LETRA E NJË VAJZE / Nga Arqile Gjata

 

LETRA E NJË VAJZE

 

 

 

 

arqile portret 1

 

Nga Arqile Gjata

 

 

 

Ajo Era…si e marrë kërkonte të thoshte një fjalë…Por nuk e thoshte dot!
Ajo si e shushatur, në çdo qoshe e rrugë të qytetit vajtonte fatin e lakuriqësisë tragjike. Me duartë e njoma xhepave të –Natë-s gdhihej e pagjumë. Nëpërmjet kësaj vajze, me Emrin Erë, po ju dërgoj miqve dhe shoqeve të mija kujtimet e ditës së festës, që s’e kisha festuar ndonjëherë…
-Tek pragu i derës…pasi e bindën të dilte jashtë shtëpisë, njëri e kapi rrufeshëm prej gryke, tjetri i ngulli 21 thika, në çdo ngulje thike citohej një emër, një jetë, në fatkeqësi, një krim! Nata u shty gjatë në kohë..aq sa nuk besonim se do kishte mortje për të, duke djegur në kopshtin e liqenit trupat e zhveshur të shoqërisë së koklavitur nga tregu i zi me bizhuteri rënkimesh.
Nata…me shi lotësh rrëzonte gjethet e vjetra, për të shkulur gjethe të reja dhe si egërsirë sillej rrugëve me baltë.Tek ajo Natë gjenden vijat e gjakosura të shpirtit tonë dhe helmi i pijeve të pabesa veshur me këmishën e paturpsisë.
Në atë copë Natë..ndjeja drithërima frike nga hapja e krahëve për të kafshuar bukurinë e shpirtit tonë.
Për të treguarligësit e Natë-s, më duhet të rrëfej fatin e disa shoqeve të mia.
-Deri dje..kur Nata triunfonte, Era ndihej e burgosur dhe e trëmbur nga frika se dikush e ndiqte nga pas…
-Ngjarjet zën fill para 15 vjetëve, -shkruan Era.
Albina ishte ende fëmijë, kur unë e takova për herë të parë.Nata e kishte joshur për një jetë të bukur…
Shumë shpejt, ajo si një lule e brishtë nuk i rezistoj dot përbindëshit.Një mëngjes dimri u gjend e pajetë në një rrugë në periferi të qytetit. Po kështu më kujtohet Eralda një vajzë e trishtuar nga një fshat buzë Semanit. Çdo mëngjes e gjeja me lot në sy. Në këto çaste që po kallzoj , mund ta gjeni duke lypur rrugëve të qytetit të X-s në gjendje gjumi si pasoj e drogës.
Çdo ditë më del në ëndërr Sanija, vajza më e bukur ndër shoqet tona! E shkathtë dhe shumë kurrajoze. Më thyhet zemra kur e kujtoj at, të vetvrarë nga Nata.
Mbi trupin dhe frymën e Nata-s rëndonin faje të rënda, që gjer pak ditë më parë, askush s’e kishte thënë me zë të lartë!
Nata na i dgogji ato, që gjyshrit tanë i kishin relike të paçmuara të jetës së tyre.Ne i bëm dëm vetes…në shumë pak ditë, ne mbollëm shumë çudira…Për tu ngrohur dogjëm libra, lotë, fejesa e mblesërira, por më shumë vramë dashurinë…!
Jam e lagur, e ngrirë nga Nata… me shpirt të thatë, si trung peme e përzhëlitur, që nuk lulëzon, m’u rrudh fytyra nga Heshtja!
Ajo Heshtja ma thau baban, ma zbardhi nënën.Ia flliqi sytë vëllait!I zhubrosi ënfrrat tona…Ditë e natë flija dhe zgjohesha me frikën e Natë-s. Tani, që u shkarkova nga kjo barrë e rëndë e asaj Nate, dua të shijoj një freski të lehtë! Ashtu, si shoqet e tjera, ndjej një detyrim:- Ta falim veten! Ta rrethojmë me kurora tela me gjëmba atë copë Natë, që e prenë dhe me gjethet e agrumeve të shkruajmë: “Është festa jonë!”-Ju o motrat e mija!
Hapeni shaminë e shpirtit të librit tuaj! Digjeni atë album fotografik të pështirë! Se, Nata bie përsëri…dhe ti mbetesh e vetme në mes të pabesisë me ndjenja të varura nëpër litarë. Dhe Nata është përsëri Natë…
Sytë kërkojnë Erën e stinëve, t’ju dërgoj miqve e shoqeve këtë letër miqësie…
Nuk dua që Era e stinëve, të mos dëgjoj lutjen time…!

 

10 vjet të Shkollës Shqipe “Gjuha Jonë “: RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI / Nga: Llazar Vero -publicist, Filadelfia-SHBA

  10 vjet të Shkollës Shqipe “Gjuha Jonë “:  RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI Nga: Llazar Vero -publicist,Filadelfia-SHBA   1.Në vënd të hyrjes Shoqata Atdhetare-Kulturore Shqiptare-Amerikane “Bijtë e Shqipes”, në Filadelfia, festoi 10-vjetorin e shkollës në gjuhën … Continue reading