Shtëpia Botuese ” ADA” publikon vëllimin poetik ” Tavolina e rezervuar” të autorit Delo Isufi dhe me redaktim e parathënie nga Viron Kona.

Shtëpia Botuese ” ADA” publikon vëllimin poetik ” Tavolina e rezervuar”  të autorit Delo Isufi dhe me redaktim e  parathënie nga Viron Kona.     Autori: Delo Isufi Titulli: Tavolina e rezervuar Poezi Redaktor: Viron Kona Recensensat: Halil Xani, Skënderaj Sejdi Berisha, Pejë … Continue reading

Shtëpia Botuese ” ADA” publikon librin “SHËTITARI I BUKLISIT” të autorit TON ZMALI

14232574_1440837525945974_1253240986165081727_n

 Shtëpia Botuese ” ADA” publikon librin “SHËTITARI I BUKLISIT” të autorit TON ZMALI

Autori : TON ZMALI

Titulli : SHËTITARI I BUKLISIT

Përmbledhje shkrimesh

Përzgjedhja e materialit:

OLVA ZMALI SINJARI

Tirazhi:100 kopje

Botimi i parë, 2016

ISBN: 978-9928-223-09-8

Përgatiti për botim: Roland Lushi

Formati : 13.5x20cm

Të gjitha të drejtat i takojnë autorit

Roland-Lushi

Roland Lushi

Botimet ADA

Shtëpia botuese “ADA”

Adresa: Rr. Nasi Pavllo Nr.20

Cel: 068 22 190 16

Tiranë, gusht 2016

CIP Katalogimi në botim BK Tiranë

Zmali, Ton

Shëtitari i Buklisit… : përmbledhje shkrimesh / Ton Zmali ; përzgj. Olva Zmali. – Tiranë : Ada, 2016

196 f. ; 20 cm.

ISBN 978-9928-223-09-8

1.Letërsia shqipe 2.Proza

821.18 -3

ton zmali

Ton Zmali

SHËTITARI I BUKLISIT…

( Në vend të parathanjes)

TON ZMALI

(Nga Libri mendor i babait tim)

(Morgfjala-1)

Në motet e shkuara një shetitar i madh brodhi dynjanë, por askund nuk gjeti atë që kërkonte. Takoi shumë njerëz, pyeti plot të tjerë, por më kot…

Derisa dikush i tregoi se atje ku piqet buka në diell, në shkretinën e largët ndodhej një dijetar i madh, i cili gjithsesi do ta kishte përgjigjen e duhur.

Shetitari eci e eci, e një ditë mbërriti atje….

-Mirë se erdhe, o mysafir i largët. – Ç’e mirë të solli deri tek unë? – i tha dijetari.

– Kërkoj të gjej një vend ku mund të jetohet pa punue e pa u lodhur! – ia priti drejpërdrejt shetitari.

– I kam rënë botës kryq e tërthor, por gjithandej kërkohet punë e mundim.

– Ngushtë më ke kap, o njeri i zotit,-tha dijetari, – kam lexuar gjithë enciklopeditë e botës, por më duhet të lexoj edhe më akoma, për të gjetur një përgjigje për kërkesën tënde. Është kaq e vështirë sa nuk mundem të jap përgjigje menjëherë.

U ndanë miqësisht, pasi pinë dhe një kafe, që nuk dihet sa mund e djersë i ishte dashur për të ardhur deri aty.

Pas disa ditësh shetitari, i lodhur e i cfilitur prej ankthit, u kthye përsëri tek dijetari ;

– Më së fundi u gjet dhe fati yt ! – i tha ay, – vendi ku ti mund të jetosh pa punuar është atje ku prodhohet buka në lis…

– Buka në lis!?- ngriti sytë plot habi shetitari .

– Po, ashtë një vend ku rritet një pemë, e cila është bukë, gjellë e kripë ma së miri… Mjafton të zgjasësh dorën e të këputësh frytin ose ta mbledhish në tokë…

– A është larg ky vend ? – nuk po i durohej shetitarit.

– Është pak larg, do të kalosh shtatë male, tri fusha e dy dete , pastaj do të ecësh tri ditë e tri netë drejt veriut, i orjetuar nga yjet me hartën që do të jap unë e vendi do të dalë përpara. Është një pyllë që varet rrafshit të malit e ka formën e një ylli me gjashtë kënde.

Nga nxitimi shëtitari nuk tha as ‘’faleminderit’’ dijetarit, por u nis menjëherë. Kishte shumë rrugë për të ba.

Pasi me shpirtë në dhëmbë kaloi shtatë male, tri fusha e dy detet, mori kurajo e ecte shpejt duke ndjekur harten e yjeve qe i pati dhane dietari i larget.

Ditën e fundit, ajri iu duk i njohur, po ashtu iu dukun të njohur edhe viset, por s’i jepte dum pse gjithë shqisat e tij ishin përqëndruar në gjetjen e pyllit që kishte formën e yllit gjashtëkëndësh .

Ylli i doli përpara befasisht… Shëtitari u step, vështroi djathtas, majtas mlartë, poshtë, pastaj u plandos përtokë… Kishte mbërritur në fshatin e tij.

Dhe pylli nuk ishte veçse pylli i gështenjave, dhe pemët përkulnin drejt shetitarit krahët e rënduar nga kokrrat, a thua se donin t’i uronin mirëseardhjen. Shetitari duke parë këtë pamje zuri kryet me duar e thirri me za të lartë:

-Hajde kokë, hajde!…..

Dhe që nga ajo ditë filloi t’u shërbente gjithë zell pemve me gështenja. Ai mbajti e rriti shumë bletë së bashku me nji punishte mjalti gështenjash me të cilen mori famë kudo. Dhe fshatit të tij deri më sot i ka mbetur emri ‘’Buklisi’’, që ia vuri shetitari….

NJË ËNDËRR E PATHËNË / Tregim nga Ramiz Kuqi

ramiz kuqi

Tregim nga Ramiz Kuqi

 

 

NJË ËNDËRR E PATHËNË

 

Si u zgjua nga gjumi, zbriti shkallëve ngadalë, sepse ishte ende i përgjumur e kishte frikë se mos e merrta ana e rrëzohej. Shkallët ngjyrë kadifeje, të lëmuara për mrekulli nga dora e një mjeshtri, të cilin e quanin Gim. Sa herë kthehej në shtëpi, e gjente duke punuar në kopsht dhe zemra i bëhej mal. E kishte marrë me dashuri.
Po Hata, pas tri vajzave të lindura, kishte humbur shpresat se do të lindte djalë dhe një natë kishte pare një ëndërr. Atë ditë ajo ishte zgjuar më herët se rendom, kishte pjekur një pite me spinaq që i pëlqente të shoqit dhe nuk kishte dashur t’a zgjonte nga gjumi për të ikur në punë. Edhe Gimi atë ditë rrotullohej nëpër shtrat dhe koka i dukej se iu kishte bërë e rëndë njëqind kilogram. Pasi e pastroi oborrin, ujiti lulet, Hata kishte veshur fustanin e nusërisë, të cilën e ruante me xhelozi. Ishte fustani më i dashur në jetën e saj. Ia kishte blerë Agimi para dasmës dhe ajo e kishte pëlqyer pa masë. Kishte vënë hallka e krahut, unazat, xherdanin, ishte lyer e ngjyer dhe po e priste të shoqin të zgjohej. E marakosur se ai nuk po dilte nga dhoma, e hapi derën qetë që të mos e trazonte dhe në ato çaste Agmi hapi sytë. Në derë iu duk se pa një princeshë, hyjneshë dhe sytë iu ngulitën në trupin e saj të gjatë, në sytë si qershi, buzët si burbuqe dhe brofi shpejt e shpejt në këmbë. Ajo buzëqeshi ëmbël, iu afrua dhe e puthi në buzë. Ai mbeti i shtangur para saj. As nuk foli, as nuk belbëzoi fare. Ashtu , kapur dorë për dorë, e shtrënguan njëri-tjetrin si ditën e pare të martesës dhe dolën në oborr. Ç’është kjo ditë e dashur?- i tha me një zë të hajthëm e të frikësuar pak. Qenke veshur si ditën e pare kur zbrite në oborr e grate mbetën të mahnitura me bukurinë tënde, ç’është ? –vazhdoi ta pyeste panderprërë.
-Ulu ta sjell kafenë shpirt !- i tha ajo dhe eci si të ishte flutur krahlehtë. Ai mbeti i çuditur. As nuk e dinte arsyen e atij zjarri që Hatën e digjte nga brenda. Por kishte vendosur t’ia rrëfente ëndrrën e saj . Ajo kishte parë në ëndërr se Agimi po rimartohej Pas pak ajo ia solli kafenë dhe u ul kundruall tij. Ai po e shikonte ma habinë më të madhe.
-Të pëlqeu kafja?- i tha dhe buza nisi të i dridhej. Ta kam pjekur ngadalë, me dashuri si ditën e pare të martesës. Në kafe e sheh një figure?
– Ai e veneroi disa here dhe i tha që të mos tallej me të. Pse nuk më zgjove për të shkuar në punë? E paskam humbur ditën sot !
– Erdha disa here të shtrati, ta lëmova dorën, të putha në faqe . Por Ti ishte në një ankth e sikur luftoje me veten tënde. Nuk deshta ta prish atë ëndërr të bukur që ishte duke e pare.Pastaj të gatova pite me spinaq, me djath e kos. Spinaqin e mora në kopsht, atë spinaq që e mbolla me duart e mia kur lulet kishin shpërthyer në pranverë. Nuk e di, – tha ajo. Kisha atëherë një parandjenjë të çuditshme. Se një ditë do të vishesha si nuse, pas dita vitësh. Ti ishe për mua një zog cicëruesh që ma mbushe shpirtin me dashuri. Asnjë fjalë, as një zenkë..një udhëtim i gjatë, i bukur, përplot ëmbëlsi. Sa here kur vije nga puna, -vazdhoi Hata të prisja me buzë në gaz, më dukej se oborri shkëlqente nga sytë tu plot mall për mua dhe tri gocat që na mbajnë të forte mes këtyra furtunave në jetë. Por unë dua ta rrëfej ëndrrën time. Do më dëgjosh?- vazhdoi Hata dhe një pike lot i zbriti nga sytë e sikur u tret nëpër lakoret e faqeve të saj.Po ëndrrën nuk arriti t’ia thotë kurrë Gimit!
-Po të dëgjoj,- i tha Agimi, me ndrojtje. Loti i saj, mjekrra që i dridhej herë pas here sikur e vunë para një zjarri të madh që në ato çaste nuk dinte si ta shpjegonte. E shikoi disa here në sy dhe mendja nga nuk i iku : Mos vallë ishte dashuruar dhe sot do të ishte dita e fundit për te? Mos vallë kishte rënë në grrepat e inxhinier Shegut me të cilin kishte vite që punonte e asnjë fjalë nuk ia tha asnjehërë për ndonjë hap të pamatur të saj. Mos kishte krijuar ndokush ndonjë rrëfim të pakëndshëm për mua?- Derisa po endej nëpër këtë rrjetë fjalësh, ajo sikur mori guximin e i tha : Po të shoh se je humbur. Mos end veten nëpër labirinte. Unë jam si loti. Porkam një shpjegim të ëndrrës .
– Fol i tha Gimi se me doli shpirti. Djersët I shkuan vale –valë sit ë kishte shpërthyer ndonjë liqe. Përse me mban në ankth? E kam merituar unë sot këtë sjellje tënde? Këtë veshje solemne që po më tremb kur të shikoj e me mahnit e me dhemb kjo bukuri. Ajo u ngrit nga vendi,i solli dy gota me verë dhe iu ul në prehër të tij. E ngriti e i tha: për dashurinë tone! Ai tërhoqi afër gjoksit dhe ia lëmoi flokët e saj du duj gruri.
Gimi u habit sërish. Ngriti edhe ai gotën dhe e shikoi drejt e në sy. Iu duk si hyjneshë. E mori në përqafim, ia mbylli gojën që të mos e nxirrte asnjë fjalë dhe e shkokloi me të puthura. Ajo ra bëllumb në duart e tij të forta si graniti dhe u humb nëpër ato ëndrra , të cilat tashmë i kishte harruar.

 

 

Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

dhimiter kokaveshi

Poezi nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

 

NDJENJË

 

I pafuqishëm ndihem
të vrapoj
që të dhuroj manipulime?…
Mos më kërkoni
në varfërinë e shpirtrave
nuk udhëton
një shpirt, fisnik
nuk po tenton
kumar, mbi sakrifica
dashurish
më vriste diellin!…
Ma linin
si mbi një vepër letrare
tipografike
a ndjenjë mes vlerash
parësi?…
Shpirtin, nuk mundem
nuk mundem
kumarit tuaj, ta dhunoj.

 

 

GUXIMIT

 

E munda natën
mes besimit
shtrydhja çdo hidhërim!…
Dhe një guxim
i shmangur
i errësirës mbushur
fizikut?…
Si mund ta thyej
ta provokoj
fisnikes?… Nuk mundem
as mundet
dhe pse qëndroj
zgjatimeve të saj
mbesin
hijet!… E riciklimit
nuk gërshetoj
nuk mund t’i gërshetoj
mendimet ?…
Ja lija dritës aty!…
Po depërtoj.

 

Dhjk©13-07-2015

 

 

MBI PSHERETIMAT

 

Therëse kjo dashuri
coptuar
tingujsh!…Më linte
veç psherëtima
heshtjesh të lodhura
të rrudhura
buzëve?!… Fjalë e harruar
e pashprehura!…
Arsyes humbur edhe ajo
tronditur
në zjarre shpirti
si ta ftoj
duelet e heshtura?…
Vrasin!…
Dhe psheretimat e saj
kaotike
shpirtit mes njerëzores
që themi!… Se jetojmë.

 

Dhjk©01-07-2015

 

 

GJENDJE

 

Shpirtin kërkoj
gërryej..
mundim, mbi trupin tënd
rri gdhendur.
Ai?… I derdhur në krijim
dritës
së ndezur!… Si stoli
S’ta rezervoj
as si rrëfim kur matem!…
Mes mundimesh.

 

Dhjk29-07-2014

 

 

DRITËPLOTË

 

Thirrjet e shpirtit
i prita
dritëplotë, aty, ku gjumi s’ linte
gjurmët.
Gjurmët e thirrjeve
më provokojnë
sonte
ç’do gjë tejkalonte
dhe faljet
mes foljeve oh!… Ato?…
Demostrojnë
dhe denigrojnë, gjumin ndersa
ndërmjetësia
mes ndjenjave, më linte!… Me lidhjet
e intimitetit
që më provokonin, gjumi.
Gjumit?…
E zboja… Hënën për të patur
dritën tënde
aq të plotë, ku psherëtimat
që lije ledhatonin
shpirtin!… E shikoja të lodronte
dijeve!…
Prezantonte mundësitë që më afroje
psikoanalizës!…
Më lije si një lodër të pranoja
Çdo fshehtësi!…
Fshehtësi përmbanite, çdo fjalë
dhe në ç’do fjalë
më mbeti, aq ëmbëlsi mbeti
si shije
më mbeti sonte vetëm!…. Kalimtare
s’e pranoj..
S’ mund ta pranoj natën kur
zemrat thërrasin
kohën e humbur të dritës!… Me fto.

 

Dhjk ©16-08-2015