Poezi nga Fejzi Murati

Fejzi murati - 1

Poezi nga Fejzi Murati

 

 

PASDITET ME SHI

 

Pasditet me shi janë të trishtueshme,
sidomos kur ty nuk të kam pranë,
pasditet me shi janë enigmatike,
mbi vete lot dhimbjesh mbajë!

Shiu, përherë më ngjall trishtim,
më kujton lotët e ndarjes posht syve,
ndaj nuk i dua pasditet me shi
sado të bukur të jenë ylberët mes tyre.

 

 

TRILL NË DITË BORE

 

Ndjek me sy fluturzat e bardha
që rendin drejt tokës
si petale kumbullash, në pafundësi…
një trill më nxit të kap kristalet
siç kapja fluturat, në fëmijëri.

Pengohem në gurë e ferra
e gjunjët dërrmoj,
e vrapoj,
e djersij,
e lodhem,
e gulçoj…
po fëmijërinë kurrë se arrij.

Si një ëndërr e mjegullt
mes fluturzave të borës,
ka ngelur diku në largësi…

 

 

GRUA

 
Tek ti
gjeta filozofine e grekëve të lashtë;
toka,
uji,
zjarri,
ajri…
të lindura e të lidhura bashkë!

Tek ti ishin
rrënjët,
jeta,
shpirti,
ngrohtësia,
brenda teje,
lindja dhe vdekja!

Mes tyre, dashuria.

 

 

I BURGOSUR I PËRJETSHËM

 

E ç’ janë prangat e akullta ndër duar
përpara prangave me emrin dashuri?
Më fute në burgun e shpirtit tënd
siç futet një kanarinë në kulvi.
Me apo pa pranga,
i burgosur i përjetëshëm jam unë,
gardiania e pashpirt je ti!

 

“SHPIRTIN E KAM PËRRHERË TE KËTO VEPRIMTARI DHE ATY GJEJ KËNAQËSI…” -Bisedë me Luljeta Avdiu-Cura, kryetare e Shoqatës “Labeatët” dhe e Shoqërisë Kulturore-Artistike “Ana e Malit”,Ulqin. / Nga: Prof.Murat Gecaj, publicist e studiues-Tiran

“SHPIRTIN E KAM PËRRHERË TE KËTO VEPRIMTARI DHE ATY GJEJ KËNAQËSI…”     -Bisedë me Luljeta Avdiu-Cura, kryetare e Shoqatës “Labeatët” dhe e Shoqërisë Kulturore-Artistike “Ana e Malit”,Ulqin.   Nga: Prof.Murat Gecaj publicist e studiues-Tiranë     Luljeta Avdiu-Cura   … Continue reading

Poezi nga Seli Murati

seli murati 1

Poezi nga Seli  Murati

 

 

Sensual janë sytë e tu

 

Si qielli blu sytë e tu sensual

në breg të oqeanit ti fal

rreze drite e diell ,

qerpikë gërsheta të arta

që çelin petale të bardha bore

të përdredhura në lulevjeshte

 

që kanë mbetur të fiksuar në kujtimet

në brigjet e largët të detit

tek adresa e vjetër

ne shikimin e përhumbur të syve të mi,

mes meje teje, ka ni fshetësi

ëndrra ime e veshur

mbushur me plot magji dashuri

 

Mallin tënde të largët

që fshihej nga qielli

valët e detit ngatëruar hapave,

brënda detit të shpirtit tim,

me një dolli gotë verë dehur

me syrin e malluar qerpikët të ulen

natën ndez qirinjtë shkëndi

fytyrën si në ujët

e një burimi të kristalte,

mes detrash pa fund

ti thellë po më flet

me sytë tu sensual

me plot ngjyra stine

dashurinë thurë kurrorë.

 

 

Mbretëreshë e vargut

 

Si vala deti më rrëmben mendimet

dëshirën mes ëndrrave putha heshtjen tënde

mbrëmjeve shpërthen aroma jote

e ëmbel magjistari, ujvare ndjenjash e etur

me syrin e kristaltë si rubinë petale

zbraz aromën tënde në shpirtin tim.

 

Sytë e tu të thellë mall në errësirë

janë mbushur shkëndi nga vështrimet e natës

qerpikë fluturuese më vjen thellësive të shpirtit ,

rreze dielli e ndiej ngrohtësinë tënde ,

që fryn birgje përkëdheljesh, me tinguj shpirti

ndez flakë kujtimin e dashurisë .

 

Si engjëll misteri më shfaqesh brëmjeve

mbretëreshë e vargut trëndafil i kuq qelur

në ëndrra më gjen,miliona ngjyra malli

krahë flutur drejt qiellit të shpresës

shikimin tënd me ndjek thellësive të shpirtit .

 

Me rrahje zemre…,

imazhi yt fshehtësitë e shpirtit

pikë loti vese plagë tret,

në kodin e dashurisë hapat kërkon

petale të derdhura aromë oqeani

të shpërndara në degë jete

realitetin e vrazhdë të vetmisë,

një gjysëm jetë mbushur plot me kujtime .

 

Loti që mos të lëndoj

si bregu valët e kristalta.

më ndiell dhe tërheq në shoqërinë

që një herë të besoj në dashuri .

 

Në një gotë kristali

notat në pentagram

mbushur me aromë shpirti

brengën e thyer të udhëve të gjata

përkëdhelur deshirën përtej oqeanit

ngjyrat e perendimit ti dhuroj ,

nëse syri sta mbush mallin

mbretëreshë e vargut

të jap buzën që ta shuash zjarrin.

 

 

Ti jeton jetën time, unë prek çastin tënd.

 

Nëpër netët e gjatë si nata pa hënë

hijen tënde në errësirë ti fsheh

heshtur hapat të ecin nën tingujt e shpresës

pa lëvizur qërpikët i përhumbur qëndron

pa më thënë as edhe një fjalë

si valë e lëshuar prej një varke

lundron lehtas përplasesh në thellësinë e kujtimeve

duke prishur formën e përgjysmuar të hënës

ti fsheh ndjenjën time.

 

Netëve të ftohta mbështillem në guacën time

zëri yt nëpër netë tingëllon si kristal

kurrorë mbi qeripkët thur shpresën ,

ti me vështrimin tënd netëve të gjata

troket në portën e magjisë , ndez errësirën ,

në shpirtin tim bashkë me heshtjen det ,ocean…

pasqyrë më rii rrubinë e kësaj nate stolisur yll e hënë ,

dritë lëshon mesazhe pa fjalë në zemër më dërgon.

 

Edhe këtë natë qëndron i heshtur

imazhi yt në nëtët e gjata pa zë ..

shpresa e ndarë në dy pjesë

si një lot i këputur…,

përmbi brengën e thyer i venitur noton

në ajrin e stuhisë së përtymur…

qëndron përmbi fytyrë si një duvak

që fsheh lakuriqësinë e ndrydhur …

nëpër rrezet të hënës,dashuri çel

një buzëqeshje të fshehur më dërgon .

 

Kurr errësira të largohet ,

ti vien me hënën i heshtur

ditën vien me rrezet e diellit

një deshirë peng kohe në heshtje mban

fatin tim duke e vizatuar

në fytyrën e zemrën tënde

ti jeton jetën time, unë prek çastin tënd

 

 

Ti shpresë e natës

 

Nën qerpikët e njomë

imazhi yt sonte …

i heshtur mbyt lodhjen e natës

si një mjegull sillesh vërdallë

ikën e vjen si psherëtimë,

vjen e ikën si dhimbje ,

shpresën në heshtje e vret .

 

Si flutrat që më shëtisin ëndrrat

endesh rrugëve si hije

në drit të hënës ti qëndron

ëndrrat vetëm për ty më flasin

ndjenjën e shpirtit e fsheh

si valët e liqenit që dridhen si mirazh.

 

Ti shpresë e natës ,që ndrit në qiell …

ëndrrat e mia mi mban zgjuar

krahë hapur,për cdo natë ti më vjen

më puth e me flet, mëngjeseve agimeve

më zgjon shpresën,ma mbush plot jetë

 

Ti thesarin që ruan të fshehur

në skutat e shpirtit…

dritën e shpresuar mos e fik

në lotin tim pasqyrohet fytyra jote

e strukur mes kujtimesh …

më puth buzët gjer në dhembje,

ti nuk e thyen zemrën time.

 

 

O BELLA CIAO! / Tregim nga Resmi OSMANI

    Tregim nga Resmi  OSMANI                                                     O  BELLA CIAO!      O bella ciao!,bella ciao!, ciao,ciao….!                                                                 Nëse vdes si partizan                                                                 Të më varrosësh lart në mal….                                                                 Nën hijen e nje luleje të bukur                    … Continue reading

KLUBI LETRAR “ PODGURI “ NË ISTOG ORGANIZON SESION SHKENCOR ME TEMËN BOSHT : Gjuha standard dhe dialektet. / Nga Nuradin IMERAJ -SEKRETARI EKZEKUTIV I KLUBIT

  KLUBI LETRAR “ PODGURI “ NË ISTOG  ORGANIZON  SESION SHKENCOR  ME TEMËN BOSHT : Gjuha standard dhe dialektet.     Sesioni Shkencor është në vazhden e aktiviteteve të Klubit të paraparë me planin vjetor që është punuar nga ekspertet  … Continue reading

Në respekt të veprës së albanologut, poetit, përkthyesit dhe “Mikut të Madh të Shqiptarëve”, suedezit të shquar Ullmar Kvik (Qvick) / Nga: VIRON KONA -shkrimtar e publicist

Në respekt të veprës së albanologut, poetit, përkthyesit  dhe “Mikut të    Madh të Shqiptarëve”, suedezit të shquar Ullmar Kvik (Qvick):

                    

 

AJRI I FRESKËT I LIRISË

 

“Nëse do të jetoja edhe një herë, do të punoja me shqiptarët dhe për shqiptarët”. Ullmar Kvik(Qvick)

 

f 1

Nga: VIRON KONA

-shkrimtar e publicist

 

1.

 

Sapo hapa faqen e “Fjalës së lirë” të Londrës, të datës 20 maj 2016, të drejtuar nga i shkrimtari, poeti dhe publicisti i mirënjohur Fatmir Terziu, mes artikujve dhe krijimeve letrare, më tërhoqi vëmendjen poezia “Nuk do të harrohen kurrë!”, e  shkruar nga albanologu, poeti dhe përkthyesi suedez Ullmar Kvik (Qvick). Nisa ta lexoj poezinë dhe, ndërsa vargjet e  saj më rrëmbenin dhe më emociononin me bukurinë dhe brendinë e tyre, më bëhej se po ndjeja më shumë ajër dhe dritë, ndjeja në vargjet e  asaj poezie madhështinë e lirisë dhe të  mëvetësisë, e, njëherazi ngazëllehesha nga kënd shikimi origjinal  evropian-verior për nderimin e  heronjve. Këtë vlerësim të Ullmarit e kemi parë të shkruar dhjetëra herë, në poezi, artikuj e intervista, e, veçanërisht te libri i tij i madh “Më shumë heroizma se sa grurë” që përbënë një analizë dokumentare të historisë dhe jetës shoqërore të shqiptarëve të shekullit të XX.

Në luginat e Shqipërisë në dimër mjegulla
në verë vapa mbytëse
ndërsa në malet e larta mbretëron
ajri i freskët, ajri i lirisë
një mjedis romantik
me pastërtinë e besës, nderit, burrërisë…

Vijoja të lexoja poezinë dhe ndjeja pranë njeriun e mirë, fisnikun brilant dhe qytetarin botëror Ullmar Kvik (Qvick), njeriun që ka merituar vlerësimin “Miku i Madh i Shqiptarëve”.

 

f 2

Ulmar Kvik (Qvick), me vogëlushen shqiptare, Tergita

    (Foto nga: Shkëlzen Behrami-Xeni)

 

Çdokush  që hap portalin e Grupit të Miqësisë Suedi-Shqipëri, do të mrekullohej nga konsideratat e shumta që shprehin për Ullmar Kvikun qindra e qindra njerëz, veçanërisht shqiptarët, ata nga Skandinavia, Kosova, Shqipëria, nga tërë trojet shqiptare e diaspora… Të gjithë shprehen me  fjalë respekti dhe dashurie për njeriun që vlerëson dhe mbron vlerat shqiptare me fuqinë e krijuesit  të talentuar, të ditur, të frymëzuar e me rrezatim të fuqishëm… Dihet botërisht se, të krijosh poezi duhet të dashurosh fort, duhet të njohësh nga afër, duhet të të rrahë zemra, jo thjesht për pamjen, po për thelbin, duhet ta përjetosh e ta ndjesh brenda vetes shpirtin dhe zemrën e një individi, apo të një populli, të njohësh mirë dhe ta duash me sinqeritet vendin, historinë… Ullmar Kviku  e ka të tejkaluar këtë njohje, ai është i tëri brenda saj, ai njehë deri në detaj Shqipërinë dhe shqiptarët, njehë stinët shqiptare, detet, lumenjtë, luginat, fushat dhe malet, mjegullën në dimër dhe vapën mbytëse në verë, njehë bukurinë e peizazhit bregdetar dhe malor, rrjedhjen e krojeve ujë freskët, ortekët e dëborës, ndjen dhe mbush tërë kraharorin me ajrin e freskët të lirisë…Ai njehë me hollësi epokat, mijëvjeçarët, periudhat, shekujt dhe aktualitetin shqiptar, di se çfarë do dhe se ç`është në gjendje të bëj shqiptari për vendin e tij, di me hollësi se sa shumë ai ka sakrifikuar e sakrifikon për lirinë…Ullmari njehë një për një emrat dhe bëmat e luftëtarëve të mëdhenj të lirisë dhe të panteonit shqiptar, por ai përjeton edhe ëndrrat shqiptare, vlerat  dhe virtytet e rralla të pastërtisë, besës, nderit e burrërisë, ai i veçon ato si  margaritarë të ndritshëm e vezullues, i pikturon me ngjyrimet më mahnitëse të  shpirtit të tij energjik verior, i tregon botës me ndjenjë e krenari për shqiptarët si të ishte njëri nga ne, duke na dhuruar njëherazi tufa me bukuri aurorash vezulluese e, bashkë me to, miqësi të sinqertë e të çiltër, humanizëm dhe shumë dashuri vëllazërore.

Në poezinë ”Nuk do të harrohen kurrë!” të Ullmarit, edhe kësaj here ndjeva se, ashtu si dikur Bajroni ra në dashuri me Shqipërinë, po ashtu  edhe Ullmar Kviku e dashuron me shpirt kombin shqiptar në vlerat, historinë, dashuritë, gëzimet e dhimbjet, në gjithë emblemën shqiptare. Më vjen mirë t`i kujtoj lexuesit se Ullmari e njehë gjuhën shqipe kaq mirë, saqë, nga çdo lloj komisioni testues, do të vlerësohej ndër mësuesit më të zotë të gjuhës shqipe, madje, figurshëm do të shprehesha se “cilido mësues i gjuhës shqipe do të ndiente “konkurrencë” përballë  profesionalizmit gjuhësor të Ullmar Kvikut”. Por, më tepër se sa fakti që ai shprehet aq bukur kur flet dhe shkruan shqip, mendoj se Ullmarin e lartëson akoma më shumë guximi, karakteri dhe kultura e tij e gjerë, mbrojtja dinjitoze dhe pasiononte që ai i bënë gjuhës shqipe, mbrojtja që i ka bërë dhe i bënë Shqipërisë, Kosovës dhe trevave shqiptare, dashuria që ai shfaq për shqiptarët kudo ku ata jetojnë: në  Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, Çamëri, Mal të Zi, në Diasporë e kudo. Siç është vënë në dukje, Ullmar i ka njohur e vlerësuar Shqipërinë dhe shqiptarët jo thjeshtë në mënyrë romantike apo vetëm duke dëgjuar për ta nga larg, por ai ka qenë shpesh herë në Shqipëri, në trojet shqiptare: në vitet `70, `78, `79, `94, `95,` 2004, `2005…`2011. Më se gjysmë shekulli, ai ka pasur kontakte dhe ka bërë vizita të vazhdueshme në Shqipëri, Kosovë, Maqedoni, tek arbëreshët e Italisë e në hapësira të tjera të diasporës shqiptare. Në librat, artikujt dhe krijimtarinë e tij për Shqipërinë dhe shqiptarët Ullmar ka mbajtur parasysh faktet historike për origjinën dhe prejardhjen ilire të shqiptarëve, duke u mbështetur në vlerësimet që kanë bërë prej kohësh shkrimtarë dhe historianë të shquar, që nga antikiteti: Homeri, Herodoti, Plutarku, Apiani, Aristoteli, Ptolemeu, Straboni, Tit Livi, Ciceroni, Cezari, Virgjili, Lukiani…, e në vazhdim: Shekspiri, Hygoi, Dumasi, Gotje, Bajroni, Longfellohu.., e, veçanërisht suedezi i madh, studiuesi i shquar i origjinës ilire të shqiptarëve, Erik Hans Tunman(1746-1778), i cili, ndonëse vdiq në moshë shumë të re, (rrojti vetëm 32 vjeç) arriti  të botonte një sërë punimesh shkencore, më e njohura: “Hulumtime në lidhje me historinë e popujve evrolindor” (1774), e prej të cilave vetëm pjesa e parë është botuar. Në veprën e tij, “Mbi historinë dhe gjuhën e shqiptarëve dhe të vllahëve”, Tunman  vjen në përfundimin shkencor se, ilirët janë stërgjyshërit e shqiptarëve…

 

f 3

Kujtim i paharruar…Në mes, Ullmar Kvik( Qvick) dhe nga e majta: Prof. Murat Gecaj e Viron Kona (Boras, Suedi, prill 2012)

 

2.

 

Duke iu rikthyer komentit të poezisë së Ullmarit “Nuk do të harrohen kurrë!”, ndjejmë të entuziazmuar se vargjet vlojnë nga figuracioni i rrallë poetik, ku bien në sy metafora, epitetet, shkallëzimi, eufemizmi dhe krahasimet e shkëlqyera. Me një leksik të pasur e  gjuhë të gjallë e të zjarrtë, ai nderon dhe lartëson miqtë e Shqipërisë në shekuj e, veçanërisht Lord Bajronin, jo vetëm për vlerat e tij si poet botëror, por edhe për faktin  se gjen të përbashkët tek Ai, dashurinë për shqiptarët, për cilësitë e virtytet e tyre, ndërkohë që, pikëzimet e frymëzimet për vlerat e kombi shqiptar e cilësitë e Bajronit, i bëjnë edhe më shkëlqimtare vargjet e Ullmar Kvikut:

Para dyqind vitesh erdhi në Shqipëri
Lord Bajroni
dhe ra në dashuri me këtë vend të egër
me burra trima dhe besnikë
Lord Xhorxh Bajron
poet romantik, xhani i femrave
tmerri i moralistëve
pas aventurave të shumta erotike…
Me gjak të nxehtë dhe dëshirë të zjarrtë veproi
për çlirimin e popujve nga zaptuesi osman

Përpjekja e tij u ndërpre nga vdekja e parakohshme
në Misolongji të Greqisë, u fik jeta e tij nga ethet…”

Teksa lexojmë Ullmarin, që na sjellë plotë dritë e brohori Bajronin dhe dashurinë e tij për Shqipërinë e lirinë, sikur dëgjojmë gjëmimin dhe tempo-ritmin e  vargjeve kumbuese të ”Shtegtimit të Çajld Haroldit”, e, veçanërisht ato të poezisë “Tamburxhi”, të shqipëruar nga mjeshtri i madh i përkthimit Skënder Luarasi:

Tamburxhi! Tamburxhi! thirrja jote ushton;

U ngjall trimave shpresën; për luftë na fton

Gjithë djemt’ e malsisë i thërret anembanë

Himarjotët, Ilirët, Suljotët zeshkanë..

Ullmar Kvikut nuk i ka kaluar pa e vënë re, deri dhe kostumi shqiptar i Bajronit, që, ai e ka veçuar për të ilustruar me fotografi poezinë “Nuk do të harrohen kurrë!” Shpresoj e, nuk besoj se e teproj, që, veshja shqiptare i jep nur dhe bukuri të veçantë yllit të zjarrtë të romantizmit botëror…

 

3.

 

Në vijim të komentit të poezisë ”Nuk do të harrohen kurrë!”, shprehem se Ullmar krijon një lidhje e harmoni interesante mes heronjve, duke lartësuar e përndritur me vargje poetike disa nga figurat e shquara të rilindjes kombëtare shqiptare e, mes tyre: Çerçiz Topullin dhe Mihal Gramenon:

Por fryma romantike e lirisë jetoi në viset shqiptare
Po kalojnë një qind vite dhe turqit ende sundojnë
Çerçiz Topulli me mikun e tij Mihal Grameno
nuk durojnë zgjedhën, bëjnë revolt!
Fushat e Mashkullores edhe sot këndojnë
për trimëritë e të dyve kur kundërshtuan osmanët!
Dhe lufta e tyre vazhdoi, kundër zaptuesve grekë e malazezë
Por në Shkodër mizorisht Mali i Zi e vrau Çerçizin.

Vetëm tetë vargje, por një histori e tërë. Shqiptarëve që i lexojnë, këto vargje u ngjallin në mendje përpjekjet dhe luftërat e pandërprera për liri e pavarësi, u ndezin akoma më shumë dashurinë dhe krenarinë për paraardhësit dhe heronjtë, duke filluar me ilirët, me Gjergj Kastriotin – Skënderbeun, që u bë mbrojtës i Evropës nga okupacioni osman, e duke vijuar pastaj me rilindjen kombëtare shqiptare dhe figurat e saj, që përbëjnë plejadën e shkëlqyer me poetë, filozofë, publicistë, shkencëtarë, piktorë dhe, në ballë të tyre, çetat e luftëtarëve të lirisë, që sakrifikuan deri jetën për liri e  pavarësi kombëtare. Nëpër Shqipëri, kujtesa historike dhe heronjtë e kombit janë shndërruar në monumente të ndritura nderi dhe lavdie, janë të shkruar me germa të arta e i japin dritë e vezullim të veçantë panteonit shqiptar. Ullmar i vendos heronjtë e Shqipërisë në piedestalin e nderit, në vendin që u takon, ata përbëjnë themelet e historisë së kombit. Ndaj dhe, populli, këtyre figurave u ka thurur poezi e këngë, u ka ngritur monumente bronzi, guri dhe mermeri, ata janë në piktura, në emra shkollash dhe institucionesh, rrugësh, sheshesh dhe lagjesh, ata janë të gjallë dhe qarkullojnë në biseda dhe legjenda,  emrat e tyre u përcillen vazhdimisht brezave me dritë e shkëlqim.

 

4.

 

Ullmar Kviku e ka përjetuar dhembshëm historinë e Kosovës, duke denoncuar gjenocidin serb, por, ai, si një bir i denjë, gëzoi me shpirt për lirinë dhe pavarësinë e saj. Janë të shumtë artikujt, intervistat, krijimet poetike të Ullmarit për Kosovën dhe heronjtë. Veçanërisht ai ka shkruar me emocion dhe në mënyrë dokumentare e  letrare për figurën dhe vdekjen heroike të Isa Buletinit, që ai e cilëson “Luftëtar të madh të lirisë”: Isai arriti moshën 52-vjeçare, por u bë legjendë në popullin e tij. Ishte lindur në një fshat të vogël në periferi të qytetit kosovar Mitrovica, dhe tërë jeta e tij do të mbushet përplot me luftëra dhe përpjekje të tjera për të siguruar ardhmërinë e shqiptarëve” : “Unë jam mirë, kur Shqipëria është mirë”. – citon Ulmar fjalët e atdhetarit të madh”.

Kësaj here, në poezinë ”Nuk do të harrohen kurrë!” Ullmar i ngre përmendore arti heroit tjetër legjendar të lirisë, të luftës së Kosovës, Adem Jasharit, duke e pasqyruar artistikisht atë si një simbol dhe frymëzim, si kushtrim i shqiptarëve për liri:

Edhe një shekull kalon me punë, me luftë, me flijime
Dhe në Prekaz të Kosovës, në Drenicën heroike,
lufton shqiptari Adem Jashari kundër armikut shekullor serb
Me familjen e tij të madhe flijon jetën, por kjo humbje tragjike
u bë kushtrim i shqiptarëve për liri, të mos nënshtrohen!

Bashkëkombësit e Ullmarit, historikisht  i kanë qëndruar vazhdimisht pranë shqiptarëve, veçanërisht Kosovës, luftës dhe përpjekjeve të saj të vazhdueshme për liri e pavarësi. Aq shumë, saqë edhe kanë sakrifikuar për të. Kujtojmë këtu me nderim të thellë  Ministren e Punëve të Jashtme të Mbretërisë së Suedisë Anna  Lindh (1957 – 2003), kontributin e saj të veçantë për mbështetjen dhe pavarësinë e Kosovës; kujtojmë faktin se, i pari Ministër i Jashtëm që mbërriti në Kosovë, menjëherë pas shpalljes së pavarësisë, ishte ai suedez. Ndërkaq, Suedia mirëpriti mbi 50 mijë shqiptarë, të cilët sot janë qytetarë të nderuar të saj.

Ullmar Kvik, sjellë tek ne miqësi, paqe dhe dituri; ndjenja vëllazërore e mirëkuptim; ai i jep ndihmesë   popullit shqiptar me vlera, ide dhe mendime, fjalë të ëmbla që afrojnë  dhe i bashkojnë më shumë  shqiptarët me njëri-tjetrin. Në këtë drejtim, sikurse dhe në poezinë që komentojmë, ai shfaqet edhe si një mentor i spikatur, si një  fjalë urtë i rrallë popullor.

Poezia ”Nuk do të harrohen kurrë!” mbyllet me një mendim të shkëlqyer poetik, që derdhet në formë sentencash letrare, që gurgullojnë me gjallëri, të freskuara me erën e lirisë dhe të nderimit për heronjtë, por, që rrezatojnë edhe besim në të ardhmen evropiane të Shqipërisë:

Adem Jashari, me familjen e tij, ka vend nderi

në analet e luftës për liri

dhe as ai, as Lord Bajroni, as Çerçiz Topulli nuk luftuan kot.

Me bashkim, në luftë paqësore,

shqiptarët do të realizojnë ëndrrat e tyre fisnike…

…Duke i mbyllur përshtypjet e mia të nxitura e frymëzuara nga poezia “Nuk do të harrohen kurrë!” e Ullmar Kvikut, njëherazi respektoj dhe mbështes me zemër mendimet që shfaqin publicistët e  njohur Kadri Tarelli dhe Bashkim Saliasi në shënimet e tyre si komente të asaj poezie:

  1. Kadri Tarelli e cilëson poezinë e Ullmar Kvik ”një poezi të përkushtuar figurave të ndritura nga bota dhe atyre shqiptare që sakrifikuan duke luftuar për liri. Jam i mrekulluar që një suedez shkruan dhe krijon me kaq frymëzim e dashuri për ne shqiptarët. Këtë e bën veçse një mik i fortë dhe njohës i mirë i shqiptarëve,njohës i gjuhës dhe historisë sonë të lavdishme dhe tragjike, këtë e bën veç një njëri i madh në shpirt siç jeni ju”. Kurse Bashkim Saliasi shkruan me sinqeritet: ”Përshëndetje dhe shumë respekt për ju z. Ullmar, që me mendjen dhe penën e hollë keni skalitur në këto vargje të shkëlqyera trimërinë dhe virtytet e shqiptarëve. Ju jemi shumë mirënjohës dhe ju kemi në zemër si mikun më të mirë të kohërave moderne”.

Me këta miq zemër bukur të poezisë, bashkoj edhe unë urimin:

“Qofsh gjithnjë i frymëzuar Miku ynë i Madh Ullmar Kvik(Qvick)!

 

Tiranë, maj 2016

 

 

Poesie di Maria Cristina Sabella 

  Poesie di Maria Cristina Sabella      Piange il mare☆¸.✿.¸.•´ ¸.•´.-✿ ¯**´¯**´¯`˜”*°•.•.¸ღ¸☆´ ¸   Nuove onde inghiottono i nuovi piccoli Aylan … dalle magliette colorate dal profumo di salsedine di innocenza e sogni spenti. Nuove carrette del mare dove l’uomo governa il … Continue reading

Poesie di Giuliana Coni

Poesie di Giuliana Coni     BEL RICORDO   Mi passeggiavi accanto ricordo era la stagione dei tanti colori. Finito il giorno entrava piano quieto il pensiero aggrappato al crepuscolo. Le nostre voci si arrampicavano insieme assettate per diventare melodie. … Continue reading

Poezi nga Sabrie Selimaj

Poezi nga Sabrie Selimaj     MJEGULLNAJË ÇORODITËSE   Mundimi im në këtë jetë s`u vlerësua bota mjegull, skaliti dhimbjen time zvarranik në jetën e përditshme ishja gjithsesi, unë jetoja me djersën time, Rutina e përditshme, fantazmë rrënimi insekt i … Continue reading

Poezi nga Zyba Hysa

  Poezi nga Zyba Hysa     GLAUK… (Nipit tim per nje vjetor)   GLAUK…! O ëngjell i timit ëngjell… Të dërgoj mallin zjarr për dhuratë, Në përvjetorin e parë… si ëndërr, Kur ende në prehër s’të kam marrë! S’të … Continue reading

Poesie di Vella Arena

  Poesie di Vella Arena     Bellissima…   Un soffio di eterno il tuo respiro… Bellissima.. Mi dicevi,bellissima. L’anima ,del color della neve baciava la tua… labbra alle labbra ripetevi,bellissima . E anche bellissima quando al chiarore del sole … Continue reading

Poezi nga Drita Lushi

images.jpdrita

Poezi nga Drita Lushi

 

 

Gjendje

 

Përballë ,
ti gjerb kafenë në të rrallë
E tretesh në mendime,
Nje bote – larg meje…
Përballë,
e qetë si (vetëm)unë,
Surb lehtë çajin e ftohtë,
Larg qiellit tënd, prej reje…
Gjerb…
Surb…
Pa fjalë…
Përballë
Dhe larg!

 

 

***

 

Në ҫdo lule pranvere,
gjeta gërma,
sy
dhe mall.
Ti je qielli, ku shkruaj puthjet e mia,
Unë jam Maji!

 

 

***
Pallati ku banon ime më,
gumëzhinte dikur nga fëmijtë
(ne mes tyre dhe unë)
dhe shpesh, dilnin te mirat na qortonin
se bënim shkallët pis, se bënim zhurmë;
Tani më dhëmb kjo qetësi,
nëpër shkallë,
Më vret sytë kjo pastërti për dreq!
Këmbehem në të rrallë me burra e gra
që vijne të shohin në pallat pleq…

 

 

***

 

Ti më thua se po vdes
Unë shkrihem në gjoksin tënd
E nga zemra rrahjet t’i jap…
Ti ringjallesh…
(Ah, të mesova keq!)
“Po vdes” -më thua çdo ditë
“po vdes prapë…”

 

 

Poezi nga Emi Krosi

Emil Krosi 1

Poezi nga Emi Krosi

 

 

INTERVAL I DHIMSHËM

 

Eh,

jam gjethe e hedhur,

në një qoshk,

zhele e lënë rrugës,

(qenia ime e ulët),

shihet si vetevetja para jetës.

Interval i shimbshëm,

kam kënaqur elozhin e vetes….

 

 

 

MAKSIMA….

 

Orakulli hodhi sfinksin,

në zjarr,

rruga e ngushtë e hënës,

u rrëzua në muzgun e kotësisë…

Sublim HIÇI.

HYJNORJA,

u thye në lëndë hipotetike…

 

 

 

KULLA…

 

Nën petka të reja,

torba e vjetër,

me kujtime,

nën grimca lotësh,

epitafe gëzimesh,

eshtra të shtypura dhimbjesh, në mugëtira netësh,

ditari shpupuris,

puplat e moshës,

me thonj bari,

me pelena të lëngëta stinësh,

(oktapode e viteve strukur),

nën hijearrën e grisur nga mola.

KULLA,

kremtim i LISIT,

të gjakut tim KROSI…

 

 

 

BUJTËSJA E VONË NË TETOVË…

 

Diku, atje në tokën e madhe Dardane,

endacake e heshtur,

isha bujtëse e vonuara…

Çudi,

e njëjtë gjuha ime,

tingëllonte ndryshe,

në një hotel të madh,

ndodhesha e vetmuar.

Në një krevat të madh,

në tokën e huaj

(dhe pse është kurrizii i zgjatur i atdheut tim),

lakuriqësia ime,

mes çarçafëve “përvëloj” në vetmi.

Kisha nevojë,

për ty,

DASHURI.

Për prekjen tënde.

Për krahët e tua.

Në netët shkupjane,

dhe ato tetovare ,

se di pse u ndieva e huaj.

Në kafe një lot m’ u këput

dhe u kripos mbi filxhan.

Asgjë s’ më mungonte,

vetëm puthja e djalit shkupian,

që më mbeti e paformësuar mbi buzë…

 

 

 

* * *

 

Asht,

mbi asht,

palë-palë,

më shkallmon,

fryma jote,

e valë.

 

 

 

SOT…

 

Përkora jote,

më mungon,

si petal lëngëprush.

Tek ti,

me mungon gjithçka.

Sot,

edhe vetë mungesa,

më mungon.

 

 

Poezi nga Anastasia Çipi

 

anastasia cipi

Poezi nga Anastasia Çipi

 

 

Blu Saks , Blu xhin.

Kur të gjithë dehen…

 

Mbështolli vellon e bardhë,

si një copë leckë, nga koha e grirë

U drodh trupi , mardhë, ngrirë

Lakuriq, e dehur

E gjithë, e ngrirë

Me fytyrë zbehur, vdekur

 

Hodhi përtej kurorën, rrathë , rrathë

Gjerdani i kuq, keq e mbyste në qafë

( e ” unin” që fillojë të bërtasë).

Hodhi memecëri, krenari

Veshi çarçafin blu- saks, xhin

( ku shkruante të dua, natën e mirë)

e u shtri të puthë shpirt.

 

Natës së errët u ngrit

Të shikojë, në pasqyrën e vjetër, të zverdhur,

Aspak nuk u çudit

Tek shihte veten të dehur.

 

Dy krahë të bardhë dhe një deshirë

Dy fjalë shkruar në nxitim

Të dua , natën e mirë

Dhe një pasqyrë që puth në mallim.

 

As fjalët në shpirt,

Pasqyrë,

Çarçaf e jastëk,

Nuk i fshiu

puthi dashurinë , me eks…

Jetën që ndriu

Të dua natën e mirë…pa eks…

dhe dy poezi te tjera

 

 

 

HESHTJE

 

Heshtje në këtë natë,

Të ngrysur

Që tretet ngadalë,

Ku asgjë përreth nuk pipëtin

Po shuhen dhe flakët e fundit,

E shpirti regëtin.

 

Më vijnë si mike të largëta

Kujtimet e mia

Të stolisura me kurora

Të kuqërremta në krye,

Të dehura nga dashuria.

 

Ndonjëherë s’më duan,

Keq më ngatërrojnë

E më bëhen fjalë,

Me trëndafila rozë në dorë,

që më trazojnë.

 

Dhe unë, sonte,

Tek ti dua të vij

Të ndez një dritë,

Sa një dritë qiriu të bardhë

Të shoh se si dridhet flaka,

Që shpirt njeriu e ndrit

Derisa të çelë ditë,

Të ikë dhe vegim

Bashkë me miket e mia,

Dhe ti o shpirti im…!

 

 

Kush

 

Kush kalorës( ipoti) kush?

Kush luan sonte me mua?

Më thoni kush?

Më thoni kush zemrën time më mbush?

Cilët janë emrat e këtyre qenieve magjike engjëj?

Çfarë ndjenjash janë këto që lindën në zemrën time

Kush engjëj ju ngjizen ? Nga ku zota ku?

Më thoni?

Më thoni ta di?

Si erdhe dhe vure zjarr në gjoksin tim pa më djegur

Si çelën krahë në kraharor pa dhimbje

Kush je? Nga planet magjik më ndjell (vjen)

Si i bëhet që sytë e tu më japin siguri? Prezenca jote pasion?

Si i bëhet që prekja jote të djegë çdo frikë timen, çdo ku dhe pse? Kush je? Nga planet magjik vjen?

Më thuaj?

Më thuaj ta di???

 

 

Poezi nga Ermira Ifandi

 Ermira ifandi

Poezi nga Ermira Ifandi

 

 

Malli im

 

Sonte dua ta gris natën

me duart e mallit ,

të prek buzëqeshjen e ditës

në zemër të këngës

dhe bluja e qiellit

t’ më ulet në duar si një flutur

me sytë rrotulluar drejt hënes time

atëherë , patjetër , ti do të vije !!!

 

 

 

***

 

Në mëngjesin e stinës tënde

trëndafilat çelin në vesë puthjesh

dhe filizat e gjetheve të mallit

bëjnë dashuri me dritën e hënës

pikturuar tmerrësisht ëmbël

nga buzët e tua

në çdo qelizë timen

me këtë detaj në shpirt

edhe vargu më madhështor i poetit

humb kuptimin e të bukurës !

Në mëngjesin e stinës tënde

mbretereshë e dashurisë jam , unë !!!

 

 

 

***

 

Sot …

nuk guxova ta puth mëngjesin

ishte, aq bukur !

Frymën e ndala buzëve të tua !!!

 

 

 

Ndjenjë

 

Mendime të largëta, të vjetra

mbërthyer në çdo qelizë të shpirtitt

lëshohen butësisht buzëve të mallit

njëjtë si pikat e panumërta të shiut

kur puthen me tokën nga etja përvëluar !!!

 

 

 

Malli im

 

Sonte buzëqeshja më ka tradhëtuar

në buzët e hënës nuk ka më shpirt !

Nata tinzare më mban ndër duar

dhe sytë e detit dot nuk i shoh !

Si një mëngjes, që kurrë s’ ka zbardhur

në pritje tingujsh bota m’ u shemb !!!

 

 

 

Sonte

 

Heshtja thyhet qerpikut tënd

dhe bie në formen e një ylberi

përmbi buzëqeshjen çapkëne të ndjenjës !!!

 

 

Pafundësia e një fjale ( Vëzhgim mbi poezinë e Tyran Prizren Spahiut ) / Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Pafundësia e një fjale

 

( Vëzhgim mbi poezinë e Tyran Prizren Spahiut ) 

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Emri Poezi përdoret shpesh nga artistë, kritikë, profesorë etje…..

Atë e përdorin si përcaktues të sublimitetit, të melodiozitetit, të filizoficitetit, madje edhe të harmonisë së kombinuar mbi një tamblo…

Për gjithçka të përkryer, thonë se në brendësi ka poezi. Po poezia vetë çfarë përfaqëson? Me se mund të krahasohet ajo, kur vetë ajo përdoret për të lartësuar gjithçka?

Këto pyetje më lëvrinin në kokë teksa lexoja disa poezi të Tyran Spahiut. Dhe kur u ula për të shkruar këto radhë, dilemat e mia në vend që të zbeheshin sa vinin e forcoheshin. Linjat e tyre theksoheshin edhe më, duke dalë si nga mjegulla për tu transformuar nga imazhe në qenje tredimensinale; gati të prekshme.

 

 

tyran prizren spahiu

Tyran Prizren Spahiut

 

E unë i shihja dhe mund të them se gati i prekja dyzimet e mia. Dyzime që marin formë sa herë që mendoj për poezinë: që për të qenë i sinqertë, për mua është sa e vështirë aq edhe delikate. Madje nuk e kuptoj kurjaon e disa njerëzve të cilët merren me zbërthimin dhe velerësimin e poezisë. Nuk e kuptoj pasi poezia mua më ngjet me një femër, me të gjitha komplekset dhe delikatesën e një qenie femërore. E si mund të them unë që kjo femër është më e bukur se një tjetër, kur vetë nocioni bukuri është më relativ se relativiteti. Apo të them se kjo nuk ka vlera, kur unë edhe po i vlerësova dhe i gjykova do e bëj nga prizmi i këndëvështrimit tim vdektar dhe jo universal. Ndaj vedosa të mos bëj krahasime në këtë shkrim, e as të jap sentenca apo pretenca, por të jap ndjesitë e mia: vizionin që përftova nga këto poezi. Madje u binda se kjo ka më rëndësi se sa intuita ime për të zbërthyer një varg apo poezi. Sipas meje nuk ka rëndësi se çfarë vlerash një varg apo poezi mbart, por çfarë ndjesishë ajo transmeton. Madje po mundohem të reflektoj dhe jo të gjykoj megjithëse kjo e fundit është shumë më i kollajtë si proces.

Një shelg lotues mu duk sikur u trupëzua nga leximi i vargjeve të Tyran Spahiut, me trupin vigan dhe të përkulur, të një krijese thuajse të mplakur nga meditimet e shumta. Vigan që të jep përshtypjen e brishtësisë delikatesës së çdo përkitje të gjetheve me truallin. Sikur vajton minutat, orët, ditët, muajt, stinët dhe vitet që ikin: i lodhur nga shkundejt e stuhive të epsheve rinore. Duke prekur, ledhatuar, dashuruar tokën tek e cila ka rrënjët. Një shelg Lotues që ndoshta nuk loton nga dhimbjet më tepër se nga gëzimet. Një shelg si dëshmitar, shoqërues e erës me fëshfërimat e veta ngjethëse. Dhe mendojeni këtë shelg të cilit vetëm disa kinde të fustanellës së vet të gjelbër i prekin paksa sipërfaqen e një lumi me ujë kulluar që rjedh edhe me shkulme të bardha, e i dhurojnë prehje të freskët në ditët zhuritëse të verës. Ja ky është vizioni që më transmetuan vargjet e Tyran Spahiut. Vizion vallëzues, elegant, që duke u nisur nga lartësitë bashkohet ëmbël me sipërfaqet e truallit që e rrethon. Në fillim qëndron ndalur, ashtu si shelgu në mëngjes herët me petun e mbuluar nga bulzat e vesës që duken si margaritarë. Më pas nis e ngrohet, dehet a thua se nuk po avullon vesa, por venë. E ty tek sa e sheh të dhuron prehje, pasi kindet e tij vallzojnë gjithnjë, qoftë edhe me puhizat më të papërfillshme verore, mendimi se puhiza e freskët tund gjethet e shelgut, të shtyn të besosh në sbehejn e përvëlimit e zhegut. Përkulja e shelgut nuk ka të bëjë me përuljen poshtëruese të skllavit por respektin që një qenje humane e lirë shfaq kundrejtë vendit, zotit, dashurisë, natyrës: jetës

 

MIT

 

Heshtur, buron në fshehtësi

lartë në kështjellë, mbuluar

me jetë

armatosur me mburojë,

shumë thjeshtësi

largohet nga zhurma, në jetë

modest.

Pyesin, si nuk kemi ditur !

ku gufon, i panjohuri burim !

ku jeton , nuk kemi ndëgjuar !

ndoshta fjetur ishte, apo i

kohës bohem !

Largohet, pyetjet i anashkalon

thojnë..i fjalës është,

endacak i qytetit

thyerja e natës, në kalldrëmë

e gjen

lindjen e diellit, përqafon

jashtë Marashit.

Pa gjurmë, si qetësia kozmike

shkrihet me bukurinë, ate të

Pasha Qeshmes

si vet hija zhduket, pas Kalas

antike

thua se..është mit, i

gjysmerrësirës.

Sërish vonë, kur zbrazet

qyteti

aty është, bredh dashnori i

Therandës

buzëqeshja e fshehur, si

qenie mit

jetësojnë bashkë,

në Prizrenin e mesjetës.

 

 

JAM I HUAJ

 

Shikjimet janë të humbura

Kërkon bukurinë e shëmtuar

Lypësarët hallexhinjtë

e shumtë

Shtrirë në vendin e ish

kalldërmave

Vazhdon qyteti jetën

I zhgënjyer ngarkuar lodhur

Kontinueti jetësohet pandërprerë

Këpusin damkosin zhdukin

Kaluarën dhe lashtësinë …

Jam i huaj

Ëmbëltoren dhe dyqanet e

rrënuara në Shadërvan

Dugajat e vjetëra mbi urën e

Arastës

Kompleksin me xhami

Jam i huaj

Në Tabakhanen e lëkurave

Freskinë e lumit dhe

kënaqësit fëmijërore

Sinqeritetin e kohës

Sigurinë e shfrenimeve ditë e

natë …

Jam i huaj

Në Marrashin e shumëfolur

Burimin legjendar të ujit të

pijes

Lisat e gjata që takoheshin

me qiellin…

Jam i huaj

Tregun e vjetër mbi Beledije

Xhaminë e rrënuar

Thjeshtësinë e asaj kohe

Lumi që përshkruante qytetin

Me madhështinë eklipsit

Furnizonte pastërti

shekullore…

Jam i huaj

Kalaveshët kristaltë të rushit

Dredhëzat gjak që pasuronin

ajrin

Hapat e sigurta të gjyshit

Kthimi në shtëpi

Kënaqësia kjo e vjedhur nga

pushteti

Të gjitha këto e shumë tjera

janë histori

Jam i huaj në qytetin tim të

lindjes…

Më lejoni

Ëndrrat e mia të pafajshme

Rrugëtimin në kohërat e

kaluara

Vendet e preferuara të

lëvizjes

Rininë e kaluar plotë

shkëlqim

Qetësinë e netëve të qytetit

Fundjavët e kaluara në

Marrash

Shishet e zbrazura të

argëtimit

Muzikën e qetësues Pink

Floyd

Përsëritjen qetësin dhe

heshtjen

Të ndiej këtë madhështi

Vetëm bredhja pas

mesnateve

Pritja për ardhjen e pronarit

të kafe-barit

Kafja e hershme e mëngjesit

Shtypi ditor dhe …….

 

 

Vargjet e Tyran Spahiut i përkasin, i ngjasin jetës; janë të lëvruara nga dhe për jetën. Në to është ndryrë jeta e autorit, të gjitha emocinet që ai ka përjetuar në të.

 

10-05-2015 Pisa