëshojnë petalet aromë mirë në mbarsjen vegim nën ritmet e tokës që afshet përndez.

S`di pse u drodh… për herë të parë në jetë të tij, hija ndjeu drithërrimë. Ja përshkoi trupin një erë marraz, mornica mornica, e ju duk se diçka ju këput brenda vet kordave qiellore.

-Po pse dreqin i shtrëngonte kaq fort ato grushta sa dukej se gishtërinjtë e hollë e hollak i hynin thellë kaq thell mishit? Ndoshta frikë nga “ai“?

Dhe ai njeri ishte veçse endej si hije e dëshironte kaq shumë dhe ndoshta ishte e drejta e tij të dëshironte një frymë prej mishi e gjaku a ndoshta thjesht një aromë petali epshndjellëse gjer në limitet e çmendurisë. Mahnitur ky qiell mashkullor, gufuar kjo ndjenjë çastesh pasion.

Nën magjepsjen e mbrëmjes që kishte hedhur vellon e saj mister duke ruajtur fshehtësinë e natës  do të donin t`qëndronin aty tërhequr  larg vështrimeve dhe frymëve njerzore.

Por ah sa i ftohtë vështrimi i saj, stalaktid i ngrirë. Princesh salltanetesh. Ky vështrim dukej sikur çante tejpërtej qiellin. Robëruar këto re dhe dukej se lëshonin një sokëllim dhimbje. Ishte krisur koha, nuk kish të ardhme. Në memorje veç e shkuara.

“Ai“ mund të zaptonte çdo gjë, por nuk mund të pushtonte “Atë“dhe ngjyrën e syve të saj, të akullt, të ftohtë, acar…

Dashuria dhuruar më parë në shtrat të trëndafiltë. Dhe për të ç`farë kishte ngelur? Boshllëk, zbrazëti. Shpirti i saj tani akullnajë. S`di pse u drodh. Për herë të parë në jetë të tij provoj këtë sensacion të çuditshëm. Për herë të parë ndjeu drithërimë. Trupi përshkruar nga miljarda mornica tani s`reagonte, ju duk se diçka u këput brenda vet kordave qiellore. ? Kjo pemë që dyzohet hijesh në mes të heshtjes dhe fëshfëritjes, mundimi më i madh coptuar prangash nën etjen për liri.. Kufinj shpirtëror të përhumbur dhe të tretur nëpër natë dorëzuar agut të mëngjesit si një përshëndetje hyjnore kapërcuar egzistencën kohë.

Si një yll shkëputur ky dre i plagosur fat  dhe drita jetë dhuruar kohës… ofshamash hidhet dhe mblidhet kreshpëruar në pyllin qiellore, rrëfenjë nën Hënë të vrarë nën ekstazën mundonjëse midis vdekjes dhe jetës triumfuar shpresa. Eh plagosur në ndalesën e fatit, gjakosur pik pik rënkuar tabanit të tokës. Ndër makth, shpresëvrarë.

U njomën trendafilat. Petalet u përskuqën. E prushtë kjo ndjenjë shpërthyer si nën  ndjenjë kllapi buisur bimët kreshpëruar ndër ankthet dhe makthet nën ndjenjën marrëzi. Çdo gjë më pas lulëzuar dhe bimët, ferrat gjëmbaçët. Kudo mbizotëronte dalldi.

Kjo hije? Hije qiparis, mbi shtat të bardhë, sa ëndrra vrarë, kurmi ëndëronjës s`u bë më i gjallë…dhe hija u zmbraps, eh hija u tret, mbi shtrat të ëndrrës flijuar hove jet. Pikëza shiu aty këtu, sikur ishin lajmëtare dhe nxitonin të vinin pak rregull, të rregullonin dekorin, prishur shtratit ëndërronjës.

Ndihej qiellit. E sigurtë.

-Po përse pakujdesur kishte zbuluar lakuriqësinë e saj?

Mos e pafajshme në ndjenjën, nuk po e kuptonte ku ndodhej?

Kjo hije? Dukej sikur i zinte frymën.

Pritej të shtrohej pritja madhështore. Pranvera ishte ngatërruar stinësh. Tani gjithkund trumbetohej se ishte rizgjuar një stinë tjetër, një stinë e pestë dorëzuar resh. Kishte kaluar ai stad kur pranvera përskuqur fshihej trillimesh. Afsh pasion mbi kraharor të saj. Petalet aty shpërndarë gjithandej.

Supeve qiellorë ky shall i mëndafshtë, të mbulonte lakuriqësinë resh.

E ndiente thellë ndër mish vështrimin e etur të njeriut hije. S`kuptonte më.

Ndoshta kishte humbur nocionin kohë a vet zemra lozte trillesh. Ndër buzë aromë petal. Flladitje. I mëndafshtë ky çast. Tani në altar dhe hije mendimi.

I ishte dhënë, dorëzuar pa asnjë peng. Ishte tani hija e hijes së vet. Ishte kurorëzuar ëndrra.

A nuk ishte ajo petal trëndafil e dëshiruar veç për ti ndierë aromë? E më pas ishte flakur në skuta të errta, sikur të mos kishte ezistuar kurrë? Trill njerëzor. Askush se kishte ëndërruar.

E kishin dashur veç nën jerm përdëllitje, kur zhvishnin çastet dhe frymonin petalet.

Ishte dorëzuar. Kishte provuar kënaqësitë. Ishin dehur ëngjëjt, kjo tokë prushëzuar.

Më pas? Sa re u mblodhën, sa re tufanë? Ndër gji stuhi në gjoks tramundanë..

Ky ishte motivi i fundit që mundi të kujtonte. S`mundej drobitur…

E qelqtë kjo ndjenjë,  a fundi agoni paskaj?…