Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.

  Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika  Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.     DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI” LIBRI I DYTË ME POEZI, I POETESHËS SË TALENTUAR, DONIKA HAMITAJ: … Continue reading

Pa sens / Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Pa sens

 

Erjon Muça

 

Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

I hipa makinës pa qef…
Oresti më kish telefonuar tre herë në dy ditë dhe nuk doja të tregohesha mospërfillës. Nuk jetojmë edhe aq larg njëri-tjetrit, pesëmbëdhjetë kilometra janë por unë përtoj të ngas makinën pas pune.
Ai ma hapi derën dhe pasi u përshëndeta me familjarët e tij shkuam tek garazhdi-studio.
– Si ja kalove andej nga Ravenna? – Më pyeti ai pasi u rehatuam në kolltukët prej bambuje që ka sajuar për studion e vet.
– Mirë. Më tepër nga ç’medoja. U kënaqëm të gjithë edhe fëmijët edhe ne të mëdhejtë.
– Pashë fotot e mozikëve. Duhet të ketë qenë diçka tepër emocionuese vizioni i tyre.
– Nuk di se si të të përgjigjem pasi është e pashpjegueshme ngjethja që ndjen kur kupton se ai mozaik madhështor, që tredimensionalisht të duket vetëm si gjysëm kupole, ka formën e një syri: e kupton vetëm kur e fut në objektivin e një aparati. Të paktën unë vetëm atëherë e kuptova. Ndofta jam unë i vonuar! Përballë stij vizioni e ndjen veten të vogël, të rëndomtë: ajo çka ne ndërtojmë tani është tejet banale.
– Më duket se ke gjetur diçka tjetër që të ka emocionuar më shumë, se sa ai mozaik madhështor.- Më tha ai pasi buzëqeshi me batutën time mbi vonesën mentale e të tjerat.- Sepse edhe kur më fole për mozaikun mu duk sikur një tjetër vizion kishe në mendje. Mos më gënje po zbrazu se ti e di që më pëlqen të dij se ç’të lëvrin në atë kokën boshe.- Nganjëherë ka mënyra të trasha sjellje, por nuk ja marr për keq se është tepër i sinqetë dhe nuk ka ligësi në fjalët që thotë.
– Nga Ravena, një pasdite shkova në Cesenatico. Shkova të fotografoja një koloni fashiste, tip kamp pionierësh, besoj se të kujtohen. Miku im Matteo Pulizzi ma pat shpjeguar pak a shumë se ku ndodhej ndaj nuk e pata të vështirë. Në verën e vitit 1939 ose 1940, nuk jam fort i sigurt, gjyshja ime, vajzë rreth njëmbëdhjetë vjeçe në atë kohë, ka kaluar dy javë pushime. Kur një herë e pyeta gjyshen time se ç’kujtonet nga ajo aventurë, ajo duke qeshur më tregoi: Ishim rreth njëqind vjaza në atë koloni, nga Durrësi, nga Tirana dhe Kavaja, shumica vajza familjesh të varfra. Ndofta edhe nga vapa e madhe, zumë morra. Unë e mbaja veten sikur dija italisht dhe shkova për të pyetur kujdestaren. Signiora io niente, pulito? (Zonjë unë asgjë, e pastër?) E ajo duke bertitur mu përgjigj. Ma che pulito, siete tutte piene di pidochi. ( çfarë të pastra jeni të dendura në morra). Unë u largova e lumtur dhe i thashë shoqeve të mia se nuk kisha morra, ngaqë nuk e kisha kuptuar fare kujdestaren.
Nuk e kuptoj përse dy herë po këtë kujtim më kish treguar, e mendoj se kujtime të tjera do ketë pasur plot. Merr vetëm faktin më të thjeshtë. Një vajzë e vogël rreth njëmbëdhjetë vjeçare, nga familje e varfër, nga një vend që për nga industria dhe prëparimi ndodhej midis feudalizmit dhe industrializmit, që bën, në fillim një udhëtim me anije avullore në det dhe më pas një udhëtim me tren nga jugu i italisë, drejt portave të veriut. Unë i imagjinoj sensacionet, unë isha më i rritur kur bëra udhëtimin tim dhe nuk kam harruar asnjë çast të udhëtimit tim, nga fillimi deri në fund. Kurse ajo jo.
Ndofta i kish harruar, pasi ajo jetoi të gjithë jetën e vet në një rregjim që vetëm e shante fashizmin, e të vetmin kujtim të cilin mund ta kujtonte ishte ai i morrave, ndofta kushedi se sa herë e ka treguar, derisa ai ka ngadhënjyer mbi të tjerët, përgjithmonë. Ajo tashmë nuk është më e mua më vjen keq që sa ishte në jetë u treguam të varfër dhe nuk e çuam të paktën një herë, aty ku kish kaluar një periudhë, edhe pse të shkurtër, të fëmijërisë. E nuk ishte as larg jo! Një udhëtim prej tre orësh me makinë. Ndofta përballë asaj ndërtesë të gjitha kujtimet e mbyllura kushedise ku në trurin e sajë do rizgjoheshin: ndofta. – Ai po buzëqeshte e unë e kuptova se ajo ishte ngërdheshje.- Aman çfarë është kjo ngërdheshje se ti ma heq petllën kur sillesh kështu.
– Do të të them diçka por kam frikë se do mërzitesh, por ti e di që nuk mi mban dot barku ato që më rrahin në mendje.- Ai nuk më la kohë për tju përgjigjur dhe ja nisi me sentencën e vet.- Ti shkove atje nga egoizmi e jo nga ato ndjenja që mendon se të kanë shtyrë. Ke nisur të shkurash dhe kërkon me çdo kusht të merresh me gjoja gjetje psikologjike. Nuk mund të pranosh se ti je një nga ata të shumtë njerëz që kalojnë nga kjo botë pa lënë asnjë gjurmë, qoftë edhe të përkoshme, kërmilli apo krimbi. Para ca kohësh e nise me kitarën por kur e kuptove se duhej shumë punë e hodhe tej e nise të merreshe me letërsi. Kërkon me çdo kusht që të tjerët të thonë për ty: ku i ka shkuar mendja.
– Tani ja fute kot fare. Ngaqë ke krijuar profilin e kritikut, ndaj gjithçkje, ke harruar se jo gjithmonë duhet të kritikosh. Vetëm me një vrimë i bie kavallit!- Ja ktheva unë me iant: i revoltuar.
– éshtë relitei miku im! Je vetëm egoist dhe aspak altruist. Kujtimet e gjyshes tënde nuk kanë as edhe një vlerë për ty, ndofta më pak se ato morrat që përmende. Ti ke dëgjuar atë thënjen që duhet medoemos ti japim një senes jetës dhe po mundohesh t’ia gjesh: sensin. Jemi si milingona mik dhe nuk ka asnjë sens të kërkosh ti japësh sens. çfarë sensi ka të lindësh dhe të vdesësh përpos talljes. Tallim veten kur besojmë, tallim veten kur nuk besojmë. Madje ka nga ata që tallin veten duke thëne se besojnë që nuk besojnë… Nuk them se unë e kam kuptuar të vërtetën se po ta thoja do tallja veten. Unë kam pranuar ti largohem sensve. Unë miku im do marr frymë dhe do mundohem të frymoj sa më gjatë të jetë e mundur. Në ferr vafshin kujtimet, në ferr e kaluara dhe e ardhmja: unë kam vetëm të tashme.
U largova nga Shtëpia e Orestit thuajse pa e përshëndetur. Nganjëherë bëhej i padurueshëm. Për një çast e mëshirova, madje një pjesë e imja e urrejti. Me të më ndodh gjithnjë kështu, por nuk zgjat shumë: ose e kërkoj unë ose ai. Njihemi mjaft mirë dhe më duket sikur mbushim njëri-tjetrin dhe nuk mund të rrimë të ndarë për shumë gjatë.
15-04-2015

Letër mikeshës time / Nga Skender Braka

Letër mikeshës time

 

Skender Braka

Nga Skender Braka

 

 

E dashur zonj V.V ! 

 

Sot më erdhi me postë libri juaj i fundit. Gjithmonë kam provuar një kënaqësi të veçant kur merrja libra prej miqëve të mi. Një nga ato kënaqësit që njeriut i qëllon rrallë ta provojë në jetë. Qetësisht e mora në duar librin dhe pasi i hodha një sy, e lëshova ngadalë mbi tavolinën time të punës mes qindra fletëve dhe librave me të cilët unë punoj përditë. Të falenderova në heshtje dhe më pas mbase i shtyrë edhe prej një ndjenje shfajsimi a pendese, apo më tepër si për tu çliruar prej një brenge të cilën e kam mbajtur përbrenda që prej ditës që ti botove librin tënd të parë, u ula për të shkruajtur këto dy-tri rradhë.Natyrisht e di që kjo letër do të duket e pabesueshme dhe gjithçka që do të lexosh më poshtë ka për të  të ngjarë si një krismë rrufeje në një qiell të pastër. Mbase do të duket edhe e habitshme….Dua të them që ndodhka në jetë që njeriu për ç’arsye të pa justifikueshme arrin të përbuzë dhe urrjej edhe njerëz me të cilët e kanë lidhur qëllime dhe idera të njëjta.  E them këtë se edhe ne prej një kohe mjaftë të gjatë njohjeje kemi qënë dhe vazhdojmë të jemi miq të mirë dhe ti, kurrë ndonjëherë nuk më ke paragjykuar.Kur unë nisa të publikoja krijimet e mia, ti ishe ndër të parat që më nxisje dhe më inkurajoje. Fal disa aftësive të mia kisha arritur të gjeja një mënyrë timen për t’iu imponuar miqëve të më komentonin e, kësisoj nga ky shkak pak nga pak po niste të më pëlqente vetja prej përgëdhelive të tyre. Mbushesha me një ndjenjë vekënaqësie dhe euforie aq sa ngandonjëherë më dukej sikur unë isha poeti më i mirë në botë.

Deri ditën që ti nuk e kishe botuar librin tënd të parë dhe unë të lexoja me kënaqësi dhe ëndje nëpër faqet e internetit, ti ishe për mua jo vetëm një krijuese e mirë, por edhe një mikeshë, një njeri që dije të falje kurdoherë mirësi dhe dashamirësi. Sinqerisht, deri asaj dite kur ti botove librin e parë, as v e kisha shkuar nëpër mend se do të ndodhte kështu me mua. Dhe pse asaj dite kur ti porsa kishte nxjerr nga shtypi librin dhe kishe hedhur në fb kopertinë, ( atë kopertinë e cila më dukej sikur ajo m’a kishte të gjithë fajin) unë të shkuajta dy fjalë përgëzimi. ( po, po, me kujtohet si sot, të shkruajta vetëm dy fjalë dhe më në fund pas tyre ….Urime) përsëri seç ndjeva thellë vetes. Nuk më bënte dora të shkruaj gjatë, ashtu sikurse të kisha shkruajtur në ato dhjetra e qindra krijime. Nuk më bëhej të komentoja më me komente në të cilat ti nuk nguroje të më vlerësoje, jo vetëm për sinqertetin, por edhe për profesionalizmin tim. Pas ca kohe e ndjea se nuk e kisha më guximin të vështroja më fotot e tua. Po ashtu vëreja me keqardhje se më kishte humbur dëshira të lexoja qoftë edhe një rresht të vetëm nga krijimet që ti publikoje. Ngandonjëherë më erreshin keqazi sytë kur shihja të rritej maksimalisht trendi i fansave të tu që të ndiqnin dhe të komentonin. Nuk mund të qëndroja dot në një vënd, madje as të thërrisja prej hidhërimit të madh që më kishte pllakosur. Ndofta as vet ti nuk ke për ti besuar këto që do të shkruaj, por besomë kjo është një e vërtetë që mua më ka rënduar prej kaq kohe. Rëndomë mundohesha ta zotëroja veten, por nuk arrija vetëm sa të shfaqja përpara teje vetë maskën time, dhe atë pak pjesë të padukshme fytyre, pasi gjithë pjesën tjetër të fytyrës së vërtetë, sepse e ndjeja sikur nuk ishte më e imja, por e tjetërkujt. E ndërsa ditët shkonin dhe unë vëreja se ty po të vinin tashmë urime nga mediet e ndryshme dhe prej një numëri gjithnjë edhe më i madh krijuesish nga të gjitha anët, nuk doja ta besoja atë që fytyra jote po më dukej krejt  e huaj, një fytyrë që merrte përherë e më shumë një shkëlqim mahnitës. Kisha nisur të urreja prej xhelozisë e cila sa vinte dhe me bëhej gjithnjë edhe më e madhe ndaj teje. Nuk doja t’ia pranoja vetes që ti shkruaje më mirë se mua dhe se kishe botuar një libër, nje libër fizik, jo virtual. Dhe pse ti nuk fole asnje fjale për veten tende, përseri mua më dukej sikur ti më sfidoje me krijimet e tua. Ti nuk e kuptoje se ç’mllef më ndizej pas çdo suksesi tëndit. Ti nuk e kuptove as asaj dite kur ne u takuam dhe ulëm në bar për të pirë një kafe, se sa i tensionuar që ndihesha, se sa të ngadalta m’i bënte minutat prania jote. Ditë më pas me mendimin për të sfiduar vendosa të bëja diçka më ndryshe. Në ndonjë rast u mundova të të imitoja, por edhe vete e kuptoja se nuk ia kisha arritur atij qëllimi të dëshiruar. Pastaj i nxitur prej kushedi se çfarë ambicjeje apo egoizmi cinik, tentova të të kopjoja, por as në këtë ndërmarrje nuk pata sukses. Kësisoj, ndërsa ti ngjisje shkallët e suksesit tënd, çuditërisht po vazhdoje tu errësoheshe gjithnjë edhe më shumë syve të mi. Një mend mendova se suksesin tim do ta gjeja tek poetët e huaj, tek ata që nuk jetonin më dhe nxitova të gërmoja nëpër faqet e internetit. U mundova të bëja diçka, por edhe nëpërmjetë  kësaj rruge nuk arrita të ngrihesha mbi nivelin e krijimeve të tua. Rëndomë, pendohesha që e shëmtoja aq keqas fytyrën time, por isha i pafuqishëm për të bërë ndryshe përpara pa aftësis sime krijuese. Më vinte të haja veten me dhëmbë nga nervozizmi dhe më keq akoma më vinte turp ta pranoja dështimin. Hera herës i bija tavolinës me grusht dhe dilja nxitimthi në kopështin me lule për tu shlodhur apo qoftë edhe për të larguar ty nga mëndja. Nuk doja të kisha më në mëndjen time, sepse më dukej sikur padashur ti ishe kthyer në pengesë të rrugëtimit tim, sikur krijimet e tua po më eklipsonin përditë e më shumë. Oh sa e vështirë qënka të besosh e mandej të pranosh sukseset e mikut tënd. Nuk paska gjë më të tmerrshme se kjo për një njeri që merret me letra. Kur pas ca kohësh ti dole me romanin tënd të bujshëm, kjo më irritoj edhe më shumë. M’a nxiti edhe më shumë urrejtjen ndaj teje. Nuk më zinte vëndi vënd. M’a bëri xhelozinë ndaj teje më të papranueshme edhe më të papërmbajtshëme ky botimi yt i fundit. Më dukej sikur ti më kishte marrë muzën dhe më kishe hedhur si me magji farën e shterpërimit. I irrituar prej ecurisë dhe sukseseve tuaja të vazhdueshme, vendosa të të harroja, të të mbaja larg miqëve të mi. Kërkoja që ata të mbeteshin të fokusuar në lavdin time të dikurshme dhe pse po e kuptoja që kësisoj po shteroja çdo ditë e më shumë. Se po i bëjë Copy Passe vetvetes….po çmëndesha në një farë mënyre…besom.. nuk kisha ndjer kurrë në jetën time gjë më torturuese se kjo xhelozi.

Tani po t’i shkruaj këto radhë sepse dua të mbetem i sinqert jo vetëm përpara teje, por edhe përparqa gjithë miqëve të mi…

 

Me shumë respekt

Miku juaj

 

Oh sa e vështirë qënka të besosh e mandej të pranosh sukseset e mikut tënd. Nuk paska gjë më të tmerrshme se kjo për një njeri që merret me letra….Oh sa e vështirë qënka të besosh e mandej të pranosh sukseset e mikut tënd. Nuk paska gjë më të tmerrshme se kjo për një njeri që merret me letra….