Poezi nga Myrteza Mara / Poems by Myrteza Mara

 

 

myrteza

 

Myrteza Mara

 

Kryetar i Klubit të shkrimtarëve “Petro Marko” Vlorë

Mirnjohje e Qyeteti të Vlorës”

 

 

 

 

Poezi nga Myrteza Mara

Poems by Myrteza Mara

 

 

 

 

PYESNI 

 

Kush tha se koha është e imja,
kohët-tonat?
Kush tha se unë jam vetja,
unët-Ne?
Jetojmë në arkivolin e ëndrrës
me midhjet e syve në ballë,
dielli na thith dritën e gjirit
për të dëmshpërblyer errësirën.

Koha është e muskujve të erërave
plotë mjegull,
e rrjetave të merimangave,
me fije epshndjellëse, endur
nga skeleti i marrëzive.

Çdo çast pështyjmë ditët, 
duke lëpirë me etje
enigmat e të shkuarës,
murosur në rrënojat e dëshmive
pa dëshmitarë…

Kush tha se i përkasim jetës?
Pa pyesni një herë vdekjen!

 

 

 

 


INEBRIATION

 

I was dead drunk by a half of dream

Red wine invites you into the sin

Was really honeyed the first glass

Honeyed relished even the seventh cup!

 

I queered and the world came around me,

I became big mouth as never before,

“For you i jump in the fire don’t you believe,

I drink seven seas of wine, even more!”

 

You contemplated me quiet as temple

:crazy” you called me at that moment!

I swore that if i were dead i was able

For you to burn myself with sentiment!

 

Where si my fault, tell me i want to know

Is sin to be drunk by drinking wine?

If you lay down for love sake with glow

And Lord lurks in the lap, is not divine?!

 

So i’ll be drunk for all my llife, oh Lord,

I will implored for that dream forever!

And i’ll dream even in the other world

Drunk by your sweet kiss however!

 

I am not going to be the Aesop’s fox

We enjoyed that cup paid with our life

In that cup is the tears’ taste folks

With tears sings our fifth season’s fife!

 

Translated from Albanian to English by: Laureta Petoshati

 

 

 

 

TRADHTIA” E POETIT

 

Të kam “tradhtuar” kaq herë, e dashur,
farën e tradhëtisë e mbjell në letër.
kur ne çmendemi në detin e përflakur,
muza, si dallgët, puth bregun tjetër.

Unë të “tradhtoj” çdo ditë, çdo çast,
i dënuar të ec në “fushën me mina”,
por i gjithë ky qiell nuk quhet fat,
vetëm tek ti marrin zjarr vetëtimat.

Unë do të “tradhtoj” derisa të vdes,
këtë “tradhëti”, ti vetë e ke bekuar,
ndryshe, e dashur, s’mund të jem poet
dhe ti s’kishe për të më dashuruar.

 

 

 

 

NUK DO IKI I VARFËR

 

 

Një ditë do takohem me vdekjen,

Aty do të jetë stacioni i fundit 

Të dy me kostumin e urrejtjes
Ajo-fitimtare që më mundi!

Një ditë nuk do e shikoj më diellin,
As diellin e syrit tënd s’do e shikoj
Në natën e madhe do fundoset qielli
Në detin pa emër do të lundroj!

Për inat të vdekjes do vdes për ty,
Të mos mburret ajo si fitimtare
Prandaj të them kaq herë në sy:
Vdeksha për ty në njëmijë varre!

Ti më mërzitesh, më thua “mos!”
Si zog në kafaz të dridhet zemra
Sytë të bëhen si liqen me lotë
Buza të digjet, përlotet dhe kënga!

S’i bindem vdekjes, jam betuar
Kam lënë amanet të vdes për ty!
Shpirtin, së gjalli, ta kam dorëzuar
Eshtrat? T’i mar vdekja, t’i bëj hi!…

Mos u dëshpëro, do të le të pasur,
Mes dy shpirtrave je mbretëreshë
Por edhe unë nuk do iki i varfër
Të vdes për ty do ndihem si mbret!

 

 

 

 

MË THE TË TË PRES

 

Më the të të prisja,

tek “shtegu i Pritjes” të prita

unë, nata dhe dita!

Nuk dija ku ishe,

kush qiell të shikonte,

cilin diell verboje,

veç prisja!

 

Prisja bashkë me pritjen

nën hijen e pemës së pritjes tënde,

aty,

aty ku volëm qershitë

e psherëtimës-ëndërr!

 

Nuk di sa pritëm,

ndoshta shekuj,

duke zbrazur shishe vere

me etiketat e zverdhura të kujtimeve,

mbuluar me vesën e yjeve të lodhur.

Ti vjen e ikën,

zog shtegëtar në folen e vjetër,

unë dhe pritja do presim

edhe në jetën tjetër!

 

Kur të kthehesh

ne jemi në shtegëtimin e madh, këtu,

në trungun e pemës së pritjes,

do gjesh vetëm gërmat,

gdhendur me thonjt e durimit,

por mos i lag me lotë pendese!

Unë jetova për ty

Ti, jeto për vete!”

 

 

Edhe qielli u dashurua me nurin e saj… ( Esse poetike kushtuar poetes Iliriana Sulkuqi dhe Nënës së saj të Shtrenjtë, ARFA!) / Nga Raimonda MOISIU

 

foto R 1

 

Edhe qielli u dashurua me nurin e saj..

 

 

 

1-raimonda

 

Nga Raimonda MOISIU

 

 



Esse poetike kushtuar poetes Iliriana Sulkuqi dhe Nënës së saj të Shtrenjtë, ARFA!

 

 



…Tingëllimat e hapave po bënin dashuri me fëshfërimën e palave të fustanit në ngjyrë blu si virgjëria e qiellit. Atë fustan Ia kishte qepur Nëna ARFA!Poetesha ecte, ecte vetëm ecte ne rrugën plot jetë të qytetit më të madh në botë –atij qyteti që kurrë nuk fle –New York-ut. Ecte…Ecte…
Si një dicka e panjohur që të pret mes tallazitjes së turmës, si një lumë i thellë që ecën përmes zemrës së kurorës së rrugëve të Jetës. Poetesha herë kthente kokën e shihte ndërtesat gjigande, herë vështronte qiellin.Qielli atë ditë…..kishte një ngjyrë të vecantë. Atë ngjyrë që kish edhe fustani i saj. Poetja atë ditë e kish nxjerrë atë fustan që nga thellësia e sëndukut të pajës e sapo ia kish parë qielli kish rënë në dashuri me të….Poetesha e kishte veshur për herë të parë atë fillim shtatori. Nëpër fustan fërfërinin embrionë zemrash, embrioni i zemrës dhe duart e arta të Nënë ARFËS, lule të celura e të mbushura me shportën e dashurisë, si djepi i lindjes së një fëmije – me ninullat e përkundjes, me dashurinë e pakufishme të nënës, me pirjen e qumështit nga gjiri i saj, si një ëngjëll që pret t’i përkëdhelin faqet, duart, e ta puthin cdo cast….Atë fustan poeteshës ia kishte qepur Nëna ARFA! Ishte i fundit. Do të udhëtonte përtej Atlantikut.Nëna ARFA, kishte qepur fustane shumë, pajën e tërë të bijës së vet. Ishte stilistja më e mirë e qytetit buzë lumit që ka huazuar emrin nga shkumbët e detit dhe që mespërmes shtëpijave ka diej të vegjël, të shumtë, të panumurt me portokalle dhe mandarina, të cilët i rrethon kurora kacurrele e ullinjve. Nënë ARFA, fustanin blu ia kishte endur një poeteshe. Që për fat është bija e Nënë ARFËS!
Kishte derdhur tërë talentin e saj, dashurinë, mallin në atë fustan, I kishte dhënë frymëzimin poeteshës, -që për fat ishte bija e nënë ARFËS! Por ndryshe nga Nënë ARFA, – e bija, poetja- dinte të derdhte “fustane” të mrekullueshme me vargje. Nëse me fustanin e dalë nga duart e arta të Nënë ARFËS, kishte rënë në dashuri qielli, me vargjet e poeteshës Iliriana – binin në dashuri : sy, zemëra e shpirtëra. Poetesha, për fat , -ishte bija e Nënë Arfës! Atë ditë potreti i poetes m’u cfaq si një det i kristaltë pranveror e mezi prisja të isha pranë saj të merrja përqafimin e saj….Të ndjeja aromën e dashurisë së Nënë ARFËS!
E të dyjave Nënave! Nënë ARFËS që i kishte qepur fustanin, dhe Nënës që endëte poezi, derdhte vargje si lumë i pashterur i Shkumbinit, përqafimin e poetes që derdhte : Një shportë sa qielli me dashuri!
Nëna e vetmja krijesë e botës së gjallë, që fal dashuri. Edhe kur i përket botës së kafshëve. Nëna e vetmja në këtë botë që ka intuitën, për të mos gabuar kurrë. Nëna e vetmja qënie në shtratin e momenteve të fundit na jep këshilla, gëzohet apo qan për fatin tonë!
Fustani i poetes ndritëte nga rrezet e diellit që ndizte ndjenjat e natyrës. Fustani i poetes ndritëte nga vargjet që dilnin nga shpirti, mëndja e pena e saj, një ndricim i vecantë e shpërthimit të vargjeve. Intensiteti i këtij ndricimi është fuqia poetike që ka në shpirtin e saj kjo poeteshë , – që për fat është bija e nënë ARFËS!
Adhurim….
Shpirti I Nënë Arfës u prehtë në paqe!
Amen…….