Poezi nga Vaso Papaj

 

Vaso papaj

Poezi nga Vaso Papaj

 

 

 

Zonjushë e përjetshme
(Musine Kokalarit dhe jo vetëm)

 

Vetëm nga një fjalë e jotja
Ndjej pavlefshmërinë time, mike.
Se je befasia e vendit tim,
Ngjan me një perrì antike.
Dhe me tënden mençuri, pyes:
Përse zemrën dot s’ta shembën,
Kur vlerësoje ligjin e frymëmarrjes,
Për të shkruar fjalën liri,
kurrë s’të trembën?

Pak fjalë të tuat
Dhe më bëhet sikur jetoj një përrallë.
Bota më zbulon motivin e saj rastësor,
Magjinë e pashpjegueshme të të qenit i gjallë.
Kur fole, shkrove
Dhe sfilonin buzëqeshjet
Mes dhëmbëve të bukur,
Zonjushë e përjetshme, më mbete pranë
Duke ëndërruar me sytë pa lot.
Dinjiteti i kishte shkundur.

Si jehonë më arrijnë fjalët e tua.
Më sjellin Koloseun e mbijetesës:
Të rrosh a mos të rrosh dhe si?!
Shtëpinë e dijes “La Sapienza”*.
E vetmja, e jotja dashuri…

Dhe shëtitoren e Rrëshenit,
Ku askush veç vrundullit të erës
Rrotull nuk të gjindej.
Kalldrëmet e qytetit jugor,
Ku përjetësia me vdekje lindej.

Edhe një rresht tëndin…
Pres që ligjërata të mbarojë
Dhe gëzimi për të jetuar të më rrëmbejë
E gjer në pambarim të më dërgojë.
Vetëm një fjalë e jotja
Dhe mësoj se ndodhemi në histori
Si një çrregullsi e shtrënguar fort te kujtimi,
Për të mësuar mirë,
Se ç’do të thotë, për njeriun, mundimi.

Përsëri, vetëm një fjalë e jotja
Dhe më zhvishet nga retë mbrëmja.
Është mrekulli, që ne jemi akoma
Dhe ti, shpresoj më në fund,
Të kesh shpëtuar, atje, përtej, nga ftoma.
Dhe vazhdoj të lexoj
Magjitë e fatit, absurditetet e kohës,
Mes telave me gjemba
Dhe telave të një çiftelie.
Dhe hamendësohem,
Nëse e kemi kapur ëndrrën tënde të hershne
Për një grimë të vërtetë lirie.
Ndaj, do të të thoja, Zonjushë e përjetshme,
Se do të vazhdoj t’i ndjej rrahjet e zemrës tënde
Brenda simes edhe më të thekshme.

 

 

 

Po u pamë!?

 

Ndonjëherë dhe po u pamë,
As shëndet nuk do të themi,
Por mes turmës, siç u ndamë,
Ndoshta lot në sy do t’kemi.

Dhe po e thirra tëndin emër,
Do t’ma hedhësh fshehtë vështrimin.
Do t’bëj “tak” e jotja zemër,
Ndoshta ëndërron dhe kthimin.

Ja, qëlloi, në trotuar…
Ndala frymën dhe të prita
Dhe pa folur, pa u qarë,
Ndoshta sytë i thanë të gjitha.

E po m’pyete, si po shkoj,…
Do të t’them, s’di të gënjej,
Do t’mundohem të t’harroj,
Veç harresën s’mund ta blej.

 

 

 

Valixhja e vjetër

 

Të shikoj valixhe e vjetër.
Dru me vrima, krimba shpuar.
Je kujtim nga një kohë tjetër,
Kur im atë qe i dënuar.

Ç’të kujtoj më parë, moj mike!?
Gjithmonë gati në korridor.
Herë më erdhe, herë më ike.
Jeta jonë një fat mizor.

Burg i mbyllur tek qelia,
Ndaj për mua ke kaq vlerë.
Brenda më kish mbetë rinia.
Bëj t’a nxjerr e nuk e nxjerr.

Brenda teje flinin ëndrra,
Ngatërruar bukë e gjellë.
As u ndala as u trëmba.
Burg më burg i kam përcjellë.

Nuk të flas valixhe e rrjepur.
Nuk ke veshë e nuk ke gojë.
Si relike më ke mbetur.
Dua vite të t’zbuloj.

Hap e mbyll, gjithnjë pas fatit,
Rroba burgu, mall dhe lot,
Të mungon kostumi i Gabit*,
Shkoi me atin tim n’atë botë.

 

*Gabi – Tregu i shitjes së rrobave të përdorura.

 

 

Poezi nga Fejzi Murati

 

Fejzi Murati

Poezi nga Fejzi Murati

 

 

PRES

 

Çdo ditë të re
me ankth e pres,
çfarë do më sjellë fshehur në gji?
Një këngë malli a një mesazh,
mbi krahë pëllumbi
si një magji!
Çdo ditë e re më mban me shpresë,
se puthjet do më vijnë nga ti,
siç pret petalja një pikë vesë,
ngarkuar me mall e dashuri.

çdo ditë e pres…
Po a do vijë?

 

 

 

PARALAJMËRIM

 

U sëmur edhe Laokonti
konstatuan të trishtuar mjekët një ditë.
“Më vranë njerëzit pabesisht”, – thotë i trishtuar,
S’e kujton dot që e vranë perënditë.

Është me sklerozë,
i sëmurë shumë rëndë,
sa harron që e mbytën gjarpërinjtë,
ndërkohë që djemtë i ka aty, në dhomë,
edhe ata të mbytur,
në të njëjtën ditë.

U sëmur!
Ç’humbje e rëndë për njerëzimin anë e mbanë!

Kujtesa e tij na trishton më shumë se vdekja,
kur thotë se njerëzit e vranë.

E vërteta është se perëndive
ai iu kundërvu me kokëshkrepje,
pa menduar se perendive askush nuk mund t’iu kundërvihet;
ato të ndëshkojnë me vdekje…

Njerëz kujdes!
Kujdes njerëz!
Me perënditë mos bëni ndeshje!

 

 

 

PEJZAZH BREGDETAR

 

Përkulet dielli të puth detin,
valët ngrihen si në zjarrmi,
t’i jepen diellit
siç jepet vasha
natën e parë në dashuri.

Përkulet dielli dhe puth detin
dhe për çudi
kjo ndodh çdo natë,
siç bën çdo natë një çift i lumtur
ku trupat shkrijnë në një shtrat.

Dhe muzgu bie dalëngadalë …
mantel i purpurt
dritë-hije,
nga qielli zbret e bukur nata,
si pelerinë me mijra yje.

 

 

 

DILEMË E TRISHTË

 

Ditë e zymtë,
stinë e zymtë,
jetë e zymtë,
me shi e shtërngatë,
me vuajtje e mundime.
Zvarritemi,
në vend që të ecim kryelartë,
mbi kokë e në shpinë,
vetëm dështime!

A do të kemi ndonjëherë gëzime?

 

NJË PLAK – Poezi nga KONSTANDINOS KAVAFIS / Përktheu Iliaz Bobaj

 

Poezi nga KONSTANDINOS KAVAFIS

 

 

iliaz bobaj 1

Përktheu : Iliaz Bobaj

 

 

NJË PLAK

 

Në kafenenë e zhurmshme, tej në thellësi,
përkulur mbi tryezë, një plak i vjetër rri,
me një gazetë para, i vetëm fillikat.

 

Përbuzjen i ndjen së mjerës pleqëri,
mendon: sa pak gëzoi në rini,
kur kish forcë, fjalë, bukuri pa cak.

 

E di, u plak shumë, e shikon, e ndjen,
kohë e rinisë i duket e afërt si dje,
sa kohë e shkurtër, shkurtaqe kohë.

 

Mendon si e mashtronte dinakja Urtësi
dhe gjithnjë e besonte: – Eh, ç’marrëzi !
Gënjeshtarja i thosh: – Nesër ke shumë kohë.

 

Vrrullimet e hershme, mendimit i zënë vend,

sa gëzim flijoi, sa njohje të pamend,
çdo rast të humbur tani e tall, përqesh.

 

 

Nga mendimet e gjatë, kujtimet e pafund,
plaku u trallis, u lëshua në gjumë,
aty në kafene, mbështetur mbi tryezë.

 

Promovim / Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

Promovim

 

 

Erjon Muça

Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Më së fundmi Simoni e mbaroi librin me kujtime: pas botimit, bashkë me miq e dashamirës vendosën ti bënin promovimin. Në fakt e meritonte një promovim madhështor, pasi e tillë ishte edhe historia të cilën ai kish përshkruar në libër: përveçse ishte libër mjaft voluminoz.
Historia e një profesori, edhe pse i ri në moshë, që fliste pa ndryshim katër gjuhë të huaja dhe që fatkeqësisht jetoi njëzet vjet të jetës së vet mes burgun e Burrelit dhe internimit. Pra kish përshkruar jetën, ndjenjat e një shpriti të lirë, ndryrë në kafaz.
Libër i madh ndaj dhe pjesëmarrja ishte e madhe, aq sa edhe vetë Simoni tashmë i thinjur qëndronte si i mpirë: ndoshta nuk i besohej se tëra ata njerëz ishin aty për krijesën e tij, për jetën.
Eh sa fytyra të qeshura kishte në hyrjen: fytyra të reja dhe të vjetra me buzëqeshje të reja dhe të rudhura.
Në radhën a parë, të sallës së madhe të pallatit të kulturës, qenë ulur të afërm dhe miqtë më të shtrenjtë të Simonit: mes tyre në qendër qëndronte gruaja e tij. Plakja tregonte rugëtimin e mundimshëm të një femre të bukur, të papërpunuar.
Bukuria është relative ndaj dhe i shtova frazën të papërpunuar: sot jemi mësuar me bukurinë me buzë dhe gjinj të fryer, me dekolte eksituese dhe makizhe të papërballueshme, ajo nuk kish qenë kurrë e tillë.
Edhe ajo vuajti, qe vuajtje dhe sakrificë dashurie.
Kur Simonin e burgosën ata sapo qenë martuar. Fisi mbarë msyu derën e shpirtit të sajë, për ta shkallmuar, që të nxirrnin jashtë tij ndjenjën e dashurisë së pashtershme. Ajo u mbjat, si rrallë herë kështjellat shqiptare. Pranoi vuajtjet, ndëshkimin kolektiv, braktisjen barbare dhe sëfundmi paftyrësinë e pendesës kolektive për gjithçka: thuajse…..
Nuk e burgosën, qe me fat, vetëm sa e internuan sa këndej e sa andje duke e hedhur si pavlefshmëri totale. Abortoi e gjora grua: krijesën e sajë e pa të përpëlitej pakëz, në një legen të qelbur, para se të largohej nga kjo botë pa lëshuar as edhe një ankim. Nuk e kuruan madje nuk arrij as ta kuptoj se si mbijetoi ndaj infeksionit në mitër: rastësi matematike të cilën ne akoma nuk kemi arritur ta perceptojmë, ndofta me vijimësinë e evolimit do mundemi të perceptojmë edhe sinjalet misterioze të cilat sot na mahnisin…
Nuk patën më mundësinë të kishin fëmijë: ndëshkimi ishte aq total sa nuk i dha as rrugëdalje vijimësie gjenetike.
Unë e pata lexuar herët librin e tij, ndofta i pari, që kur ai pat marrë formën përfundimtare akoma pa u futur në botim. Mahnitesha me forcën shpirtërore të atij njeriu, nëse me të vërtetë është njeri! Në librin e tijë, në kundërshtim me atë që unë prisja, nuk gjeje as gjurmën më të vogël të urrjetjes, nuk hasje asgjëkundi nevojën e shpirtit njerëzorë për hakmarrje, nuk përballeshe askund me dëshirën për të mallkuar. Kishte mjaft dhimbje, keqardhej, e një dozë të fortë, nga fillimi e deri në fund, mëshirimi. Ai i mëshironte të gjithë, gjykues dhe të gjykuar, spiunë dhe të spiunuar, naivë dhe cinikë. Dukej sikur më tepër ndjente keqardhje për ata që e paditën, dënuan dhe burgosën se sa jetën e vet. Në kundërshtim me atë çka jam mësuar të ndjej në shoqërinë e përvuajtur shqiptare. Aty ku gjykuesi flet me fodullëk për detyrimin që ju desh të duronte nga sistemi, dhe ku ata që nuk kanë vuajtuar as edhe një ditë të vetme burgimi kërkojnë hakmarrje kapitale. Tani që po shkruaj dhe po ripërpunoj gjithçka në mëndje kuptoj përsenë e vonesës së shkrimit dhe botimit të ktij libri. Simoni donte me çdo kusht t’i largohej urrejtjes. Shpiti i tij kish vuajtur aq shumë sa tashmë nuk donte të lodhej më, duke urryer: gjithçka përfundon nën përqafimin e baltës…
Më erdhi keq që nuk u ula as në rresht të parë e jo më në podium. Simoni ma kërkoi, që të mbaja fjalën e hapjes por unë nuk pranova: akoma nuk jam shkëputur tërësisht nga qerthulli i urrejtejs dhe kisha frikë se mos nga fjalë për librin e mikut tim të shkuar në moshë, do devijoja në një fjalim retorik mbushur plot urrejtje dhe mllef. Qeshë ulur në fund aty ku dritat e skenën nuk arrijnë të ndriçojnë: e rëndësihme është prania dhe jo dukshmëria. Madje hyra i fundit në sallë, nuk mund t’i shtrëngoj dorën buzëqeshjeve të fallsëta, të ndyra, të paftyra….. Para meje aty ku qëndron viza mes dritës dhe hijes qenë ulur dy burra, edhe ata të shkuar disi në moshë por që fytyra ende ju shkëlqen nga mungesa e vujtjeve që edhe përse sistemi ndryshoi nuk ju qasën kurrë…
Pas fjalës së hajes dhe dy reçensentëve që folën relativisht gjatë, i erdhi radha që të fliste autori i librit: personazhi kryesor i vuajtjeve. Simoni akoma nuk qe çmpirë nga hutimi filestar, u ngrit ngadalshëm dhe ju drejtua foltores si me mëdyshje. Zëri i tij i ngrohtë mbushi veshët e të ftuarve me përkëdhelje dashurie shpirtërore.
“Të dashur miq e dashmirës, të njohur dhe të panjohur! E kam të pamundur të gjej fjalët e duhura që t’ju falenderoj për pjesëmarrjen. E ndjej veten mjaft të vlersuar tek ju shikoj këtu përballë meje duke pritur të më dëgjoni, të më lexoni. U vonova ca për ta përfunduar punën time, por nuk mund të shpejtoja. Nuk doja t’i jepia njerëzve diçka volgare, copëza jetësh ndryrë mes muresh të trasha e të ftohta, trupa të soptuar nga ropatia e minjerës me lëkurë plasaritur nga ngricat e dimirt. Unë doja dhe u mundova t’ju sjell copëza shpritrash të gjymtuar nga ethet e vuajtjes dhe harresës.
Ndërkohë dy burrat para meje nisën të pëshërisnin e unë u përqëndrova më tepër te biseda e tyre se sa tek fjalët e të përvuajturit Simon.
– Kush rri e duron pordhët e këtij tani!
– Lëre mos e pyet. Janë bër të gjithë heroj tani a thua se kanë bërë ndonjë gjë të madhe.
– Hiqen si trima por ama kur hynin në zyrat e hetuesisë më trimi bënte shurrën në brekë.
“Në këtë libër nuk do gjeni as xhelatë e as viktima. jemi të gjithë viktima të ngushtësisë së shpirtit njerëzor.- Vijonte të fliste Simoni teksa ata të dy po bisedonin vesh më vesh.
– Ore po ç’faj kisha unë si gjykatës kur kushtetuta fliste qartë. ç’farë të bëja të shpallja të pafajshëm atë shkeli ligjin dhe ta pësoja vetë?
– Tani kështu flasin këta.- Ore unë isha hetues dhe ajo ishte puna ime. Nuk e vura unë dënimin me vdekje ama isha i detyruar që mbas pushkatimit të ekezekutoja me plumb në kokë. Unë e desha dhe i shërbeva shtetit tim me verbëri vetmohuese.
– Mirë e the kurse këtyre nuk u pëlqete as ai shtet as ky që i bëmë.
– hahahahahahah! Sa i ndyrë që je!
” Nuk ka emra në këtë libër ngaqë ata janë aq të parëndësishëm, të përkohëshëm, mjaft jetëshkurtër në krahasim me jetëgjatësinë shpirtërore. E di që kjo frazë nuk do i pëlqejë njeriut që më ka ndihmuar mjaft në drejtëvendosjen e pjesëvë të këtijë libri, por unë dua të shpresoj tek pendesa e thellë. Jo publike, por e brendëshme. Të paktën brenda vetes t’a ndjejnë rëndesën e fajit. Në vend të emrave njerëzorë do gjeni emra qytetesh dhe fshatrash ngaqë e gjithë shqipëria qe kthyer në një vend-dënim të madh, me rrathët e vet, si tek rrathët e ferrit të Dantes. I vetmi emër njerëzor në këtë libër është emri i njeriut që më qëndroi përkrah gjatë të gjitha viteve të vuajtjes duke i pasur të gjitha mundësitë që të shpëtonte.”
– Dëgjo se kam harruar të të pyes se ti je akoma në brëndësi. Po për dosjet çdo bëhet se si shumë po llomotisin në parlament.
– Sa tuhaf paske mbetur mor i zi! E Kush do i hapi.
– Ore unë e di, po të hapen ato dosje edhe përse një pjesë e mirë i kanë hequr qafe, prap do ja ndyjnë fytyrën ndonjërit, por thashë se mos!
– Janë debate kot sa për të tërhequr vëmendjen. Nuk i hap njeri dosjet të paktën edhe për një dhjetë vjeçar.

” Nuk dua që ky libër të lexohet për të mbushur shpirtin tuaj me dëshirë për hakmarrje. Hakmarrja nuk na jep shpëtim as material e as shpirtëror. Këtë libër e botova vetëm e vetëm që harresa të mos bjerë mbi vuajtjen kolektive dhe të bashkëvuajtësve të mi pak më tepër. Ju falendroj për pjesëmarrjen. – E mbylli fjalën e vet Simoni që mua mu duk tejet i prekur nga durtrokitjet e zjarrta që salla i dhuroi, edhe ata të dy që nga ajo gjysëm hije dolën në dritë. Eh me sa mallëngjim të çiltër po duartrokisnin. Moderatoria e mbrëmjes njoftoi se ishte pregatitur një koktej në sallën tjetër ku qenë ftuar të gjithë. Unë nuk shkova! nuk mund të duroja buzëqeshjet, fjalët e ëmbla dhe shtrëngimet e durave. e dija që ata të dy nuk do nguronin tia shtrëngonin dorën Simonit duke i uruar sukse për një libër që i bën mirë shoqërisë, e di që edhe këtë të fundit nuk do nguronin tia thonin, sa për kurajo ia kam zili: ajo nuk iu mungon.
E di që Simonit do t’i vinte keq për mungesën time por do i shpjegoja arsyen. Ai di të falë, nuk ka ngruar të falë ata që e dënuan dhe jo më mua që kam qenë gjithnjë e drejt përdrejetë me të. Nuk do i tregoj për bisedën e mësipërme. Nuk ka përse ai e di më mirë se unë ç’ka ngjarë dhe ç’po ngjet në këtë vend, e
sërish beson…
09-01-2016

ZHGËNJIM, PËR NJË DEKORATË!?… (Vetëm për ata, ata që kanë kohë, dëshirë dhe mirëkuptim, për të lexuar) / Nga: Iliriana Sulkuqi-Nju Jork

   ZHGËNJIM, PËR NJË DEKORATË!?… (Vetëm për ata, ata që kanë kohë, dëshirë dhe mirëkuptim, për të lexuar)     Nga: Iliriana Sulkuqi-Nju Jork   Mund të jem e gabuar në mendimin tim, miq të dashur. Në qofsha, do t’ju … Continue reading

Shtëpia Botuese “EMAL” fut në shtyp librin e tretë të poeteshës Donika Hamitaj, “UDHËKRYQE MENDIMESH” me redaktim dhe kopertine nga shkrimtari vullnet Mato.

  Shtëpia Botuese “EMAL”  fut në shtyp librin e tretë të poeteshës Donika Hamitaj, “UDHËKRYQE MENDIMESH” me redaktim dhe kopertine nga shkrimtari vullnet Mato.     LOGJIKË ARTISTIKE, NË VAZO METRIKE   Ashtu siç pritej nga premisat cilësore të librit … Continue reading

Shtëpia Botuese ” ADA” publikon Nr -179 të Revistës “OBELISK” / Botues: Roland Lushi

  Shtëpia Botuese ” ADA” publikon Nr -179 të Revistës “OBELISK”    Obelisk 179 Organ i Shtëpisë Botuese”ADA” http://www.botimetada.com Periodike letraro-artistike Viti IX-të i botimit – Nr.179 JANAR 2016 Del në datë 15 të çdo muaji. Rregjistruar në ISSN International … Continue reading

Poezi nga Zyba Hysa

Poezi nga Zyba Hysa     S’ËSHTË E LEHTË…   S’është e lehtë… është e mundur përtej mundësive, Ta ruash të pastër një dashuri… Se dashuria vjen prej hyjnive për të sprovuar fisnikëri, Tallazuar si det prej stuhive… vringëllima shpatash … Continue reading

Interview with Anca Mihaela Bruma / by Dr. PRERNA SINGLA

 

Interview with Anca Mihaela Bruma

 

by Dr. PRERNA SINGLA

 

 

 

anca

Anca Mihaela Bruma

 

Name: Anca Mihaela Bruma
Nationality: Romanian
Residing in Dubai / UAE
Email: anca.mihaela.coach@gmail.com
Website: http://marmoset16.wix.com/ancabruma
Blog: http://ancamihaela16.blogspot.ae
Soundcloud: https://soundcloud.com/ankh-micah-ilah
Twitter: https://twitter.com/AncaMihaela16
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCvjpEzx0_-IEhf2-JjBSIJw

 

 

 

by Dr. PRERNA SINGLA

 

Dr. PRERNA SINGLA; A dental Surgeon, an entrepreneur, a poet/writer/blogger, songs & short-story writer. She is also the Owner of Hall Of Poets – A community of Poets from all over the world & Editor-in-chief of Hall Of Poets digital Magazine which is an International magazine of Poetry published each month Globally. She writes in both English and Hindi languages and likes to experiment with different forms and styles of poetry (English Rondeau, Villanelle, Shayari, Free-style, prose, quotes being some of her favourites). She has also created a self-styled poetry named as “Trilocution verselets By Dr. Prerna Singla”. Her recent anthology named “Roses & Rhymes” is among Amazon’s No. 1 best sellers and it is huge success.

 

 

 

Dear Anca Mihaela Bruma,

 

First of all congratulations for your book “The light of our Beingness- I am that you are”. We wish you a huge success.

 

 

libri anca

The Light of Our Beingness

 

 

Q1 Tell us more about your book. Basically what is it all about and how you aim to make an impact on the world by way of your poems and ART?

 

Answer:  “The Light of Our Beingness – I Am That You Are!” it is a collection of poetry together with some coloured paintings by the Romanian painter Dorina Costras  Through the art of writing I experience wonder during my continuous attempt to grasp the truth, however there is no ultimate truth to be achieved. The book emphasizes the idea of interconnectedness, achieved through spiritual intelligence and consciousness. Being open to wonder and awe, you may reach for possibilities of being or I shall say being-ness, as I see art as primarily an experience to openness, cherishing the sacred wonder, our authentic core. The writings through their aesthetic patterns reveal and underline that multiplicity is organized into wholeness, completeness. I consider any form of art as liberating, and a way to respond to your core, an artistic exuberance and a continuous process of unconditionally loving yourself through empathy and harmonious inter-subjectivity.

“I am not seeking the finding

as I do not find the seeking…

 

Still…

You see yourself outside you!

I see you inside myself… (…)

 

Future selves

or…

secret second selves,

connecting derivative patterns

and mathematical probabilities

in a Pythagorean sphere

of harmony.” (“When I found the Love Footprints”)

 

Q2 As you write about your poetic works, you mention that they are “Mystic” writes, or more of touches the spiritual side of the being. What is “Your” definition of Spiritual awakening?? How would you say a person is spiritually awakened?

 

KNOW thyself! Being aware of your own self, your own essence, of the profound mystery, the ineffable, knowing beyond the knowledge, becoming aware of realities within yourself, shifting from externality towards internality and allowing yourself to explore the multi-dimensionality of your own being, expanding your human potentiality and fulfilling life in every aspect:

“No meta-logic…

nor extra-language…

You rose above the canon of False and True

passing through the song and rhythm

of your own life (…)” (Agape)

The human brain is used to receive defined explanations for features we are able to see/observe, however, if these features are opened to various interpretations and new assigned values across wide landscapes of reality, then thinking, defining and describing in only one way, is already misguiding (“If the doors of perception were cleansed everything would appear to man as it is, Infinite.” (William Blake); “There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception” (Aldoux Huxley)

 

Q3 Do you believe that God is incomprehensible, and can never be comprehended? If you believe that God can be comprehended, then in which form do you comprehend? What is the basis for your comprehension?

 

Knowing of and knowing about is one thing… but knowing God is totally different, and no matter how much literature is out there, or how many pretences are made, no-one in truth can say they truly know the incomprehensible, though they may catch glimpses of it. The verb to “comprehend” is already out of the equation, it implies the logical mind, and according to many seers it can be felt, not really comprehended. It is said it can be “known” through the wisdom of your own heart, and not be reduced to knowledge, to a hypothesis and a formula like H2O. All searching will remain rational, all seeking will be based in the mind.

“You cannot see that which is the Seer of seeing, you cannot hear that which is the Hearer of hearing, you cannot think of that which is the Thinker of thought, you cannot know that which is the Knower of knowledge.” (Brhadaranyaka Upanishad : III. 4. 2.)

 

“You are the One,
the Knower of my knowing
the speechmaker of my utterances
the petitioner of my adulations…

I am the Self,
multiple manifestation of multitudes,
a dualistic unity immanently within itself,
the Life-Ying,

the Reality-Yang!… (“Gnostic Sagacity”)

 

Q4 In this so called “cynical” world where nothing runs without money and every possible step is taken to earn money, how far or how impactful is mysticism over cynicism or worldliness?

 

Answer: During these transitory times and moments of seemingly insurmountable adversity, still we are offered a choice: to deny the change therefore the challenge or to embrace it and be transformed.

If we are able to overcome the division: this is me and the rest is someone else or something else, if we can understand that what I accumulate is mine but never can be me, moving from the paradigm: “I have therefore I am” towards “I AM therefore I have”, when we can experience inclusiveness and yourself as the other person’s self, then we should be able to “to peer” beyond “the optical illusion of everyday life” (Einstein)

“I am not here to trade anymore

the cosmic runes and liquid dreams,

as Universe stumbles into its own photons…

I am here to renounce my own spectrum

with all its refracted words, rhythms and

sensationalized perfect imperfections…” (“Cyberspaced Truths”)

If we do not interpret mysticism in the “traditional” way, as being a way to explore the faith within a religion/dogma, but seeing it from a different angle. Various stages in the human development have brought about various stages of evolvement in human consciousness.

I personally consider all artists and all forms of art as a powerful expression of mysticism, not necessary expressed through words, in much the same way that mystic artists need their introversion time, to imply all their senses, to “enter” that stage of ecstasy and rapture; both mystics and artists encounter other “realities” from where they gain insights, accessing different realms of experiences. For me art is a means of meditation, leading the mind inwards, transferring attention from the material thing to the immaterial idea.

Heidegger said that the greatest, art “grounds history” by “allowing truth to spring forth” and “art is the becoming and happening of truth”. According to him great artworks helps establish the implicit ontology and ethics through which an historical community understands itself and its world, therefore its consciousness: “all art is essentially poetry, bringing something that is, into the open.”

 

Q5 If you have the power to change something in the world, what would you like to change and why?

 

Answer: Art develops the consciousness and when creative art is truly inspired, it comes close to being sacred. If there is something I would love to restore, it is the love for art, as it creates a predisposition for a better world, with greater empathy and unity. Through the practice of art a person may come closer to his/her soul than through occultism or other practices.

 

Q6 I have read many poetic works on love, nature, betrayal/heart break are the most common themes written about. The topic you write is very unique. What is the inspiration behind choosing such a topic??  Is it your interest in mysticism or have you personally experienced it in life? Please share your experience with us.

 

Answer: For me poetry is an opportunity to explore and navigate the multiple aspects of being, rather than the various ways of doing; to reveal agapism by not trusting the fragmentation and plurality of the logical mind, to enlighten disenchanted thinking, in favour of multiplicity, indeterminacy by rejecting the limited disciplinary boundaries.

The expression “I Am That You Are” shows that multiple selves are not to be seen as discontinuous fragments, a fragmented ontology, but as a holistic visualization of our own selves interconnected and detached from the analytical discourse of the mind.

“When I found the Love footprints

the absence became present,

and… I know:

I am pre-sent to BE

in this everlastingness fate

which sounds like a formula.

 

No heart geometrics,

nor inner alphabets…

Simply,

a sense of nothingness

in your everyness…” (“When I found the Love Footprints”)

 

A relationship of any kind is not seen as being fractured and fragmented, but as identifiable with another, not as a concoction of disassociated beings but as an ontological holism. Within this “state” there is a complexity of interrelations and processes which leads to growth and healing (Note: the etymology of the word “to heal” (from “Heilen” in German, and “Kailo” as an Indo-European root) refers to the state and process of wholeness). This flowing wholeness which  is constantly enfolding and unfolding, is the fundamental order in the universe which allows us  to transcend fragmentation, as everything is in a state of process or becoming in an universal influx during this process of explicating and implicating as a holomovement.

“In this timeless ethereality where

silences built converted assonances

and gravitational elapses,

I breathe your unspoken space

Within my pollinated reflections…” (“Ethereal Awareness”)

 

My poems do not present a static wholeness but a dynamic one, in a continuous motion in this inter-connected process, a cosmological undivided wholeness in an undivided totality. The force of Love allows this interconnection to be total, moving from the “law of the individual” the “law of the whole”, the focus being on the internality rather than the externality of the things. This totality continually forms and dissolves as part of the universal flux, an enfolding-unfolding consciousness, as everything is part of a single unified whole.

“Me…

and

You…

Without yesterdays and tomorrows,

just conjugated by the verb

of Today!…” (“Drink deeply From My Soul”)

 

The transpersonal self, also called “the real self” is attuned to the relational nature of reality to the “Love-Life” energy, and a significant amount of self-transformation takes place during this creative self-understanding which ultimately leads towards self-healing.

“Drink deeply from my soul and let questions come in …and fall out

of this Existence!….

 

See the Beauty beyond the Beauty,

let your breath sing different

sizes of Life (…)

 

Let the flavour of your Beingness

Explode into this Existence!” (“Drink deeply From My Soul”)

 

I believe in the revelation and power of the word, as a metaphysical insight, a transcendent act, beyond the potentiality of the human condition, and this is not to be confused with individualized knowing.

 

Q7 We all come from different countries, speak different language, have different cultures but still are able to connect by way of Art, creativity, music, poetry. Do you feel that belonging to different places has an impact on Art??

 

Art is a language known to everyone, and multiple cultures, multiple “voices” add to its beauty. The challenge lies in how a so called “total artist” is able and creative enough to combine them, to take parts from various cultures and create something which is harmonious and meaningful for the rest, emphasizing unity as opposed to division.

 

Q8 As a spiritual being how do we connect to the universe?

 

“In the world there are many different roads but the destination is the same. There are a hundred deliberations but the result is one” (Confucius). The so called “Truth” is to be found along many “paths”, and at any moment anyone can choose the direction which answers their heart’s beckoning at certain stages in life. Simply having “awareness” is the key, and how someone applies this differs from one individual to another. In our pluralistic society everyone will have pluralistic hypotheses and will interpret the world in their own way, deciding what is “True” or “False” according to their own convictions. For each human being on this earth there is a learning curve, and each being has to find their own experience – this would be their wisest act. The more I have read, the more I have realized (who) I am. I have come to terms with the fact that I know that I do not know.

Where substantial diversity exists, of course there is substantial differentiation.

To answer your question, there is no ready-made formula on how to connect with the universe. Someone could be simply in awareness and believe he/she is in connection with the divine, with the ultimate Reality, with the Real. It could be a conflicting truth system for others but the “reality” for someone, therefore a vast chasm in their belief systems.

 

Q9 Tell us about your second book? What is the title of the book and what is it all about?

 

The second book, named “I am! Within You –Without You!” has the same principle “‘My humanity is inextricably bound up in yours.’ We belong in a bundle of life” (“Ubuntu”, the African philosophy of life)

It is the same approach with “The Light of Our Beingness – I Am That You Are!” talking of mindfulness thorough the alchemy of Love, a life juxtaposed with the infinite of the universe, a depiction about “Unione Mystica” (mystical union), lovers living a continuum verb, inside an unravelled universe.

 

Note: “The Light of Our Beingness – I Am That You Are!” is available as a coloured paperback on: http://www.lulu.com/shop/anca-mihaela-bruma/the-light-of-our-beingness-i-am-that-you-are/paperback/product-22518596.html

Poems by Hasije Selishta Kryeziu

 

hasije

Poems by Hasije Selishta Kryeziu

 

 

Divine smoking

 

The sky had read

The white letter

Cried over it

Kissed it

Shining with the sun

With the moon

The whiteness

Was not lost

By yellowness

 

There, where the sky kissed it

With pain

No fear

Comes to me

White

Warm

In silence

 

In my body

Is profused

With no loss

Within the deepness of the longing

Gets wet

From  the sleepless

Smoking

 

Myself and the sky

We are deathless

We cry

Kiss

Pray

 

The divine

White paper

By my side

In the sky

Stands pending

 

 

 

The Autumn of Hair

 

He is closed

In the Autumn

To fly away

Through the roads

The oblivion

To spread the grief

And the name

Autumn

 

It pictures the trace

The sand of the spirit

In longing adulation

And again becomes young

Touches the start

No named freedom

In the Autumn

 

The rythm implants

The pulse

The Chaos

It pictures out

The view of the Autumn

At random

Oblivion

The Abyss

The start

Of living

 

 

 

The Stolen Testimony

 

 

Give a little breath

To the desolate sake

 

Let no face be seen

In the traces of the Bible

 

Do build up the portrait

Very dark

Dear God

 

Return back the breath

The fusty bone

The stolen testimony

Saint Mary

 

The depart was full of

Longing

Full of death

 

The crusifixion committed sin

The fire in the chest

The wind returned back

To every kiss

Break the shadow

 

God

God

I’m cold

In the eye of the sky

Mary

 

The Icon in the tombs

 

Ressurrect

Dies out

Entreat

For the sake of cut hair

 

Safeguard river Lete

The soul in an envelope

The Longing of life

Without life

St. Mary

 

 

 

Celestial Journey

 

It’s cold

The storm went to the bones

Horrable

It folded for the first time

In the web of quantums of Universe

To be able to stop the hop

 

Ice

The old curl is broken

The hair became white

Cut

The wind took it away

It was perplexed wrongly

 

I escaped in my skies

 

In the first sky

I’ve seen the ragged hair

It was transported

From a cloud to another one

Then it was flown to the ground

The grey hair folded around the loneliness

Seraphis Bey had touched it in yellow

 

In the second sky

My sins were following me

Unseen

‘Cause the first ray of El Morjes

Was lost

And covered with the ground of sin

 

In the third sky

I was still persecuted

It wanted to fill up you with mistery

Good God

Keep up the eternal virginity

Even to the end

To let not shaken

By the smell of the corpse distracted

 

But just like then

To talk plain

Original

 

In the fourth sky

I was left alone

Having no fear of darkness

Wildness

The Moon ready to disappear

 

I came closer to the sky

To feel the free odour

The top of the sky appreciates me

And warns of the return

And the continuation

To the fourth sky…

 

 

 

 An Anthem to the Sky

 

 

A wild fragrance

Flushing

Something of a woman

Tearing

The law of the silence

 

I squash the nightmare

In order to expell the demons

From my body

Thrive to commit suicide

From coldness

Even when I became mad

Perversed

 

The feeling came around

To entertame

The december morning

Singing

The cold Anthem

Of the sky

 

The poorness of dissipation

Is pronounced without pain

Fatigued

And desparation

Of the obelisque in the sky

To approach

And stay loyal

In my corp of ashes.

 

Luan Maloku

  Luan Maloku   Luan Maloku lindi më 1954 në fshatin Miratoc, komuna e Preshevës. Shkollën fillore e kreu në vendlindje, gjimnazin në Preshevë e në Kamenicë. Studimet i vazhdoi  në Universitetin e Tetovës, drejtimi Letërsi dhe Gjuhë shqipe. Me shkrime … Continue reading

Rrëfenjëza tavolinash / Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça

 

Erjon Muça

Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça

 

 

Rrëfenjëza tavolinash

 

Mbrëmë ishte vapë e madhe. E çuditërisht tani në mëngjes mbretëron një freski e mrekullueshme. Gjatë natës, toka, si për iant të detit të freskët e dallgëzues, e shfryu të gjithë nxehtësinë që pat marrë gjatë ditës, e tani në mëngjes, në orën gjashtë e dyzet e pesë, i dorëzohet puhizës së djersitur që fryn lehtas nga deti.
Deti! Edhe ai është lodhur, ka shfryrë tërë natën freski drejtë tokës, si për t’iu kundërvënë nxehtësisë së sajë, e tashmë nuk ka as forcën për të dallgëzuar. Sipërfaqia e tij është e pasqyrtë, e në breg, luhatja e përgjumur e tij vetëm sa mbështet mbi rërë. Ai po fle. I mbetet edhe pak kohë për të pushuar, para se qyteti të zgjohet plotësisht.
Në breg të tij nuk ka shumë lëvizje, është vetëm një burrë që bën varpin e përditëshëm, e më pas ulet në një nga atvolinat e barit buzë detit, porosit një kafe dhe një shishe të vogël me ujë; largohet vetëm pasi ka shtypur, fort, në tavullën e duhanit, bishtin e cigares. Janë edhe një grup lojcakësh mëngjesor, tre njerëz dhe katër qen. Një djalë dhe dy gra, kurse qentë janë një trup madh aq sa duk si dash dhe tre trup vegjël e lesh gjatë. Djali luan me qenin e madh, ndiqen reciprokisht e djali jo rrallë e herë i thotë: o tkeqen lali jot sa i mirë që je. Qeni tund bishtin. Njëra nga gratë mban në krah një kone: ajo e përkëdhel kurse konia e lëpin. Të keqen mami jot sa e mirë që je! I thotë me ledhatim mesogruaja, konia fut kokën thellë në gjitë e rënë të gruas dhe mesa mundet luan bishtin. Ke turp ti t’keqen mami ke turp ti?! vijon gruaj me të vetat e lumtur krenare për konen-bijë. Kurse gruaj e tretë e ka pak më pisk punën, ajo duhet edhe ti përkëdhelë por edhe të kritikojë qent e vet: Mos u sillni si çuana rrugaç se mami nuk ju ka xhan. Jo ke balta se dje në darkë ju lava. Oooo, po nuk u sollët mirë nuk ju sjellë më në plazh. Qentë duket sikur e kuptojnë dhe shpejt e shpejt ndryshojnë sjellje: Ah sa rrufjanë që jeni! Unë prandaj ju dua shumë. Pas lojrave të tyre që duket sikur deti nuk i dëgjon, ata ulen në një tavolinë dhe porosisin. Edhe qentë mesa duket ishin esëll, edhe ata konsumojnë vaktin e tyre në verandën e barit, poshtë tavolinës ku të zotët pijnë kafe dhe kapuçino. Deti fle, duhet edhe pak që njerëzit të dynden. Do vijnë babë e bir që shesin misra të pjekur: i ati qëndron në një cep të bregut duke pjekur në zkarë kurse i biri do rendë gjithë ditën me tabaka në dorë sa në një çadër tek tjetra: me shpresë… Do vijë i moshuari që shet fiq, manaferra dhe rrush: me një çantë të madhe mbi kurriz do e shkelë kryq e tërthor rërën e kripur, të zhuritur të plazhit. Do vijë edhe plaku që shet gazeta: duke thirrur ai do mundohet, gjithë ditën, të shesë sa më shumë gazeta. çanta e madhe mbi kurriz dhe gazetet që ka para duarve nuk duket sikur i peshojnë….
Po mendoja këto vogëlsira duke vështruar detin fjetë, e falë qetësisë, ngaqë qentë nuk po bzanin, dëgjova hapa që hidheshn gati zvarrë mbi zhavorrin e parkingut. Ktheva kokën dhe pashë Besnikun që po afrohej: më kot shpresova për pak vetmi në këtë mëngjes, ai u drejtua për nga tavolina ime.
Më përshëndeti me ngrohtësi, e më pas pa u menduar gjatë i lëshoi një thirrje të çjerrë kamarierit. Besniku është i ardhur në Durrës ashtu siç jam unë i ardhur për banorët e vendit ku banoj: tërmet demografik. Me aq sa di, ai ja kalon më mirë nga ç’ia kaloj unë në itali. Ka një bisnes të fuqishëm, grosist siç i thërrasin këtu. Nuk e di se çfarë trajton pasi asnjëherë nuk e kam pyetur. Ne kishim nisur bisedën dhe nuk e ndalëm edhe përse erdhi kamarieri. Po flisnim në përgjithësi, e nisëm ashtu siç e nisim ne shqiptarët bisedën dhe më pas përfunduam tek thellësia e problemeve të përditëshme.
– E ç’t’i bësh matesh për maç dhe të del spathi! Nuk kanë të sosur problemet.- unë u habita, pasi nuk mendoja fare se ai ishte një i gjallë dhe mund të kishte probleme.
– Epo shëndeti mbi të gjithë mor Besnik!
– Epo një fjalë goje është ajo. – Po bëhesha kurioz, por nuk doja të dilja si thashethemexhi ndaj po mundohesha të mos e ngucia: po prisja që ai vetë të dilte në temë.
– Ti e di se si është puna e lekut këtu në Shqipëri: që herë të vjen me lumej e herë bëhet shkretëtirë. Vendosëm me gruan që ti mbyllnim me interes të gjitha paratë, pasi i bëmë të gjitha llogaritë si duhet lamë jashtë vetëm aq para sa na duhen për biznesin dhe për jetesën. Po kot nuk thonë: ndjek kokrat e ullive dhe të plas caliku i vajit. Ju prish I Phon-i çunit! Tashti duhet ti marr gjashtqindmijë lek një shoku që t’ia blej. çe pyet halle- halle.
– Po mir mor burrë se nuk qeka edhe aq me zarar. Fundja fare mos ja blej tashti se nuk ka për të vdekur.
– ça flet mor! Ku lëvizet sot pa telefon!
– Pse ska fare ndonjë tjetër?
– Ka mor burrë por një të vjetër për turp të botës.
– Po sa për telefon i duhet mor Besnik!
– Sa i trashë që bohesh ndonjëherë mor burrë. Si mor të ketë telefon pleqesh çuni njëzet vjeç që bredh me x6! Apo ta talli dynjaja.- Tha ai dhe shfryu lëndueshëm. Mednoi se unë do ja kuptoka hallin por i shkoi huq: hallexhi hesapi, më rroftë Italia…. Në atë çast u dëgjua një zhurmë makine dhe para syve të mi u shfaq x6-shta e bardhë si bora e alpeve. Djali që e ngiste ja bëri me shenjë të atit e ai pa një e pa dy u ngrit. Bëri sikur donte të pagunte tavolinë: dy kafet, por unë kundërshtova dhe ai nuk e zgjati më tej. Më përshëndeti përzemërsisht dhe iku. Unë ktheva kokën nga deti. Në atë çast u dukën siluetat e shitësve të misrave. Burri mbante mbi kurriz skarën kurse i biri thesin e misrave….

02-09-2015

Shtëpia Botuese “ADA” publikon librin “Dashuria njëmijëvjeçar i një sekonde” të autorit DENILU

   Shtëpia Botuese “ADA” publikon librin “Dashuria njëmijëvjeçar i një sekonde” të autorit DENILU      Autori : DENILU Titulli : Dashuria njëmijëvjeçar i një sekonde Redaktimi : Dorjana Sterkaj Botimi i parë, 2016 ISBN: 978-9928-204-53-0 Përgatiti për botim: Roland … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA” publikon librin “URTËSI,TRIMËRI, po dhe HUMOR e SHAKA VLONJATE” të autorit Luan Kaman Çipi.

  Shtëpia Botuese “ADA”  publikon librin “URTËSI,TRIMËRI, po dhe HUMOR e SHAKA VLONJATE” të autorit Luan Kaman Çipi.     Titulli:URTËSI,TRIMËRI, po dhe HUMOR e SHAKA VLONJATE Autori: Luan Kaman Çipi   BOTUES: Roland Lushi REDAKTORE: Arta van der Wouden KORREKTOR: … Continue reading

Shtëpia Botuese “ADA” publikon vëllimin poetik “Folenë e ëndrrave kërkoj” të autores Sadbere Gagica Spahija dhe recesent Prof.dr. sc. Faik Shkodra.

    Shtëpia Botuese “ADA”  publikon vëllimin poetik “Folenë e ëndrrave kërkoj” të autores Sadbere Gagica Spahija dhe recesent Prof.dr. sc. Faik Shkodra.     Titulli i librit : Folenë e ëndrrave kërkoj   Autore : Sadbere Gagica Spahija   … Continue reading

DHJETË VITE PA TY, PRESIDENT I DASHUR IBRAHIM RUGOVA / Nga: Hysen Ibrahimi

  DHJETË VITE PA TY, PRESIDENT I DASHUR  IBRAHIM RUGOVA     Nga: Hysen Ibrahimi                                                                   Förslöv/Suedi, 21 janar 2016   Filozofia e Presidentit Ibrahim Rugova, është përkrahur në çdo meridian të globit, sidomos nga opinioni demokratik i shteteve … Continue reading

The Devil I Paid for Advice – By Jeta Vojkollari / The Reader’s Voice – Anduena Serti

The Reader’s Voice  The Devil I Paid for Advice     By Jeta Vojkollari     http://www.JetaVojkollari.com http://www.friesenpress.com/bookstore/title/119734000018904009 http://www.amazon.com/dp/B00ZARLZMU/?tag=friesenpressc-20     Anduena Serti, Core Network Specialist   First I want to thank you and congratulate you for the fine work … Continue reading