Día 51 / Poema de Daniel Cubas Romero

Poema de Daniel Cubas Romero
 
 
Día 51
 
La canción que adornaste en tu alcoba
en aquel cuerpo que mis manos conocieron,
aquellas sonrisas de pronto se marcharon
y mi alma se silencia, al saber, al comprender
Que nunca más podré verme en tus besos.
Y moriré guardando todas tus caricias
que se irán a dormir por siempre
al lado de un vetusto mustio recuerdo,
donde se descorchan botellas de vino
en lágrimas teñidas color melancolía.
Deseo verte una vez más
para decirte y susurrarte que tu ausencia
ha llegado a matar la mitad de mi ser,
que le ha quitado el mediodía de mi existencia,
a todos mis poemas, convirtiéndolos mudos
y mis momentos se disipan como la niebla
de una noche que ya no sabe respirar.
Tengo muchos sueños que me hablan de ti
y no sé en realidad, si aún quedan retazos,
pedacitos, algunos colores de mi nombre
que tu corazón sepa aún pronunciar.

Poezi nga Rudina Muharremi Beja

Poezi nga Rudina Muharremi Beja

 

ME LINJËN “EURO STAR”

E shkuara nën hijen e kohës,
tretet humbëtirës së mjegullës
memories pa emocione,
shfaqur ndalesave të jetës,
ndryshkut të vagonëve… .

Zhveshur magjie, harresave,
zbehur prehërit të Alzheimerit,
tkurrur betejave,
zheleve banale përvjedhur,
interferencave…

Vagonëve të zemrës mbetur përjetë,
e pacënuar,
territ të kohërave, botës qark,
kujtime e njerëz udhëtojnë me mua…!

 

***

Dita po vdiste ëmbëlsisht përtej xhamave,
nën mantelin e artë të diellit,
fundprillit shurdhmemec,
e trëndafilat me gjethe të purpurt,
lartësonin parfumin dehës të shpresës.

 

ZHGËNJIMl

Përhumbur peisazhit ku çlodheshin brishtësitë,
ujëvara ku zhurmonte rënies oshëtimë,
përpiqej të prangoste orët e fundditës,
mugëtirës,
ku zogjtë s’luanin koreografitë,
e perëndimi s’mundi të qeshë…
Kur tërsëllimë e një mendimi,
kërciti si gjym bakri,
e shpirtin e boshatisur ia shpoi si heshtë…

U drodh qënia e saj përvjedhur vetmisë,
e nën qerpikë,
mollëzës në denesë,
një lot gjarpërpëroi mbështjellë me keqardhje…
Rrokullimën mori drejt territ të honeve,
minierave të Moiras…
të pasura me argjend e gjysëm burra,
krijesa të pa forma që urrejnë rrezen e dritës
e humnera, me ligavecë mura…

 

E SHKUARA

Çapitej në heshtje udhës së përhershme,
flladi farfurimë flokët përkëdhelur,
dielli tek cekte skajin e një reje,
që kontrasteve ndërronte formë,
si të qe dumë rëre.

Shpurriti koren e hollë të memories,
klepsidrën belhollë e ktheu përmbys,
me grimca kujtimesh heshtjen desh ta mbushte,
agut sapo rënë,
mbi ditën që siç lind, bitis… .

S’u kthye e shkuara me fustan shumëpalësh,
ndryshkur në kushedi ç’skutë të planetit,
si varri mbetur kurthit të kangjellës,
që mbrapsht s’ti kthen të vdekurit…

 

Sy…!

Në këtë kohë angështie,
me trajta e përmasa të frikshme,
gojët i mbyllëm,
Folëm me sy.
Vështrimeve shkëmbyer,
shungëllonin mendimet e trembura aty…!