Poezi nga Brahim Avdyli

Brahim AVDYLI

Poezi nga Brahim Avdyli

NJË LETËR ME PAK FJALË

 

 

-Një poeti

të panjohur

1.

Poet-

i nderuari mik,

e mora letrën tënde

me pak fjalë-

një shkrepëtimë dashurie

zhgunit të pistë

të kësaj nate

mbi Evropë-

të falem!

2.

Liria është gjak

që rrjedhë nga pak

përderisa jetojmë

në këtë botë të përkohshme

me të drejtën e fjalës

nëpër dhembje,

është vetë jeta

që marrim frymë me te

deri sa të vdesim

duke e lëshuar

për fundit herë-

i nderuari mik,

poet!

3.

Ti kursyeke fjalët,

e pse?!

Për Atdheun,

të Bukurën

për Njeriun e mirë

as fjalën e gjakun

s`do të kursejmë

derisa të marrim frymë

për të fundit herë,

andaj kësaj udhe

do të takohemi dikund

patjetër,

lamtumirë

i nderuari mik,

poet!

Shpejtësi e ndritshme

Kur u nda në dy pjesë

veza kozmike

i Gjithëfuqishmi erdhi

me krihë shqiponje

të krijojë universin,

nga kaosi e ndau jetën

siç shpjegojnë shqiptarët

apo pellazgët mitikë

nëpër qindra mitet

që na kthehen nga bota,

harruan me këtë rast

shpejtësinë e ndritshme

që Zoti i ynë e bëri

për t i dhënë shpirt

të dukshmes dhe të padukshmes,

plisin e bardhë na e la

gjysmën e vezës kozmike

duke fluturuar pa skaj

nëpër yjet e pa numërt…

Kur zemërohet me të ligjtë

forca e tij merr ngjyren e kuqe-

Diell që digjet në zemër,

ngjyra e gjallë djeg e përcëllon-

shndërrohet

në ngjyrë të vdekjes…

Tashmë, askush nuk e di

të shpjegojë besueshëm

fillimin e jetës!

 

 

 

 

KAM ZBRITUR NGA YJET1)

 

E shoh veten fëmijë

nëpër arat me misër

jam në Zvicër

por kujtoj se jam në Morinë

loz me rrezet e ngrohta të Diellit

rriten bukë kallinjve.

Kalliri zgjatet e buzëqesh

me vesën e mëngjeseve

sikur më përshëndet dhe dua ta përqafoj

jam vet fëmijë lozë me rrezen mbi tokë,

herë Einsiedeln2

bëhesh birrë e misrit të artë

herë bëhesh miell i bluar dhembjesh

për tu bërë misërnike

në shitoret e vogla të malit

e kodrinat e diellit…

Vjen dita kur konzervohesh e grirë

për të ushqyer sërish Lopët e Diellit!…

Tani

nuk e di mirë se në cilën kohë jetoj

në cilin shekull-

mijëra herë

paskam zbritur rastësisht nga Yjet!

Thurau, 21.06.2013

TRADITA NË MINIATURË

I.-(Foleja e zemrës)

Nipit tim parë,

Patriot Avdylit

1.

Ulëm me vetminë time

nën vizatimin e shpëtuar të Naimit

vetmia përballë dhembjes pa fjalë

vitrinat e mbushura me libra

marrin frymë deri në fund të botës.

Lotët e mi rrjedhin pa pushim

veten e shoh me vargje nipit tim,

si fëmijë në gjunjë pranë meje

Kam një shok“

tingëllimë e gjallë.

2.

Ka kohë që kanë dalur

një tjetër banim

e Patriotit askush nuk ka mundur

t’ia prishë folenë,

një gjysmë dite ma merr rreth vetes

përkujdesja ime

të gjithë trenat i dinte, aeroplanin, anijet

lojërat e fëmijëve në Jona e Rapperswil

e çfarë do deri në Morinë,

kalistrok e marr

prej qoshit të Rapperswilit

e Baba Dang nipi më emëroi

me onomatopenë

e tingëllimës kumbonës…

3.

Fatkeqësia e ka një kufi

që s’e prekë askush

e Patrioti ia qet

një stop të pakalueshëm

e kujtoj kur pa u lidhur

vinte në Valens me vëllanë tim

t’a vizitojë „Babën Dang“

edhe pse nuk arrija të flas

e lotonte zemra.

4.

Nuk e di

si u lindë përsëri

një shpirt i familjes sonë,

ishte duke qarë

sapo e mora pushoi

buzëqeshi

dëshmoi ëndërren e parë

madje ka dalur

edhe në fotografi

me tërë krenarinë fëmijërore.

5.

Sa herë u ktheva nga vendlindja

i solla nga një pjesë të Atdheut

herë tirqit e xhamadanin,

topin, plisin e shqiponjën

herë qiftelinë e vogël-

shpirt i zbritur nga yjet,

Zog ndër shtigje dhëmbjës!…

6.

Edhe sot rrinë të paprekura

çdo gjë fëmijërore nëpër kujtesë

në rrafshin e parë të vitrinës

librat me vizatime,

qerret, lojëra, porcat e dorës

buria dhe harmonika,

brumbulli që tregon fatin

filmat për fëmijë,

koka e syngjerit në serinë e tij

letrat për të luajtur

me personazhet e filmit

Kaju, Balto- qeni që ka një histori

dhe shumë gjëra të tjera

të paprekura…

7.

Në bibliotekën time

ulem çdo natë vetëm

qaj e qesh me vehten time,

kaq mund krijova

kur është djegur e para

vendin tënd

askush nuk e zë, Patrioti im-

je vetë Shqiponjë që fluturon

apo ulet në flamurin e vjerrur përballë

të punuar me përkushtim

nga daja Flamur,

emrin e merituar e ke Ti

i merituar qofsh

pa ty nuk jetoj gjallë

e di, o Atdhetar!…

II.-(Syri i shqiponjës)

-Mbesës sime të parë,

Goca Avdylit.

1.

Me shpejtësi prej vetëtime

sulesh në të gjitha detyrat

kalon nga Lindja në Perëndim

me sqepin agimeve

t`a sjellësh për shpalim

shembullin e ditëve

e gatshme më rri

te këmbët e ditëve hapësirë,

syri i shqipes

e kap horizontin

askush nuk i di synimet e tua

rrallë dalin e shqiptohen.

2.

E kuptoj

përkujdesjen e botës

poshtë shputave të fatit,

nuk e di cilën këngë

do të ma thuash

ciklin përfundimtar jetës,

e di se dua shumë

mbi ditën e madhe të së nesërmes

mendoj se do jetë

e vogël Evropa

kur me syrin tënd

do ta sfidosh Ligësinë!…

III.-(Përtej brigjeve të fjalës)

Mbesës sime dashur,

Pranvera Avdylit.

1.

Ke shkuar

përtej brigjeve të fjalës

me këngën tënde për Kosovën

vargjet e mia

i ke lënë në mërgatë

duke pëshpëritur emrin tënd

ndër brengat e mia

të pashkëputura,

emrin tënd të bukur

ta kemi dhënë me synim të përtërirjes

je rritur me lojërat e tua dhe mua

atëherë

me buzëqeshje të trishtueshme

e mendoje Morinën,

sikur e dije ti

truallin e shenjtë

e patëm lënë ndër plagë shpirti

atje,

përtej pikës së madhe

të zemrës!…

2.

Kur emërtuam

ishte afër pranvera e vargjeve,

ka mbetur ende trishtueshme

kënga e jote

mosh ta mësosh vuajtjen

do të kesh kohë

të rrishë

pranë vargjeve rritjes-

me pemët e frytshme

vjen një stinë e re

deri sa ato të piqen

me këngën tënde

për lirinë…

3.

Ah, Pranvera,

rritu sikur rrjeshtat

e një kënge me Diell

Patriotin e Gocën

mos i harro

edhe përtej dashurisë,

kur të vishë tek unë

të më shohësh të shtrirë

recito

këto vargje

atëherë

do të ngjallem

e do të ngrohem

pranë zjarrit të fjalëve

mia…

IV.-(Ne sheshin e muzgut)

Nipit djalit dytë,

Eldin Avdylit.

1.

Kaq i vogël

dhe kërcen

sikur të kishe lindur

për te,

kur t`a jap çiftelinë

ia ngrehë telat

sikur ti biesh,

duart i rrotullon

mësues i vogël vallëzimit

midis kohës

e askush nuk e blenë

më shtrenjtë se unë

buzëqeshjen tënde

midis librave të mi

të hedhur pranë teje!

2.

E njeh tani

fotografinë e trishtueshme

e shikon papushim

e prap qeshë

me mburrje

në kraharorin tim,

unë nuk i ndahem

mendimeve të mia për ty,

mezi e pret

ardhjen time

në dhomën tënde,

as mua koha

nuk më kalon

me vetminë

pa ty.

3.

Nëpër rrugë

i sheh ata që e shesin këngën

dhe vallëzon para tyre

me buzëqeshje,

atëherë, figurat e shahut

i merr

me të dy duart para vetes

dhe luan

gjunjaz

mat ma bënë-

të gjitha figurat

mbesin të shkapërderdhura

derisa të rritesh

në sheshin e muzgut tim

kur do ti vendosësh

rresht në sulm

ushtarët e ri!…

GJAKU I SHENJTË

-Babait tim,

Ibish Sadri Avdylit

(15.04.1928-28.02.2009)

Të vizitoj

e të sjellë lule

me aromën e pranverave

nëpër botë

u desh të ikja

me dhembjet e vetminë

e pesha e jetës qe e rëndë

kudo merrja laps e letër

të përshkruaj

ata që ranë

për të mos vdekur më

vuajtjet t`i përtërij

me Dielllin që buzëqesh…

Babë, nuk kishe krahë

për të fluturuar rreth vargjeve

më le të ndjekë dallgët e jetës

me këngët që dridheshin

në grusht të ditëve

e gjaku i shenjtë

ende buzëqeshë

me dhembjet e dashuritë

edhe në fotografinë

te varri i përjetshëm!…

TRANDJE

Më duket

se guri

derdhë lot mbi sipërfaqe

dridhet e rënkon

trandet

e lëkundet prej dheut…

Befas i fshij sytë

qetësohem nga lëvizjet

jashtë meje

athua

më rëndë është të them

se guri qanë

pranë meje

përderisa

e trishtueshme është jeta

me vetminë!

PENG KUJTIMI

Ke mbetur

peng kujtimi-

këmisha e shqyer e lëkurës

nga asnjë krijues

i jetës sate

nuk qepet

e ti, dënesë i vetëm

që bie më poshtë se dhembja

e vargut të gjurmëve

të çasteve të bjerrura…

Kot përplasesh

me durimin e humbur

duke numëruar

mija goditjet

e pa shpresë,

sytë e qiellit

janë errur në shtërgatë

të lotëve të mallit…

Dil nga plaga e shpirtit

dërgoje deri në fund

këngën e dhembjes!…

METAFORA E DRITËS

-Din Mehmetit

I.-(Qëndresa e vargjeve)

1.

Nuk bëj ballë

të vi te varri,

të ndjej gjallë nëpër hapësirë,

në çdo skaj rruge

me fëshfërimen tënde

qetas pa e ndjerë hapin e fjalës,

i kam të qarta këshillat

në çdo dhembje të zemrës

dorën ma vë mbi krah

si vëllait të vogël.

2.

Dridhjet e dritës

vinë befas në varg

je i artë e ike prore nga vdekja

duke kallur heshtjen e gjakut

zog diell

nuk vdes as kur vdiset

fatin tonë nuk e nënshkruan,

emri jehon krismë

nëpër kulla hyn

në përjetësi të poezisë.

3.

Vargjet i ke shndërruar

në metaforë të dritës

u bëre zjarr i këngës

shokë e gjallë

më vishesh nëpër breza

kudo mi fshinë

lotët e vetmisë,

qëndresën e vargjeve

ma forcon

malësori im!…

II. (Brezat)

Kem pas fatkeqësi

të digjemi tërë jetën

me dhembjet

e këtyre shpirtërave

në veten tonë

me ndjenja të kallura.

Nuk na i kuptonin

vargjet e pëlcitura

në një këngë

aq të përjetëshme

me diell në shuplakë.

Na bashkonte kënga

na ndanin figurat

mosha e artit

e dy breza jete!…

III. (Mes yjeve)

Me plafin e këngës sate

natën, të ruanin për hënë

e ti, i qetë midis heshtjes,

këshillën e fundme

amanet për tokë e qiell

të mbruhej e gjallë poezia

zog i rritur nga prush i bardhë

kënga jote donte vetëm pak prush

isha ai që i shpërthekonte zërat për dritë

sytë e tu vështronin në ëndërr

me shkëlqimin e zjarrtë të yjeve

një grusht rrezesh të diellit

e hapi im largë, përtej lumit të dijes

ke ardhur si frymë

pas babait tim…

do të takohemi sërish mes yjesh.

IV. (Expozitë diellore)

Shihje botën nëpër vargje

ia gjëje tradhëtitë këngës

shpirti nuk rrinte pezull

derisa ta kuptoje

përmasën e krijimit dhe ligësisë.

O Bacë, deshe të jetoshë

në shpirtin e popullit

rrugën ta zinin ata nëpër këngë,

mësova si digjej shpirti

vetmuar lakimeve të poezisë

zog i këngës u bëra me gjuhën time.

Kroin e bjeshkëve

rrita pranë një lisi të vetmisë

duhama dukagjinase e vargut tim

rrugëve të botës nuk përgjigjesh

je shndërruar

në ekspozitë diellore.

V. (Ndarja e dhimbshme)

O Bacalok

sëmundja s`të lëshonte

para fillimit të luftës

desha të dërgoj

te yt bir

ti doje të përjetoshë

dhimbjet e mëdha

pse trupi i lodhur

vështirë do t`i duronte

lemeritjet e njerëzve

tragjeditë e thekshme

të vrasjeve…

Ndarja e dhimbshme

çdo gjë e gjallë

na rrethonte

nuk e dija

pas cilës dhembje

të takoheshim në këngë!

SHKRUAR ME LOTË

– Tre dishepujve,

të vrarë në Untergrupenbach,

me 17 Janar 1982

1.

Kam shkruar

këtë letër të gjatë

deri në fund të këngës,

me lotët e derdhur pikë-pikë

përpara botës së shurdhtë

edhe njëherë bëhem fëmijë-

“kush vrau o Jusuf Gërvalla”3

i marrtë Mortja

me gjirin e shterur,

Kokrra e Kripës le të pëlcas

fuqishëm, midis tokës-

derisa Bekimi i Nënëmadhes

të bëhet bekim i përjetshëm

si pemë e pjekur

e trojeve tona!…

2.

Nuk e di

në cilin varg për Ju do të vdes

kur të shpie në vend amanetin tuaj

e trojet shqipe

do të ulen këmbëkryq

në një sofër të madhe të pishave tona

si gjënë e shenjtë

që nuk harrohet

të qajmë dhembjen tuaj,

si është e mundur

të ndahen tokat tona

kuçedrat në çdo anë

na kanë rrethuar,

shqyejnë sa mundin trojet tona

rrënojnë kullat me fëmijë

pluhur i bëjnë sikur të mos jenë,

gjuha e bukur të mos eksistojë

nëpër ato pjesë të gëlltitura…

Tani, Zoti të dëgjojë

ankesën me lotë

zëdhënës të tjerët janë bërë,

pëshpëritin

në çdo varg që e nxjerrin

duke ndihmuar

pa pushim

copëtuesit e tokave tona.

3.

E kush ka guxuar

t`u vrasë-

me gojë të mbyllur

kanë mbetur miqtë

pranë thirrjeve tuja,

as klithja nuk u dëgjohet…

Anash

do ta hedhë këtë fletë

të shkruar në paharrim

jeni vet Dielli

që ngritet ngadalë

gjelat në mëngjes kur këndojnë

nga Burimi

do të vie Drita e juaj

për të pushtuar të gjitha Zemrat,

mbase,

do të shkruhet përgjithmonë

emri i juaj i pavdekshëm

në fletën e madhe të Qiellit!

 

 

 

 

PENGU I THYER I LIRISË

-Agim Ramadani i Ri

 

Shoh

pranvera përgjakura,

Liria ka damarë të ri,

cila anë do të nisë-

ushtar i ditës,

piktor modern

me Atdhun në zemër,

apo poet

i ndjenjës hollë…

Dua të them diçka

nuk ma zë goja

shpirti më vlon gëzim

midis dhembjes

më hidhet në grykë

me këngën e gjallë të fjalëve

faqet mi lëmon

me dy duart e vockëla

lotët mi fshinë!…

Liria përsëri do të vijë

nuk ka mbetur peng.

A e sheh ti-

pranverën e vargut

Diellin buzëqeshë

me etjen e denjë

të Atdheut?

KOKA E LUANIT

1.

Leu trim

Llavë e ujqërve

Luan-

tre emra pellazgë

përpëliten

nëpër Alpet tona.

Është zhdukur

nga pakujdesia

deri në xhungëll

të pashkelur

nga qytetërimi-

simbol i mbetur

mbi portën

e Mikenës

e ju flet shekujve

jam këtu

roje e pavdekshme

e fuqisë!…

2.

Kush e di

trimi Leu

Luan

mbret i lashtë

i tokës

pellazge

e dhjetëmijë vite

numëron

i pafjalë

mbi portën tënde

Evropë,

thotë Leu

llavë do të bëhem

kur s`më pëfillë

kur nuk flet

s h q i p…

kur fare

nuk më njeh!…

ENIGRMË E PËRJETSHME

1.

Mblidhesh në spirale

ethesh për ne

e ngritesh

me kokën e goditjeve

në bishtin

e përpëlitjeve.

2.

Kur të shoh

më thahet pa shpirt

një fjalë në gojë

e regëtimat e qenies

ndrydhen të heshtura-

mitologjitë e globit

mblidhen

në botën e sertë-

athua,

ku do të jetë

dënimi i Zotit.

3.

Herë bëhesh

shtagë e gjatë

dhe mbi ty mbahet bota

për të mos rënë

skrupull

me dhembjet e viteve

e herë-herë

sa qel e mbyll sytë

bie mbi jetën

e shpërfillur

aty ku nuk të mendon njeriu

dhe e ka lëshuar

rrugën e zotit!…

4.

Qindra poezi

mund të shkruheshin për ty

edhe po të gënjenim

për të paqenën me fjalë

apo të përkryerën

kur të takojmë

të mbledhur lakuriq

rreth pritjes-

ngjitesh më lartë

me kokën përmbi heshtje

e hidhesh si shpatë

na rrëqeth

me ngjyrat e tmerrit

ngadalë

pështillemi larg

e largohemi

përtej vdekjes.

5.

Njëmijë vjet

jeton me dhembjet

e vetminë

të ka plasur gjuha

nën gur

nën dushk e shi

nën dhé

duke pritur jetën

të soset

nën helmin tënd.

6.

Helm

është vetë jeta

katran

i mbyllur në gur

enigmë

e përjetshme!…

1 Mbiemri „A-v-d-yl (l)“ për poetin nënkupton një person që ka zbitur nga Ylli dhe jeton në mes të njerëzve. Thuhet se njeriu i parë ka zbritur nga ylli Sirius. Emri Avdyl nuk është i njëjtë me emrin Abdyl-Abdul, e cila është shkurtesë e emrit turk Abdullah.

2 Qytezë e lartë në Kantonin e Schwizit, në Zvicër.

3 Varg nga kënga e parë, e kënduar për vrasjen e tyre të dhembëshme.

NDAHET NGA JETA PROF. SHABAN DEMIRAJ-AKADEMIK, PERSONALITET I SHQUAR I SHKENCËS, ARSIMIT E KULTURËS SONË KOMBËTARE / Nga: Prof. Murat Gecaj publicist e studiues-Tiranë

NDAHET NGA JETA PROF. SHABAN DEMIRAJ-AKADEMIK, PERSONALITET I SHQUAR I SHKENCËS, ARSIMIT E KULTURËS SONË KOMBËTARE Nga: Prof. Murat Gecaj publicist e studiues-Tiranë Nga e djathta: Prof.Dr. Shaban Demiraj e M.Gecaj (5 mars, 2008)         Në moshën … Continue reading

LARG KONTINENTIT, NËPER UDHË TË KALTRA ( Udhëpërshkrime vere ) / NGA DRITA LUSHI

LARG KONTINENTIT, NËPER UDHË TË KALTRA

 

Udhëpërshkrime vere.

 

 

 

u1_DritaLushi-Kaltersi1

 

NGA DRITA LUSHI

 

 

Vjet, teksa pushoja në Sarandë, shihja e heshtur dritat e Korfuzit, ishullit aq afër dhe aq larg(dikur) për shqiptarët e buzëdetit. Gjithnjë me grishte dëshira që ta prekja atë ishull..I premtova vetes që do ta vizitoja patjetër.

Kështu,vendosëm së bashku me familjen, që të pushonim disa ditë në Korfuz, dhe  zgjodhëm për këtë fillimgushtin.

Nisim rrugëtimin drejt Gjirokastrës e prej andej,drejt  pikës kufitare të Kakavijës. Rradha e gjatë në kufi, dhe temperaturat  e larta na bënin që shpesh  të humbnim durimin, por gjithsesi ne vazhduam.Pasi kalojmë doganën, nisim rrugën drejt  Janinës Atë, e kisha vizituar  edhe më parë,por këtë herë Janinën do ta linim në të majtë për të mbërritur në Igumenicë dhe prej andej ne port.

Rruga ishte e gjatë, dhe ishte hera e parë që e shkelnim( në terrritorin grek). Megjithse shumë orë udhëtim, përsëri kurioziteti për të parë e për të ndjerë pak aventurë dhe liri pushimesh larg përditshmërisë thuajse të njëjtë, bëri që të mos e ndjenim lodhjen.

Në Igumenic  mbërrijmë në 15.15 thuajse fiks  me tragetin që do të  na çonte në ishull.

Të gjitha gjërat atë ditë për çudi,po i bënim në limitet kohore, dhe kjo na jepte një ndjesi të veçantë aventure, drejt një ishulli që se kishim shkelur kurrë, duke lënë pas Kontinentin!

Pamja nga trageti ka ndjesitë e veta individuale që më shumë përjetohen sesa mund të shpjegohen apo shprehen. Udhëton nëpër blu-në e qielldetit  dhe zhytesh në mendime dhe imagjinatë ku humb dhe harron të këmbesh fjalë me bashkëudhëtuesit. Por, sapo syri  kap ishullin dhe konturet e tij të lashta, jam e sigurt qe çdokush thotë pa u menduar :Sa bukur!

 

 

u1_DritaLushi-Kaltersi2

 

 

I themi  “mirdita”vendit ku kroçierat gjigande, tragetet, anijet, skafet, avionet e barkat që të vijnë aq afër, të ftojnë drejt një mikrobote të re dhe të bukur.

Lashtësia dhe qytetërimi sapo lëmë portin, të ftojnë drejt njohjeve, të vërtetave të tanishme dhe të fshehtave shekullore. Ullinjtë si pleq të moçëm të ftojnë në një paqe të sigurtë ndërsa je e rrethuar e tëra  nga blu, dhe kaltërsi.

Një ishull me sipërfaqe mbi  300 km katror, në të cilin më i spikaturi është turizmi.

Personalisht, pushimet s’i kam parë asnjëherë si ngujim në një vend, por si lëvizje, kuriozitet, zhbirim, njohje.

Nëse do të ndihesh si vendasit, të mësosh si jetohet, si shpenzohet, si pushohet , si psoniset, si shëtitet, duhet marrë  një shtëpi me qera; Këtë bëmë dhe ne.

Ky, ështe një komoditet që të fton në privatësi dhe qetësi, por nisur nga ana ekonomike për shqiptarët është shtrenjtë.

Nje hartë të bënte mjaft punë, por dhe një çift shqiptar që jetonte prej 22 vitesh në ishull e që i njohëm atje, ishin orjetuesit tanë në dëshirën për të parë të veçantat e ishullit.

Një pasdite ia kushtuam vajtjes në Perithia, një fshat i lashte vendosur në një pikë të  lartë të ishullit, ku mund të vizitoje fshatin e vjetër dhe shtatë kisha që datonin me mbishkrime rreth shekullit të 17-të.Kjo ishte një ndër gjërat qe s’duhej lënë të të ikte pa e parë. Gjithmonë kam menduar që pa njohur të kaluarën e një vendi, nuk mund të kuptosh të tashmen e tij, atë që zhvillohet dhe ekzsiton në atë vend.

Vizita në  kalanë e qytetit, ose qytetin e vjetër sic thuhej ndryshe,ishte plani i një dite të tërë.

Veç antikitetit, aty gjeje një universitet artesh, bibliotekë dhe barkafe; Në një fare mënyre ishte si një ndërlidhje ose vazhdim i lashtësisë me të sotmen.

Pastaj,kalojmë në këmbë dhe qytetin e sotshëm ku  dyndja e turistëve ishte masive e të mendosh që temperaturat ishin shumë të larta. Megjthatë çdo gjë ka vendin e saj. Në humanët, nuk tërhiqemi para asgjëje, kur duam ta bëjmë një gjë e bëjmë dhe pikë.Duke kaluar nëpër rrugicat e qytetit të zhurmshëm herë herë më bëhej se isha në rrugicat e Venecias. Ishte thuajse i njëjti stil ndërtimi.Vendasit thonin se edhe ullinjtë në ishull i kishin mbjellë italjanët.

Nuk harrojmë të kujtoj-më që kemi vajtur edhe për të shijuar detin dhe diellin, për të dalë në psonisje në shijim e drekave dhe ushqimeve të ndryshme.

Një festë e veçantë ishte ajo që bëhej në zonën ku ishim vendosur ne,nën ritmin e muzikës, këngëve, valleve në rrugë dhe servirjes së ushqimeve në ambjent buzëdetit, ku mes fishekëzjarresh pritej kthimi i anijeve dhe peshkatarëve.Nuk e mësova plotësisht se cili ishte simboli i k saj feste, por natyrisht u përfshimë bukur në të.

Festa të tilla, bëheshin thuajse çdo javë në zona e fshatra të afërt.

Ditët lëviznin me shumë shpejtësi.

 

 

u1_DritaLushi-Kaltersi7

 

 

Mëngjeset zbardhin të paqta. Eshtë momenti më i bukur per tu ndjerë dhe për ta ndjerë fillimin e një dite; Veç dallgët e detit që e kemi komshi dhe karshi, dëgjohen të lehta a thua se dhe ato  janë në zgjim dhe, fëshfërijnë fjalë të qeta nga  frika se mos  zgjojnë banorët e turistët.

Zgjimi në ishull është i vonë ndryshe nga ne shqiptarët që  zgjohemi herët me shëtitjet buzëdetit, me lokalet që hapen herët e mund të pish kafenë qysh orët e para të agut.

E rrethuar nga ullinjtë dhe deti, ndihesh në një mbretëri të paqtë të një ishulli të lashtë.

Hotelet kanë dyndje turistësh dhe janë shumë më lirë se shtëpitë  e zonës, nëse prenotohen në formë paketash.

Ishulli ka gjire të bukur, det të pastër, ka rërë, ka privatësi ndihesh lirshëm dhe qetë.Është një ishull i pastër dhe ullinjtë i japin një gjelbërim të bukur në sintoni me blunë e detit dhe kaltërsinë e qiellit.

Me ato ç’ka pashë them se edhe aty ndihej kriza që ka përfshirë Greqinë dhe shtete të tjerë evropianë. Nuk ka nevojë për gjera të mëdha, që ta kuptosh këtë. Këtu nisem nga mungesa e mirëmbajtjes së shumë objekteve apo vendeve që ishin në varësi të shtetit. Gjithsesi për mua dhe çdo njeri, duhen përvojat, udhëtimet, eksperiencat…

Por….

Eshte mëse e vërtetë shprehja, që “gjërat e bukura i kemi çdoherë afër nesh, mjat’të kemi dëshirë t’i shohim”

Bregdeti shqiptar ka plazhe vërtet shumëëë të bukur, dete e brigje mahnitës, për të cilët kam shkruar me shumë dëshirë e dashuri. Mund të mungojnë gjëra të vogla, por kurrsesi s’do ti ndërroja me tjetër…

Fai della Paganella, 81° Congresso Italiano di esperanto / Amicizia transnazionale senza interpreti

        Fai della Paganella, 81° Congresso Italiano di esperanto Amicizia transnazionale senza interpreti Fai della Paganella, bellissima cittadina a mille metri di altitudine in provincia di Treno, località turistica e stazione sciistica d’inverno e località fresca (quest’anno … Continue reading