Poezi nga Valbona Pullazi Kaimi

Poezi nga Valbona Pullazi Kaimi

 

***

Pres,
që dhimbja,
të marrë udhën e humbur,
diku brenda qënies.
Pres,
që paqja te frymojë,
pa zhurma morali…

Eci para,
Kapërcej mbi
fjalë të ndotura mosmirënjohje,
mbi indiferenca të pa shpresa,
mbi mendje të vogla,
me gjuhë gjarpëri,
mbi llogari interesi
dhe lajka servilësh…

Kaloj male me ëndrra,
prek qiej me shpresa,
për të prekur një dritë,
atë, që sjell vetëm ti !

 

***

Në qoshkun e kujtesës,
mbuluar
me pluhurin e harresës,
një zë i dobët,
si cicërimë e mekur
zgjoi nga dremitja
këngën e heshtur …

Çliruar nga pengjet
udhëve të shkreta
në duar e mora
me frymë e ngroha…

Dita e ngarkuar me dritë,
i buzëqeshi butë kohë ,
vitet e ngarkuar me borë,
po i zbres një nga një
në shkopin e thurrur të jetës….

Dashuritë më rrethuan,
si një kurorë lule dele
Aroma e tyre më dehu
Me ëmbëlsi frymëzimi…

Mendimet mbetën të varura
në gonxhet e paçelura të jetës
Emocioni ngjyrosi vargjet
me penelatë të brishtë fëmije…

Frikërat e qullura u fshehën skutave,
rrodhi lumi i shpirtit
gurgulloi mbi shtratin e tij,
herë i qete e herë rrembyer
pa ndalur rrjedhën e bekuar!

 

ZBRAZËTI

Vallë, shteret mirësia,
prej kupës së zbrazur,
nga ligësia ?!

Dielli i zbehur
asfiksohet nga neveria,
ngërcet,
shtyjnë mbrapsht kohën…

Turma të mjegulluara
brohorasin
Heronj të vetëdekoruar,
në sfilatë palaçosh…

Në sfond, një orkestër
mjaullit serenatë,
kujt, ciles?
Nostalgjisë së vrarë,
apo të tashmes së shplarë !