Na iku Zenepe Luka, kjo gazetare, shkrimtare dhe luftëtare e humanizmit qytetar (Golomarja e re, Zenepe Çekrezi Luka meriton një monument shkrimor) / Nga: MSc. Albert HABAZAJ

  Na iku Zenepe Luka, kjo gazetare, shkrimtare dhe luftëtare e humanizmit qytetar Golomarja e re, Zenepe Çekrezi Luka meriton një monument shkrimor Jam ende i turullosur deri në shushatje nga një ëndërr e turbullt humane e altruizmit tragjik dhe … Continue reading


  SHTËPIA BOTUESE ADA NË NDARJEN E ÇMIMEVE KOMBËTARE TË LETËRSISË 2019, VJEN ME TRE LIBRA TË NOMINUAR DHE FITUES I ÇMIMIT TË PARË NË KËTË KATEGORI Ndahen Çmimet Kombëtare të Letërsisë 2019. Në një ceremoni, duke respektuar rregullat ndaj … Continue reading

Iku në amëshim patrioti, shkrimtari, publicisti dhe vatrani Andon Rrumbullaku / Esse – Profil nga Raimonda MOISIU

  Iku në amëshim patrioti, shkrimtari, publicisti dhe vatrani Andon Rrumbullaku Sot përcillet për në banesën e fundit, shkrimtari, publicisti dhe vatrani veteran ndër breza, Andon Rrumbullaku. Ai u shua në moshën 92 vjecare pranë familjes, në Kryeqytetin e Kënektikatit,  … Continue reading


ATUNIS GALAXY ANTHOLOGY – 2021 ANTHOLOGY OF CONTEMPORARY WORLD POETRY ATUNIS POETRY LEADERSHIP STAFF: Editor in Chief: Agron Shele Deputy Editor in Chief: Hannie Rouweler Deputy Editor in Chief : Hasije Selishta Kryeziu Editor: Sunita Paul Editor: Raimonda … Continue reading

Lode all’amicizia e alla pace – A cura di Don Francesco Maria Mariano- Italia (Praise to Friendship and Peace – By Don Francesco Maria Mariano- Italy) / Edited by: H.R.H.Princess .Eden S.Trinidad, Dhum, LittD Royal Kutai Mulawarman Peace International Institute International President

  Lode all’amicizia e alla pace   A cura di Don Francesco Maria Mariano- Italia   Lode all’Amicizia e alla Pace; che cosa sia un sentimento non è facile a dirsi, si tratta infatti di definire con una certa razionalità … Continue reading


MONUMENTI SHKRIMOR PËR SHËN ANGJELINËN GDHENDUR NGA GOLOMARJA E RE, ZENEPE LUKA Ndihem fatlum që jam një ligjërues në promovimin e monografisë “Angjelina Arianiti Komneni, shpirti i shenjtë i Arbërisë” të autores Zenepe Çekrezi Luka, gazetare dhe shkrimtare shqiptare. Kam … Continue reading

“FIRST GREETINGS” (In honour of another anniversary of the Arrival of Welsh people to Patagonia, Argentina- 1865-2020) / Written by Susana Roberts


In honour of another anniversary of the
Arrival of Welsh people to Patagonia, Argentina- 1865-2020
Written by Susana Roberts
Suddenly the air of this day has become warm while the wind presses the windows to abstract my glance and deep feelings crossing a great distance, to Wales, the land of brave people, those, who emigrated to the south of this country in its feat to find a land to live in Peace. A hundred and fifty years have passed and memory gets stronger in addition to admire these immigrants. A person like me was an internal immigrant in this country who understood the detachment as a renewed commitment to find a job that dignifies full of welfare called family, work, and fertility in all its dimensions, far from parents place. Place plenty of feelings, when they left the Port of Liverpool in May 1865 in the sailboat “Mimosa”.
They did not know what kind of land they would find, not a desert and arid land as it was, they had told them that Patagonian Indians were feared, the wildest of the land and they were able to eat people. After such a long journey across the sea, about six months, from the north to the south declining, cold, wind, tides … Today my thoughts return to shelter them in deep feelings that surround and suspended me in an intense tenderness full of thanks to their capacity of endure the inhospitable territory; southern place that after years of hardness become into a prosperous land beyond the 42nd parallel.
A concept that attracted my younger years to come here, my place, my early immigration, my love, my respect and admiration for everyone who had been worked in this south ground, for long years, a forgotten part of Argentine territory. They, the Welsh, came to a land where the only protection was the wind and some caverns on the rocks as home, less supplies, no places of hygiene, scarce food, and thirsty searching for fresh drinking water, it was a whole Odyssey whose stories takes my gaze toward the valley from their songs and cymae language coexist and is attached to my feelings, the first pangs of those first settlers, the first fort where men, women and children in their first met with natives, account the story:
“The first time the Indians went down to the valley coincided with two marriages that took place in the old fort, we had put our best clothes, when a man on horseback came galloping saying” “People, Indians are coming, ” I dare say that fear took over all hearts and there were many sighs and prayers to Lord. Shortly after he was given hand one by one to the natives, they were invited with white bread and barabrith (kind of fruit bread), but they had no idea what it was, and they waited for the welsh to eat first the bread, then they try it, they wanted to know what it is and they were told that’s “Bara” (bread), and bara was the first word that natives learned from Welsh people. Since then, Indians came and asked for more Bara, these natives were Francisco’s tribe and eventually became friends. Hence, the Indian and the Immigrant began using barter and friendship, both were in need, both were short of many things.
From the earliest times the arrival of Mimosa sailboat was celebrated with parties where Indians participated in foot races and other entertainment, also they brought gifts for a friend and they expected in return a gift of greater value. The historical narrative said that they could live peacefully so many years, that was vital because they felt defenceless, they were few of Welsh against thousands of natives who lived in the large extension of the plateau towards the mountains, north, south, east-west, some were very warlike, given to pillage, plus who’s living to the northeast. Continues the story saying, “It amazes me how little we had, they and us, both poor at that time.”
After this, Mr John Murray Thomas opened a trading house, he left the south, spent a time in Buenos Aires working for some British merchants , when he came back he gave so much encouragement to the colony, in many aspects , he was respected, was friendly, and he was considered a protector guide. To this place reached new people from Wales and elsewhere, the settlers would have their small businesses with little experience and they decided to join to form a Mercantile cooperative. Many dreams were fulfilled, and many names left footprints forever with their works: Berwyn, Parry, Jenkins, Owen, Evans, Jones, Matthews, Roberts, Williams, and many others who remain pinned to the history of this land forever, their seeds, their children and their children’s children continue to fill with love the memories from a neat culture of understanding and work.
I think all their struggles, joys and sorrows, ups and downs are present and dominate the wind teatime, it remain forever in the roots of the valley as example for their children and people like me who have come here in early ages and deeply appreciate the colonization in all aspects, still is alive to honor them with this force of the first “friendship” that the need gave them , between the cult and the ignorant , the fear and hunger, souls without differences, one thing united them: the spirit of survival to highlight that and these years, I told me once and again , here , in this place , for something horizons in Patagonia are very specials, they are so large, sunrises are different, inhabit so special loneliness and afternoons in the Valley are sticked to the river at its norias, its museums and stories that make to live the memory of hundred and fifty years and more each year, following to understand the roots in the pure connection to the land and the ability to face the life with a smile with love and recognition inside the every human achievement.
During late May, in Liverpool, UK, they celebrated the 150th anniversary of the departure of the Mimosa sailboat with a series of events. Between 29th and 31st May took place in the city, the Mimosa Festival, organized by the Association of the Welsh heritage of Merseyside. The festival included the presentation of a children’s choir of Trelew, lectures in English and Welsh on the history of the colony and concerts for children, among other cultural activities. On 28th May, a memorial was opened in the port city on the western edge of the River Mersey commemorating the departure of Mimosa. The monument is in Welsh and English, with the text:
“This plaque records the Liverpool Mimosa sailboat departure on May 28th, 1865, with 162 Welsh (remembering also the three that came before them). They arrived to Port Madryn, Patagonia, on July 28th, 1865 where they established a Welsh-speaking colony that survives to this day. Discovered on May 30th, 2015 by Mrs. Elan Jones. “
Photo: LEWIS JONES, FOUNDER OF TRELEW NEXT TO INDIAN TEHUELCHES, (This information corresponds to the file Manuscript of WALES-BANGOR CITY.)
Trelew-Patagonia Argentina, August 17th-2015

FABIO STRINATI – NJË MIK I MIRË I SHQIPËRISË / Në dy ditë të verës (kushtuar Shpend Sollaku Noè-së) – Përgatiti e përktheu: E. Salla

FABIO STRINATI – NJË MIK I MIRË I SHQIPËRISË Fabio Strinati ka lindur në San Severino Marche, Itali, më19 janar 1983. Është poet, shkrimtar dhe esperantist italian. Shkruan gjithashtu edhe aforizma. Është autor i shumë përmbledhjeve poetike, bashkëpuntor i revistës Etnie, … Continue reading

LUFTA PËR LUFTËN (e kujt ishte lufta, e kujt është Liria, e kujt harresa, e kujt kujtesa, e kujt historia dhe e kujt (pa) përgjegjësia) / Nga: Shefqete Goslaci

LUFTA PËR LUFTËN (e kujt ishte lufta, e kujt është Liria, e kujt harresa, e kujt kujtesa, e kujt historia dhe e kujt (pa) përgjegjësia)   Nga: Shefqete Goslaci A kemi kujtesë? Të dashur vëllezër e motra, të dashur miq … Continue reading

NJË BOTIM ME INTERES PËR FSHATIN ARBANASI AFËR ZARËS – Dashuria ndaj gjuhës amtare – penguese e asimilimit (Prof. Tullio Erber, Albanska kolonija Arbanasa pored Zadra,  Zadar 2015) / Nga: ANTON GOJÇAJ

NJË BOTIM ME INTERES PËR FSHATIN ARBANASI AFËR ZARËS Dashuria ndaj gjuhës amtare – penguese e asimilimit (Prof. Tullio Erber, Albanska kolonija Arbanasa pored Zadra,  Zadar 2015) Fshati Arbanasi (Arbnesh) gjendet afër Zarës (kroat. Zadar) dhe tani është (para)lagje e … Continue reading

DISA KOSINDERATA RRETH KULTURËS QYTETARE: Detyra qytetare është të krijojë njeriun…  / Nga: Arqile Vasil Gjata dhe Teuta Sadiku 

DISA KOSINDERATA RRETH KULTURËS QYTETARE:  Detyra qytetare është të krijojë njeriun…  (Russoi -“Krijo qytetarinë dhe në pëllëmbë të dorës ke gjithçka!”).1 Abstrakt: Këto Konsiderata që duam të pasqyrojmë i quajmë veprimtari bashkëkohore dhe probleme shoqërore. -Duke e vlerësuar si  një … Continue reading

Akili luftoi si pellazg, jo si helen (Përkatësia etnike e Akil Pelidit dhe kontributi i akademik Apollon Baçes në zbardhjen e të vërtetave historike) / Nga: Kujtim Mateli

Akili luftoi si pellazg, jo si helen

Përkatësia etnike e Akil Pelidit dhe kontributi i akademik Apollon Baçes në zbardhjen e të vërtetave historike

Nxitjen për këtë shkrim e mora nga intervista e akademik Apollon Baçes, dhënë gazetarit Roland Qafoku, botuar në gazetën “Fjala” të ditës së djeshme, 07/07/2020. Duke u nisur që nga vitet 1960, kur institucionet tona shkencore të asaj kohe filluan të organizojnë simpoziume e konferenca shkencore, është bërë gabimi më i madh që shqiptarët u panë vetëm si pasardhës të ilirëve duke mënjanuar popullsinë tjetër që quhej pellazge, e cila shënoi me Dodonën një pikë kulmore në historinë njerëzore. Kaluan vite që nga ajo kohë dhe historia jonë më shumë se sa shkencë ka qenë e përdorur si një dogmë, ku të njëjtët autorë vërtiteshin rreth së njëjtës ideje të fiksuar në vitet `60 të shekullit të kaluar se jemi pasardhës të ilirëve dhe pikë.

Megjithëse pellazgët ishin një popullsi e përmendur pothuaj nga të gjithë autorët e antikitetit, me një shtrirje gjeografike, një pjesë e së cilës i përket territorit të sotëm të shqiptarëve, akademikët e Shqipërisë nuk bënë asnjë përpjekje për të gjetur lidhjet burimore midis shqiptarëve dhe pellazgëve. Fatmirësisht, brenda Akademisë së Shkencave të Shqipërisë del një zë, siç është akademik Apollon Baçe, dhe që kërkon të provojë se Akili, prijësi hyjnor i Luftës së Trojës, nuk ishte helen, por i përkiste racës së shqiptarëve. Deri më sot nuk ishte dëgjuar një pohim i tillë dhe nga opinion publik dhe ai shkencor duhet një përshëndetje e madhe që i duhet bërë akademikut Apollon Baçe për guximin e tij shkencor.

Ky guxim nuk vjen nga një kokëkrisje e akademikut, por nga një bindje e thellë e tij se vërtet Akili nuk i përket fisit të helenëve, por atij të shqiptarëve, bindje që ai është munduar ta provojë me dëshmi të kohës së Luftës së Trojës.
Në të vërtetë, historia e Epirit lidhet me Akilin. Pasardhësit e Akilit duke filluar me djalin e tij Neoptolemeun, që thirrej dhe Pirro për shkak të flokëve të tij, ishin ata që u vendosën në Epir dhe pas tij u krijua një dinasti mbretërore që vazhdoi deri në kohën e pushtimit romak.
Nëqoftëse Pirroja, biri i Akilit, do të ishte helen, atëherë dhe popullsia e Epirit do të ishte helene, sepse nuk mund të ndodh që një njeri që shkon diku,të bëhet mbret i një popullsie që nuk ka lidhje me atë. Akademik Apollon Baçe pohon se Akili ishte nga Dodona e Epirit, ndaj dhe popullsia epirote i pranoi pasardhësit e tij si mbretër të kësaj bashkësie.

Nëse Akili i Dodonës ishte paraardhës i shqiptarëve, atëherë dhe Dodona që emërtohej pellazge nga popullsia e Epirit ka qenë dhe mbetet pasuri e popullit tonë. Po a e kanë pranuar deri tani institucionet tona shkencore Dodonën si pasuri të stërgjyshërve tanë? Duhet thënë se deri më sot mendimi akademik shqiptar ka qenë i njëjtësuar. Pellazgët mund të ketë qenë ajo popullsi para ilire, siç ka qenë për grekët e një popullsi para helene.

Logjika greke se helenët, kur erdhën në ato troje gjetën si popullsi autoktone pellazgët, është mbartur tek institucionet tona shkencore se kur erdhën ilirët gjetën si popullsi autoktone po pellazgët, me të cilët nuk i lidh asgjë përveç faktit se ilirët u vendosën në ato troje kur dikur banonin pellazgët.

Por nëse logjika helene funksionon se është e dokumentuar nga burimet historike, logjika e institucioneve tona shkencore nuk ka funksionuar dhe ja ku na del një akademik si Apollon Baçe që e kundërshton këtë tezë. Ai thotë se Akili ka qenë banor i Dodonës dhe është paraardhësi i shqiptarëve. Shkojmë më tej. Dodona ka qenë pellazge, rrjedhimisht dhe përkatësia e Akilit është pellazge.

Po a ka të drejtë akademik Apollon Baçe? A e ka një pasaportë Akil Pelindi që vërteton se nuk i përket etnisë helene?  Akil Pelidi shkoi në Luftën e Trojës si një prijës i fisit të mirmidonëve të Thesalisë. Duke qenë në krye të ushtrisë thesale, ai nuk lufton “si mercenar” në ushtrinë akease, por si komandant i një force të armatosur ku shfaqi heroizmin e tij brenda formacionit luftarak që komandonte.

Duke qenë se Akili është një nga figurat më të rëndësishme të antikitetit, edhe dëshmitë rreth tij dhe etnisë që ai përfaqësonte janë më të shumta dhe më të qarta se heronjtë e tjerë të Luftës së Trojës. Akili ishte djali i nereidës Theti dhe i Peleut të vdekshëm, i cili ishte mbret i mirmidonëve të Thesalisë. Në pemën gjenealogjike të perëndive pellazge, Peleu është pasardhës i Pellazgut të I,kurse Thesalia emërtohej Thesalia pellazge, sepse e tillë ishte popullsia.

Vetë Homeri në “Iliada” i ka veçuar popujt pellazgë nga popujt e tjerë, duke u dhënë pellazgëve epitetin hyjnor, kurse të tjerët i emërtonte sipas emrit të fiseve. Për të patur një ide më të qartë le të shohim 7 vargjet e para të “Iliadës” Të përkthyera nga poeti Llambro Ruci:

Këndo hyjneshë, mërinë e Akil Pelidit,/
rrënimtarin, që brenga pa fund u shkaktoi akejve/
dhe në Had rrokullisi shumë shpirtra burrërorë/
heronjsh, ata i bëri pre të qenve/
dhe gjithë zogjve mishngrënës, vullneti i Zeusit po kryhej,/
qysh në fillim, kur u grinden dje u ndanë,/

Atridi, prijësi i burrave dhe Akil hyjnori.

Në këto 7 vargje shohim qartë që Akili nuk ishte pjesë e ushtrisë Akease, e pretenduar si helene. Ai kishte vrarë në betejë aq shumë njerëz duke bërë që akejtë as të mos kishin mundur t`i varrosnin, por kishin mbetur si ushqim për qentë dhe për zogjtë. Akili si pasardhës i pellazgëve, ndryshe nga heronjtë e tjerë të luftës së Trojës, mbante epitetin hyjnori, që ishte vetëm epitet i pellazgëve. Që paraardhësit e Akilit kishin zbritur në Thesali nga Epiri, është përsëri e dokumentuar me burime historike.

Madje enianët që kishin qenë në kohën e Luftës së Trojës pranë Dodonës, e kanë pretenduar Akilin, sipas Plutarkut, se rridhte nga fisi i tyre.Shkurt, Akil Pelindi, luftëtari dhe komandanti legjendar i Luftës së Trojës, ishte me origjinë nga fiset që banonin rrotull Dodonës. Kjo është arsyeja që Epiri i pranoi pasardhësit e Akilit, si mbretër të tij.

Që Akili i përkiste etnisë pellazge, kjo është fare mirë e dokumentuar, por akademik Apollon Baçe shkon më tej, na vërteton se Akil ka qenë paraardhësi i shqiptarëve. Ky është një hap për t`u përshëndetur dhe që duhet të pasohet edhe nga akademikët e tjerë të trojeve shqiptare duke sjellë punime shkencore në mbështetje të kësaj teze.  Por mendoj se edhe vetëakademik Apollon Baçe, bashkë me akademikët e tjerë, duhet të kapërcejnë pengesa të tjera për të arritur në përfundime të sakta shkencore.

E para: akademik Apollon Baçe e pranon se Akili është paraardhësi më i lavdishëm i shqiptarëve, por nuk e ka pohuar në intervistë se Akili i përkiste etnisë që quhej pellazge. Përderisa Akili ishte pellazg, do të thotë se edhe pellazgët kanë qenë paraardhësit e shqiptarëve. Mirëpo teza e prejardhjes së shqiptarëve nga pellazgët ka qenë aq fort e kundërshtuar nga akademikët tanë saqë edhe akademiku i nderuar e katë vështirë të gjejë mbështetje nga kolegët e tij.

E dyta: del nga intervista midis gazetarit Roland Qafoku dhe akademikut Apollon Baçe. Duke folur për Akilin si pjesëmarrës në Luftën e Trojës.

-Nga erdhi?
-Akili është nga zona e Dodonës, andej vjen ai.
-Po mund ta themi vendin fiks ku ishte?
-Dodona është diku.
-Është diku po cilit fis i përkiste?
-Dodona i përkiste fisit të Molosëve.

Nga intervista del qartë se akademiku nuk e pranon vendndodhjen e Dodonës në jugperëndim të Janinës, atje ku ajo pretendohet nga institucionet shkencore edhe të trojeve të shqiptarëve.

Përgjigja: “Dodona është diku” do të thotë se vendndodhja e saj është ende e papërcaktuar. Po pa përcaktuar vendndodhjen e Dodonës, nuk përcaktojmë dot as etninë e Akilit, nuk mund të themi dot që Akili është paraardhësi i shqiptarëve. Ndaj përcaktimi i vendndodhjes së Dodonës dhe i përkatësisë së saj etnike, është a-ja e një pune kërkimore shkencore për të përcaktuar origjinën e shqiptarëve.

Akili si pasardhës i fisit të enianëve që banonin rreth Dodonës, vendoset nga Plutarku në luginën e Përmetit, në krah të parauejve që ishin banorë të lumit Aos. Dodona ka nëntë vjet që është e përcaktuar qartë nga dy libra studimorë, viti 2011 dhe 2016, në luginën e Dëshnicës së Përmetit. Këtej duhet të fillojë sqarimi për origjinën e heronjve tanë të antiketit. Pa zgjidhur vendndodhjen reale të Dodonës, nuk mund të ketë zgjidhje të problemit të origjinës së shqiptarëve.

Duke qenë se akademiku i nderuar është anëtar i Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, është një mundësi më shumë që ky institucion të vihet në lëvizje. Aq më tepër që tashmë në krye të kësaj Akademie është një personalitet i shquar: akademik Skënder Gjinushi, prej të cilit pritet një reformim i thellë i këtij institucioni, jo në lëvizje njerëzish, por në radhë të parë duke u hapur rrugën ideve të reja, duke i hapur rrugën kërkimit shkencor që deri tashmë ka qenë i munguar.


Nga: Kujtim Mateli

Një aristokrat i poezisë në yjetekën shqiptare: ETËHEM HAXHIADEMI DHE SIZMA NË HIERARKITË LETRARE TË KOMBIT / Nga: Shpend Sollaku Noè

ETËHEM HAXHIADEMI DHE SIZMA NË HIERARKITË LETRARE TË KOMBIT Një aristokrat i poezisë në yjetekën shqiptare Rikthimi i poetit Etëhem Haxhiademi po sjell pa dyshim një prishje të re ekuilibrash në letërsinë shqipe. Ai po i imponohet kritikës letrare dhe … Continue reading

Kur Ingrid Jonker thërriste: They “can’t breathe”! / Nga : Flutura Açka

Kur Ingrid Jonker thërriste: They “can’t breathe”!

Ishte 24 maji i vitit 1994, kur në parlamentin e parë pluralist të Afrikës së Jugut, Nelson Mandela, në mënyrë krejt të beftë dhe emocionuese, e hapi fjalimin e tij me poezinë “Fëmija” të poeteshës afrikane Ingrid Jonker, e cila kishte luftuar gjithë jetën e vet të shkurtër për të drejtat e bashkëatdhetarëve të saj me ngjyrë, të vrarë, të dhunuar, të persekutuar nga Aparteidi. Në radhët e persekutorëve të bardhë, ishte edhe babai i saj, Abrahami, si funksionar i lartë i asaj kohe. Ai e shkurajoi vajzën e tij plangprishëse, e cila shkroi këtë poezi të pavdekshme. Ishte një ditë tragjike, kur Ingridi pa një fëmijë në krahët e nënës, e cila marshonte në mesin e turmës me fëmijën e vdekur në krahë, i vrarë nga një plumb në kokë në protestë në Nyanga. Një nga poeteshat më te rëndësishme të botës, Ingrid Jonker i dha fund jetës së vet vetëm pak muaj pas të tridhjetave. Pas një zënke të tillë të ashpër me të atin, e dëshpëruar nga mizoritë që shihte përditë, një shpirt mbiemocional i saji nuk mundi ta përballonte dot: Zbriti një natë korriku mes shkëmbijve të gjirit të “Tri spirancave” dhe u fut nëpër ujët e errët e të ftohtë të oqeanit. Kur trupin e saj e gjetën të nesërmen tek pluskonte mbi ujë, ndihmësit i raportuan të atit dhe e pyetën se çfarë të bënin me kufomën e së bijës. Ai iu kthye dhe i tha i shkujdesur: “Lëreni atje ku është!”. Këtë poezi e kam përkthyer herët, dhe duket se nuk do të dalin shpejt nga moda jonë shoqërore lufta ndaj ndarjes në ngjyrë. Poezia e lexuar nga Nelson Mandela, është një nga gjët më frymëzuese të ditëve që po kalojmë. Për ta njohur më thellë poeteshën e famshme, më ka ndihmuar mikja ime Petrovna Metelerkamp, njëherësh edhe biografe e Ingrid Jonker, të cilën kam patur fat ta takoj në janar 2013 në Cape Town. Uroj të ta pëlqeni edhe ju miqtë e mi! Paçi një fundjavë të mbarë!

Fëmija që u vra në Nyanga

Fëmija nuk ka vdekur
Grushtin ngre fëmija pranë s’ëmës
Që Afrika! thërret, dhe klith frymën
E lirisë dhe stepave,
Zonave zemërrethuar.

Grushtin ngre fëmija pranë të atit
Paradës së brezave
Që Afrika! thërrasin, dhe klithin frymën
E mundimit dhe gjakut
Udhëve të krenarisë së lënduar.

Fëmija nuk ka vdekur as në Langa as në Nyanga
As në Orlando apo Shaperville
As qendrës policore në Philippi
Ku shtrirë rri prej plumbit që kokën ia ka grirë.

Hija e errët e ushtarëve është fëmija
E gardës me pushkë, autoblinda e shkopinj
Fëmija është i pranishëm në të gjitha takimet ku bëhen ligje
Fëmija përgjon përmes dritareve zemrat e nënave
Fëmija që donte vetëm të luante në rërë në Nyanga, është kudo
Fëmija që u burrërua tani nëpër gjithë Afrikën shtegton

Fëmija që u bë gjigand tani nëpër gjithë botën
pa PASS kalon.

Nga : Flutura Açka