Lily Swarn (India)

Lily Swarn (India)
 
Lily Swarn, multilingual poet, author and columnist is a gold medallist and University colour holder.She has written three books .Her novel The Gypsy Trail, was launched by the Governor of Punjab.She won the Reuel International Prize for Poetry 2016 and was recognised as Global Poet Encomium Of Peace and Universal Love,She was awarded Global Icon of Peace,and the Virtuoso Award . She was conferred with the Elizabeth Barrett Browning International Award at India World Poetry Festival in recognition of her contribution for World Literature and Promotion of World Peace and for her Legendary contributions in the field of Literature and Poetry in 2017 Lily has been honoured with” An Icon “award during the celebrations of 51 years of establishment of Chandigarh,International Diploma by Temirqazyq, the best writer of the world 2017,Poetic Galaxy 2018 award,Sarojini Naidu Award for excellence in Poetic composition and recitation ,Gold Double Cross award for the book ,Complexion Based Discriminations .
Lily was awarded the trophy for being Woman Of Substance,Title of Meritorious Poet and Author 2017,The coveted “Frang Bardhi “International Poetry Contest awarded Lily with A Special Award for her exceptional work.Awarded Certificate OF Honour for delivering a disquisition on Metalanguage.World Directory of Literature , History, Art and Culture presented a Certificate that endorses the inclusion of the illustrious Lily Swarn for her recognised merits in the literary and cultural field . World Icon of Literature by International Higher Academic Council of English Literature and International Icon of Literature titles were bestowed upon her . Her poetry has been translated into 13 languages.She has been a radio show host in the US and compered many stage shows.
 
 
Diamonds!
 
Men may think it’s a woman’s last resort
Little do they know what stern clay
the apparently weaker sex are made of ,
The essential condensed emotion squeezed out
Of those limpid pools of nectar is pure holy water
No crocodile is ever acquainted with its potency
The first freshly squashed drop of virginal dew
Hovering inside the Kohl lined eyelids
 
The doe timidly fluttering her eyelashes
is no simpering baby doll
She is trying very hard to keep her liquid gold safely inside
Willing desperately to stop it from spilling on terra firma
Hearts that are statues of smoking stone
Impervious to shows of such wimpish emotional outbursts
Men roll their eyes , turn away and exclaim “not again !”
 
It’s not a weapon ,it’s not a ruse
It’s the violated 10 year old’s suppressed sobs
It’s the abused wife’s black and blue welts
It’s the war widow’s bucketful
It’s the grief crazed mother’s dead son
 
It’s the end of the tether
It’s the height of a trauma
It’s the bursting of a rain suffused cloud
It’s the crashing of a crescendo
It’s a woman’s tear drop
 
 
 
WHITHERSOEVER
 
Whithersoever this serpentine road leads me
This cobbled street with mangy mongrels slinking away into dank corners
 
I shall stamp and strut on this catwalk whichever one has come to me as a gift
I shall wear a badge of refinement with a sheer veil of Dacca muslin
It may not be in my destiny to wear one of French chiffon
 
Perhaps a musky garland of intoxicating jasmine
Will shower its bounty on my bewildered aura
 
The Nile will paint my sari a brilliant turquoise as I steal a lilac orchid for my throbbing head
 
The Andes will not know my name as I live far away
They will call out to me in velvet voiced endearments
Till the valleys blush a coy peach
 
At coral break of dawn my sweven will nudge me awake with urgency
It screeches out the hour of my final reckoning urging me to wind up my earthly business
 
I have some urgent work to finish ,I beg of you O Yama
Let me go and get back my pile of dreams that lie beneath my pillow
I have to feed the dog and my roses need watering
I promise to follow you then wherever you take me ,docile as a lamb for slaughter .
 
 
 
The sun
 
A bruised sun
Waded across the dismal azure
Battered beyond recognition
Scarred and disfigured
Panting for life
Asphyxiated with noxious fumes
It’s gold raiments tattered
It’s incandescent glow faded
The sun smiled bravely
Through the deadly haze
He had to live on
As the world depended on his Rays.

ËNDRRAT E ZOGJVE / Tregim nga Ramiz Kuqi

ËNDRRAT E ZOGJVE

 

Tregim nga Ramiz Kuqi

Borë e imët, por e brishtë, kishte mbuluar xhamat e veturës, të cilat A. çdo ditë i fshinte para se Meli e Leni të niseshin për shkollë.
Leni shkonte në çerdhe, ndërsa Meli kishte hyrë në vitin e dytë të shkollës fillore. Shkolla ishte tri kilometra larg shtëpisë , dhe Lora ishte e detyruar t’i përcillte çdo ditë , dhe t’i merrte kur të përfundonte mësimi, dikund rreth orës tre të pasditës.
Kur bëhej ora shtatë e mbrëmjes, e ëma që duhej të përkujdesej për Lodin e vogël që kishte nisur të qeshë si një trëndafil i njomë që nxjerr sythat në pranverë, i niste Melin dhe Lenin për gjumë. Meli atë natë dukej e mërzitur. As nuk hëngri darkë, as nul luajti me lodra, të cilat i kishte për qejf e sidomos kukullat. Ajo u ul në skajin e saj të preferuar dhe vuri duart e saja të buta si mëndafshi në faqe dhe rrinte mejtuar. Gjyshja Li , e cila e donte shumë , iu afrua ngadalë, e shtriu në krahët e saj dhe ia rregulloi bishtat, ato bishta që nëna e saj, e ndjerë sot, Dika, ia rregullonte kur nisej për shkollë. Ëndrra të përziera iu dukën gjyshes atë natë, kur bora nuk dinte të ndalej jashtë. Ishte si një furlan që donte të shkulte gjithçka edhe në oborrin e fqiut Melami, një burrë që grindej edhe për një fije kashte që era e bartte në oborrin e tij.- Ç’ke fëllëza ime që nuk ha e as nuk pi sonte?
Jam mërzitur Nani. Nuk e di. M’u duk se trokiti dikush në derë. Brofa shpejt e shpejt, e hapa derën dhe m’u duk se dëgjova zërin e babit. E pashë Nani kur u largua si hije nga oborri. Vrapova pas tij, po ai e ktheu kokën dhe, në kthesën e parë që të shpie te rruga e asfaltuar, ktheu kokën, më buzëqeshi dhe ma bëri me dorë. E unë vrapova, vrapova derisa u lodha. Mezi mora frymë, mezi. Ti nuk e di Nani se unë ia dëgjova zërin. A nuk më berson a? Çka ke Nani që t’u lanë përlotur sytë? Sikur nuk do të më besosh? A, nuk do a? dhe u shkreh në vaj.
-Po pse babi vonohet e nuk vjen çdo natë?
-Ka punë, bija ime. Ai erdhi para një jave, iku në mëngjes e u kthye në mesnatë. Kthehet . Vjen e pastaj nuk ik. Punët në mërgim nuk janë të lehta, bija ime!
Kur u bë ora shtatë, Lora e përqafoi Melin dhe e përcolli deri të shkallët zikzake, shkallët e drurit, të cilat i kishte bërë për mrekulli mjeshtri Andrea, një plak i mbajtur mirë nga shëndeti, para disa vitësh. Meli atëherë nuk kishte më shumë se dy vjet.
Sa herë kur vinte Andrea për t’i vendosur shkallët për t’u ngjiturpër në katin e dytë, Melit i sillte nga një çokoladë , dhe kur ishte zgjuar, ajo vraponte drejt derës së hyrjes, ndërsa Andrea ia ledhatonte asaj flokët.
Atë mbrëmje Meli dukej shumë e trazuar. Edhe kur i flisje me të butë, derdhej në lot. Nuk e zuri gjumi deri vonë. Disa herë tentoi të zbriste në sallonin e lodrave të saj, por e ëma e ktheu në dhomën e saj të gjumit, e cila ishte e zbukuruar me lloj –lloj lulesh e pikturash me lule, të ngjitura në mur. Dy drita të vogla natën rrotulloheshin njëra pas tjetrës , të cilat krijonin një peizazh të bukur me lule e të dukej se ishte në gjiun e natyrës, si në stinën e pranverës .
Meli ishte shtrirë në shtratin e saj të bukur dhe ëndërronte të atin që nuk po kthehej në shtëpi. E dinte se ai ishte në një udhëtim në Malme, por nuk e dinte se kur do të kthehej. U ngrit nga shtrati, mori lapsin e drurit dhe bëri një potret. Portretin e një vajze që po derdhte lot…një portret fëmijë që e kishte kapluar mallëngjimi. Pikturën Meli e kishte ngjyrosur me ngjyra lulesh. Një pemë me lule përplot, derdhur mbi katër degë. Dy zogj cicërues me sy nga dielli. Një dimër i egër që po shkrihej në sytë e saj.-Hë, Leni, pse rri edhe ti mejtuar?- i tha atë mëngjes, kur ajo vishej ngadalë, por me pedantëri.
Nuk dua sot të shkoj në çerdhe ,- i tha Melit . Dua të rri në shtëpi. Ta pres babin. Me këto lule që i kam këputur nga lulja në dritare..Ja se s’i i kam bërë tufë- tufë!
E ëma luti të vishej se ora gati ishte bërë tetë. Leni sa ikte nga një kënd i dhomës në këndin tjetër dhe shtrihej në parketin e ngrohtë. Vuri duart mbi faqet e tij të skuqura sikur skuqet molla në degë para se të vilej, dhe iu drejtua së ëmës: Unë do të shkoj në çerdhe, por dua të ma plotësosh vetëm një dëshirë. Kur ta lëmë Melin në oborrin e shkollës, dua të kthehem në shitore. T’ia blej babit një çokolatë. Si ato çokoladat me lejthia që na i sillte herë pas herë kur kthehej nga puna. Ta shtrëngoj fortë dhe ashtu shtrënguar të bie sonte në gjumë me babin.-Do ma plotësosh këtë dëshirë, mami?
-Po, i tha e ëma. –Mos më gënjen?- i tha Leni me zëri të përlutur.
-Jo, mami , jo. Nuk të gënjej unë Ty. Ty të ka mami zog. Ti e mbush shtëpinë me lazdrime e me fjalë të mençura sikur të ishte burrë i pjekur. Je pjekur para kohës, biri im!
Atëherë Leni u vesh shpejt e shpejt. Mori çantën e vogël e të lehtë, e hodhi mbi supe dhe iu drejtua gjyshit, i cili po e përcillte me kujdes çdo lëvizje të tij, çdo fjalë dhe e bluante në mendjen e tij.-Kur të dal në oborr, dua të të shoh në dritare! Veç ke kujdes të mos m’i thesh degët e luleve që kanë hapur sythat. Aty unë marr çdo ditë nga një lule për ta pritur babin kur të vijë..e ai një ditë do të vijë.
Gjyshi e dinte se nëse nuk dilte në dritare, ai do të zemërrohej. Dhe për t’i plotësuar dëshirën Lenit e Melit, vuri krahun në dritare. Jashtë binte borë fluska- fluska e fluska lotësh i ranë nëpër faqe edhe gjyshit.
Lora u kthye në shtëpi atë mëngjes dimri. Në dorë mbante disa letra poste dhe një çokoladë, të cilën Leni nuk e kishte hëngër atë ditë. -¬- Ç’është që ke mbështjellë me letër?
Është çokolada e Lenit . Ia ka blerë babit. Ëndërron se kur të kthehet nga çerdhja do ta gjej babin duke e pritur në oborr.
Aty nga mesdita, babai bëri një telefonatë në shtëpi. Hë, si janë fëmijët?
– Mirë, i tha Lora. Lenti të ka blerë një çokoladë, m’u si ato që ti i sjell kur vjen në shtëpi. Me lajthia.
Do të kthehem shpejt. M’i përqafo të gjithë: Melin, Dionin, Lentin dhe Lodin e vogël!

24.1.2019

Monsif Beroual (Morocco)

Monsif Beroual (Morocco)
 
He was born in Rabat, Morocco, on October 19th, 1994. He studied a Licence in Public Law at Sidi Mohammed Ben Adlallah University in Taza, Morocco. Multi awarded and renowned poet. A star of Peace by Poetry Canada 2018. Winner of the prize – Pablo Neruda medal award 2017. Recipient of the Pentasi B. World International Poetry Award in Africa, Ghana 2016 and Pentasi B. World Hyderabad Poetry Award, India 2017. Director of Morocco at the International Writers Capital Literature Foundation established in India. He has been appointed Director of Youth in Morocco. Co – Organizer in the International Festival of Cultural Diplomacy and Humanitarian Poetry, fifth edition at Rabat, Salé, Morocco 2018. Editor of the Anthology: Feelings International Artists Society, Vol. II. His poems have been translated into Spanish, French, Chinese, Polish and Arabic; read them on radio programs in: Canada, Chicago, Argentina and Mexico. His poems have been published in different international journals and anthologies around the world.
 
 
 
My holly muse
 
Our life is like a song
Writing by gold
In every word
Filled of joy
We are in love
Like spring’s season
Fully of beauty
She is my muse
The ink of love fills my heart
Word after word
Made by gold
Carried by wind
Whispers in my ears
Rock my heart
Shaking my soul
Burns, burns, with the fire of love
Burning us
Dancing under the moon’s light
Reaching the skies
The seven skies
There’s no limit
For our love
Is infinity love
As the space and time
Endless
Cause she is
My holly muse
My living poem
And my heaven gift.
 
 
 
COUNTING THE WORDS
 
We fill the poem
With so much words
Love, hope and God
And we close the book after
We inspire them through our words
Our poetic lines and sometimes is normal.
 
A letter for humanity
For generation
But after we close the book
And we turn the page to fill other page
With words and nothing else just words
Without deeds or change
Only to count the books we wrote.
 
 
 
 
VERY TIME
 
Every breath from my soul
Every dream can be real,
Love makes us feel better
Even we are sad or feeling low.
From the first sight of her angel’s face
Upon her face a sweet smile
I’m in deep love
I wanna keep her reflection in my mind,
In my dreams without touching her.
I wanna keep her in my sight forever
Like the soul in my body.
She’s my drug
She makes me feel high,
So high without limits
Without endless.
She’s my drug
Like the happiness in my blood
She’s my cure of the pains.
My eyes addicted to her eyes
She is the love…
Without a temple!

Susana Roberts (Argentina)

Susana Roberts (Argentina)   Susana Roberts- Argentinian poet-writer-translator-peacemaker Resides in Trelew- Chubut-Patagonian, Argentina, dedicated to the Culture of Peace Dr. Litt Honoris Causa-WAAC-2009.Vital Member WAAC.Ca.EEUU. Ambassador of Peace by Mil Milennia.org- Pea.org-(Senate of Argentine Nation (Unesco-Unicef). Vice. Dir. IFLAC- Argentina … Continue reading