Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.

  Shtëpia Botuese “VLLAMASI” publikon Vëllimin poetik ” “SFIDAT E SHPIRTIT” të autores Donika  Hamitaj dhe redaktim të shkriùtarit e poetit Vullnet Mato.     DOLI NGA SHTYPI I SHTËPISË BOTUESE “VLLAMASI” LIBRI I DYTË ME POEZI, I POETESHËS SË TALENTUAR, DONIKA HAMITAJ: … Continue reading

Pa sens / Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Pa sens

 

Erjon Muça

 

Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

I hipa makinës pa qef…
Oresti më kish telefonuar tre herë në dy ditë dhe nuk doja të tregohesha mospërfillës. Nuk jetojmë edhe aq larg njëri-tjetrit, pesëmbëdhjetë kilometra janë por unë përtoj të ngas makinën pas pune.
Ai ma hapi derën dhe pasi u përshëndeta me familjarët e tij shkuam tek garazhdi-studio.
– Si ja kalove andej nga Ravenna? – Më pyeti ai pasi u rehatuam në kolltukët prej bambuje që ka sajuar për studion e vet.
– Mirë. Më tepër nga ç’medoja. U kënaqëm të gjithë edhe fëmijët edhe ne të mëdhejtë.
– Pashë fotot e mozikëve. Duhet të ketë qenë diçka tepër emocionuese vizioni i tyre.
– Nuk di se si të të përgjigjem pasi është e pashpjegueshme ngjethja që ndjen kur kupton se ai mozaik madhështor, që tredimensionalisht të duket vetëm si gjysëm kupole, ka formën e një syri: e kupton vetëm kur e fut në objektivin e një aparati. Të paktën unë vetëm atëherë e kuptova. Ndofta jam unë i vonuar! Përballë stij vizioni e ndjen veten të vogël, të rëndomtë: ajo çka ne ndërtojmë tani është tejet banale.
– Më duket se ke gjetur diçka tjetër që të ka emocionuar më shumë, se sa ai mozaik madhështor.- Më tha ai pasi buzëqeshi me batutën time mbi vonesën mentale e të tjerat.- Sepse edhe kur më fole për mozaikun mu duk sikur një tjetër vizion kishe në mendje. Mos më gënje po zbrazu se ti e di që më pëlqen të dij se ç’të lëvrin në atë kokën boshe.- Nganjëherë ka mënyra të trasha sjellje, por nuk ja marr për keq se është tepër i sinqetë dhe nuk ka ligësi në fjalët që thotë.
– Nga Ravena, një pasdite shkova në Cesenatico. Shkova të fotografoja një koloni fashiste, tip kamp pionierësh, besoj se të kujtohen. Miku im Matteo Pulizzi ma pat shpjeguar pak a shumë se ku ndodhej ndaj nuk e pata të vështirë. Në verën e vitit 1939 ose 1940, nuk jam fort i sigurt, gjyshja ime, vajzë rreth njëmbëdhjetë vjeçe në atë kohë, ka kaluar dy javë pushime. Kur një herë e pyeta gjyshen time se ç’kujtonet nga ajo aventurë, ajo duke qeshur më tregoi: Ishim rreth njëqind vjaza në atë koloni, nga Durrësi, nga Tirana dhe Kavaja, shumica vajza familjesh të varfra. Ndofta edhe nga vapa e madhe, zumë morra. Unë e mbaja veten sikur dija italisht dhe shkova për të pyetur kujdestaren. Signiora io niente, pulito? (Zonjë unë asgjë, e pastër?) E ajo duke bertitur mu përgjigj. Ma che pulito, siete tutte piene di pidochi. ( çfarë të pastra jeni të dendura në morra). Unë u largova e lumtur dhe i thashë shoqeve të mia se nuk kisha morra, ngaqë nuk e kisha kuptuar fare kujdestaren.
Nuk e kuptoj përse dy herë po këtë kujtim më kish treguar, e mendoj se kujtime të tjera do ketë pasur plot. Merr vetëm faktin më të thjeshtë. Një vajzë e vogël rreth njëmbëdhjetë vjeçare, nga familje e varfër, nga një vend që për nga industria dhe prëparimi ndodhej midis feudalizmit dhe industrializmit, që bën, në fillim një udhëtim me anije avullore në det dhe më pas një udhëtim me tren nga jugu i italisë, drejt portave të veriut. Unë i imagjinoj sensacionet, unë isha më i rritur kur bëra udhëtimin tim dhe nuk kam harruar asnjë çast të udhëtimit tim, nga fillimi deri në fund. Kurse ajo jo.
Ndofta i kish harruar, pasi ajo jetoi të gjithë jetën e vet në një rregjim që vetëm e shante fashizmin, e të vetmin kujtim të cilin mund ta kujtonte ishte ai i morrave, ndofta kushedi se sa herë e ka treguar, derisa ai ka ngadhënjyer mbi të tjerët, përgjithmonë. Ajo tashmë nuk është më e mua më vjen keq që sa ishte në jetë u treguam të varfër dhe nuk e çuam të paktën një herë, aty ku kish kaluar një periudhë, edhe pse të shkurtër, të fëmijërisë. E nuk ishte as larg jo! Një udhëtim prej tre orësh me makinë. Ndofta përballë asaj ndërtesë të gjitha kujtimet e mbyllura kushedise ku në trurin e sajë do rizgjoheshin: ndofta. – Ai po buzëqeshte e unë e kuptova se ajo ishte ngërdheshje.- Aman çfarë është kjo ngërdheshje se ti ma heq petllën kur sillesh kështu.
– Do të të them diçka por kam frikë se do mërzitesh, por ti e di që nuk mi mban dot barku ato që më rrahin në mendje.- Ai nuk më la kohë për tju përgjigjur dhe ja nisi me sentencën e vet.- Ti shkove atje nga egoizmi e jo nga ato ndjenja që mendon se të kanë shtyrë. Ke nisur të shkurash dhe kërkon me çdo kusht të merresh me gjoja gjetje psikologjike. Nuk mund të pranosh se ti je një nga ata të shumtë njerëz që kalojnë nga kjo botë pa lënë asnjë gjurmë, qoftë edhe të përkoshme, kërmilli apo krimbi. Para ca kohësh e nise me kitarën por kur e kuptove se duhej shumë punë e hodhe tej e nise të merreshe me letërsi. Kërkon me çdo kusht që të tjerët të thonë për ty: ku i ka shkuar mendja.
– Tani ja fute kot fare. Ngaqë ke krijuar profilin e kritikut, ndaj gjithçkje, ke harruar se jo gjithmonë duhet të kritikosh. Vetëm me një vrimë i bie kavallit!- Ja ktheva unë me iant: i revoltuar.
– éshtë relitei miku im! Je vetëm egoist dhe aspak altruist. Kujtimet e gjyshes tënde nuk kanë as edhe një vlerë për ty, ndofta më pak se ato morrat që përmende. Ti ke dëgjuar atë thënjen që duhet medoemos ti japim një senes jetës dhe po mundohesh t’ia gjesh: sensin. Jemi si milingona mik dhe nuk ka asnjë sens të kërkosh ti japësh sens. çfarë sensi ka të lindësh dhe të vdesësh përpos talljes. Tallim veten kur besojmë, tallim veten kur nuk besojmë. Madje ka nga ata që tallin veten duke thëne se besojnë që nuk besojnë… Nuk them se unë e kam kuptuar të vërtetën se po ta thoja do tallja veten. Unë kam pranuar ti largohem sensve. Unë miku im do marr frymë dhe do mundohem të frymoj sa më gjatë të jetë e mundur. Në ferr vafshin kujtimet, në ferr e kaluara dhe e ardhmja: unë kam vetëm të tashme.
U largova nga Shtëpia e Orestit thuajse pa e përshëndetur. Nganjëherë bëhej i padurueshëm. Për një çast e mëshirova, madje një pjesë e imja e urrejti. Me të më ndodh gjithnjë kështu, por nuk zgjat shumë: ose e kërkoj unë ose ai. Njihemi mjaft mirë dhe më duket sikur mbushim njëri-tjetrin dhe nuk mund të rrimë të ndarë për shumë gjatë.
15-04-2015