SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI MË SOT (X) / Nga Brahim Ibish AVDYLI

 

Harta greke ku nuk figuron  Greqia-por Illyrikoni-Iliria

 

SHPALIME PËR EVROPËN E BASHKUAR DHE SHQIPTARËT, PREJ GJENEZËS E DERI SOT (X)

Brahim AVDYLI

Nga Brahim Ibish AVDYLI

Pra, Arbania (gegërisht) dhe Arbëria (toskërisht) ka ekzistuar mijëra vite parë dhe nuk ka pasur “grekë”, “graikoi”, “helenë” dhe “helloi” për tokat iliro-pellazge. Emrat “grekë” dhe “graikoi” u dhanë vonë dhe janë shpallur nga ata nuk ia duan mirën kombit iliro-pellazg, pra shqiptarëve. Ata thonë se këto “emërtime” kanë “kanë ekzistuar parë” dhe “shprehin kombet” si “të qenë”, edhe ashtuquajturit grekë”, duke “i vendosur” antikitet, para iliro-pellazgo-shqiptarëve.

Duhet studiohet nga gjeneza historia dhe dihet kush ishin pellazgët; cilat fise kanë qenë dhe ku kanë ekzistuar; jo “kombet”, sikurse thonë disa për Epirotët, sikur paskan qenë një “komb” tjetër. Duhet ipet me shkrim dhe vërtetuar mirë me teoritë shkencore për gjitha këto “emërtime” dhe shpifje shumta e qëllimshme mbi historinë, dhe demantohen këta “shkencëtarë”, cilët bien viktimë ndikimeve greke, ruse, evropiane apo botërore, dinë “të thonë” librat e “albanologjisë” se “shqiptarët kanë ardhur prej stepave Rusisë, për t`i thyer përgjithësisht fiset apo popujt mesdhetarë”, e nuk është e vërtetë. Populli arbëror nuk ishte aspak i tillë, por ishte popull pellazg dhe kishte shumë fise, edhe mesdhetare, dhe nuk ka ardhur “prej stepave”. Kanë shkuar deri skaj Euro-Azisë, Azinë e Vogël, Egjipt e deri Detin Baltik. Nuk janë “rusë”, por arbanë, arbëror, arbëresh, shqiptarë.

Pra, nuk mund thuhet asgjë nga “helenët” për pellazgët, siç theksojnë disa dhe tentojnë “nxirren” si “themelues shkrimit e kulturës europiane”. “Të tjerët” kanë folur një gjuhë barbare”, e cila është Shqipja, sepse kanë ekzistuar para tyre atë tokë, ku u vendosën “grekët” e mëvonshëm. Kështu tokat tona nuk kanë eksituar “fiset mesdhetare”, dhe se nuk kanë pasur as “zhvillim tjetër, lartë”. Prof. Dr. Kristo Frashëri i përzien me grekët, pa e ditur cilët ishin dhe kur “janë shfaqur histori”. Thënë tekstualisht, ai i ka përzier grekët, trakët, dorët, ilirët, kapitullin e tij “Indoeuropianët”,1 dhe pjesët e para librit tij, sepse trakët, dorët dhe ilirët kanë qenë fise pellazgo-shqiptare, pra shqyptarë, prej Shqypes-SHQIPES2, zogut qiellit, e kanë simbol. Ai bie pre e shkrimeve ruse, greke e botërore, si pasojë e rrethanave cilat është rritur apo është formuar si historian, sado është shkencëtar.

Për zanafillën e Gjuhës SHQIPE dhe origjinën e lashtë shqiptarëve, na shkruan mënyrë jo profesionale, por mjaft thuktë e ngjeshur me fakte, pa i cekur prej kujt, ku, cilën vepër e cilën faqe i ka nxjerrur, Qazim Rrushaj e Florie Bajraktari, cilët e lidhin Gjuhën parahistorike SHQYPEVE, me gjuhën sanskritishte dhe gjuhët e lashta, pra me gjuhën japetishte, asyrishte, hitishte, hindishte, zendishte (gjunëgdhishte), armanaike dhe burrëdushkaj me gjuhën SHQYPE. Siç thonë ata, mbi 80 vëllime arkeologëve gjermanë vinë përfundim se gjuha e parë, Lingua Franca, i lidhë gjitha gjuhët e asaj periudhe me një brum veçantë, e cila fakt është Gjuha SHQIPE, GJUHA SHQYPE, gjuha Nanë, gjuha e parë e folur, e z. (Sir) Henry C. Rawlison, duke mos e kuptuar gjuhën shqipe, flitet, thotë se Gjuha Nanë (Gjuha AMË) ka ekzistuar kaluarën parahistorike dhe është folur tokë panjohur, shpërndarë nëpër Evropë, Azi e Mesopotami, nga njerëzit atëherë panjohur, e këtë vend e kanë SHQIPTARET, SHQYPET, pra iliro-pellazgët.3

Janë shqiptarët, iliro-pellazgët, ata kanë shkuar lindje e perëndim, jug e veri, si gjithmonë. Guri luan nga toka, vështirë vend. Ndonjëherë janë kthyer edhe ata, por nuk i kanë gjetur “popujt e tjerë”, pos fiset vëllezër.

Ata e përmendin Rilindasin tonë madh, Sami bej Frashërin, veprën e tij “Shqiperia ç`ka qenë, ç`është e çdo bëhet”, i cili thotë se gjuha shqipe kishte kontakte me “persishten e lashtë”, gjuhën e Persisë vjetër, e cila atëherë flitej, dhe shumë gjuhë tjera, e cilat “kanë qenë motra vogla shqipes e shumë reja se ajo”, dhe “mijëra a mijëra vjet nuk po fliten e s`rrojnë përveçse faqet e ca librave vjetër”.4

Që atëbotë është quajtur Gjuhë Burradushkaj, prej burrave ishin trima, bërë fortë prej Zotit Madh, Cojsit, Zeusit (Zanit, Zërit, Za), kishin besim të, nëpërmes profecisë dushkut, prandaj prej tyre quhej “gjuha burradushkaj”, burrat e flitshin atë gjuhë, gjuhën e Qaushëve apo gjuhën e Parësisë, gjitha mbishkrimet, atë territor lashtësisë parahistorike.

Shumë dokumente trasliteruara nga shkrimet e vjetra si shkrimi kunjor, hieroglifeve alfabetit fonetik egjyptian5, alfabetin fenikas, grekët e sotëm e mëvonshëm e ndryshuan dhe e bënë “alfabet kombëtar”, duke harruar se kanë bazat e tyre leksikore nga SHQIPJA, nga Shqypja, e shkombëtarizuan nga pak prej atyre paraprakisht e kanë pasur këtë gjuhë dhe e korruptuan me tekstet e para shkrimore, dhe i nxorrën parat vepra shkrimit këtë gjuhë, me kaligrafi “greke”. Kjo u dha si “dhunti” me forcë nga Danaeanët dhe Kadmenët, ishin pasurit, familje u familje mbreterore jug Evropës dhe emrat e tyre apo e pasardhësve ngushtë u bënë “domethënës” për Evropën. Paraprakisht, shkojnë fillim, librat e para shkruar parë, Iliadës e Odiseut, botuara atë kohë.6 Fjalët u shkruan me dorë, u kopjuan, u cunguan, u shkurtuan dhe fund muarën kuptime ndryshme.7

Domethënë është gjuha e lashtë e paraardhësve tanë lashtë pellazgë, disa shkencëtarë duan ta zhdukin si me magji -siç thotë Aristidh Kola, një shkëputje, dhënë si dokumentim. Shqipja është nënë e gjuhëve indogjermane dhe sidomos e gjuhëve vjetra Gadishullit Ilirik, pra atyre kanë ardhur si “pushtues e kolonizues. Gjuha e ashtuquajtur “greke” është “e ndërtuar” për këtë qëllim, mbi gjuhën shqipe, e jo gjuha shqipe nuk është ndikuar prej gjuhës greke.8

Ata e injoruan çdo gjë mirëfilltë vendase, pra iliro-pellazge, duke shpifur kundër tyre e duke ua ngjitur fjalët liga. Vetëm për gjuhën shqipe thanë vazhdimisht nëpër shekuj e mileniume se është “gjuhë barbare” dhe se askush nuk guxon ti t`a mësojnë fëmijët e tyre këtë “gjuhë bastarde”, është mëkat i rëndë t`i thuash një gjuhe Zotrave, një gjuhe parë rruzull. Le kenë parasysh se shqipja “barbare” është bazë nëna e gjuhës Homerit, Eskilit, Heredotit, Tuqididit, si dhe e gjuhës famshme njohur si dialekt i Atikës, prej Athinës (Athenasë, E thëna, Thina), ajo e ka pasur alfabetin e saj, ne do ti kthehemi vonë. Po e marrim pari shpjegimin tekstual Besnik Imerit, se pushtuesit Danaj dhe Dorianë, cilët kanë qenë fise fuqishme e luftarake, i nënshtruan pellazgët e ditur e paqësor. Popullsia e tyre ishte rralluar nëpër Atikë, Argos dhe disa ishuj, cilët nuk u rezistuan prurjeve dallgë e dallgë fiseve egjyptiane“, cilëve, fakt, prej shkatërrimit sistemit ujor shkretëtirat arabike dhe Afrikë Veriut, prej Lybisë e këndej, u mungonte uji. Këtu e kuptojmë legjendën e Danaideve, vinin nga një tokë e zhuritur, nga Silisia, jug-perëndim Azisë Vogël dhe kërkonin burimet e ujit.9

Grekët janë mëvoshëm se shqiptarët (iliro-pellazgët) dhe nuk kanë qenë as “helenë”, por u quajtën kështu duke ndryshuar fjalën “sellenë”, gjoja si popull përkujdesohet për Sellenën, perëndeshën e parë femërore sellëve, ku një “l” ka rënë me kohë, sepse nuk mund ta shqiptonin. Helenët nuk mund t`i shqiptonin dyfishimin e bashkëtingëlloreve “ll” dhe “rr”, etj. si shqiptarët. Ata quheshin “helenë” e ndryshuan Sellenën, nga gjinia femërore (matriarkati) dhe besimit vetëm pellazgëve, nga Zoti- NËNË dhe AT, duke ia dhënë gradualisht konotacionet mashkullore. Kështu i ndërruan gjitha, edhe emrin e Zotit Madh, fillim quhej Dhemitra (DHEU AT E ËMË) Demetrio (Dhimitër). Kjo kuptohet dhe analizohet vetëm përmes shqipes.

Pra, grekët janë egjiptiano-fenikas dhe gjuha është krijuar prej tyre ka konotacione Kemten dhe Satem. Shkencëtarët e klasifikojnë vetëm si degë vogël familjen indogjermane apo indoevropiane dhe kjo nuk është poashtu e saktë. Gjuhëve vjetra u qëndron ballë gjuha shqipe. Prej gjuhës shqipe ato e kanë gjenezën e tyre dhe mund t`i klasifikojmë edhe marrjet e tyre periudha ndryshme nga gjuha shqipe. Greqishtja dhe gjuhët sllave janë kryesisht vona.10 Armenishtja është gjuhë e dytë pas shqipes, sado historiani Prof. Dr. Kristo Frashëri nuk e beson se ajo ka lidhje me gjuhën shqipe dhe me shqiptarët, sepse gjuha e vjetër shqipe sot Armeni nuk flitet.

Pema gjenealogjike e japin tre shkencëtarët e njohur, veprën e Liugit Luca Cavalli-Sforza “Genet, gjuhët dhe popujt”, është përfituar me dy metoda studiuse, me metodat e UPGMA dhe NJ, metoda këto i studiojnë genet. Luigi Luca Cavalli-Sforza është autor i njohur për anlizat e geneve, popujve dhe gjuhëve. Prandaj, kjo është e saktë se pema e vjetër e gjuhëve.

Shkencëtarët e albanologët e shumtë botës dhe as shqiptarët nuk e kanë përcjellur sa duhet këtë metodë dhe as vetë gjuhën. njërin plan, vinë nëpër rrugën e hapur prej gënjeshtarëve “grekë” dhe bazë tyre e fusin GJUHËN SHQIPE, prej SHQYPES, përdorur nga ai popull me vlera mëdha njerëzore si vijues dhe trashëgimtar i besimit ZOTIT, e kishte te këmbët SHQIPEN, zogun e qiellit, dhe jetonte vendin ku lindën Zotrat, mythologjia dhe gjitha rrëfimet për ta, qiellin e pa skaj e përplot me yje. anën tjetër, ajo “vie” pas gjuhës greke, sepse gjuha shqipe ishte shukatur e ndjekur, ndërsa greqishtja shkuhej dhe kishte kaligrafinë helene, por jo edhe rrënjët e fjalëve. Shqipja nuk dihej a shkruhej apo nuk shkruhej fare gjatë luftërave mijëveçare. Për disa shkencëtarë thuhet se nuk shkruhej, sepse nuk dinë deshifrojnë shkrimet e lashta dhe kjo çështje u mbetet ende e pakryer shencëtarëve rij.

Grekët janë gjeneruar dhe rigjeneruar me shqiptarët, ku edhe sot janë shumë se gjysma e popullit me origjinë shqiptare. Grekët e sotëm janë miks prej dhjetëra rracash, cilat, kisha ortodokse i futi mikser edhe nxorri prej andej një produkt cilën e emëroi si “grek ortodoks”.11 Feja luan rol se kombi dhe thirren fe, se sa prejardhjen e tyre kombëtare.

Boshti i këtyre rracave ishin arvanitet. Nga “grekët” u pervetësua çdo gjë ishte shqiptare dhe u emërtua si “greke”, qoftë folklor, tradite, veshje dhe histori. gjithë bënin pjesë popujt ilirik (Illyrianët) dhe prej tyre dardanët (dardhanët) kanë qenë heret lidhur me fiset kanë jetuar territorin ka sot Turqia evropiane. Dardanët (dardhanët) kanë qenë herët lidhur ngushtë me fisin e Trojanëve, e bënim bashku tregëtinë, stërviteshin ushtarakisht, e vizitonin njëra-tjetrën, shkonin e vinin ndër festime e festa përbashkëta, deri te lufta e Trojës. Vetë Maurico Druon, sekretar i Akademisë frënge thoshte se “Shqiptarët i përkasin popujve vjetër se vet historia dhe gjyshërit e shqiptarëve merrnin pjesë luftën e Trojes, udhehequr nga Akili (në njërën anë) dhe Hektori (në anën tjetër)”.12 Epiriotët dhe dardhanët, fise iliro-pellazge, luftonin me njëra tjetrën, ndarë dy anët kundërluftuese. Nuk është e saktë se ka pasur “luftë greke”, dhe nuk ka ekzistuar “kombi grek”.

“Helenët” kanë qenë një pakicë dhe nuk ka pasur gjasa quhet “komb”. Ata, vazhdojnë quajnë vetveten dhe nuk janë një etnitet etnik dhe as identitet i “kombit”, por ideologji për ti shkrirë gjitha etnitë e tjera “grekë”. Njërëzit u mobilizuan nëpër shekuj e mileniume nën idelogjinë “heleniste” u quajtën “helenë”, ndërsa filozofia e tyre u quajt “filozofia heleniste”. Thënë qartë, nën ideologjinë “helene” u futën gjitha etnitë e tjera, e për t`a bërë këtë lidhje një “lidhje antike” e njëkohësisht “lidhje moderne” u ngrit një komb dhe një shtet artificial prej shqiptarëve asimiluar, e quajtur me emrin “Greqi”.

Ne po i kthehemi lutjes Akilit ia drejton Zeusit: Zeus, mbret dodonas, perëndi e kaherëshme Pellazge, mbretëron Dodonë, këtë vënd ashpër Sellëve, profetët e tu me këmbë palara kurrë, cilët flejnë përdhe! Ti nuk ke refuzuar mi përmbushësh dëshirat e mia dhe ti dërrmosh Akenët për nderuar.13 Kjo tekstualisht thotë se Zeusi, Cojsi, Zoti, Mbreti Dodonas, është përëndia e kahershme e pellazgëve-të cilët janë shqiptarë, i fisit Sellëve-prej cilëve ashtuquajturit “grekë” prej Akenëve i kanë formuar fjalët kryesore: “hellët”, “helloi”, “helenas” dhe “helenizmi” si ideologji kryesore, i ka paraprirë gjitha ligat mbi shqiptarët; dhe se Akili, është aikas prej SHQIPERISË, quhej atëherë IPERI (EPIR), kujtesën dhe këngët e shumta popullore, dhe ka luftuar dhe ngadhënjyer mbi Akenët. Por, ne duhet t`a shqyrtojmë mirë kush ishin aikasit dhe kush ishin akejt, sepse përzihen.

planë parë, Argu i Akajes është Peleponez dhe është tokë e akejve, dhe ky Arg nuk është ai i pellazgëve, ndodhet Thesali. juglindje saj, ndodhet Argu i Akajës, jo Argu i Thesalisë. Akejt përdorej përgjithësisht për emërtuar “grekët” nga Homeri dhe është një emër i përgjithshëm tregon tërë Greqinë, e cila, epokën historike, e kishte marrë pjesën jugore Thesalisë dhe krahinën bregdetare veriore e Peloponezit. Nonjëherë quhej Akaja. Kështu akej e argej tregonin popullsinë e krahinave përcaktuara me Greqinë, ndërkohë përcaktueshmërisht quheshin “Helladë” dhe “helenë” vend se quheshin “Greqi” dhe “grekë”. Kështu përmenden e përsëriten për gjitha shkrimet e poemat e përkthyera. kohën e krijimit Iliadës” nuk është i njohur ende emri “grekë”. Me emrin “akej” quheshin banorët e Peloponezit, nënkuptonte grekët. Ndërsa aikasit ishin pellazgë Thesalisë, quheshin

edhe mirmidonë. Kjo gjë do thoshte, thënë troç, “bubrrecat”, ushtarakë denjë: njëmijë sa një e një sa njëmijë, d.m.th. miligonjat. E kishin mbret tyre dhe kryetar, kryesonte ushtrinë- Akilin. Akili është aikas, ndërsa akenët ka qenë ardhur. Atdheu i Akilit ishte pra Argu Pellazgik, krahina rreth lumit Sperkeo, e jo Argu i Agrolidës Greqisë. Mirmidonë quhet populli i Thesalisë, pellazgët shtriheshin deri Maqedoni dhe nuk ishin “grekë”.14

Tani është e qartë pse Akili, tregohet nëpër mija libra e filma bërë me holla gatshme tërë botën nuk është pra “grek”, por pellazg e shqiptar, i besonte SHQIPES dhe fliste SHQIP; se Zeusi, Zoti, ishte mbret i Dodonës tretë Thesalisë, dhe Dodona e dytë është Dodona Epir. Numrimi është i joni. Është hera e parë e dëgjoni prej meje. Ata cilët nuk e kanë njohur domethënien e fjalëve shqipe, i kanë thënë “Dodona e parë” Dodonës Epirit dhe shpeshherë “Dodona e vetme”, por, ndonjëri, si psh. Niko Stylo e tjerë, i numrojnë “të para” tjerat “Dodona”, sipas librave greke. Nga “grekët” dhe huajt janë bërë HARTAT dhe ata nuk kanë shkruar për IPERINË, SHQIPERINË, sepse as nuk e njihnin GJUHËN SHQIPE, dhe as aq mirë SHQIPËRINË. Kur hartohen HARTAT nisen prej “parave”, i kanë bërë ata janë gjendje t`i bëjnë dhe janë pasur se SHQIPËTARËT.

SHQIPJA kishte rrënjë thella vetëdijen e shqiptarëve, e jo popujve tjerë, kishin ndërruar gjuhë e kulturë tjera botës; dhe Dodona e parë dhe e vetme ishte malet e larta SHQIPERISË, Tomor. Këte nuk e njeh bota. Ata shkruajnë duke i numëruar, e bëjnë numrimin sipas numrimeve tilla nëpër librat e shumta greke. Grekët kanë falsifikuar njëqind tilla nëpër territorin e vet dhe nuk duan shkruajnë për truallin shqiptar.

Nuk nevojitet argument tjetër i qartë se ky argument i joni, cilit do t`i kthehemi vonë këtë shkrim, për t`a shpeguar me librat janë nisur nga librat greke, nga terminologjia e koklavitur dhe e qëllimtë. Libra tillë janë shkruar për ta dobësuar e për ta vënë gjumë vetëdijen e shqiptarëve, saqë janë gjendje mbyllin sytë dhe asgjë mos shohin. I pëshpërisin vetëm ato i dëgjojnë si gjumë pëshpëritura nga kundërshtarët se “grekët janë vjetër se shqiptarët”, se “janë themeluesit e botës”, se “ata janë dijetarë vetëm kësaj bote”, etj., etj. dhe përralla tjera.

Tani, po ndalemi pak e po e shohim si e shpjegojnë emrin e Zotit, Hyut, Hyjniut, Zeusit, shtjellohet përmes Kronit, birit Uranit, apo Jehovës hebrejve. Po e marrim një fakt nga Shqipe Hoxha rreth Ilirisë (Illyrisë). Ajo niset nga gojëdhënat e legjendat e moçme Shtjefën Gjeçovit, i cili shpjegonte se shumë hyjnive lashta nuk u është shkulur ende “rraja nanë prej tokës Shqypëtare, bie fjala Emni i Madhit Perëndi Jehova i Hebrenjve gjithnduer emnash bajti, veç: Hy, Zojëz, Ejt, Gjues prej Shqyptarësh, sidomos nder malcijnat t’ona…”. Edhe lindja e Hyut, Hyjnit, Zotit Madh, shtjellohet përmes Kronit, i biri i Uranit. Emri i Kronit e ka rrënjën tek gjuha shqipe “e don me thane Mbret a Kryekunoruem”, saktëson Gjeçovi. Për qënë bindës thërret sërishmi ndihmë legjendat e stërlashta, ku falë përkimeve pacënueshme toponimike, na thuret natyrshëm rrëfenja mitologjike: “Për nderë Kronit shqypëtarët ngrêhen nji Kështiel majë Gurit Kuq, i cilli gjindet fushë Finikut, ku u gjête edhe gjyteti i Kronit. Sot n’at vend asht fshati qi quhet Krongji, rrethinë Delvinës. Permbi fshatin Krongji gjinden germadhat e motnueme kohës Pellazgjve. Zoti (Zeusi) pra, mbas gojëdhanet Epirote nuk u lind Dodonë, pallat Kronit, por Palavli ishin banat (stanet) e Kronit e prej këndej u dërgue nëpër Butrint me lundër e Kretë.”15 Këto janë shpjegime mjaftueshme për ta percjellur lëvizjen e tij tokat tona vjetra shqiptare. Kreta ka qenë pellazo-shqipe, e jo greke. Ajo është themeli i Evropës. Herodoti, një shkencëtar i vjetër grekë, thoshte tektualisht se “Kreta, dikur ka qenë e populluar nga babarbarët”16. Ajo është vetë Mikena, nuk është Kreta, është quajtur kështu kur e kanë kolonizuar pasi kenë marrë tërë Pelloponezin ashtuquajturit “grekë” nga “shfaqja” e “helenëve”, për mos pohuar një klikë udhëheqëse krye dorianëve, kolonizues Mikenës. Një popull i vetëm i trungut thrako-ilir, pra pellazg, përmendet aty, para Kretës, me pallatin e Minos, kanë qenë karianët, prej cilëve, siç duket, është mbajtur Mikena.17 Dorianët nuk janë dorët, ishin shqiptaro-pellezgë, por ata e vunë krye vendit Danaosin, egjyptasin, dhe Kadmin e Fenikisë, prej ku rrjedhe Evropa.

Tek dy mendimtarë po lidhemi këtu: Aref Mathieu (Arif Mati) dhe vepra e tij “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”; Besnik Imeri dhe vepra e tij, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”. I pari shpjegon krahas shpjegimeve tjera, se Kadmosi trajtohej si ligjvënës hyjnor, shpikës i derdhjes metaleve dhe ai solli alfabetin e vet Helladë (d.m.th. Greqi). Thotë: “ajo duhet mbajtur parasysh për këtë hero hyjnizuar është se ai ka qenë fenikas”, dhe jo helenë. “Kadmosi rrjedhë nga rrënja semitike “kadem” (âþ aþ Žþ xþ), “duke mbërritur” apo “duke ardhur prej diku”. Emri “Europa” do thotë “fytyrë e madhe”, sinonim “i hënës plotë”, pra si e Sellenës, zonteshës Hënës.18

Sipas tij, Danaosi, bir i Belos, mbret i Egjiptit dhe vëlla i Agenorit, mbret i Fenikisë dhe vëlla binjak i Egjiptos, pushtoi Pelloponezin dhe u vendos Argos. Pellazgët e lashtë e kishin kreqytet Argosin, ku mbretëronte Pelazgosi. Nga Danaosi rrjedhin Abas, Akrisios, Danae, Perseu, Alkmeni dhe Heraklesi. Kadmosi, i biri i Agenorit, mbret i Fenikisë, pushtoi nga ana tij Beotinë dhe e themeloi Tebën. Sipas Herodotit (II, 49/V, 57, 58, 59) e futi alfabetin fenikas Helladë (jo Greqi). Nga Kadmosi rrjedhin drejtëpërdrejtë Feniksi, Ciliksi, Semeleu, Dionisi, Europa, Laios dhe Edipi19.

Dorianët, jo populli i vërtetë me zanafillë ilire (Illyre), e janë dorët, kanë qenë pushtuesit e Mikenës dhe rrënimit e lënies tyre heshtur mileniume me radhë, dhe ndërtues pallatit Minos Kretë, pushtues mbarë peloponezit, cilët janë “helenët”, nga cilët rridhin Danaenët (Egjyptasit), Kadmenët (Fenikassit) dhe Pelopidët (Asirianët). Për këto arësye janë quajtur “semito-egjyptianët”. Danaosi, vëllai i Egjiptosit, pushtoi qytetin e Argosit, pasi e dëboi prej andej mbretin e Argosit, Pelasgosin, ishte eponimi i Pellazgëve,20 pra SHQIPARËVE. Kadmos është themelues i qytetit Tebës, është homonimi i kryeqytetit lashtë Egjyptit dhe ai e futi Helladë me dredhi shkrimin e parë, shkrimin fenikas, dhe na kanë lënë shekuj me radhë notonim symsheltë nëpër llumin “grek”, me fjalët e marra prej SHQIPES dhe mbaresat greke. Kadmi e mori “os” fund emrit: Kadm-os. Pelopsi, asirian i ardhur nga Asiria, ia dha emrin Peloponezit.21

Nga kjo del shesh se ky është një episod shekullor simtomatik i pushtimit vendit tona nga huajt, i cili, parë është quajtur “PELLAZGJI” dhe gjithë autorët antikë e Greqisë, do bëhej vonë, e pohojnë një gjë tillë.22 Këtu e ka bërë dredhinë e parë Kadmosi me fëmijtë e tij, si p.sh. Feniksi, Dionisi, Europa dhe Edipi. Europa e ka bërë djalin e parë, i është dhënë emri Ilir. Unë e kam thënë këtë gjë, edhe parë23. Sigurisht se i është dhënë emri bazë ilirëve, sepse ka dashur t`i ketë nën vete. Por ne po e sjellim një mit dytë lindjes ilirëve, nuk është i vetmi: “Apiani (vitet 95-160 pas Krishtit) pohon lidhje me zanafillën e tribuve ilire (Luftërat Ilire, libri X, 2) <<Thuhet se ky vend e ka vendin nga Iliri, biri i Polifemit. Ciklopi Polifem dhe gruaja e tij Galatea kishin vërtetë tre djem: Keltin, Ilirin dhe Galtin>>. Për këtë arësye u quajtën keltë, ilirë dhe galtë” mbretëritë dhe popujt.24

Ndërsa, tani po e sjellim edhe autorin e dytë Besnik Imeri, sjellë dhëna tjera. Ai thotë kështu: “Nisur nga fakti se Kananët (?!) janë pellazgë, Kadmi solli alfabetin pellazg (vërejtja e jonë: alfabetin fenikas, sepse pellazgët e kanë pasur një shkrim tjetër, do t`a themi vonë!) Beoti u strehua ILIRI, tej pati me Harmoninë, Ilirin, ishte edhe ai pellazg. Po mos ishin pellazg, si mund strehohej Kaoni dhe Iliri dhe merrte edhe gruan pellazge, Harmoninë. Po kush kush është Harmonia? Hesiodi “Teogoninë” tregon se nga lindja ilegale e Aresit, perëndisë Luftës, me Afroditën, përëndesha e bukurisë dhe e dashurisë, lindi Harmonia… Harmonia, si çdo grua e vajzë pellazge, apo shqiptare, ka mishëruar vetvete, bukurinë dhe trimërinë… Gruaja e Kadmit nuk është gjë tjetër veçse mirëkuptimi dhe marrëveshja e pellazgëve Azisë Vogël dhe atyre Ballkanit (vërejtja e jonë: nuk është quajtur kështu gadishulli i atëhershëm, por Gadishulli Ilirik. Këtë do t`a sqarojmë vonë)… Djali i xhaxhait Kadmit, Danau, automatikisht ishte edhe ai pellazg (?!) dhe nuk ka si jetë ndryshe…”25 “Pra KADMI rezulton PELLAZG. Si rrjedhojë, helenët e ardhshëm e morën shkrimin dhe alfabetin nga Pellazgët… Helenët nuk janë gjë tjetër veçse pellazgë shndërruar, ose konvertuar saje gjuhës helenë. Kështu u krijuan helenët dhe Hellada”26 Nuk po e themi se cili kishte drejtë. Këto gjëra do vazhdojmë t`i gjurmojmë shkrimet tonë mëvonshme…

1 Shiko vështrimin historik në veprën e Kristo Frashërit, “Etnogjeza e Shqiptarëve”, Botimet M&B, Tiranë 2013, faqet 49-56, por edhe faqet paraprake.

2 Shqipja është shpendi i rrebtë fluturues dhe vendoset në të gjitha përkujtimet tonë për Zotin e Madh-Zeusin, te këmbët e tij, e që shqiptarët e kanë simbol të vetëm dhe e vendosin në flamurin kuq e zi, shqipen dykrerëshe.

3 Shiko shkrimin e Qazim Rrushaj dhe Florie Lule Bajraktari, “Shqypja-gjuhë e gjithësisë” dhe faqet e tjera te http://www.ilirida-online.com.

4 Sami Bej Frashëri, “Shqiperia ç`ka qenë, ç`është e çdo të bëhet”, Shtëpia Botuese e Librit Shkollor, Tiranë 1980, faqe 43.

5 Shiko Alfabetin Fonetik Egjyptian, te Xhyzepe Katapano, “Thot-i fliste shqip”, Botimet Enciklopedike, Tiranë 2007, faqet 207-217.

6 Shiko veprën e Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011

7 I njëjti shkrim, të njëjtit autor, Qazim Rrushaj dhe Florie Lule Bajraktari, te http://www.ilirida-online.com.

8 Aristidh Kola, “Gjuha shqipe-Nanë e gjuhës greke”, te http/www.facebook.com/pellazgët-ilirët-shqiptarët.

9 Besnik Imeri, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013, faqe 91.

10 Luigi Luca Cavalli-Sforza, “Gjenet, popujt dhe gjuhët” Besa, Tiranë 2012, faqe 207.

11 Shiko polemikën e disa personave, në faqen, “Albanians are 100% Illyrians, në http://www.facebook.com.

12 I njëti shkrim, në ballë të saj.

13 Lutja e Akilit para Zeusit të Dodonës, e nxjerruar nga Homeri, “Iliada”, Kënga XVI, vargjet 236 – 237.

14 Fiqiret Barbullushi, “Homeri-historia, racizmi”, Botimet Dita 2000, Tiranë 2011, faqet 157-159.

15 Shqipe Hoxha, “Iliria”, në http://www.facebook.com.

16 Herodoti, Libri i I, faqe 173, cituar sipas Aref Mathieu, “Mikenët-Pellazgët, Grekët ose zgjidhja e një enigme”, Plejad, Tiranë 2008, faqe 442.

17 Shiko më mirë pjesët “Egjeo-kretasit” dhe “Mikenët” në veprën e përmendur të Aref Mathieut, faqe 437-465.

18 Aref Mathieu, vepra e cituar, faqe 419.

19 Aref Mathieu, “Shqiptarët…- Odiseda e një populli parahellen”, Plejad, Tiranë 2007, faqe 112.

20 Aref Mathieu (Arif Mati), vepër e cituar më parë, faqe 568.

21 Po aty, e njëjta faqe.

22 Po aty, faqe 569.

23 Shiko punimin tim “Evropa e Bashkuar dhe Shqiptarët-6”, tani të korigjuar, të dhënë me emrin “Shpalime për Evropën-6”, në faqen time http://www.brahimavdyli.ch.

24 Aref Mathieu, e njëjta vepër, faqe 210.

25 Besnik Imeri, “Epiri, një histori pellazgo-shqiptare”, Botim i autorit, Tiranë 2013, faqe 119.

26 Po aty, faqe 121.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s