Poems by Juljana Mehmeti / Translated into English by Arben Hoti

Poems by Juljana Mehmeti

 

Wanderers …

I wanted that sweet sinking in your ocean
that slow immersion
somewhere down to a wave 
approaching towards the harbor
swinging in our boat
the ruffled wind;
two oars driving
and a sail lost in the horizon.

I also loved the silence
which spoke with your breathing while traveling
to the unexplored universes of feelings
extended odors around
while I was wandering in the sky
and the light
hidden behind the sun
illuminated to the paleness of an evening
in the glimmering of eyes.

… and both of us
hunted wanderers
with our escape
hidden beyond the skies,
drawing kisses
to the fate of the same star.

 

Endacakë…

E doja atë fundosje të ëmbël oqeanit tënd
atë kredhje të ngadaltë
diku poshtë një vale
avitur drejt një limani
e përkundur varkës tonë 
shpurpuritjes erë;
dy rrema që vozitin
dhe një velë përhumbur në horizont.

E dashurova dhe heshtjen
që fliste frymarrjes tënde në udhëtim
universeve të pashkelura ndjesish
aromash përhapur profund
tek shëtisja qiellit 
dhe dritën 
fshehur pas diellit 
e ndriçuar zbehtësisë së një nate
në vezullime sysh.

… dhe ne të dy 
endacakë të përndjekur 
arratisjes tonë 
fshehur përtejqiejve,
vizatuar puthje
fatit të të njëjtit yll .

…Julja…

 

Hope

There is a road which is spread to the sky
between the tears hidden between the clouds
there, where all storms are gathered 
and the large oceans outburst their pain,
with the absence of that light beam
which enlightens the spirit
descending to the dark emptiness
foots of painful time
the silence which dominates the body.

It is a paced stride
to the shallowness of the hope
confused in wind hair
murmur of the hidden desire,
cradled in the green body
and other crown raised
to the heights touched with the breath
and brings you always there.

 

Shpresë

Është një rrugë që shtrihet qiellit
mes lotëve fshehur pas reve
aty ku mblidhen të gjitha stuhitë
e shfryjnë dhimbjen të mëdhenjtë oqeane,
në mungesë të asaj rreze drite 
që shpirtin ndriçon
zbritur zbrazëtisë errësirë
këmbëve të dhimbjes kohë
heshtjes që kumtin sundon.

Është një hap i hedhur
cektësisë shpresë
ngatërruar në flokë ere 
fëshfërimë e të fshehtës dëshirë,
në trupin e gjelbër përkundur
e tjetër kurore ringritur
lartësive që prekin me frymë
e të sjellin përherë aty.

@ julja

 

Translated into English by Arben Hoti

Poezi nga Rami Kamberi

Poezi nga Rami Kamberi   ATY KU LULËZON, DHE GURI… N’malësi Shtati, dua të më soset, si jeta edhe nuri N’lumni T’pi dashni, Syzënë, aty ku lulëzon dhe guri T’i shoh, majat e maleve, ku e lash fëmijërinë Nëpër kroje … Continue reading