LARTËSI SUNDUESE / Skicë poetike nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

dhimiter kokaveshi

Skicë poetike nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

 

LARTËSI SUNDUESE 

 

Guri, ky material i çmuar mineral, përfshinte tërësinë sunduese dhe zbukuruese të qytetit tim.

Ai, përballet dhe përplaset në çdo moment, më lë antitezat e krizave por dhe të kohës, madhështi.

Asnjëherë qyteti nuk ngriti zërin shpërbërjeve, lidhjeve dhe trasformimeve të tij.

Kjo si një psikozë e formuar prej materialit inert aty ku gdhendeshin edhe njerëzit.

Kjo psikozë, ishte kthyer në një gjendje patologjike ku manifestoheshin, idetë… e vazhdimësisë dhe të vetëdijes shfaqeshin mbi ndjenjat tona,

Ashtu trasformoheshim dhe transformoheshin… me gurin, shtronim çdo sundim.

Kjo, kishte kaluar kufijtë e lidhjes njerëzore dhe si rezultat filloi të ekzistonte një mani.

Mani, për t’i dhënë gdhendjeve të tij, përsosmërinë.

Ishte mani e veçantë e njerëzve, për t’i dhënë shpirtin, gurit.

Me gurin, filluan t’i shtronin anembanë… mite dhe këngë ashtu si shtrohej qyteti parametrave të tij… merrte hijen.

Eh, çfarë manie!…

Kjo mani, ishte kthyer në një gjendje patologjike të përpunuar, mitesh.

Aty, manifestoheshin… idetë, në vazhdimësi dhe mes vetëdijes ndjenjat.

Këto, shfaqeshin dhe lidheshin aq ngushtë me gurin, shtronim… çdo sundim.

E çuditshme kjo mani njerëzore.

Gjithçka lidhej në lidhje dhe guri… ishte kthyer pronësi.

Në pronësinë e tij,referronte dhe kishte gjithë litologjinë që trajtonte gjenezën, që nga formimi dhe trajtimin njerëzor… të shkëmbinjve.

Ashpërsi e ngurtë, e gurtë, përballej… pjesëve dhe ato bëheshin bashkë me ne një trup.

E gjithë kjo mani, filloi të trajtohej mbi motive.

Motivet e shtrimit?…Zigzaket?…

Në zigzaget e kalldrëmeve merrnin gjithmonë ngjitjen mes majave për të pushtuar malin dhe lartësitë.

Ato, të ndërtimit dhe të gdhendjes, ishin kthyer në dashuri.

Aq dashuri sa gjithshka filloi të lidhej si kundërshtar por edhe si partner.. në konkurim, të lartësive.

Kështu filluan josheshin dhe joshjet,… ktheheshin mes qëndismave, linin frymëmarrjet e mendimit, shtronin dhe i dhuronin përsosmëri.

Kjo ishte kthyer në motivin përditësie, njerëzit hidhnin shtat me gurin.

Kjo ekuivalenc, vlerë dhe rëndësi.

Rëndësi, ndërtuese dhe gdhendëse mes pranimeve, nuk shfaqej asnjë alogji.

Kështu, pranimet dhe mohimet përballeshin me jetësoren.

Mbi këtë qëndresë, vlerat dhe rëndësitë sponsorizuese merrnin… udhëtimet me meditimet tona mes arkitekturës, kult krijim.

Dëgjoja… fjalët e preferencave dhe heshtjet,… e gurit.

Heshtje…që nxirrni forcën e shpirtit… zbutjeve dhe gdhëndjeve mbeteshim… ne … mes kënaqësive… të madhështisë.

 

 

Poezi nga Zana Tako

Poezi nga Zana Tako     Ujvarë kaltërsie   Mendimi kryqëzohej me fjalën siç shkrepëtin stuhia, rrufetë lëshonin tinguj çudie me gjuhë madhështie.   Fjala i këndonte mendimit, mendimi mbante iso lavdie, bashkoheshin ujrave të kaltërsisë melodi e dashurisë.   … Continue reading