Së shpejti në dorë të lexuesit : Antologjia Poetike për dëshmorin Ismet Qorraj, “Mars Përflakur” / Përgatiti dhe redaktori : Flori Bruqi

  Së shpejti në dorë të lexuesit : Antologjia Poetike  për dëshmorin Ismet Qorraj, “Mars Përflakur”     Titulli : Mars Përflakur Antologji poetike për dëshmorin Ismet Qorraj   Përgatiti dhe redaktori : Flori Bruqi Recenzent : Izet Duraku, Rexhep … Continue reading

Cikël poetik nga Adem Zaplluzha

adem

Cikël poetik nga  Adem Zaplluzha

 

 

  MË FAL NËNA IME

Sa shumë po i përngjan ky lejlek

Ëndrrës sime prej sfinksi

Për çdo menatë

Me krahët e bardha të erës

I mbështjell si nëna foshnjën

Plagët e një dune të përlotur

 

Më fal nëna ime

Më fal

Edhe burrat qajnë

Qajnë

Më shumë se gurtë e atdheut

Çdo lot i ngrohtë njeriu

Në vete paska një trishtim

 

Më fal nëna ime

Më fal për herë të njëqind

Por nuk mund të duroj

Nuk më ka mbetur asnjë pikë durimi

Mbase edhe unë po u përngjaj

Këtyre gurëve

Që asnjëherë nuk i ndalin vajet

 

Më trembin

Si enigmat e trishtuara

Me trembin këto hije

Që zvarriten shpirtrave të ngrirë

Kjo natë e stërgjatë

Paska ngecur diku mes baladave

 

 

 

PASKAM MBETUR

 

O ju përgjëroj njerëz

Më nxirrni

Nga ky boshllëk i pafund

Duart dhe shpirti im

Po fundosen

Pashmangshëm po fundosen në mjerim

 

Kam mbetur si kallkanët

Mes këtyre netëve

të gjata të dimrit

Asnjë ledhatim të ngrohtë dore

Nuk ndjen lëkura ime

 

Si të dal nga kjo zbrazëtirë

E pashpirt

O ju lutem

M’i zgjatni duart e mishta

 

Nga vetullat e mia të thinjura

Pikojnë si lotët

Shtreza të ngrira prej dhembjeve

 

Kah më qon kjo udhë

E kah ajo tjetra

Kam mbetur si kërcu

Mes kësaj shkretëtire të urisë

Paskam mbetur

Si një kallkan i ngrirë dimri.

 

 

 

NËPËR TË CILIN VEND

 

Nëno kjo kanjushë

Paska një tatuazh të verdhë në sy

Nëpër të cilin vend

Kaluan lukunitë e ujqve

Duke i shkretuar kullosat e bletëve

 

O ju lutem më tregoni

Pse ikën mbrëmë mjellmat e bardha

Ne nuk kishim ndërmend

T’i zëmë zogjtë

Moti e kemi lënë fëmijërinë prapa shpine

 

Te çezma e plakave një lejlek i vetmuar

Piu ujë

Dhe iku përtej mjegullave

Zogjtë që erdhën nga mërgimi

Kishin nga një plagë në shpirt

 

Ky shi sonte paska një tjetër trajtë

Nga sqepi i plagosur i lejlekut

Pikon dhembja e ditës

Kush i vrau zogjtë te një stinë

Kur dëneste

Me ngashërim qielli im i vjedhur.

ME GJASË NJË KORB I ZI

Në fluturimin e parë

Një zog kaloi nëpër ëndrrën e mishtë

Të erës

Aroma e mishit të pjekur

Kishte marr me vete të gjitha fushat

 

Me gjasa një korb i zi

Kishte mbetur te përrenjtë

Kishte mbetur dhe ëndërronte

Një fluturim salto mortare

Deri në rrënjën e rrapit kryeneç

 

Një shungullimë gjethesh zbrite

Nga Lugu i Zanave

Nëpër qiellin katran një fluturim i paparë

Dolën nga nëntoka

Kalorësit e bardhë të rrufeve.

 

 

 

TI ASNJËHERË NUK ERDHE

 

Mund të mos kthehesh sonte

I kam mbyllur të gjitha shtigjet

E fluturimeve

Më lërë të lutem

Mos e ngacmo vetminë time

 

Nuk është hera e parë

Që po përsëritet kjo uverturë

Edhe herëve të tjera

Kam pritur një fluturim lejlekësh

Nuk di se sa mëngjese kanë gdhi

Në pasqyrën e akullt të kujtesës

 

Ti asnjëherë nuk erdhe

As nuk ma mësove

Mjeshtrin e fluturimit

Kjo natë qenka tepër e gjatë

Kur i shtri duart kah kotësia

 

Të thash më

Nuk ke nevojë të kthehesh

Në çerdhen tënde çelën zogj të tjerë

Edhe ashtu mjegullat

Më kanë zbërthyer

Në qindra cifla gurësh

 

U bëra një pjesë e pandashme

E kësaj xhadeje

Duke pritur

Të lulëzojnë ftonjtë e ngrirë të fluturimeve.

 

 

adem

 

Disa nga veprat të autorit

SEZONI I FIQVE / Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça

SEZONI I FIQVE

 

 

Erjon Muça

Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça

 

 

Sa herë vjen vera më merr malli për shtëpinë e gjyshes sime te Kodrat e Durrësit. Ajo ndodhet te kodra që në qytet njihet si stani ose Kodra e Moisiut. Sa herë më jepej rasti (thuajse çdo ditë) shkoja atje për të shijuar fiqtë e kopshtit të gjyshit tim. Atë fik e kishte zili e gjithë lagjja, pasi deri në vjeshtë të vonë nuk i lëshonte kokrrat përtokë. Kjo ngaqë ngjitur me të ishte një fik i egër. Nuk e di në ishte rastësi që ai fik kish mbirë aty, apo gjyshi im, ndjesë pastë, e kish mbjellë vetë: sepse thuhej që fiqtë nuk e hedhin kokrrën po të martohen, fiku i butë me atë të egrin.
Unë hipja në pemë si ketër dhe shijoja kokrrat e ëmbla ngjyrë të kuqe. Hera-herës gjyshja ime shfaqej në dritare për të më qortuar, por unë nuk ia varja shumë fjalëve të saj.
Fiku ishte fare pranë gardhit që ndante kopshtin e shtëpisë me depon e armatimeve.
Depo e armatimeve ishte poshtë platformës te kundra ajrorëve. Në majë të Kodrës së Moisiut, mu në mes të lagjes partia jonë heroike kish vendosur tre kundra ajrorë (12.7) që lidheshin mes tyre me tunele të nëndheshme. Aty qëndronin, gjithnjë në gatishmëri, tre ushtarë dhe një kapter, gati të qëllonin çdo objekt fluturues armik, që do tentonte të shkelte qiellin tonë socialist. Edhe depo e armatimit kishte roje, tre për të qenë më i saktë dhe në ndryshim me platformën, që ushtarët ndërroheshin tre herë në ditë, këta ishin po të njëjtët dhe ne i njihnim.
Atë ditë unë qesh ngjitur në pemë dhe po këpusja frutat, roja me emrin A, ishte ulur tek një stol i drunjtë dhe po ushtrohej në kitarë. Pranë tij ishte qeni i zi, shtrirë me sy mbyllur sikur po shijonte tingujt e ëmbël të kitarës. Në atë kohë dëgjova zërin e kapterit që nga larg thirri emrin e rojës dhe me libër në dorë iu afruar.
– Dëgjoje pak këtë, dëgjoje!- Ai nisi të recitonte dhe mua më erdhi inat sepse ai po recitonte rusisht dhe unë në atë gjuhë njihja dhe njoh vetëm dy fjalë: fjalën shkrepëse dhe laps. Qeni i zi, sikur të kish ndjerë inatin tim, nisi të kuiste në mënyrë të çuditshme duke ia ndërprerë recitimin kapterit. Ai u mërzit shumë dhe, si një grua në meno pauzë, iu kthye qenit.
– Po mbylle moj qelbësirë kafshë. Je i zi si imperialist, revizionist, hrushovian. Zhduku që këtej se ta zbraza gjithë karikatorin e pistoletës.
Kafsha e ndjeu sklerozën e kapterit dhe pa një e pa dy ia mbathi nga krahu tjetër i depos. Kapteri e nisi edhe një herë nga fillimi.
Mua më vinte për të qeshur me mënyrën se si recitonte. Jam i vetëdijshëm që ai nuk ishte aktor i teatrit të Durrësit, por edhe ashtu as një nxënës i klasës së tretë do të nuk recitonte.
Pasi e mbaroi, roja A i tha.
– E çfarë do të thotë në shqip?
– Pse nuk di ti rusisht?
– Po të dija rusisht unë nuk do punoja roje.
– Ja sa po ta përkthej unë – i tha ai. Pas një pauze të shkurtër Kapteri rinisi të recitonte, në po të njëjtën mënyrë, por kësaj here në shqip. Pasi mbaroi, roja A ia ktheu.
– Pak a shumë më ngjan me një këngë popullore tonën.
– Me cilën këngë? – e pyeti kapteri i habitur. Ai nisi t’i binte kitarës dhe të këndonte me zë melodik, të mrekullueshëm.
– Të më ngrehesh, moj nënë, me yllin e karvanit.
– Kapteri e ndali para se ai të këndonte refrenin.
– Apo ç’e ke gjetur se! Ja ke fut tamam si kau pelës!
– Pse nuk të pëlqen? – e pyeti roja gati naivisht.
– Po çfarë flet ti, more?! Unë të recitoj Eseninin e ti më del tek të më ngrehesh moj nënë. Mjerë çfarë ka lënë Turqia pas! – tha kapteri dhe u largua i mërzitur (gati i ofenduar), duke tundur kokën me pezëm.
Roja e ndoqi me sy deri sa ai u largua dhe kur kuptoi se askush nuk po e përgjonte (mua nuk kishte se si të më shihte për dy arsye, e para ngaqë gjyshja ime nuk kish dalë asnjëherë për të më qortuar dhe e dyta ngaqë gjethet e fikut më fshihnin plotësisht) nisi të luante një melodi. Në atë kohë nuk e dija se ç’ rryme i përkiste, këtë e mësova kohë më pas. Ishte Bluz dhe luhet duke e mbytur paksa tingullin e kitarës. Qeni i zi me të dëgjuar tingujt u afrua, u shtri dhe mbylli sytë.
Kënga ishte italiane, e Lucio Battisti-it, në atë kohë as që e njihja si këngë, por ishte kënga, “Koha për të vdekur”.
Qeni i zi, imperialist qëndronte i qetë, symbyllur duke shijuar tingujt e ëmbël të kitarës. Tashmë kapteri dhe poezitë qenë larguar. Roja vazhdonte të luante dhe të këndonte me sy vrojtues. Kurse unë?
Unë kisha frutat e ëmbla për të shijuar. S’kisha arsye tjetër, ishte mesi i sezonit të fiqve.

14-05-2014