Një humbje e madhe për kombin shqiptar … / Nga: Iliaz Bobaj

Një humbje e madhe për kombin shqiptar …
 
 
Iliaz Bobaj
Nga: Iliaz Bobaj
 
Njerëzit e mëdhenj shumëkush i krahason me vaporët e mëdhenj, të bardhë.
Ata janë gjithë jetën në udhëtim. Çajnë dete dhe oqeane të pafundëm, plot dallgë e stuhi,
për të arritur në destinacionin e tyre. Kthehen për disa çaste në port, për t’u çlodhur pak dhe nisen përsëri në udhën e tyre të gjatë, mes dallgësh nëpër dete dhe oqeane.
Ata e ndjenë veten më mirë mes dallgëve të egra, se sa skllevër të bregut të lidhur me litarë.
Dritero Agolli portrete, Tirane  Albania

Dritëro Agolli 

Një ditë nisen për një udhëtim të gjatë. Është udhëtimi i tyre i fundit. Ata nuk kthehen më pas.
Por pas lënë atë kujtimin e tyre të bardhë, i cili mbetet pas për jetë të jetës.
Për t’u kujtuar brez pas brezi…
Dritëroi ynë sapo u nis për këtë udhëtim. Pas na la kujtimin e tij të bardhë…Që ta kujtojmë përherë…
Udhë të mbarë, i dashur Dritëro ! U prehshi në paqe !

Poemas de Marcela Villar M

marcela villar

Poemas de Marcela Villar M

 

Falsos poetas

Los miro transitando a pasos largos,
pareciera que avanzan rápido
mas en realidad arrastran pies pesados.
En las esquinas se paran
a predicar del orden y anestesia,
mientras los miramos asombrados.
Inflados están en su gravedad,
paralizados de voz e himnos.
Bajan desde los montes
con sus tablas de Leyes:
Dictan. Leen. Demandan.

Mientras nosotros soñamos…

Excerpt ©All rights reserved. Author Marcela Villar M. 2013

 

Desde lo Sagrado

Para Ana María Lorenzo, la más grande poeta española actual, con todo mi afecto.

Ahora que miramos desde la inmensidad,
sabemos que la Palabra ha venido
de profundidades y Verbo,
que no ha nacido en un parto
de sangre y carne en sepulcro
hecho con mano de hombre.

El poeta emerge de soledades
donde en Universos de luces
se nace a sí mismo
desde
su
propia
voz.

No ha venido a germinar en las rocas,
ni a romper en las olas en una ráfaga
impetuosa de ilusiones
sino que ya existió,
desde el Siempre,
cuando las voces de la Creación
hablaron la belleza.

La poesía vino con nosotros
desde lo sagrado
y se encargó de re-encontrarnos
entre los escombros
de la humanidad
para recordarnos quiénes somos.

© All rights reserved. Author Marcela Villar M. 2015
(Villar M., Marcela. “Ella y los Poetas “. USA: Blue Catharsis Publishing, 2015.) Spanish version.

 

LAMTUMIRË, DRITËROI YNË!… / Nga: Vjollca Ajasllari – Koni

LAMTUMIRË, DRITËROI YNË!…

 

Vjollca Koni 1

Nga: Vjollca Ajasllari – Koni

E larguar nga Atdheu me trup, por jo me zemër… Të them “lamtumirë”, Dritëroi ynë, me lotë në sy . Nuk dua të qaj, por jam shumë e ndjeshme, nga dukuria “vdekje”!?  Nuk e pata fatin të takoja nga afër, por më dukej sikur jetoje me ne, familjarisht. Ishe Ti, që me thjeshtësinë tënde dhe me mençuri, ndriçoje dhe në errësirë. Unë kam qenë “argate” në “pronat” e tua! Ju shërbeja punëtorëve, të cilët mblidhnin mollët në vjeshtë dhe bënin vjeljen e rrushëve, mbledhjen e ullinjëve e të qepëve. Mësova, deri në ngritjen e kazanit të rakisë, duke i kënduar, kur ajo dilte e djegur nga dashuria, me zjarr të fuqishëm, nga drutë e lisit. Mësova të percillja lejlekët në shtegëtim dhe të pres dallandyshet, në pranverë.

Dritero Agolli portrete, Tirane  Albania

Dritëro Agolli 

Nuk arrita të mësoja si punohet toka me parmëndë! Por mësova t’i këndoja vlagut së saj. Mësova t’u këndoja shkurreve, dafinës e murrizëve, t’u këndoja pishave e lisave. Mësova të dalloja krrakëllimën e korbave, të dalloja këngën e qyqes! Kuptova të dalloja dhe dëshperimin e një “tufe me papagaj”. Mësova se fati është iluzion, marrëzi,  se:

Në vendin tim e në vendin tënd…

një “kërpudhë helmuese”, helmon një vend!?

Po të them tani, unë, “argatja” jote:

Lamtumirë, Dritëroi ynë! Me përulje të thellë e dhimbje në shpirt:

Devoll, ti mos qaj,

ngri kokën, mos derdh lotë!

Është biri yt, Dritëroi,

Për të cilin ndjehemi krenarë sot.

Ju, që gojës s’ mund t’ i vini fre,

mbani veten, mos hidhni”baltë”!

Dritëroi, poezisë iu bë dritë;

Vargut-shkëndijë, fjalës-mjaltë.

 

4 shkurt 2017