Një humbje e madhe për kombin shqiptar … / Nga: Iliaz Bobaj

Një humbje e madhe për kombin shqiptar …
 
 
Iliaz Bobaj
Nga: Iliaz Bobaj
 
Njerëzit e mëdhenj shumëkush i krahason me vaporët e mëdhenj, të bardhë.
Ata janë gjithë jetën në udhëtim. Çajnë dete dhe oqeane të pafundëm, plot dallgë e stuhi,
për të arritur në destinacionin e tyre. Kthehen për disa çaste në port, për t’u çlodhur pak dhe nisen përsëri në udhën e tyre të gjatë, mes dallgësh nëpër dete dhe oqeane.
Ata e ndjenë veten më mirë mes dallgëve të egra, se sa skllevër të bregut të lidhur me litarë.
Dritero Agolli portrete, Tirane  Albania

Dritëro Agolli 

Një ditë nisen për një udhëtim të gjatë. Është udhëtimi i tyre i fundit. Ata nuk kthehen më pas.
Por pas lënë atë kujtimin e tyre të bardhë, i cili mbetet pas për jetë të jetës.
Për t’u kujtuar brez pas brezi…
Dritëroi ynë sapo u nis për këtë udhëtim. Pas na la kujtimin e tij të bardhë…Që ta kujtojmë përherë…
Udhë të mbarë, i dashur Dritëro ! U prehshi në paqe !

LAMTUMIRË, DRITËROI YNË!… / Nga: Vjollca Ajasllari – Koni

LAMTUMIRË, DRITËROI YNË!…

 

Vjollca Koni 1

Nga: Vjollca Ajasllari – Koni

E larguar nga Atdheu me trup, por jo me zemër… Të them “lamtumirë”, Dritëroi ynë, me lotë në sy . Nuk dua të qaj, por jam shumë e ndjeshme, nga dukuria “vdekje”!?  Nuk e pata fatin të takoja nga afër, por më dukej sikur jetoje me ne, familjarisht. Ishe Ti, që me thjeshtësinë tënde dhe me mençuri, ndriçoje dhe në errësirë. Unë kam qenë “argate” në “pronat” e tua! Ju shërbeja punëtorëve, të cilët mblidhnin mollët në vjeshtë dhe bënin vjeljen e rrushëve, mbledhjen e ullinjëve e të qepëve. Mësova, deri në ngritjen e kazanit të rakisë, duke i kënduar, kur ajo dilte e djegur nga dashuria, me zjarr të fuqishëm, nga drutë e lisit. Mësova të percillja lejlekët në shtegëtim dhe të pres dallandyshet, në pranverë.

Dritero Agolli portrete, Tirane  Albania

Dritëro Agolli 

Nuk arrita të mësoja si punohet toka me parmëndë! Por mësova t’i këndoja vlagut së saj. Mësova t’u këndoja shkurreve, dafinës e murrizëve, t’u këndoja pishave e lisave. Mësova të dalloja krrakëllimën e korbave, të dalloja këngën e qyqes! Kuptova të dalloja dhe dëshperimin e një “tufe me papagaj”. Mësova se fati është iluzion, marrëzi,  se:

Në vendin tim e në vendin tënd…

një “kërpudhë helmuese”, helmon një vend!?

Po të them tani, unë, “argatja” jote:

Lamtumirë, Dritëroi ynë! Me përulje të thellë e dhimbje në shpirt:

Devoll, ti mos qaj,

ngri kokën, mos derdh lotë!

Është biri yt, Dritëroi,

Për të cilin ndjehemi krenarë sot.

Ju, që gojës s’ mund t’ i vini fre,

mbani veten, mos hidhni”baltë”!

Dritëroi, poezisë iu bë dritë;

Vargut-shkëndijë, fjalës-mjaltë.

 

4 shkurt 2017