Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

dhimiter kokaveshi

Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

 

PROVOKUAR

 

Dijen trasformonte
me padijen!..
Gdhëndur, format e tij
përtej kënaqësive
i udhëtonte dhe i shtronte
të udhëtonte
lakmuar gjerësitë!… Meskine
mbi ëndrra te aplikuara
S’ debatonte
por i sulmonte qe t’ i sundonte
me errësirën!…
S’ lodhej, mes saj gjente gëzimin
dhe e zbërthente
me shprehjet e tij të artit!…
Të dremitur.
Aty i ruante dhe studimet.
Mes tyre vuante
ne madhështi. Madhështi
një përsosmëri
e padijes rinohej, mbi dijet e tij
të lodhura
nuk mundi te kërkonte maturitë.
Informacionet!…
Zgjeruar veçse ai?!… Ai flinte dhe
pse mes dijesh
pa dijet flinte, … në çdo kërkim.
.E lodhnin
dijet dhe lodhjeve, i mbyste.
I mbyste dhe
i zhyste thellësive, qëndronin
me errësirat
i lante … dhe ëndrrat!…
Tronditur
realiteteve të hidhura tretur!…
Ëndrrat
mes dijeve i tkurreshin
dhe tkurrur
apative i shthurreshin…
vullnetit humbur.
Vullnetin!… S’ njihte as alternohej
çfarë mefshtësi!
Në përqendrim, vëmendjesh zgjeronte vetem
krahët e tij!…
Të pandryshueshmet…e dijes
I mbante
plakur, i mbanin trurin
zbërthyer
në çdo qelizë!…Të pa ushqyerat
e trurit, tronditur
hijeve, prej hijeve zbërthyer
me hijet!…
Vishej dhe i mbante stoli
i mbante hijet!…
I trasformonte si mes gravurave
të shekujve
ngarkuar në dobësi destinacionesh
Pa projektim.
Pa projektim, si një ndërtim
dëgjeneruar
arkitektit, me kohën rrëzohej
si nje krijim.
Ashtu endeshin dijet e tij
të djegura
ngjisnin shkallët!… E lodhura
të plakura
në letargjinë e shekujve
tretur
mbuluar por dhe zbuluar
hijeve!…
Si t’i trazoj?!… Si t’u gërmoj
pseudonimesh
nuk qëndroj veç i shikoj
amorfe!…
Në provokimet e strukturave të tyre
nuk mund t’ i gdhënd.
As mund ti lë në provokime dijesh?!…
Provokime mes dijesh
nuk i qëndroj… i vetëm, vetëm ai, ai!…
Në çdo shkëndi, i mohonte.

 

Dhjk©23-10-2015

 

 

 

TROKITJE

 

Humbi dita, mbi freski!…
Errësira
hidhte kthetrat
penelit tim
dëgjoj… shiun që troket
dhe shkarkon
në furinë e tij, një biletë
pa çmim
imazhi ma afron
natyra
dhe unë?… Soditjeve
qëndroj
si një mbishkrim
ku vetëm ajo!…
Më arnonte!… Shpirtin.

 

 

 

DILEMASH

 

Dhe sot?!
Përplasur dhimbjes
Dhe jetës
Rreshqitur!…
E djeshmja e sotmja
Mundimesh!…
Trajton
Dhe mbi mendimet?!…
Bluaj përballimet
Përmes vështrimesh
Thyer
Mes shpirtit
Si të veproj?!…
Si të gjurmoj
Mes peizazhes
Shpirti!… Aty
Nuk mund të rroj.
O peizazh… i jetës!…
Aty, po gdhëndem dhe po mundem
Si mund ta zboj
Si mund ta zboj mes bukurive?!…
Po më sundon.


Dhjk©23-10- 2013

 

Poezi nga Juljana Mehmeti

  Poezi nga Juljana Mehmeti     Çast magjik   Mëngjesi zbret ngadalë në një shteg agimi, ku dritëhije hëne zbulojnë mendime të shkuara… Një çast magjik dhe frymëmarrja ndalet Mes ëndrrash këmbëzbathur që kapërcejnë pragun e vetëdijes dhe pas … Continue reading