Poezi nga Ermira Ifandi

 Ermira ifandi

Poezi nga Ermira Ifandi

 

 

Malli im

 

Sonte dua ta gris natën

me duart e mallit ,

të prek buzëqeshjen e ditës

në zemër të këngës

dhe bluja e qiellit

t’ më ulet në duar si një flutur

me sytë rrotulluar drejt hënes time

atëherë , patjetër , ti do të vije !!!

 

 

 

***

 

Në mëngjesin e stinës tënde

trëndafilat çelin në vesë puthjesh

dhe filizat e gjetheve të mallit

bëjnë dashuri me dritën e hënës

pikturuar tmerrësisht ëmbël

nga buzët e tua

në çdo qelizë timen

me këtë detaj në shpirt

edhe vargu më madhështor i poetit

humb kuptimin e të bukurës !

Në mëngjesin e stinës tënde

mbretereshë e dashurisë jam , unë !!!

 

 

 

***

 

Sot …

nuk guxova ta puth mëngjesin

ishte, aq bukur !

Frymën e ndala buzëve të tua !!!

 

 

 

Ndjenjë

 

Mendime të largëta, të vjetra

mbërthyer në çdo qelizë të shpirtitt

lëshohen butësisht buzëve të mallit

njëjtë si pikat e panumërta të shiut

kur puthen me tokën nga etja përvëluar !!!

 

 

 

Malli im

 

Sonte buzëqeshja më ka tradhëtuar

në buzët e hënës nuk ka më shpirt !

Nata tinzare më mban ndër duar

dhe sytë e detit dot nuk i shoh !

Si një mëngjes, që kurrë s’ ka zbardhur

në pritje tingujsh bota m’ u shemb !!!

 

 

 

Sonte

 

Heshtja thyhet qerpikut tënd

dhe bie në formen e një ylberi

përmbi buzëqeshjen çapkëne të ndjenjës !!!

 

 

Pafundësia e një fjale ( Vëzhgim mbi poezinë e Tyran Prizren Spahiut ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Pafundësia e një fjale

 

( Vëzhgim mbi poezinë e Tyran Prizren Spahiut ) 

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Emri Poezi përdoret shpesh nga artistë, kritikë, profesorë etje…..

Atë e përdorin si përcaktues të sublimitetit, të melodiozitetit, të filizoficitetit, madje edhe të harmonisë së kombinuar mbi një tamblo…

Për gjithçka të përkryer, thonë se në brendësi ka poezi. Po poezia vetë çfarë përfaqëson? Me se mund të krahasohet ajo, kur vetë ajo përdoret për të lartësuar gjithçka?

Këto pyetje më lëvrinin në kokë teksa lexoja disa poezi të Tyran Spahiut. Dhe kur u ula për të shkruar këto radhë, dilemat e mia në vend që të zbeheshin sa vinin e forcoheshin. Linjat e tyre theksoheshin edhe më, duke dalë si nga mjegulla për tu transformuar nga imazhe në qenje tredimensinale; gati të prekshme.

 

 

tyran prizren spahiu

Tyran Prizren Spahiut

 

E unë i shihja dhe mund të them se gati i prekja dyzimet e mia. Dyzime që marin formë sa herë që mendoj për poezinë: që për të qenë i sinqertë, për mua është sa e vështirë aq edhe delikate. Madje nuk e kuptoj kurjaon e disa njerëzve të cilët merren me zbërthimin dhe velerësimin e poezisë. Nuk e kuptoj pasi poezia mua më ngjet me një femër, me të gjitha komplekset dhe delikatesën e një qenie femërore. E si mund të them unë që kjo femër është më e bukur se një tjetër, kur vetë nocioni bukuri është më relativ se relativiteti. Apo të them se kjo nuk ka vlera, kur unë edhe po i vlerësova dhe i gjykova do e bëj nga prizmi i këndëvështrimit tim vdektar dhe jo universal. Ndaj vedosa të mos bëj krahasime në këtë shkrim, e as të jap sentenca apo pretenca, por të jap ndjesitë e mia: vizionin që përftova nga këto poezi. Madje u binda se kjo ka më rëndësi se sa intuita ime për të zbërthyer një varg apo poezi. Sipas meje nuk ka rëndësi se çfarë vlerash një varg apo poezi mbart, por çfarë ndjesishë ajo transmeton. Madje po mundohem të reflektoj dhe jo të gjykoj megjithëse kjo e fundit është shumë më i kollajtë si proces.

Një shelg lotues mu duk sikur u trupëzua nga leximi i vargjeve të Tyran Spahiut, me trupin vigan dhe të përkulur, të një krijese thuajse të mplakur nga meditimet e shumta. Vigan që të jep përshtypjen e brishtësisë delikatesës së çdo përkitje të gjetheve me truallin. Sikur vajton minutat, orët, ditët, muajt, stinët dhe vitet që ikin: i lodhur nga shkundejt e stuhive të epsheve rinore. Duke prekur, ledhatuar, dashuruar tokën tek e cila ka rrënjët. Një shelg Lotues që ndoshta nuk loton nga dhimbjet më tepër se nga gëzimet. Një shelg si dëshmitar, shoqërues e erës me fëshfërimat e veta ngjethëse. Dhe mendojeni këtë shelg të cilit vetëm disa kinde të fustanellës së vet të gjelbër i prekin paksa sipërfaqen e një lumi me ujë kulluar që rjedh edhe me shkulme të bardha, e i dhurojnë prehje të freskët në ditët zhuritëse të verës. Ja ky është vizioni që më transmetuan vargjet e Tyran Spahiut. Vizion vallëzues, elegant, që duke u nisur nga lartësitë bashkohet ëmbël me sipërfaqet e truallit që e rrethon. Në fillim qëndron ndalur, ashtu si shelgu në mëngjes herët me petun e mbuluar nga bulzat e vesës që duken si margaritarë. Më pas nis e ngrohet, dehet a thua se nuk po avullon vesa, por venë. E ty tek sa e sheh të dhuron prehje, pasi kindet e tij vallzojnë gjithnjë, qoftë edhe me puhizat më të papërfillshme verore, mendimi se puhiza e freskët tund gjethet e shelgut, të shtyn të besosh në sbehejn e përvëlimit e zhegut. Përkulja e shelgut nuk ka të bëjë me përuljen poshtëruese të skllavit por respektin që një qenje humane e lirë shfaq kundrejtë vendit, zotit, dashurisë, natyrës: jetës

 

MIT

 

Heshtur, buron në fshehtësi

lartë në kështjellë, mbuluar

me jetë

armatosur me mburojë,

shumë thjeshtësi

largohet nga zhurma, në jetë

modest.

Pyesin, si nuk kemi ditur !

ku gufon, i panjohuri burim !

ku jeton , nuk kemi ndëgjuar !

ndoshta fjetur ishte, apo i

kohës bohem !

Largohet, pyetjet i anashkalon

thojnë..i fjalës është,

endacak i qytetit

thyerja e natës, në kalldrëmë

e gjen

lindjen e diellit, përqafon

jashtë Marashit.

Pa gjurmë, si qetësia kozmike

shkrihet me bukurinë, ate të

Pasha Qeshmes

si vet hija zhduket, pas Kalas

antike

thua se..është mit, i

gjysmerrësirës.

Sërish vonë, kur zbrazet

qyteti

aty është, bredh dashnori i

Therandës

buzëqeshja e fshehur, si

qenie mit

jetësojnë bashkë,

në Prizrenin e mesjetës.

 

 

JAM I HUAJ

 

Shikjimet janë të humbura

Kërkon bukurinë e shëmtuar

Lypësarët hallexhinjtë

e shumtë

Shtrirë në vendin e ish

kalldërmave

Vazhdon qyteti jetën

I zhgënjyer ngarkuar lodhur

Kontinueti jetësohet pandërprerë

Këpusin damkosin zhdukin

Kaluarën dhe lashtësinë …

Jam i huaj

Ëmbëltoren dhe dyqanet e

rrënuara në Shadërvan

Dugajat e vjetëra mbi urën e

Arastës

Kompleksin me xhami

Jam i huaj

Në Tabakhanen e lëkurave

Freskinë e lumit dhe

kënaqësit fëmijërore

Sinqeritetin e kohës

Sigurinë e shfrenimeve ditë e

natë …

Jam i huaj

Në Marrashin e shumëfolur

Burimin legjendar të ujit të

pijes

Lisat e gjata që takoheshin

me qiellin…

Jam i huaj

Tregun e vjetër mbi Beledije

Xhaminë e rrënuar

Thjeshtësinë e asaj kohe

Lumi që përshkruante qytetin

Me madhështinë eklipsit

Furnizonte pastërti

shekullore…

Jam i huaj

Kalaveshët kristaltë të rushit

Dredhëzat gjak që pasuronin

ajrin

Hapat e sigurta të gjyshit

Kthimi në shtëpi

Kënaqësia kjo e vjedhur nga

pushteti

Të gjitha këto e shumë tjera

janë histori

Jam i huaj në qytetin tim të

lindjes…

Më lejoni

Ëndrrat e mia të pafajshme

Rrugëtimin në kohërat e

kaluara

Vendet e preferuara të

lëvizjes

Rininë e kaluar plotë

shkëlqim

Qetësinë e netëve të qytetit

Fundjavët e kaluara në

Marrash

Shishet e zbrazura të

argëtimit

Muzikën e qetësues Pink

Floyd

Përsëritjen qetësin dhe

heshtjen

Të ndiej këtë madhështi

Vetëm bredhja pas

mesnateve

Pritja për ardhjen e pronarit

të kafe-barit

Kafja e hershme e mëngjesit

Shtypi ditor dhe …….

 

 

Vargjet e Tyran Spahiut i përkasin, i ngjasin jetës; janë të lëvruara nga dhe për jetën. Në to është ndryrë jeta e autorit, të gjitha emocinet që ai ka përjetuar në të.

 

10-05-2015 Pisa

Shtëpia Botuese “Toena” publikon romanin “Ditari i një pabesie” të shkrimtarit grek Emilios Solomou, përkthyer mjeshtërisht nga Kristo Pullo.

  Shtëpia Botuese “Toena” publikon romanin “Ditari i një pabesie” të  shkrimtarit grek Emilios Solomou, përkthyer mjeshtërisht nga Kristo Pullo.   “Ditari i një pabesie” është një roman kushtuar kohës, zvetënimit, kujtimeve, dashurisë dhe pabesisë, midis së tashmes dhe së … Continue reading

Poesie di Anna Costa

  Poesie di Anna Costa     DOMANI   Quante storie nell’aria risucchiate dall’ eco nel mare. Voglia di conchiglie,alghe e sabbia. Respiro la vita in un abbraccio, obelisco di muscoli un sorriso segreto sotto il cuore, l’argento spolverato via … Continue reading

Shtëpia Botuese ” Milosao” publikon librin ” Fatmir Terziu: Krijues dhe studiues i risive artistike” ( Vlerësime të bashkëkohësve) të zgjedhur dhe përgatitur nga Prof. Zyhdi Dervishi.

Shtëpia Botuese ” Milosao” publikon librin ” Fatmir Terziu: Krijues dhe studiues i risive artistike”  ( Vlerësime të bashkëkohësve) të zgjedhur dhe përgatitur nga Prof. Zyhdi Dervishi.   Doli nga shtypi, nga Shtëpia Botuese “Milosao” përmbledhja me shkrime të bashkëkohësve … Continue reading

Poezi nga Dhimitër Kokaveshi

 

dhimiter kokaveshi

Poezi nga Dhimitër Kokaveshi

 

 

BESIMI

 

E pse nuk lartësohesh
burimit
dashuri aty
ku udhëtojnë shkujdesjet
tymnajës
udhëtuese mes prehrit!…
Më të ndjeshëm
ledhatim?…
Aty të mbrohesh!…
Me fatin
të mbrohesh dhe fatet?…
Nuk falen
por as trillohen ngjarrjeve
zgjodha
si një urim të gëzimeve por
jo të kujtesës
mbi dyshime derës së hapur!…
Mbi besim!…
Aty, më zbërthe, bashkë
me dyshimet
m’i zbërthe jo si një rrënoja
kohës së humbur.
E humbura e kohës!…
Mbi një Justifikim.

 

 

 

QËLLIMIT

 

Me largësitë e sfidave
e kërkoja!..
Në çdo vështrim të kërkoja
përkujdesjeve
të më lije aty, ku lije buzët
le të më lije
harruar… mbi relaksin
e shpirtit
të humbur si mes artit
gdhëndur
shërbimit, hyjnor të largësive
mbi ceremoni
gjetjet dhe gjendjet, vrullit
zbërthyer
mbi të menduarit, sakrifikoja
mendimet!…
Një udhëtar i shpirtit
të shtruar
mes meditimeve fisnike
në kërkim!…
Të buzëqeshjeve po të zbërtheja
me perënditë!…
Po të zbërtheja!… Në qëllim.

 

 

 

ZHGËNJIM

 

Kohërave zhgryer
të zbuloj
kiminë, në pikën e fundit
të jetës
granitiane dhee prehjeve
të fortësisë
mos qëndro, qetësohu
mbi ledhatime
shpirti, përballjet dhe iritimet
në ndjeshmëri!…
Mos abuzo, vazhdo…
lavditë!…
Përmes zhgënjimet.

 

 

 

NDJENJË

 

Μe verën
të ngatërova
gotës!…
Kur zbrazja!…
Ç’do mendim!…
I turbulluar dhe i pranuar
mes ndjenjash
derdhur!… Përqafimet
dhe buzët?…
Sa shumë i ndjeva!…
Në tejkalime
Joshjesh kulluar!…
Në dialogim!

 

 

***

 

Pranverës zbërthehej
me mendimet
derdhte, joshjet e saj
si një fllad
lëshuar, mbi tavolinë!…
Zbërthyer
Fustani përballej hireve të saj
ngulmonin!…
Gjithë vështrimet.

 

 

 

PËRBALLJESH

 

Ditët, humbisnin
freskinë
dhe më linin mbi
mendimet!…
Vrullin e tyre
të errësirës!… Gdhendur
dhe kthetrat
zbuluar, si peizazhet
e hedhura
penelit tim në udhëtimet
e freskisë
dhe të përballjeve
dritë!…Dua
mes dritës dua!…
Të jetoj.

POEZIA DHE NDJENJA E NJË POETESHE Referim estetik rreth vëllimit poetik ” Në lulishten e dashurisë’ të autores Behare Shabani- Neziri. / Nga : Rami KAMBERI

  POEZIA DHE NDJENJA E NJË POETESHE (Referim estetik rreth vëllimit poetik  “Në lulishten e dashurisë”  të autores Behare Shabani- Neziri)     Nga : Rami KAMBERI   Është më se e qartë se për njeriun dhe dinamikën e jetës, botës … Continue reading