SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI MË SOT (X) / Nga Brahim Ibish AVDYLI

 

Harta greke ku nuk figuron  Greqia-por Illyrikoni-Iliria

 

SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI SOT (X)

Brahim AVDYLI

Nga Brahim Ibish AVDYLI

Pra, Arbania (gegërisht) dhe Arbëria (toskërisht) ka ekzistuar mijëra vite parë dhe nuk ka pasur “grekë”, “graikoi”, “helenë” dhe “helloi” për tokat iliro-pellazge. Emrat “grekë” dhe “graikoi” u dhanë vonë dhe janë shpallur nga ata nuk ia duan mirën kombit iliro-pellazg, pra shqiptarëve. Ata thonë se këto “emërtime” kanë “kanë ekzistuar parë” dhe “shprehin kombet” si “të qenë”, edhe ashtuquajturit grekë”, duke “i vendosur” antikitet, para iliro-pellazgo-shqiptarëve.

Duhet studiohet nga gjeneza historia dhe dihet kush ishin pellazgët; cilat fise kanë qenë dhe ku kanë ekzistuar; jo “kombet”, sikurse thonë disa për Epirotët, sikur paskan qenë një “komb” tjetër. Duhet ipet me shkrim dhe vërtetuar mirë me teoritë shkencore për gjitha këto “emërtime” dhe shpifje shumta e qëllimshme mbi historinë, dhe demantohen këta “shkencëtarë”, cilët bien viktimë ndikimeve greke, ruse, evropiane apo botërore, dinë “të thonë” librat e “albanologjisë” se “shqiptarët kanë ardhur prej stepave Rusisë, për t`i thyer përgjithësisht fiset apo popujt mesdhetarë”, e nuk është e vërtetë. Populli arbëror nuk ishte aspak i tillë, por ishte popull pellazg dhe kishte shumë fise, edhe mesdhetare, dhe nuk ka ardhur “prej stepave”. Kanë shkuar deri skaj Euro-Azisë, Azinë e Vogël, Egjipt e deri Detin Baltik. Nuk janë “rusë”, por arbanë, arbëror, arbëresh, shqiptarë.

Pra, nuk mund thuhet asgjë nga “helenët” për pellazgët, siç theksojnë disa dhe tentojnë “nxirren” si “themelues shkrimit e kulturës europiane”. “Të tjerët” kanë folur një gjuhë barbare”, e cila është Shqipja, sepse kanë ekzistuar para tyre atë tokë, ku u vendosën “grekët” e mëvonshëm. Kështu tokat tona nuk kanë eksituar “fiset mesdhetare”, dhe se nuk kanë pasur as “zhvillim tjetër, lartë”. Prof. Dr. Kristo Frashëri i përzien me grekët, pa e ditur cilët ishin dhe kur “janë shfaqur histori”. Thënë tekstualisht, ai i ka përzier grekët, trakët, dorët, ilirët, kapitullin e tij “Indoeuropianët”,1 dhe pjesët e para librit tij, sepse trakët, dorët dhe ilirët kanë qenë fise pellazgo-shqiptare, pra shqyptarë, prej Shqypes-SHQIPES2, zogut qiellit, e kanë simbol. Ai bie pre e shkrimeve ruse, greke e botërore, si pasojë e rrethanave cilat është rritur apo është formuar si historian, sado është shkencëtar.

Për zanafillën e Gjuhës SHQIPE dhe origjinën e lashtë shqiptarëve, na shkruan mënyrë jo profesionale, por mjaft thuktë e ngjeshur me fakte, pa i cekur prej kujt, ku, cilën vepër e cilën faqe i ka nxjerrur, Qazim Rrushaj e Florie Bajraktari, cilët e lidhin Gjuhën parahistorike SHQYPEVE, me gjuhën sanskritishte dhe gjuhët e lashta, pra me gjuhën japetishte, asyrishte, hitishte, hindishte, zendishte (gjunëgdhishte), armanaike dhe burrëdushkaj me gjuhën SHQYPE. Siç thonë ata, mbi 80 vëllime arkeologëve gjermanë vinë përfundim se gjuha e parë, Lingua Franca, i lidhë gjitha gjuhët e asaj periudhe me një brum veçantë, e cila fakt është Gjuha SHQIPE, GJUHA SHQYPE, gjuha Nanë, gjuha e parë e folur, e z. (Sir) Henry C. Rawlison, duke mos e kuptuar gjuhën shqipe, flitet, thotë se Gjuha Nanë (Gjuha AMË) ka ekzistuar kaluarën parahistorike dhe është folur tokë panjohur, shpërndarë nëpër Evropë, Azi e Mesopotami, nga njerëzit atëherë panjohur, e këtë vend e kanë SHQIPTARET, SHQYPET, pra iliro-pellazgët.3

Janë shqiptarët, iliro-pellazgët, ata kanë shkuar lindje e perëndim, jug e veri, si gjithmonë. Guri luan nga toka, vështirë vend. Ndonjëherë janë kthyer edhe ata, por nuk i kanë gjetur “popujt e tjerë”, pos fiset vëllezër.

Ata e përmendin Rilindasin tonë madh, Sami bej Frashërin, veprën e tij “Shqiperia ç`ka qenë, ç`është e çdo bëhet”, i cili thotë se gjuha shqipe kishte kontakte me “persishten e lashtë”, gjuhën e Persisë vjetër, e cila atëherë flitej, dhe shumë gjuhë tjera, e cilat “kanë qenë motra vogla shqipes e shumë reja se ajo”, dhe “mijëra a mijëra vjet nuk po fliten e s`rrojnë përveçse faqet e ca librave vjetër”.4

Që atëbotë është quajtur Gjuhë Burradushkaj, prej burrave ishin trima, bërë fortë prej Zotit Madh, Cojsit, Zeusit (Zanit, Zërit, Za), kishin besim të, nëpërmes profecisë dushkut, prandaj prej tyre quhej “gjuha burradushkaj”, burrat e flitshin atë gjuhë, gjuhën e Qaushëve apo gjuhën e Parësisë, gjitha mbishkrimet, atë territor lashtësisë parahistorike.

Shumë dokumente trasliteruara nga shkrimet e vjetra si shkrimi kunjor, hieroglifeve alfabetit fonetik egjyptian5, alfabetin fenikas, grekët e sotëm e mëvonshëm e ndryshuan dhe e bënë “alfabet kombëtar”, duke harruar se kanë bazat e tyre leksikore nga SHQIPJA, nga Shqypja, e shkombëtarizuan nga pak prej atyre paraprakisht e kanë pasur këtë gjuhë dhe e korruptuan me tekstet e para shkrimore, dhe i nxorrën parat vepra shkrimit këtë gjuhë, me kaligrafi “greke”. Kjo u dha si “dhunti” me forcë nga Danaeanët dhe Kadmenët, ishin pasurit, familje u familje mbreterore jug Evropës dhe emrat e tyre apo e pasardhësve ngushtë u bënë “domethënës” për Evropën. Paraprakisht, shkojnë fillim, librat e para shkruar parë, Iliadës e Odiseut, botuara atë kohë.6 Fjalët u shkruan me dorë, u kopjuan, u cunguan, u shkurtuan dhe fund muarën kuptime ndryshme.7

Domethënë është gjuha e lashtë e paraardhësve tanë lashtë pellazgë, disa shkencëtarë duan ta zhdukin si me magji -siç thotë Aristidh Kola, një shkëputje, dhënë si dokumentim. Shqipja është nënë e gjuhëve indogjermane dhe sidomos e gjuhëve vjetra Gadishullit Ilirik, pra atyre kanë ardhur si “pushtues e kolonizues. Gjuha e ashtuquajtur “greke” është “e ndërtuar” për këtë qëllim, mbi gjuhën shqipe, e jo gjuha shqipe nuk është ndikuar prej gjuhës greke.8

Ata e injoruan çdo gjë mirëfilltë vendase, pra iliro-pellazge, duke shpifur kundër tyre e duke ua ngjitur fjalët liga. Vetëm për gjuhën shqipe thanë vazhdimisht nëpër shekuj e mileniume se është “gjuhë barbare” dhe se askush nuk guxon ti t`a mësojnë fëmijët e tyre këtë “gjuhë bastarde”, është mëkat i rëndë t`i thuash një gjuhe Zotrave, një gjuhe parë rruzull. Le kenë parasysh se shqipja “barbare” është bazë nëna e gjuhës Homerit, Eskilit, Heredotit, Tuqididit, si dhe e gjuhës famshme njohur si dialekt i Atikës, prej Athinës (Athenasë, E thëna, Thina), ajo e ka pasur alfabetin e saj, ne do ti kthehemi vonë. Po e marrim pari shpjegimin tekstual Besnik Imerit, se pushtuesit Danaj dhe Dorianë, cilët kanë qenë fise fuqishme e luftarake, i nënshtruan pellazgët e ditur e paqësor. Popullsia e tyre ishte rralluar nëpër Atikë, Argos dhe disa ishuj, cilët nuk u rezistuan prurjeve dallgë e dallgë fiseve egjyptiane“, cilëve, fakt, prej shkatërrimit sistemit ujor shkretëtirat arabike dhe Afrikë Veriut, prej Lybisë e këndej, u mungonte uji. Këtu e kuptojmë legjendën e Danaideve, vinin nga një tokë e zhuritur, nga Silisia, jug-perëndim Azisë Vogël dhe kërkonin burimet e ujit.9

Grekët janë mëvoshëm se shqiptarët (iliro-pellazgët) dhe nuk kanë qenë as “helenë”, por u quajtën kështu duke ndryshuar fjalën “sellenë”, gjoja si popull përkujdesohet për Sellenën, perëndeshën e parë femërore sellëve, ku një “l” ka rënë me kohë, sepse nuk mund ta shqiptonin. Helenët nuk mund t`i shqiptonin dyfishimin e bashkëtingëlloreve “ll” dhe “rr”, etj. si shqiptarët. Ata quheshin “helenë” e ndryshuan Sellenën, nga gjinia femërore (matriarkati) dhe besimit vetëm pellazgëve, nga Zoti- NËNË dhe AT, duke ia dhënë gradualisht konotacionet mashkullore. Kështu i ndërruan gjitha, edhe emrin e Zotit Madh, fillim quhej Dhemitra (DHEU AT E ËMË) Demetrio (Dhimitër). Kjo kuptohet dhe analizohet vetëm përmes shqipes.

Pra, grekët janë egjiptiano-fenikas dhe gjuha është krijuar prej tyre ka konotacione Kemten dhe Satem. Shkencëtarët e klasifikojnë vetëm si degë vogël familjen indogjermane apo indoevropiane dhe kjo nuk është poashtu e saktë. Gjuhëve vjetra u qëndron ballë gjuha shqipe. Prej gjuhës shqipe ato e kanë gjenezën e tyre dhe mund t`i klasifikojmë edhe marrjet e tyre periudha ndryshme nga gjuha shqipe. Greqishtja dhe gjuhët sllave janë kryesisht vona.10 Armenishtja është gjuhë e dytë pas shqipes, sado historiani Prof. Dr. Kristo Frashëri nuk e beson se ajo ka lidhje me gjuhën shqipe dhe me shqiptarët, sepse gjuha e vjetër shqipe sot Armeni nuk flitet.

Pema gjenealogjike e japin tre shkencëtarët e njohur, veprën e Liugit Luca Cavalli-Sforza “Genet, gjuhët dhe popujt”, është përfituar me dy metoda studiuse, me metodat e UPGMA dhe NJ, metoda këto i studiojnë genet. Luigi Luca Cavalli-Sforza është autor i njohur për anlizat e geneve, popujve dhe gjuhëve. Prandaj, kjo është e saktë se pema e vjetër e gjuhëve.

Shkencëtarët e albanologët e shumtë botës dhe as shqiptarët nuk e kanë përcjellur sa duhet këtë metodë dhe as vetë gjuhën. njërin plan, vinë nëpër rrugën e hapur prej gënjeshtarëve “grekë” dhe bazë tyre e fusin GJUHËN SHQIPE, prej SHQYPES, përdorur nga ai popull me vlera mëdha njerëzore si vijues dhe trashëgimtar i besimit ZOTIT, e kishte te këmbët SHQIPEN, zogun e qiellit, dhe jetonte vendin ku lindën Zotrat, mythologjia dhe gjitha rrëfimet për ta, qiellin e pa skaj e përplot me yje. anën tjetër, ajo “vie” pas gjuhës greke, sepse gjuha shqipe ishte shukatur e ndjekur, ndërsa greqishtja shkuhej dhe kishte kaligrafinë helene, por jo edhe rrënjët e fjalëve. Shqipja nuk dihej a shkruhej apo nuk shkruhej fare gjatë luftërave mijëveçare. Për disa shkencëtarë thuhet se nuk shkruhej, sepse nuk dinë deshifrojnë shkrimet e lashta dhe kjo çështje u mbetet ende e pakryer shencëtarëve rij.

Grekët janë gjeneruar dhe rigjeneruar me shqiptarët, ku edhe sot janë shumë se gjysma e popullit me origjinë shqiptare. Grekët e sotëm janë miks prej dhjetëra rracash, cilat, kisha ortodokse i futi mikser edhe nxorri prej andej një produkt cilën e emëroi si “grek ortodoks”.11 Feja luan rol se kombi dhe thirren fe, se sa prejardhjen e tyre kombëtare.

Boshti i këtyre rracave ishin arvanitet. Nga “grekët” u pervetësua çdo gjë ishte shqiptare dhe u emërtua si “greke”, qoftë folklor, tradite, veshje dhe histori. gjithë bënin pjesë popujt ilirik (Illyrianët) dhe prej tyre dardanët (dardhanët) kanë qenë heret lidhur me fiset kanë jetuar territorin ka sot Turqia evropiane. Dardanët (dardhanët) kanë qenë herët lidhur ngushtë me fisin e Trojanëve, e bënim bashku tregëtinë, stërviteshin ushtarakisht, e vizitonin njëra-tjetrën, shkonin e vinin ndër festime e festa përbashkëta, deri te lufta e Trojës. Vetë Maurico Druon, sekretar i Akademisë frënge thoshte se “Shqiptarët i përkasin popujve vjetër se vet historia dhe gjyshërit e shqiptarëve merrnin pjesë luftën e Trojes, udhehequr nga Akili (në njërën anë) dhe Hektori (në anën tjetër)”.12 Epiriotët dhe dardhanët, fise iliro-pellazge, luftonin me njëra tjetrën, ndarë dy anët kundërluftuese. Nuk është e saktë se ka pasur “luftë greke”, dhe nuk ka ekzistuar “kombi grek”.

“Helenët” kanë qenë një pakicë dhe nuk ka pasur gjasa quhet “komb”. Ata, vazhdojnë quajnë vetveten dhe nuk janë një etnitet etnik dhe as identitet i “kombit”, por ideologji për ti shkrirë gjitha etnitë e tjera “grekë”. Njërëzit u mobilizuan nëpër shekuj e mileniume nën idelogjinë “heleniste” u quajtën “helenë”, ndërsa filozofia e tyre u quajt “filozofia heleniste”. Thënë qartë, nën ideologjinë “helene” u futën gjitha etnitë e tjera, e për t`a bërë këtë lidhje një “lidhje antike” e njëkohësisht “lidhje moderne” u ngrit një komb dhe një shtet artificial prej shqiptarëve asimiluar, e quajtur me emrin “Greqi”.

Ne po i kthehemi lutjes Akilit ia drejton Zeusit: Zeus, mbret dodonas, perëndi e kaherëshme Pellazge, mbretëron Dodonë, këtë vënd ashpër Sellëve, profetët e tu me këmbë palara kurrë, cilët flejnë përdhe! Ti nuk ke refuzuar mi përmbushësh dëshirat e mia dhe ti dërrmosh Akenët për nderuar.13 Kjo tekstualisht thotë se Zeusi, Cojsi, Zoti, Mbreti Dodonas, është përëndia e kahershme e pellazgëve-të cilët janë shqiptarë, i fisit Sellëve-prej cilëve ashtuquajturit “grekë” prej Akenëve i kanë formuar fjalët kryesore: “hellët”, “helloi”, “helenas” dhe “helenizmi” si ideologji kryesore, i ka paraprirë gjitha ligat mbi shqiptarët; dhe se Akili, është aikas prej SHQIPERISË, quhej atëherë IPERI (EPIR), kujtesën dhe këngët e shumta popullore, dhe ka luftuar dhe ngadhënjyer mbi Akenët. Por, ne duhet t`a shqyrtojmë mirë kush ishin aikasit dhe kush ishin akejt, sepse përzihen.

planë parë, Argu i Akajes është Peleponez dhe është tokë e akejve, dhe ky Arg nuk është ai i pellazgëve, ndodhet Thesali. juglindje saj, ndodhet Argu i Akajës, jo Argu i Thesalisë. Akejt përdorej përgjithësisht për emërtuar “grekët” nga Homeri dhe është një emër i përgjithshëm tregon tërë Greqinë, e cila, epokën historike, e kishte marrë pjesën jugore Thesalisë dhe krahinën bregdetare veriore e Peloponezit. Nonjëherë quhej Akaja. Kështu akej e argej tregonin popullsinë e krahinave përcaktuara me Greqinë, ndërkohë përcaktueshmërisht quheshin “Helladë” dhe “helenë” vend se quheshin “Greqi” dhe “grekë”. Kështu përmenden e përsëriten për gjitha shkrimet e poemat e përkthyera. kohën e krijimit Iliadës” nuk është i njohur ende emri “grekë”. Me emrin “akej” quheshin banorët e Peloponezit, nënkuptonte grekët. Ndërsa aikasit ishin pellazgë Thesalisë, quheshin

edhe mirmidonë. Kjo gjë do thoshte, thënë troç, “bubrrecat”, ushtarakë denjë: njëmijë sa një e një sa njëmijë, d.m.th. miligonjat. E kishin mbret tyre dhe kryetar, kryesonte ushtrinë- Akilin. Akili është aikas, ndërsa akenët ka qenë ardhur. Atdheu i Akilit ishte pra Argu Pellazgik, krahina rreth lumit Sperkeo, e jo Argu i Agrolidës Greqisë. Mirmidonë quhet populli i Thesalisë, pellazgët shtriheshin deri Maqedoni dhe nuk ishin “grekë”.14

Tani është e qartë pse Akili, tregohet nëpër mija libra e filma bërë me holla gatshme tërë botën nuk është pra “grek”, por pellazg e shqiptar, i besonte SHQIPES dhe fliste SHQIP; se Zeusi, Zoti, ishte mbret i Dodonës tretë Thesalisë, dhe Dodona e dytë është Dodona Epir. Numrimi është i joni. Është hera e parë e dëgjoni prej meje. Ata cilët nuk e kanë njohur domethënien e fjalëve shqipe, i kanë thënë “Dodona e parë” Dodonës Epirit dhe shpeshherë “Dodona e vetme”, por, ndonjëri, si psh. Niko Stylo e tjerë, i numrojnë “të para” tjerat “Dodona”, sipas librave greke. Nga “grekët” dhe huajt janë bërë HARTAT dhe ata nuk kanë shkruar për IPERINË, SHQIPERINË, sepse as nuk e njihnin GJUHËN SHQIPE, dhe as aq mirë SHQIPËRINË. Kur hartohen HARTAT nisen prej “parave”, i kanë bërë ata janë gjendje t`i bëjnë dhe janë pasur se SHQIPËTARËT.

SHQIPJA kishte rrënjë thella vetëdijen e shqiptarëve, e jo popujve tjerë, kishin ndërruar gjuhë e kulturë tjera botës; dhe Dodona e parë dhe e vetme ishte malet e larta SHQIPERISË, Tomor. Këte nuk e njeh bota. Ata shkruajnë duke i numëruar, e bëjnë numrimin sipas numrimeve tilla nëpër librat e shumta greke. Grekët kanë falsifikuar njëqind tilla nëpër territorin e vet dhe nuk duan shkruajnë për truallin shqiptar.

Nuk nevojitet argument tjetër i qartë se ky argument i joni, cilit do t`i kthehemi vonë këtë shkrim, për t`a shpeguar me librat janë nisur nga librat greke, nga terminologjia e koklavitur dhe e qëllimtë. Libra tillë janë shkruar për ta dobësuar e për ta vënë gjumë vetëdijen e shqiptarëve, saqë janë gjendje mbyllin sytë dhe asgjë mos shohin. I pëshpërisin vetëm ato i dëgjojnë si gjumë pëshpëritura nga kundërshtarët se “grekët janë vjetër se shqiptarët”, se “janë themeluesit e botës”, se “ata janë dijetarë vetëm kësaj bote”, etj., etj. dhe përralla tjera.

Tani, po ndalemi pak e po e shohim si e shpjegojnë emrin e Zotit, Hyut, Hyjniut, Zeusit, shtjellohet përmes Kronit, birit Uranit, apo Jehovës hebrejve. Po e marrim një fakt nga Shqipe Hoxha rreth Ilirisë (Illyrisë). Ajo niset nga gojëdhënat e legjendat e moçme Shtjefën Gjeçovit, i cili shpjegonte se shumë hyjnive lashta nuk u është shkulur ende “rraja nanë prej tokës Shqypëtare, bie fjala Emni i Madhit Perëndi Jehova i Hebrenjve gjithnduer emnash bajti, veç: Hy, Zojëz, Ejt, Gjues prej Shqyptarësh, sidomos nder malcijnat t’ona…”. Edhe lindja e Hyut, Hyjnit, Zotit Madh, shtjellohet përmes Kronit, i biri i Uranit. Emri i Kronit e ka rrënjën tek gjuha shqipe “e don me thane Mbret a Kryekunoruem”, saktëson Gjeçovi. Për qënë bindës thërret sërishmi ndihmë legjendat e stërlashta, ku falë përkimeve pacënueshme toponimike, na thuret natyrshëm rrëfenja mitologjike: “Për nderë Kronit shqypëtarët ngrêhen nji Kështiel majë Gurit Kuq, i cilli gjindet fushë Finikut, ku u gjête edhe gjyteti i Kronit. Sot n’at vend asht fshati qi quhet Krongji, rrethinë Delvinës. Permbi fshatin Krongji gjinden germadhat e motnueme kohës Pellazgjve. Zoti (Zeusi) pra, mbas gojëdhanet Epirote nuk u lind Dodonë, pallat Kronit, por Palavli ishin banat (stanet) e Kronit e prej këndej u dërgue nëpër Butrint me lundër e Kretë.”15 Këto janë shpjegime mjaftueshme për ta percjellur lëvizjen e tij tokat tona vjetra shqiptare. Kreta ka qenë pellazo-shqipe, e jo greke. Ajo është themeli i Evropës. Herodoti, një shkencëtar i vjetër grekë, thoshte tektualisht se “Kreta, dikur ka qenë e populluar nga babarbarët”16. Ajo është vetë Mikena, nuk është Kreta, është quajtur kështu kur e kanë kolonizuar pasi kenë marrë tërë Pelloponezin ashtuquajturit “grekë” nga “shfaqja” e “helenëve”, për mos pohuar një klikë udhëheqëse krye dorianëve, kolonizues Mikenës. Një popull i vetëm i trungut thrako-ilir, pra pellazg, përmendet aty, para Kretës, me pallatin e Minos, kanë qenë karianët, prej cilëve, siç duket, është mbajtur Mikena.17 Dorianët nuk janë dorët, ishin shqiptaro-pellezgë, por ata e vunë krye vendit Danaosin, egjyptasin, dhe Kadmin e Fenikisë, prej ku rrjedhe Evropa.

Tek dy mendimtarë po lidhemi këtu: Aref Mathieu (Arif Mati) dhe vepra e tij “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”; Besnik Imeri dhe vepra e tij, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”. I pari shpjegon krahas shpjegimeve tjera, se Kadmosi trajtohej si ligjvënës hyjnor, shpikës i derdhjes metaleve dhe ai solli alfabetin e vet Helladë (d.m.th. Greqi). Thotë: “ajo duhet mbajtur parasysh për këtë hero hyjnizuar është se ai ka qenë fenikas”, dhe jo helenë. “Kadmosi rrjedhë nga rrënja semitike “kadem” (âþ aþ Žþ xþ), “duke mbërritur” apo “duke ardhur prej diku”. Emri “Europa” do thotë “fytyrë e madhe”, sinonim “i hënës plotë”, pra si e Sellenës, zonteshës Hënës.18

Sipas tij, Danaosi, bir i Belos, mbret i Egjiptit dhe vëlla i Agenorit, mbret i Fenikisë dhe vëlla binjak i Egjiptos, pushtoi Pelloponezin dhe u vendos Argos. Pellazgët e lashtë e kishin kreqytet Argosin, ku mbretëronte Pelazgosi. Nga Danaosi rrjedhin Abas, Akrisios, Danae, Perseu, Alkmeni dhe Heraklesi. Kadmosi, i biri i Agenorit, mbret i Fenikisë, pushtoi nga ana tij Beotinë dhe e themeloi Tebën. Sipas Herodotit (II, 49/V, 57, 58, 59) e futi alfabetin fenikas Helladë (jo Greqi). Nga Kadmosi rrjedhin drejtëpërdrejtë Feniksi, Ciliksi, Semeleu, Dionisi, Europa, Laios dhe Edipi19.

Dorianët, jo populli i vërtetë me zanafillë ilire (Illyre), e janë dorët, kanë qenë pushtuesit e Mikenës dhe rrënimit e lënies tyre heshtur mileniume me radhë, dhe ndërtues pallatit Minos Kretë, pushtues mbarë peloponezit, cilët janë “helenët”, nga cilët rridhin Danaenët (Egjyptasit), Kadmenët (Fenikassit) dhe Pelopidët (Asirianët). Për këto arësye janë quajtur “semito-egjyptianët”. Danaosi, vëllai i Egjiptosit, pushtoi qytetin e Argosit, pasi e dëboi prej andej mbretin e Argosit, Pelasgosin, ishte eponimi i Pellazgëve,20 pra SHQIPARËVE. Kadmos është themelues i qytetit Tebës, është homonimi i kryeqytetit lashtë Egjyptit dhe ai e futi Helladë me dredhi shkrimin e parë, shkrimin fenikas, dhe na kanë lënë shekuj me radhë notonim symsheltë nëpër llumin “grek”, me fjalët e marra prej SHQIPES dhe mbaresat greke. Kadmi e mori “os” fund emrit: Kadm-os. Pelopsi, asirian i ardhur nga Asiria, ia dha emrin Peloponezit.21

Nga kjo del shesh se ky është një episod shekullor simtomatik i pushtimit vendit tona nga huajt, i cili, parë është quajtur “PELLAZGJI” dhe gjithë autorët antikë e Greqisë, do bëhej vonë, e pohojnë një gjë tillë.22 Këtu e ka bërë dredhinë e parë Kadmosi me fëmijtë e tij, si p.sh. Feniksi, Dionisi, Europa dhe Edipi. Europa e ka bërë djalin e parë, i është dhënë emri Ilir. Unë e kam thënë këtë gjë, edhe parë23. Sigurisht se i është dhënë emri bazë ilirëve, sepse ka dashur t`i ketë nën vete. Por ne po e sjellim një mit dytë lindjes ilirëve, nuk është i vetmi: “Apiani (vitet 95-160 pas Krishtit) pohon lidhje me zanafillën e tribuve ilire (Luftërat Ilire, libri X, 2) <<Thuhet se ky vend e ka vendin nga Iliri, biri i Polifemit. Ciklopi Polifem dhe gruaja e tij Galatea kishin vërtetë tre djem: Keltin, Ilirin dhe Galtin>>. Për këtë arësye u quajtën keltë, ilirë dhe galtë” mbretëritë dhe popujt.24

Ndërsa, tani po e sjellim edhe autorin e dytë Besnik Imeri, sjellë dhëna tjera. Ai thotë kështu: “Nisur nga fakti se Kananët (?!) janë pellazgë, Kadmi solli alfabetin pellazg (vërejtja e jonë: alfabetin fenikas, sepse pellazgët e kanë pasur një shkrim tjetër, do t`a themi vonë!) Beoti u strehua ILIRI, tej pati me Harmoninë, Ilirin, ishte edhe ai pellazg. Po mos ishin pellazg, si mund strehohej Kaoni dhe Iliri dhe merrte edhe gruan pellazge, Harmoninë. Po kush kush është Harmonia? Hesiodi “Teogoninë” tregon se nga lindja ilegale e Aresit, perëndisë Luftës, me Afroditën, përëndesha e bukurisë dhe e dashurisë, lindi Harmonia… Harmonia, si çdo grua e vajzë pellazge, apo shqiptare, ka mishëruar vetvete, bukurinë dhe trimërinë… Gruaja e Kadmit nuk është gjë tjetër veçse mirëkuptimi dhe marrëveshja e pellazgëve Azisë Vogël dhe atyre Ballkanit (vërejtja e jonë: nuk është quajtur kështu gadishulli i atëhershëm, por Gadishulli Ilirik. Këtë do t`a sqarojmë vonë)… Djali i xhaxhait Kadmit, Danau, automatikisht ishte edhe ai pellazg (?!) dhe nuk ka si jetë ndryshe…”25 “Pra KADMI rezulton PELLAZG. Si rrjedhojë, helenët e ardhshëm e morën shkrimin dhe alfabetin nga Pellazgët… Helenët nuk janë gjë tjetër veçse pellazgë shndërruar, ose konvertuar saje gjuhës helenë. Kështu u krijuan helenët dhe Hellada”26 Nuk po e themi se cili kishte drejtë. Këto gjëra do vazhdojmë t`i gjurmojmë shkrimet tonë mëvonshme…

1 Shiko vështrimin historik në veprën e Kristo Frashërit, “Etnogjeza e Shqiptarëve”, Botimet M&B, Tiranë 2013, faqet 49-56, por edhe faqet paraprake.

2 Shqipja është shpendi i rrebtë fluturues dhe vendoset në të gjitha përkujtimet tonë për Zotin e Madh-Zeusin, te këmbët e tij, e që shqiptarët e kanë simbol të vetëm dhe e vendosin në flamurin kuq e zi, shqipen dykrerëshe.

3 Shiko shkrimin e Qazim Rrushaj dhe Florie Lule Bajraktari, “Shqypja-gjuhë e gjithësisë” dhe faqet e tjera te http://www.ilirida-online.com.

4 Sami Bej Frashëri, “Shqiperia ç`ka qenë, ç`është e çdo të bëhet”, Shtëpia Botuese e Librit Shkollor, Tiranë 1980, faqe 43.

5 Shiko Alfabetin Fonetik Egjyptian, te Xhyzepe Katapano, “Thot-i fliste shqip”, Botimet Enciklopedike, Tiranë 2007, faqet 207-217.

6 Shiko veprën e Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011

7 I njëjti shkrim, të njëjtit autor, Qazim Rrushaj dhe Florie Lule Bajraktari, te http://www.ilirida-online.com.

8 Aristidh Kola, “Gjuha shqipe-Nanë e gjuhës greke”, te http/www.facebook.com/pellazgët-ilirët-shqiptarët.

9 Besnik Imeri, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013, faqe 91.

10 Luigi Luca Cavalli-Sforza, “Gjenet, popujt dhe gjuhët” Besa, Tiranë 2012, faqe 207.

11 Shiko polemikën e disa personave, në faqen, “Albanians are 100% Illyrians, në http://www.facebook.com.

12 I njëti shkrim, në ballë të saj.

13 Lutja e Akilit para Zeusit të Dodonës, e nxjerruar nga Homeri, “Iliada”, Kënga XVI, vargjet 236 – 237.

14 Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011, faqet 157-159.

15 Shqipe Hoxha, “Iliria”, në http://www.facebook.com.

16 Herodoti, Libri i I, faqe 173, cituar sipas Aref Mathieu, “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”, Plejad, Tiranë 2008, faqe 442.

17 Shiko më mirë pjesët “Egjeo-kretasit” dhe “Mikenët” në veprën e përmendur të Aref Mathieut, faqe 437-465.

18 Aref Mathieu, vepra e cituar, faqe 419.

19 Aref Mathieu, “Shqiptarët…- Odiseda e një populli parahellen”, Plejad, Tiranë 2007, faqe 112.

20 Aref Mathieu (Arif Mati), vepër e cituar më parë, faqe 568.

21 Po aty, e njëjta faqe.

22 Po aty, faqe 569.

23 Shiko punimin tim “Evropa e Bashkuar dhe Shqiptarët-6”, tani të korigjuar, të dhënë me emrin “Shpalime për Evropën-6”, në faqen time http://www.brahimavdyli.ch.

24 Aref Mathieu, e njëjta vepër, faqe 210.

25 Besnik Imeri, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013, faqe 119.

26 Po aty, faqe 121.

Poezi nga Arqile. V Gjata

arqile portret 1

Poezi nga  Arqile. V  Gjata

Përfytyrime Nëpër Vargje...


Të shikosh dëborën dhe erën
kaq afër nëpër fshat e t‘i ledhatosh me duar cung
në këto vise të veriut,
rrezikon të trembesh nga ulërima e egërsirave,
që si muzikë”Pop” bredhërijnë
nëpër shtëpitë e fshatit.

Në ish sheshin e Katundit
grinden të humburat melodi
në skamje për kufoma këngësh
dhe shëmtitë e tyre shëtisin asfalteve
për të qenë të lumtur një çast.

* * *


Ai,
kishte sëmundje të keqe…
Sytë i dridheshin nën mbulesën e qerpikëve të gjatë
me bojë dyshimesh shkruar.
Dikush e ngriti në krah deri te frymëmarrja
që i përgjigjej peshës së tij të lodhur.
Përsëri zbriti, të ndiqte shtëpinë e vet që lundronte mbi lumë.

* * *


Unë,
duke ardhur rreth e qark vetes për të parë
çfarë kam për të lënë peng
e si një mendim i prishur
rrjedhojë e fërkimit me jetën
m’u tha qëllimi i vetes,
do shkoj te pragu i një kasolleje
ku jeta ecën shaluar mbi një dhelpër
për të gjuajtur lepuj!

Athinë-2010

PA TITULL

Kur ika nga Vlora,
e kyça detin në gjoksin tim,
të mos i dëgjoheshin jashtë meje rënkimet.
Kur më merr malli për të,
shtrydh gjoksin t’ia dëgjoj
këngët e fëmijërisë.

Athinë 2009

Ndryshimin për mirëqënie shoqërore kohore nuk e sjell kapitali, por kapitalin e sjell zhvillimi individual psikologjik. / Nga Silvana Berki

Ndryshimin për mirëqënie shoqërore kohore nuk e sjell kapitali, por kapitalin e sjell zhvillimi individual psikologjik.

 

 

 

 

silvana

Nga Silvana Berki

Është shumë e vështirë të ruash një balancë ndërmjet shoqërisë së vëndit ku jeton me atë që ke lënë mbrapa për shumë vite me radhë, sepse të dyja lëvizin në të njëjtën kohë dhe detyrimisht nuk mund të gjendesh në të dyja në të njëjtën kohë.

Çështja, KOHE, EMIGRANT jane dy tema qe dua ti ngre sot në këtë diskutim.

 

Kur isha e vogël dhe jetoja në vëndin tim, shumë gjëra atëhere dukeshin ndryshe, kur i krahasoj me tani. C`farë ka ndryshuar brënda këtyre 30 viteve të fundit? Ajo që bie në sy menjëherë nuk janë vetëm ndryshimet dinamike-ekonomike, por psikologjiko-shoqërore. Nuk mund të themi se ato që ndodhën gjatë këtyre viteve ndodhën pa arsye. Sot kemi një Shqipëri që mundohet me mish e shpirt nëpër dhëmbë drejt përparimit, shoh një shoqëri që merr frymë e lirë, qe lufton te gjej shtegun e vet drejt demokracisë brënda kapacitetit të vet,  një shoqëri që përplaset me moralin të cilin po e rindërton jo me diktat por vetëdije dhe mbi të gjitha shoh fytyrat e njerëzve që edhe pse më të lumtur se 30 vjet më parë prap ankthi nuk ju është larguar.

 

Sociologu skocez Alexis de Tockuevill thotë:” liria është aftësi, nuk është cështje të cilën mund t`ja japësh njerëzve si masë legjislative. Eshtë dicka që duhet mësuar dhe edukuar. P.sh. njeriun mund ta zbërthesh nga prangat e skllavërimit, por kjo nuk e bën atë të lirë. Të jetë I lire ai duhet më pare të ketë besim në vetvete, aftësi të funksionojë I pamvarur dhe të dijë të kontrollojë mundësitë dhe dëshirat e pafund që do të ndesh në jetë”.

 

Kanë kaluar pothuaj 24 vite nga dita që e lashë vëndin t`im, duke marrë me vete vetëm atë që më identifikonte mua, kulturën me të cilet luftova dhe perballova sfidat që emigracioni më solli. Ju do të mendoni se kam jetuar në një shtet “parajsë” dhe unë nuk e mohoj atë. Në aparencë dhe në krahasim me shumë vende të tjera europiane, Finlanda ka standart të lartë jetese, ndaj edhe përplasja ime si emigrante nuk ka qënë ajo financiare. Keni menduar ndonjëherë pse shumë emigrantë atje në botën e parajsës i dhanë fund martesës shumë vjecare? Apo, pse shumë emigrantë pësuan jo vetëm zhgënjim por demoralizim total gjë që I coi edhe drejt  sëmundjeve psiqike? Sigurisht që të gjitha këto kanë një apo shumë shpjegime. Por ajo më kryesorja dhe përplasja më e madhe që ne emigrantët ndeshëm ishte pikërisht botëkuptimi psikologjik. p.sh. nëse patriarkalizmi në vëndin t`im vlerësohej duke e cilësuar dhe lejuar mashkullin shtylla e shtëpisë, ky fenomen nuk vlerësohej në kulturën ku shkova dhe sidomos kur ky partriarkalizëm shfaqej me forma shoviniste ndaj femrës. Një tjeter faktor ishte edukimi i fëmijës. Aty ku shkova koncepti I edukimit të fëmijës ishte ndryshe nga ai që unë kisha marrë me vete nga kultura e vendit tim.  Janë pikërisht të gjitha këto përplasje botëkuptimesh që jo vetëm nxorrën në pah difektet e kulturës prej nga vija por e vështirësuan gjendjen psikologjike të emigrantit dhe pasojat janë nga më të ndryshmet sic edhe unë i kam sjell tek libri me 15 tregime, si pesëmbëdhjet mesazhe jetësore për të lidhur këto dy botë, këto dy kultura packa se duhej t`i përjetoja unë, apo dikush tjetër për ti sjellë ato si provë e ndryshimeve sociale që po përjetojmë.

 

Mendimi se eksperienca ime nëpërmjet këtyre tregimeve shoqeroro-psikologjike, si një qartësi të koncepteve dhe fenomeneve të hasura kohës ku jetojmë mund të ndihmonte  në progresin psikologjik-social të bashkëatdhetarëve të mi kudo ndodhen, më ka dhënë forcë, shtytje të vazhdoj dhe gërmoj mbi diferencat dhe fenomenet dëmprurëse për t`i rindërtuar ato mbi një logjikë të shëndoshë.  Ne të gjithë kemi dëshirë për fëmijët tanë të rriten jo vetëm të shëndoshë nga ana fizike por edhe shpirtërore kohës ku jetojme. Në pyetje është, me c`farë identiteti po i afrohemi kësaj kohe ku fëmijët tanë po rriten?

 

Ndaj, po ndalem pak pikërisht tek fenomeni IDENTITET.

 

Karakteristikat individuale të cilat na bëjnë të jemi individ, i quajmë identitet. Kur këto karakteristika personifikojnë një grup shoqëror me interesa të përbashkëta, këtu kemi të bëjmë me identitetin kombëtar. Ndërsa  emigrant edhe pse është individ, Identiteti i tij përmban në vetvete karakteristika të dy kulturave, dy kohëve dhe dy kombeve, gjë që e bën atë të pasur në mbartjen e shumë kulturave por në të njëjtën kohë edhe të vështirë ruajtjen e një balance ndërmjet të dyjave, sepse në të njëjtën kohë cdo gjë lëviz.

 

Ndërsa, kur këto karakteristika cilësojnë mentalitetin dhe feneomene të një kohe të caktuar kemi të bëjmë me identitetin e kohës ku jetojme, moderne apo postmoderne, pra origjinalja apo sipërfaqësorja, baza apo irrealja. Megjithatë, sado origjinalja të vishet, të zbukurohet me silikon, të bëj operacione plastike, prap se prap asgjë nga këto nuk e ndryshon përbërjen origjinalitetin e saj. Ne ngelemi të lakuriqtë qënie biologjike që lindim dhe vdesim. Po ashtu, toka, pyjet, malet, uji i burimeve ngelen të pacenuara nga origjinalja megjithë këtë zhvillim global postmodern në të cilën po jetojmë.

 

Ndaj pyetja ime eshte; cilat janë këto ndryshime që na identifikojnë si kohorë sot? Dhe cilat janë ato vecori që na bëjnë të mos ndihemi të tillë? A janë format e të menduarit tonë? Si na identifikon e kaluara jonë historike?

 

Nëse do të merrnim vetëm fenomenin ” e të menduarit”, do të vazhdoja të pyesja: cila ka qënë mënyra analitike që është përdorur para 100 vjetësh? dhe cili është ndryshimi me analitikën e sotme? Po të analizojmë këto dy fenomene do të jemi në gjendje të përcaktojmë edhe identitetin e mentalitetit tonë kohorë ku qëndrojmë. Ja p.sh. nëse nxitja e një konflikti më parë është gjykuar duke drejtuar pyetjen : c`farë po ndodh? Sot preferohet të bëhen pyetje: cili ishte shkaku i ngjarjes? Ndryshimi në mes këtyre dy pyetjeve është se e dyta shërben si parandaluese. Duke analizuar para kohe c`pasojë mund të sjellë një X veprim në të ardhmen, jemi në gjendje edhe ta parandalojmë të keqen. Me këtë dua të sjell në pah se edhe ndryshimet shoqërore europiane nuk kanë filluar revolucionin e tyre me tregun e lirë, as me zhvillimin liberal kapitalist, por me një revolucion psikologjik, me formën e të menduarit psiko-analitik që prej 1800. Ndaj, e hapa sot edhe si temë sepse ndryshimin për mirëqënie shoqërore kohore nuk e sjell kapitali, por kapitalin e sjell zhvillimi individual psikologjik.

 

Nëse perëndimorët identifikohen sot për të menduarit psiko-analitik si më të zhvilluar, gjë që mendohet t`i ketë ndihmuar në zhvillimin e tyre social-ekonomik, edhe shoqëria jonë shqiptare duhet të pësoj pikërisht këtë thyerje mentaliteti duke i kaluar një epoke dhe faze zhvillimi të nevojshëm drejt postmodernizmit. Nuk është aspak mendim skitzofrenik të besosh në një mundësi të tillë duke pasur një besim kaq të madh në psiqikën dhe intelektin e vëndit tënd, sepse Ne  jemi një komb me mëndje të hapur, i lejojmë të rejat të hyjnë dhe këto janë pikërisht karakteristika që na dallojnë nga të tjerat dhe e bëjnë të lehtë edhe këtë ndryshim të nevojshëm psikologjik ku dashur pa dashur ne të gjithë jemi dëshmitarë dhe kontribues të këtij revolucioni psikologjiko-shoqëror.