ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ “ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ” / by Dinos S. Koubatis

    ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ “ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ” ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗΝ ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΝΤΙΝΟΥ ΚΟΥΜΠΑΤΗ «ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ» από τις Εκδόσεις «ΨΥΧΟΓΙΟΣ» υπό την αιγίδα του Ομίλου για την Unesco Πειραιώς και Νήσων  Dinos S. Koubatis Το νέο ιστορικό μυθιστόρημα … Continue reading

Të kërkosh njerëzoren në çmendurinë e orgjive ( Esse-analizë rreth romanit “Orgji në famullinë e at Ludovikut”, të shkrimtarit Leonard VEIZI / nga Raimonda MOISIU )

    Të kërkosh njerëzoren në çmendurinë e orgjive   Esse-analizë rreth romanit “Orgji në famullinë e at Ludovikut”, të shkrimtarit Leonard VEIZI     nga Raimonda MOISIU      “Orgji në famullinë e at Ludovikut” titullohet romani më i … Continue reading

Botimi më i fundit i Shtëpisë Botuese “ADA” Libri i Nexhi Baushi “Poezia m’i solli pranë sytë e tu” ( BOTA E PASHME DHE AJO E NDJESHMJA – JANË VETË POEZIA / Nga Ali R. Berisha )

Botimi më i fundit i Shtëpisë Botuese “ADA” Libri i Nexhi Baushi “Poezia m’i solli pranë sytë e tu”   BOTA E PASHME DHE AJO E NDJESHMJA – JANË VETË POEZIA     nga Ali R. Berisha Me daljen në … Continue reading

Dimitris P. Kraniotis në gjuhën shqipe (Iluzione, botim i Bashkësisë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë dhe redaksisë së revistës Albanezul, Bukuresht, 2010 ) / Nga Baki Ymeri

Dimitris P. Kraniotis në gjuhën shqipe Iluzione, botim i Bashkësisë Kulturore të Shqiptarëve të Rumanisë dhe redaksisë së revistës Albanezul, Bukuresht, 2010 Nga Baki Ymeri Ja dhe një poet i ri, i rikënduar nga rumanishtja në gjuhën shqipe, në sajë të … Continue reading

Ismet Tahiraj

        Ismet TAHIRAJ u lind më 1956 në Klinë të Epërme të  Skënderajt. Shkollën fillore e kreu në vendlindje kurse të mesmen në Mitrovicë. ,ndërsa shkollën e lartë për gazetari e ka mbaruar në Beograd. Merret me … Continue reading

MIMOZA ZGJON SIRENAT, APO SIRENAT E LIQENIT MIMOZËN? ( SHËNIME DHE MENDIME RRETH VËLLIMIT POETIK”SIRENA E LIQENIT” TË POETES MIMOZA ÇEKIÇI-RISTA ) / Nga Agron Mema

    MIMOZA ZGJON SIRENAT, APO SIRENAT E LIQENIT MIMOZËN?   SHËNIME DHE MENDIME RRETH VËLLIMIT POETIK”SIRENA E LIQENIT” TË POETES MIMOZA ÇEKIÇI-RISTA    Nga Agron Mema       Një buqetë me 73 lule-poezi shumëngjyrshe e shumëaromshe në 84 … Continue reading

Më shumë se një antologji analitike (Refleksione për librin “Portretizime eseistike” të studjuesit Arsim Halili) / Nga Fatmir Minguli

            Më shumë se një antologji analitike            (Refleksione  për librin “Portretizime eseistike” të studjuesit Arsim Halili)                                                                  Mos  i ’a  dish rrënjën qysh e ka,                                                                kqyrja gjethin   ç’farë e ka !                              Thënie … Continue reading

Seremo datur cunctis, animi sapienta pancis! ( gjuha i është dhënë gjithkujtë, mënçuaria pakujt)! Releksion mbi vëllimin me tregime “Enukët ëngjëllorë”, të shkrimtarit Moikom Zeqo. (Bota shqiptare 2013) / Nga Erjon Muça

Seremo datur cunctis, animi sapienta pancis! ( gjuha i është dhënë gjithkujtë, mënçuaria pakujt)! Releksion mbi vëllimin me tregime “Enukët ëngjëllorë”, të shkrimtarit Moikom Zeqo. (Bota shqiptare 2013)         nga   Erjon Muça       Të shkruash … Continue reading

KURIMI NDËRMJET POEZISË ( Nga Dimitris P . Kraniotis) / Përktheu nga greqishtja: Klarita Selmani

  http://www.synek.gr/health/health-news/health-news-arts/item/78-poetry-therapy-therapeia-meso-poiisis-tou-dimitri-p-kranioti#sthash.msNIfIrX.dpuf-   KURIMI NDËRMJET POEZISË   nga Dimitris P. Kraniotis President of WPS http://synek.gr     Përktheu  nga greqishtja: Klarita Selmani   Kurimi nëpërmjet poezisë, është përdorimi i vetëdijshëm dhe i qëllimshëm i poezisë, me destinacion shërimin. Bëhet fjalë … Continue reading

KUSH ISHIN BRIGJËT, POPULLI ILIR QË LA GJURMË NGA BREGDETI ILLYRIAN, NË TRAKË E DERI NË AZI TË VOGËL (Një vështrim me studimet e disa autorëve të lashtë e të sotëm) / Nga Artur Vrekaj

      KUSH ISHIN BRIGJËT, POPULLI ILIR QË LA GJURMË NGA BREGDETI ILLYRIAN, NË TRAKË E DERI NË AZI TË VOGËL (Një vështrim me studimet e disa autorëve të lashtë e të sotëm)            Nga … Continue reading

Poezi nga DRITA NIKOLIQI BINAJ

Poezi nga DRITA NIKOLIQI BINAJ

 

 

u1_DritaNikoliqiBinaj

DRITA NIKOLIQI BINAJ

 

 

 

KU… KAH?

 

Kundër mendimeve të mia

si të nisem

rrugës se ndriçimit

të ecë rrudhave të kohës.

Si t’i bishtëroj

kohës

për dashuritë e ëndërruara

rrugës së diellit

si të kalëroj.

 

Si t’u kundërvihem

drithërimave të zemrës

me fuqi furtune.

Si të nisem

e nuk di kah

dora-dorës me kohën dinake

me erërat e tërbuara

mbështjellur.

Në cilin fillim

kah cili fund

nisja ime

Ku… Kah.

 

 

 

 

A DO TA GJEJ

 

Sonte

heshtja

dhëmbje e fjetur mik.

Si t’i quaj

dëshirat e mia

të parealizuara.

Si të pagëzoj

në ditëlindjen

e zogut tim të plagosur

Mik.

Nga netët e errëta

agimet s’më çelën.

Sonte

e theva gotën e shpresave

të këputura.

Cilën ditë e kërkon

në diellin tim të plaguar

të jetës sime të vogël

e dëshirave të mia

të mëdha.

 

 

 

 

ËSHTË NATË

 

Ç’fat i keq

kjo është vetmia ime

Ai që jep

gjithnjë është në rrezik

të humbë.

 

Dua të zhduken

lotët në syrin tim

dhe mëshira

në zemrën time.

 

Ç’vetmi më ka kapluar.

Është natë

prej meje si prej gurrës

shpërthen dëshira

kisha dashur të flas.

 

Është natë

tash zgjohen këngët

e të dashuruarve.

Por edhe shpirti im

është këngë e dashurisë

se të dashuruarit.

 

 

 

 

PËR TY

 

Dëshiroj të shkruaj

këngën më të bukur

dhuratë

për ditëlindjen tënde

miku im i mirë.

 

Por

më ngrihet mendja

Ku t’i gjej

ato shprehje

kur ti je më shumë

se kënga

e fjala e bukur.

 

Je zëri i qetë

i dëshirave

djepi i pa fund

i dhimbjeve.

 

Raja e fshehur

në gjirin tim.

Njeriu më besnik i jetës.

 

Të dua

fort të dua

më fort se ditën

e rinisë sime.

 

Ti ishe gonxhja e parë

që zbukurove

kopshtin e thatë

të zemrës së vetmuar.

 

Të dua

Si drita e syve tu

nëtët e errëta

m’i shndëriste

e dejtë si zjarri

m’i digjte.

 

Tani nuk je i imi

je fati  i tjetërkujt.

Por unë të dua

 

Të dua

më fort se kurrë.

Ndoshta

edhe për atë

se je i huaj.

 

Në bulzën e lotit tim

përcolla ofshamën

e zemrës sime

ngarkuar me dhimbje.

 

Isha si qiell i thatë

pa gëzimin e hënës

në fytyrë

e pa yllin

e rinisë sime.

 

Si fole e vjedhur

pa dhimbje në zemër

e pa gëzime në sy.

 

Të putha atë natë

të derdhur

në saksinë e dëshirave

në lulëzim.

 

Qeshe

atë natë të ndezur

nga flaka e zjarrit

të syve të pangopur.

Jo nuk dua

që kjo këngë

të fashitet

si vullkan i lodhur.

Nuk dua

mallin që më djegë

për ty

ta lajë me lotë.

 

Ty

që më dhurove lumturinë

po t’i fali sytë

që të ngihesh

prapë me lotë

dhe lulet

që nuk vyshken

nga brëngat.

Të dua!

 

 

 

 

GËZHOJË ÇMENDIE

 

Gjithëçka pikturova

me emrin tënd.

 

Si të dalë

nga kjo gëzhojë

çmedie

e ndjekur

nga rrufetë e dëshprimit.

 

Rashë në prehër

të dhimbjes

në mes të errësirës

e qetësisë dhe frikës.

 

Me zemër të gënjyer

për atë

që kurrë s’e gjeta

e kurrë nuk do ta gjej.

 

Dua të vdes

për të lindur

në mëngjesin

e pranverave të ëndërruara.

 

 

 

 

E Ç‘TË THEM

 

Kur të kthehesh

në këngët e mia

të dhuruara në vajë

si do të më njohësh

shpresa ime

e fundit.

 

Në ujërat e turbullta

zëri im pikëllim

me shpresat

e vuajtjeve tua

lule të vyshkura.

 

E ç’të them

pikëllimi im i fundit

gëzimi im i parë

në fishkëllimën e trenit

të harruar

në kohërat zhurmitëse

ç’të them?

 

 

 

 

KËNGË E PAPËRFUNDUAR

 

Je moment

i humbjeve të mia.

 

Ankth

që unë

dua ta fshij

nga kujtesa ime

nga unë…

 

E kurrë

nuk të përfundova

moj këngë

e bukur

mashtruese.

 

 

 

 

SONTE

 

Sonte

në heshtje

përjetoj thellë

dëshirat e mia

të parealizuara

 

Me lotë pikturoj

sytë e tu të gjelbërt

në mes të errësirës

se përflakur

 

Sepse

me çdo agim

humbi

nga një pjesë shprese

 

Sonte

po tretem e trishtuar

në shqetësimin

e lamtumirës

 

Në buzëqeshjen

e hidhur

as ndarja nuk e turbulloi

shikimin tënd të kristaltë.

Ike…

 

 

 

 

ËNDËRR E NËTËVE TUA

 

Sikur jeta

të ishte përrallë

do të isha

ëndërr

e nëtëve tua.

 

Sikur agimet

të çelnin

vetëm në pranverë.

Çdo lotë

i shterrur

në fytyrën time

do të kërkonte

shkëlqimin

e humbur

në sytë e tu blu.

 

 

 

 

NË MJEGULL JETOJ

 

Nuk të ka pasur

askush kështu

si unë

që nuk të kam.

 

Në kryqëzimin e epsheve

në mjegullim

me kaplon shpresa.

 

STUHIVE – QETËSINË

DHIMBJES – HARENË

 

Në lëvizje – njëmijë dridhje.

Fluturoj dhe bije

E dij

se nuk të kam.

 

Të kërkoj

Të ndjej pa të prekur.

Në lojën e së vërtetës…

MASHTRIM.

 

Jetoj

për të qeshur.

Bie se bashku me shiun

kur shtëpia më qanë.

 

Peshë

e se vërtetës…

Në mjegullë jetoj

që të kem

E e dije

se askush

nuk të ka pasur

kështu si unë

që nuk të kam.

 

 

 

 

DO TË NA KËNDOJNË

(Diçka ishte e turbullt)

 

Desha ta vras vetëveten

atë natë.

Gjithëçka

më ishte e çuditshme.

 

Më gufonte

edhe dhimbja edhe gëzimi

më bëhej

edhe errësirë edhe dritë.

 

Desha ta vras vehten

me thika mallkimi.

Atë natë

 

Tmerrshëm ishte

kur të godasin rrezet

e agimeve të vonshme.

E pëllumbat

t’i plagosin në fluturim.

 

Diçka më ishte e turbullt

ajo natë zhurëmitëse

e vallëzoja me ty

siluetë e dëshirave të mia.

 

I dhe fuqi

trupit tim anemik

dhe eca e eca

mijëra shkallëve të pikëllimit

deri te dëshirat e mia

të coptuara.

 

Më beson

fillimin e dhimbjeve tona

nuk e pranoj

fundin

nuk e di.

 

Një ditë

do të na këndojnë rapsodët

rapsodinë e dhimbjeve tona

me telat e këputura

të çiftelisë se fatit.

 

E do të na këndojnë

atë rapsodi

që kaherë e pritnim.

 

 

 

 

NUK MË KUJTOHET

 

Nuk më kujtohet

se ndonjiherë

ke qënë

banorë

i vargjeve të mia.

 

Por

jam e sigurtë

se emri yt

qëndron fshehur

në zemrën time.

 

Dhe më beso

nuk më është e qartë

ç’kërkon një kalimtar

strehim

në shpirtin

e një ëndërrueseje.

 

 

 

 

LOTËT QË DJEGIN

 

Je thellë në zemren time

si lumi

pa shtratin e vet.

 

Je në këngët e mia

në buzëqeshjet

në lotët

që djegin

e përvelojnë

 

Në çdo ditë

që kob ndjellë

në çdo dhimbje

që plagë shkakton

 

Je

fshehur thellë

në mua

si hije

që më përcjellë

si fantazmë

në dëshirat e mia

të heshtura

 

 

 

 

MË KOT

 

Kur u nisa

për ta gjuajtur fatin

armë

kisha shpresën

 

Më kot

në dridhërim

të kërkova

të të godas

 

Në gënjeshtrën

e syve tu

me plumbat

e mallit tim

të djegur.

Më kot!

 

 

 

 

SI T’IA BËJ

 

Në sy

rrrufetë.

Në fytyre

kaltërsi qielli.

 

Nga libri i vjetër

nxjerri

qafore fjalësh.

Në makinën shtypëse

histori e shkrumbuar.

 

Në damartë e mi

as gjak

as ujë.

 

Ç’kërkon

kjo puhi pranvere

në vronësinë

e fytyrës sime.

 

Ç’po bartë

kujtimet e djegura

motesh.

 

Ç’më kalamendin

këto fjalë

të pashkruara.

 

Nuk e di

a do të më kthehet

djelli im

këtij mëngjesi.

A do të cicërojnë

Zogjtë.

 

Ç’mu dashtë

të të kërkoj

mes errësirës

e dritës

kur buzët

më janë ngrirë.

 

As ajo që nisem

As ajo që mbes.

E duartë

kah ti drejtojë

Ku ta hudh

këtë brengë

për ty

që kujtimet

mi ngjallë?

 

As ajo që e hudhë

as ajo që e mbajë.

 

 

 

 

KËNGËN E DUA

 

Natë e bukur

këndo

në këtë aheng

të qetë

e mashtrues

nostalgji ndjejë.

.

Dhimbjen

në sy e shoh.

 

Në këtë afekt

botën tënde

të qetë

dua ta shuaj

pa lotë.

 

Këngën…

edhe në dhimbje

edhe në gërç.

Këngën e dua.

 

Në këto ditë

të vështira

të njëjtë jemi.

 

Jemi fantazmë

e natës se kaluar.

Nënvetëdije

e dëshiruar

por

e heshtur.

 

Natë e bukur

për këngë vajtimi.

Vajtojmë se bashku.

 

Dhimbjet tona

nuk mallëngjejnë askend

në këtë mëngjes

të ndotur.

 

Ne vërtetë

të njëjtë jemi.

Të vetmuar

Të heshtur

e të përvuajtur.

 

 

 

 

KOHËN E KEMI ARMIK

 

E ngrirë

prej ndjenjave të tendosura

të lumturisë.

Në vetmi

për ty këndoj

kush e di

për të satën herë.

 

Sepse

kam nevojë për ngrohtësinë

e buzëqeshjeve tua.

Pëllumb

me zemër të përvëluar.

 

Këtë mbrëmje

me shpirt

të plagosur.

Pregadis

një hap të lehtë

të nisem kah ti.

 

Dhe tek vëreje

se kohën e kam armik.

Sepse

ditët para meje

ngelen në errësirë

të varrosura.

 

Kurse

ato prapa meje

në agun e huaj

të robëruara.

 

 

 

 

NUK JEMI MË

 

Këngën e fundit

e harrova

në këtë mëngjes

të bardhë.

 

Nuk jemi më

as ti as unë.

Vetëm një zë

i huaj

përshpërit

syve tu blu.

 

E në ta

është shkëndija

e të gjitha

gëzimeve të mia

që aq shumë

më mashtroi.

 

 

 

 

EDHE MË TUTJE E VETMUAR

 

Kur të takova

e humbur

prej lumturisë

mendova

do të zgjasë

sa përjetësia

 

Edhe pse

e dija

se kjo kohë që kalon

nuk do të kthehet më.

 

A thua kush troket

në derën time

kaq vonë.

 

E hap derën

dëshiroj ta di

por…

ti nuk je.

Mbetëm edhe më tutje

të vetmuar.

 

 

 

 

EJA

 

Eja

kurdoqoftë

po të kërkoj

në turmën e njerëzve

në teatër

në rrugë

në…

 

Eja

Eja në mbrëmje

në mesnatë

në agim

 

Eja së bashku

me lindjen e diellit

ose përëndimin.

 

Eja në mes

lindjes e perëndimit.

 

Eja

së bashku me shiun

borën e erën.

 

Eja

në dritën e diellit

të hënës

në errësirë

mjegull apo stuhi.

 

Eja

vetëm eja!

 

 

 

DRITË RRUFEJE

 

Çuditërisht

në krahërorin e tij

gjeta ngrohtësinë

e dëshirave të mia

 

E jeta

më buzëqeshi

si sytë e agimeve

 

Hyre

heshtazi

si dritë rrufeje

e rrezet m’i solle

befasisht

 

Në jetën time

të vogël

me shpresat

e mia

të mëdha.

 

 

 

 

NË VUAJTJE JAM SHNDËRRUAR

 

Pranvera në mua

zgjoi zemrën nga gjumi.

E gjithë qënja ime

të thërret

 

Shikimin

e kam ngulur në lumin

duke u shkrirë në kaltërsi

 

Desha të ik sa më larg

nga këto rrugë

nëpër të cilat

vrapuam së bashku

kah lumturia

 

Doja dike tjetër

të dashuroj

në agun e parë të mëngjesit

dike tjetër…

 

Doja t’i këthej

gjithë ato që ndjenja

për ty

e të mos dënesë më

në vuajtje jam shndërruar

Monolog dhimbjesh, dashurie, malli e proteste…. (Esse-analizë e vëllimit me poezi, “Dhimbjes i rrinë të vogëla këpucët e heshtjes” e Poetit e Publicistit -Vasil Tabaku) / nga Raimonda MOISIU

  Monolog dhimbjesh, dashurie, malli e proteste…. (Esse-analizë e vëllimit me poezi, “Dhimbjes i rrinë të vogëla këpucët e heshtjes” e Poetit e Publicistit -Vasil Tabaku)     nga  Raimonda MOISIU     Poeti dhe publicisti i njohur, Vasil Tabaku … Continue reading

Kur historia shkruhet pa klientelizma ( Shënime kritike për librin “ Inxhineri JANI ( Xhuf ) KOLJAKA ; diplomati STAVRO STAVRI “ të studjuesit Zyhdi Shehi ) / nga Fatmir Minguli

    Kur   historia   shkruhet   pa klientelizma  ( Shënime kritike për librin “ Inxhineri  JANI ( Xhuf ) KOLJAKA  ;  diplomati STAVRO  STAVRI  “ të studjuesit  Zyhdi Shehi )        Nga Fatmir Minguli     Kohët e fundit … Continue reading

KUR POEZIA I NGRE HYMN VETES ( Mendime mbi poezinë e Sokrat Habilaj) / nga Drita Lushi

        “Ndodh rrallë të shihemi në sy të heshtur,

          Mbështjellë me urrejtje, mbështjellë me mall.

         Unë që s’vrava kam pjesën tënde të vdekur,

         Ti që vrave ke pjesën time të gjallë.”

 

 

 

                KUR POEZIA I NGRE HYMN VETES.

             Mendime mbi poezinë e Sokrat Habilaj.

 

 

 

 images.jpdrita

nga  Drita Lushi  

 

 

Për sa kohë poeti shkruan dhe e mban poezinë për vete, ajo është e tij; E ai, e lexon, e rilexon, i lëmon vargjet… por, kur vendos t’ia paraqesë  lexuesit, ajo s’i përket më atij.

Poeti mbahet mend si ati i poezisë, ndërsa bija e tij, tashmë lindur në vargje, ngjall adhurim tek lexuesi i cili e lexon e stërlexon, dhe e do.

Kështu poeti,mund të kthehet në një “hero” popullor edhe me vargun e tij.

Kjo më shkon në mendje, tek lexoj poezitë e Sokrat Habilajt. Lirikat e tij, në dukje tingëllojnë të thjeshta por mjaft të këndshme, kanë  rimim e muzikalitet spontan që të bën për vete, të tërheqin, përpihen me një frymë, e ndonjëherë të lënë pa fjalë për gjetjet e veçanta që ai përdor e që s’janë të rastësishme, por rrjedhojë e një pene dhe mendje të stërvitur, e talenti të konsoliduar ndër vite.

 

 

183103_1618818347184_3190282_n

           Sokrat Habilaj

 

 

Shprehje dhe gjetje nga më interesantet, të bëjnë ta lexosh me dëshire, e të jesh kurioz/e se cili do t’jetë figuracioni i spikatur i rradhës;

Ecën pa kuptuar  mes gjetjeve poetike të Habilajt e teksa lexon rresht pas rreshti ,diku sheh  “hënën mbi ullishte që zbret  në flokët e saj”, diku ndjen “çuçuritjen e fjalëve të ëmbla, e pastaj ndihesh pjesë e tablove poetike, kur poeti i thotë “asaj”, “Ik, kur nata të më ikë nga sytë”,apo:  “bëhesh hënë e më merr në gji”, edhe kur “tradhëtitë e mia kanë emrin tënd” apo kur tregon se:”Dikë s’e merr gjumi pa ndjerë frymën time në flokët e saj”, ose “dikush i besoi gjumin”, apo, gara me “atë” është më shumë se puthje, etj etj.

Ai luan me fjalën, me rimën, me vargun, por gjithmonë, në funksion të poezisë , përmbajtjes dhe asaj ç’ka kërkon të përçojë tek lexuesi.

Është evidente që një pjesë e madhe lexuesish gjejnë veten tek poezitë e tij,e ky është një sukses i padiskutueshëm i poetit.

Ai ka aftësinë si rrallë kush, të shndërrojë ngacminin e tij poetik në hymne  për mjaft njerëz.

Poezitë e tij s’janë të rënduara në metafora e abstraksione poetike që do të duhej  një rilexim për ti kuptuar;

Rileximi ndodh për kënaqësi,  e kjo është  gjë e bukur.

Poezitë e Habilajt  janë si stinë të një viti, ku gjen të gjitha gjendjet brenda tyre;

Një çast shkrepëtime poetike në qiellin e poetit, arrin të lindë mrekullira që i rezistojnë viteve dhe kohës.Habilaj, i shkruan dashurisë, mallit, lotit trishtimit, harrresës, pritjes, gjendje këto që i ka çdo njeri në jetën e përditëshme,por ai arrin ti përgjithsojë.

“Të kisha thënë se loti që rrjedh në faqe,

Është shpirt i vrarë që humbet për pak çaste”

 

-shkruan ai në poezinë :”Të kisha thënë për lotin”,titull të cilin mban dhe vëllimi i tij poetik.

Një mendje e hollë, formuar  nga ndjesi dhe perceptime njerëzore  arrin ti sintetizoje ato, duke i mbjellë në zemrat e qindra njerëzve, edhe pa qenë nevoja për trumbeta, pa zhurmë, sepse poezia e tij është aq e bukur, sa e gjen vetë lexuesin.

Meritë e autorit është, që ai  arrin të futet në skutat e ndjesive të njerëzve pa dallim moshe, apo gjinie. Kësaj, pak autorë ia  arrijnë.

Nga ana tjeter,të shkruash me rimë nuk ështe aq e thjeshtë sa duket, dhe aq lehtë sa thuhet.

Përpos rimës ne lexojmë mbi të gjitha art, sepse poezitë e tij nuk rendin të gjejnë fjalën për një gërmëzim e tingull të ngjashëm fundor, por fjala lidhet me fjalën ndjenjësisht e simbolikisht, duke pasur një pranverë poetike në lulëzim, të cilës ne duam ti marrim rrezet që lëshon.

Krysisht tema që ndeshim më shpesh,është ajo e dashurisë, në kompleksitetin më të gjerë, si koncept dhe si ndjenjë.

Por ai nuk është i parcelizuar ose linear në krijimtarinë e tij;

Keshtu psh.vargjet e Atdheut janë mjaft të spikatura në penën e Habilajt.Ato janë me patos, të përcjellin emocion e ndihesh krenar për mëmëdhesinë tënde.

Do të mbetet perlë në krijimtarinë e tij(dhe jo vetëm!)poezia për Atdheun ku ndër të tjera shkruan:

“Ma shanë atdheun buzë detit Egje.

Si m’u mbyll goja e nuk volla mallkime!?

Po për kë t’i shaja!? Ata s’kishin atdhe…

Ma shanë atdheun, në gjuhën time

 

Ne poezinë tjetër, po me temë Atdheun, ai shkruan :

 

Kujt ia latë Atdheun ju që ikët larg,

Ndërsa luteni:-Veç të vdesim atje!

Po Atdheu nuk është thjesht një shtrat,

Ku mund të prehesh, para ikjes nën dhè!

Në poezitë e Habilajt,shpesh gjejmë dy personazhe-le të themi, të cilët janë, djali dhe vajza, të simbolizuar në përemrat “unë” dhe “ajo”, ose “unë dhe “ti”, por mund të jenë nëna, fëmijët miqtë, vëllezërit etj.Gjithsesi ai arrin, që në dy tre strofa, apo diku më shume apo më pak, të na japë të plotë një tablo ku fundi është një precipitim me shumë vlerë në tërësinë e poezisë duke përcjellë emocione të mëdha te lexuesi, siç ndodh në këtë dyvargësh

“…Nëse nuk sjellë gaz në zemrën time,

Eja zbukurom gjithë dhimbjet e tjera…”

…duke portretizuar kështu imazhin e femrës me mirësi dhe dashuri, si një bekim në jetën e një mashkulli.

Poeti shpesh i trajton si lojëra lirikat e tij,e shpesh gjatë leximit buzëqesh natyrshëm…

Në “Grimca dashurie”,ai shkruan:

…..

“Ndoshta ato grimca, i kthen në grua,

Ndoshta dhe e fton, të pini bashkë çaj.

Që në sytë e saj, të më gjesh mua,

E të hakërrohesh, të më bësh me faj.”

Tek lexon në mënyre të njëpasnjëshme poezitë e Habilajt, kupton që ai,shkruan me zemër në dorë, me shumë ndjenjë, e kjo ndodh thuajse në çdo poezi të tij; jo vetëm në ato të dashurisë, por edhe në ato me temë familjare e ndërnjerëzore.

Tek varri babait”, ai shkruan:

“Mbi fijet e barit, njomur me vesë,

Ndjej në çast të më djegin lotët në sy.

Hapat nis i hedh një nga një me kujdes,

Nga ndrojtja se mos të zgjoj, padashur ty”

Simbolet dhe epitetet, krahasimet, shprehjet e figurshme dhe personifikimet, janë si fill që ndërlidhin të gjitha poezitë e ti.Shpesh personazhi ështe femra, por edhe nëna e himnizuar në poezi,”miku” që s’duhet ti besosh…etj

Në poezinë :”Post mortum” kushtuar nënës se tij ai shkruan:

“S’di pse më vjen të shkallmoj rrasën në çast.

Po ti e dashur ku je? E pra fol, ku je?!

“Shëëëët…!”,- pëshpëritë ti një motiv të lashtë:

“Unë jam brenda teje edhe nën dhè”!

 

Ne poezitë e Sokratit, shpesh trajtohen probleme të shoqërisë së sotme shqiptare;

Natyrisht ato nuk paraqiten shabllon, por në trajten e një fabule tërheqëse e muzikale, të veshur bukur që të shtyjnë ti shohësh dhe jo vetëm.

Poeti është elegant dhe i kujdesshëm me vargun e tij edhe kur trajton probleme shqetësuese për shoqërinë, pa kaluar në mllefe që s’kanë asgjë të përbashkët me poezinë.
Ne poezinë:”Epitaf për stacionin e trenit” ai shkruan:

“E prishën këtu dhe të vetmin stacion,

Dhe sirenat i mbytën bashkë me të.

Ata që e prishën, ikin me avion,

Të tjerët s’kanë ku shkojnë, s’u duhet më”

 

Ndërsa në poezinë : “Ky është im bir”, shohim një rrëfim poetik të marrdhënieve at-fëmijë që të emocionon shumë, për mënyrën si i tregon në vargje, të gjitha ato detaje që në fund të fundit, përbëjnë përditshmërinë e një familje.

 

“Biri im është, unë me emër tjetër,

Ai që qeshë e qanë vet i dytë.

Ai që dhe në faj, shton gaz më tepër,

Më ofron veshin, unë i puth sytë.”

Apo në poezinë “Per ty: ai i këndon kështu të dashurës dhe nënës së fëmijëve të tij, duke na përcjellë emocione të një jete me dashuri dhe të plotësuar:

Tridhjetë vjet pas, tre burra dhe ajo grua,

Dy dalë prej ëndrrës, një nga shpirti i saj.

Vazhdon më pëshpëritë: Të dua… të dua!

Thoni…prozaike, veç mos më bëni me faj”

 

Poezitë e Habilajt arrijnë të prekin me fjalë të paarritshem, atë që njerzit mendojnë e ndiejnë, që shpesh ngelen të pa thëna, ndoshta se s’mund të gjejnë fjalën apo shprehjen e duhur.

Krijimtaria e tij është mjaft e gjerë( jo vetëm në poezi). Për çdo poezi mund të shkruhej më vete,e jo për qindra poezi të përmbledhura në libër, dhe atyre që presin të bashkohen në një vëllim të ri;

Mbi të gjitha, ato  shkruhen në “faqet” e mendjes së lexuesit.

Sokrat Habilajn (duke lexuar tërë krijimtarinë e tij) mund ta quajmë poet i shpirtit të njerëzve.Nuk ka lexues që të mos gjeje pak apo shumë nga vetja, në poezitë e tij.

Shpesh,teksa  poezitë të përcjellin emocion, ndjen që s’ka vend për shumë komente apo fjalë. Gjerat e bukura më shumë i ndjen se sa mund të flasësh për to, ndoshta se s’mund të gjendet fjala e duhur për të thënë atë ç’ka ndjen pas leximit të një poezie të bukur…

E shpesh, natyrshëm veç thua: “Sa bukur! Uaaaa, sa bukur!”

Sokrat Habilaj prej kohësh  ka identitetin e vet te spikatur poetik;kjo do te thotë që nëse lexon një poezi e kupton se kujt autori i përket, për nga stili, forma, përmbajtja dhe ajo që tejçon tek ne.

E ndërsa lexoj krijimtarinë e tij poetike, me shtrirje, frymëmarrje, ndjenjë, bukuri

mendoj me vete: “Përse të mos marrim si “etalon” poetë të tillë shqiptarë, kur bejmë  krahasime për  poetet e rinj në krijimtari?”

Dhe së fundmi, krijimtarinë e Habilajt do ta konsideroja si  një mozaik të bukur në gdhëndje, pjesën më suprizë, të të cilit s’e kemi parë dhe lexuar akoma.

Intervistë e ndërsjelltë midis Shpend Sollaku Noé e Thoma Jançe, botuar ne Fenix n. 30 ( “Nuk di nëse në qeverinë që sapo filloi punë të ketë njerëz që kanë vënë në konkurim aftësitë e tyre me kandidatë të tjerë.”)

  Intervistë e ndërsjelltë midis Shpend Sollaku Noé e Thoma Jançe,  botuar ne Fenix n. 30  “Nuk di nëse në qeverinë që sapo filloi punë të ketë njerëz që kanë vënë në konkurim aftësitë e tyre me kandidatë të tjerë.” … Continue reading

Poems by Agron Shele (Poezi nga Agron Shele)

 

Agron Shele

 

Poezi nga Agron Shele

 Poems by Agron Shele

 

 

 

 

E bardha dritë

 

E bardha dritë,
zgjuar ujëvarave të shpirtit tim,
endur krahëve të zogut fluturim
si dikur…
paqyrim i jetës së rilindur trazim
si sot…
robuar vargjesh të dlirtë rrebelim.

 

E bardha shpresë,
farfurimë e jetës kolorit pa mbarim
telajo e hapur ngjyrash shkëlqim
e bukur
si ëndrrat e netëve pa kthim
shkrepëtimë,
e yllit të djegur përvëlim.

 

E bardha fjalë,
ngritur poltroneve të larta mendim
gdhendur orakujve të lashtë besim
derdhur,
valëmuzash dejesh poetikë
mbetur,
horizontesh përflakur perëndim.

 

E bardha jetë,
pasqyrë e copëzuar fatesh kryqëzim
det i thellë i brengave rrëmbim
si bora…
shkrirë rrezes së parë harbim
si gjethja…
përhumbur vjeshtës drithërimë.

White Light

 

A white light,

Wakened in the waters of my soul,

Over the wings of a flying bird

Just as once before…

A mirror of a reborn life in turmoil

Just as today…

Kidnapped from warm verses in rebellion.

 

 

White hope,

A voice of life colors without borders

An open canvas of colors brighten

Beautiful

Just as dreams of nights of no return

Thunderstorm,

Of a burning star, steaming hot.

 

 

White word,

Raised in the high benches of thoughts

Carved in ancient mythology of trust

Poured,

In fiery horizons of the west.

 

 

White life,

a broken mirror of crossed fates

a deep sea of kidnapped sorrows

just as snow…

Dissolved in the first rays of craziness

Just as a leaf…

Lost in a freezing autumn universe.

Sa larg dhe sa afër

 

Sa larg dhe sa afër,
me gjymtyrë të mbetura kohëve trishtim,
endur shtjellave gri të pakumtimësië
tek e përshpirtshmja mllef dhe angullimë.

 

Sa larg dhe sa afër,
ne poseduesit e lirisë angshtim
kufijve dhe horizonteve të humbura
udhëkryqeve të fateve trazim.

 

Sa larg dhe sa afër,
magjisë rishfaqur vegim
te etshëm pas krenarisë boshe
dhe rrugëve tona pa kthim.

 

Sa larg dhe sa afër,
prekjes së ëndrrës më të bardhë
tek e nesërmja shpresë dhe nganjëdhim
tek e dlirta thjeshtësi, madhështim .

 

 

 

 

 

Në parkun “Sivenston”

 

Në parkun “Sivenston ” është qetësi,
heshtje,
shkreti,
stola të përhumbur kohës herezi.
Liqenit të ngrirë dhe flatrave harruar
të mjelmave të bardha tretur shtegëtim .

 

Në parkun “Sivenston ” është ftohtë,

fshikullin,

fryn erë.

Borë që prek me fjollëza të kristalta,

kërcëllimë hapash, të ngadaltë çapa

gjurmëhije kufijsh të stërgjatura .

 

Parku “Sivenston” vizion i thyer,
kryqëzim botësh,
pritje regëtimash,
trajta hireoglifesh piktuaruar buzëve
mirazhe e ëndrra copëzim kujtimesh.

 

Parku “Sivenston” humbëtirë e pamatë
bardhësi,
trill fatesh.
Mes reve dhe netëve pikërim të akullt,
dremit poshtë pyllit zhveshur fillikat.

On the ‘Sivenston’ Park

 

In ‘Sivenston’ Park is quiet,

silence,

abandoned,

Lost benches in a heretic time.

A frozen lake and forgotten wings

Of white swans dissolved in migration.

 

On ‘Sivenston’ park is cold,

Freezing,

wind is blowing.

A snow that feels with crystallised snow flocks,

Steps are knocking, slow motions

Flip flaps of enlarged shadows.

 

‘Sivenston’ park, a broken vision,

Worlds are crossed,

Awaiting for water flows,

Shapes of symbols painted on lips

Mirages and dreams of broken memories.

 

“Sivenston’ Park an infinite vision

Whiteness,

a thrill of fates.

Among clouds and nights an icy longing,

Sleeps below the forest naked and alone.

 

Menhiri i bardhë!

 

Menhiri i bardhë ka mbetur atje,
fshehur pas murnajës dhe dimrit egërsi,
pas perdeve të dëborta dhe kohës herezi,
pas kthinave të maleve humbur perëndim.

 

Menhiri bardhë është po atje,
mes viteteve dhe jetëve kaluar tinëzisht,
mes hapave të endur gjer në fëmijëri,
mes mallit dhe dhimbjes time shpirtërisht.

 

I bardhi menhir harruar atje,
ndoshta pas akullit të veriut thëllim
a tretur hungërimës së ujkut tërbim,
kohë të pakohëve të fateve trazim!

 

I bardhi menhir, fjetur atje
poshtë cohës se qielltë, yjesh psherëtimë
zbritur dhe thyer dejesh drithërimë
ngjitur gjer në re, si në shenjtërim.

Kuq e Zi

 

Në shtjellën e moteve të shkuara,
moteve shekuj,
shekujve mijëvjeçarë.
Klithma e shqipes thërret përtej antikës
kohët e moçme të stëretërve pellazgë.

 

Në shtjellën e moteve të shkuara,
moteve plagë,
plagëve gjak.
Shquan përkrenarja e fiseve ilirikë,
ndër luftra të rrepta, ngritur mbi barbarë.

 

Në shtjellën e moteve të shkuara,
mote të ndritur,
mote të arbrit.
Valon flamuri i Kastriotit
shqiponjë e zezë larë në gjak.

 

Në shtjellën e moteve stuhi
moteve shqip ,
moteve liri.
Zbret në Vlorën e bekuar prej zotit,
ky flamur, simboli ynë , kuq e zi!

Ne poetët !

 

Ne poetët!
… e fjalës dhe dhimbjes së tokës.
Akreonë të ditëve trazim.
Zogj furtune ngritur rrebelim.

 

Ne poetët!
…e fjalës dhe muzës së shpirtit.
Flakë pasioni djegur lartësish.
Lule parë çelur në thëllim.

Ne poetët!
… e fjalës dhe kohës drithërimë.
Gjethe vjeshte këputur tinëzisht.
Blerim pranveror rikthyer sërish.

 

Ne poetët!
…e fjalës dhe agut të bardhë.
Krahë avioni tretur kilometra kaltërsish.
përpirës resh qiejve të grisur.

 

Ne poetët!
…e fjalës dhe pathirrmës ëndërr.
Shkrepëtimë yjesh feksur harbim
dhe pikëz e shiut netëve trishtim.

 

Ne poetët!
…e fjalës dhe humbjes meditim.
Telajo e hapur gjurmë ngjyrash rrëzëllim
Shtegëtarë të quajtur “Kozmopolitë”.

We poets!

We poets!

…of the word and pain of earth.

Active in turbulent days.

Birds of a thunderstorm are raised suddenly.

 

We poets!

Of the word and muse of soul.

A flame of passion burned in the heights.

A flower blossoming in depth.

 

We poets!

Of the word and vibrating time

A leaf of autumn ruined intentionally.

Spring blossoming returned again.

 

We poets!

Of the word and white dawn.

Adjacent to the plane absorbed in kilometers of heights.

Swallowed around torn skies.

 

We poets!

Of the word and undeclared dream.

Thunderstorm of stars shaped in disorder

And drops of rain in sorrowful evenings

 

We poets!

Of the word and lost in meditation.

An open canvas, traces of colors scintillating

Migrants of the so called “cosmopolitan”.

Vjeshtë në Tiranë

 

Vjeshtë, 
në Tiranën e humbur regëtimë, 
bulëzave të stërgjatura xhamash kristalinë,
stolave të braktisur nga gjithë ky trazim
pemëve të zhveshura gjer në harrim.

 

Vjeshtë
dhe lotkthyer çastesh meditim,
harruar dashurish të vjetra kujtim,
rikthyer dhimbshëm shpirtrave të brishtë
fletë e zverdhur, e ditarit tim.

 

Vjeshtë,
në Tiranën e hapave të dikurshëm,
dhe stolit të veshur përherë me blerim,
gotës së fundit derdhur relievesh
copëza buzësh, qiej dashurish

 

Vjeshtë
dhe mall për kohët e shkuara,
për feksjen e dritës në të bardhin shpirt,
për jetën gremisur honesh refleksionesh,
për gjethen e braktisur nga gjithë ky rrëzim.

 

Vjeshtë
dhe gjurmë në ç’ do rrahje zemre
për atë… për dikë… për dashuritë,
e paskohëve të trokitura kaq zhurmshëm
… dhe e vjeshtës, pentagram melankolik.

Return

 

I condemned the rain for the expelled dream,

The sleepy eyes were looking for your hair,

Smile,

Irregular steps

Your shadow was dissolved in a belated night.

I looked for you everywhere in the traces of life,

Some where you are lost,…

Where?…

Perhaps in my longing

You were hidden in silence.

 

 

 

 

 

APOKALIPS

 

Zogj,
të hapësirave të pafundme të qiellit
rebus të yjeve përshkënditje drite,
këngërimë e soneteve më të vona mbrëmjesh
pasthirrmë e zjarrit dhe dritës së shpirtit.

 

Si gjethja e fundit e degës së vjeshtës
valvitur në qiellin e vrenjtur rënkim
pas drithmës së ftohtë,
akullt që afron
dhe borës së parë që tokën e zbardhon.

 

… dhe shkojmë pakuptimësisë së hapave nxituar
drejt kujt,
…a hiçit që pret tjetërsim
avitjen e muzgut të hirtë si vetë nata
natës pa hënë,
territ të pa fund.

 

Të gjithë drejt portës së rëndë rendin
me makthjet,
mëkatet,
dhe mendjen trazuar
satelitë të rrethit dantesk rrotulluar
… ndoshta në agun e shkëlqimit Beatriçe.

 

dhe i hirti pluhur vellon ka stisur,
vello harrese
vel i perdes hekur
burgosur ndjenjash tretur largësisë
së jetëve që shkojnë
dhe jetëve që vijnë

 

Dhe rendin e rendin kështu frymët tona
nga ushtat dhe shpatat
tek armët dhe bombat
fjala dhe ligji kapërcen baronët
kryqëtarët e rinj
ikuizatorët modernë.

 

Dhe fati e deshi të soset ky mallkim
në dhimbje a në paqe,
të bëhet si flijim
për atë që koha e fshin pa përtim
për atë që jeta stinët përtërin.

Ti humbe…

 

Humbe krejt paritur udhëkryqit të rrugëve,
pa semaforë,
as drita jeshile me ngjyrime të poetëve
humbe ashtu mjegullnajës mendimeve
tretur pas klithmave të përvuajtura të shpirtit .

 

Humbe ylbereve që presin koloritë
pafundësish prizma qiellorë të thyer
në krahë copëzuar regëtima pulëbardhash
të ujëvarave që zbresin mijëra valëzime
përthyerje resh bulëzime.

 

Humbe yjësisë shkrepëtimë perëndimi
ëndërrimesh të befta me krahë ëngjëllorë
fantazi e majave që prekin fantazinë
e dashurive zjarr,
që terret përvëlojnë.

 

Humbe thellësisë blu të detit
dhe tajfuneve që jetët dallgëzojnë
maja ajsbergu që prekin kaltërsinë
… dhe të fateve,
besytni dëshirash që trupin mëkatojnë.

 

Humbe thëllimit të parë të dimrit
akullnajizim ndjenjash të ngrira në park,
…a stolit të vetmisë së jetës të pafat
nga dhimbja
e të ftohtit ethshëm zemërak

 

Humbe ngjyrash të thella shikim
syve që prekin horizonte pa kufi,
qerpiikë të lodhur nga ditët e pritjes
dhe të fundit lot
kristal të xhamtë të larë trishtim.

 

Humbe pakuptimësisë jetë braktisje
sfondesh akuartitet simfoni e dhimbjes
e kohëve që shkuan rrëmbimthi pa kuptuar
…mbi ndjenja harbuar
përjetimesh drithërimë.

 

Humbe rafteve të librave shkrim
dhe bojës së fshirë nga gjithë ky harrim
vargëzime fjalësh djegur në pasione
vargëzime fjalësh djegur dashurish.

 

 

 

 

 

In Olympus justice is established

 

Zeus promised the long lasting justice,

Hidden,

Forbidden for centuries, and centuries

Evil doers caught evildoers themselves

The most cherished gift, for the fearsome “Had”.

Everywhere sympathizers screamed stupidity

And everywhere caught chains of innocence.

October

 

Thousands of killed leaves touch the sidewalk,

a crazy wind is pushing even further,

the distant forgiveness waits for the city,

in order to, kidnap even more, …

 

Initiated sins are not ending here;

The last birds expels from the house,

When the morning throws the first stick,

The suffering tears sensing the asphalt

 

The furious wind is heading towards the lake,

Is staring at the tracks of memories with its naked nails,

Yesterday says farewell with its broom in hand

Gathered anxiety; in the belated nights.

Whitening of angels

 

Demons violently

Abandoned,

The dark drapes spread in “scene”

Disappeared,

Were lost in their own distant self.

the sky was shining

angles where whitened

the darkness of space,

dead souls were whispering,

as they were forgotten;

Steel bars were being reshaped,

Flew in peaceful skies.

 

 

 

 

 

Botë e grisur

 

Botë e grisur,
faqe meriadianësh gjer në shformësim
hapësirash memorie prerë ngutësisht
Kohë e njeriut,
skllav dhe padron i fateve të tij .

 

Botë e krisur,
kristale hirëzuar reve galaktikash
nga pika e lotit dhe dhimbjes së tokës,
për jetën,
humbur udhëkryqesh nga pesha e kohës.

 

Botë e egër,
rrëmbyer tinëzisht skutave të errëta
nga demonët e përbindshëm të shpirtrave fatalë,
të etur,
për gjakun e shpezit të bardhë.

 

Botë e madhe,
zvogëluar retinave të mjegullta angushti
dhe zemrave që rrahin për hegjemoni
Faqe paralelesh ndezur në zjarrmi
nga përskuqja e kozmosit djegur eremi

 

Botë e thellë,
ngritur përmbi kulte, trajta huazimesh
…a kultesh deshifruar në gjuhë perëndie.

 

 

 

 

 

Atdheu im! 

 

Atdheu im!
I lodhur dhe munduar sa më s’ ka
I lodhur dhe munduar gjer në deje,
nga pesha e kohës egërsi,
dhe fataliteti i demarshit të kombeve.

 

Atdheu im!
Kohë e klithmave të shekujve të tu,
ngritur mbi zjarre e bedena legjendash,
plagë e gjakut të martirëve fli
s’ provë e fateve të trimit.

 

Atdheu im!

I rrudhur nga prika e tributëve të tu
lakej të ngritur mbi tribuna dhimbjesh ,
egzaltime turmash gjer në marrëzi,
nënëshkruesve të kohës herezi.

 

 

Atdheu im!
këngërimë e zogut të parë në agim
erë e tokës veshur në blerim
muzë e qiejve pëherë në kaltrim
lule e verës përherë në shkëlqim.

 

Atdheu im!
Shpresë dhe faltore e bijve të tu
mund i sakrilegjit ngritur mbi liri
rrënjë e vjetër e themelit njerëzi
zë përjetësie në të fundit amshim.

 

 

 

 

My dreams are there

 

My dreams are there,

Just like thousands of icebergs in an endless ocean.

Mind penetrates all the way flying,

In other skies, trips “endless”.

 

 

My dreams are there,

In spring skies, with many stars

Pieces of feelings crumble a soul

And turned magic into a cloth.

 

 

My dreams are there,

Just like light whitening, in sun rise.

With longing of autumn in a chest

And …points of rain – sorrow.

 

 

My dreams are there

Over rainbow arches, colors of thoughts;

A white day, hope and happiness,

Trenches are twisted, poetry rebellion.

 

 

My dreams are there

Formatted in a great feeling…

A view thrown in a dark sky

Breathing margins – a statue shape.

We Shall Meet in Other Deaths (Shihemi Në Tjetër Vdekje ) / MMD Newswire, Press Release ~ Komunikatë Shtyp nga MMD Newswire për publikimin e autorit Sami Gjoka

  MMD Newswire, Press Release ~ Komunikatë Shtyp nga MMD Newswire  Washington DC (MMD Newswire) – – We Shall Meet in Other Deaths: (ISBN-10:1482501996) After his masterpiece, “Shadows Speak In Riddles”, and the unforgettable poetry collection, “If I Go to … Continue reading

“Syri i së dielës”, vëllimi më i fundit poetik i Lida Lazaj – Xhamo vjen nën siglen e Shtëpisë Botuese “ADA”, me redaktimim e nje tjeter poeti Arqile Gjata.

    “Syri i së  dielës”,  vëllimi më i fundit poetik i Lida Lazaj – Xhamo  vjen nën siglen e Shtëpisë Botuese “ADA”,  me redaktimim e nje tjeter poeti Arqile Gjata.      Imazhe për vëllimin poetik “Sytë e së … Continue reading

Përse të dua? (Duke pritur “Shën Valentini”-in) / nga Drita Lushi

Përse të dua?
(Duke pritur “Shën Valentini”-in)

 

drita

 

              Drita   Lushi

 

 

 

Unë i dua njerzit.
Ndonjëhere i dua më shume se sa më duan, ndonjëherë më shumë se sa e meritojnë.Ani.
Të duash nuk është kurrë keq, të duash i bën mirë vetes, qetësisë, shpirtit,qenies dhe e pret ditën që do lindë, syçelë dhe buzëgaz që s’mbolle ëndrra të trazuara në natën tënde.
Disa njerëz arrin t’i dallosh edhe në mes të një turme të madhe, për mirësinë, disa për dlirësinë apo sinqeritetin, disa per fjalën, disa për humorin, disa për thjeshtësinë.Secili nga ne, mund të shfaqë dukshëm një cilësi pozitive që mund të lërë gjurmë në vëmendjen e të tjerëve.
Mandej disa i simpatizon për mënyrën si shfaqen, disa i do për vlerat dhe atë që arrijnë të transmetojnë tek ty,disa se të bëjnë të ndihesh mirë, disa i do çdo ditë ti kesh afër e në çdo çast,derisa arrin në atë tringëllimën veçante të zemrës,që e degjojmë vetëm ne, ndonse na duket si një këmbanë me ding-dong-et e saj.
Ky është bekim për njeriun!
Te prekësh dorën e dashurisë është e ngrohtë,thua se aty prek shpirtin,syri i saj ka formën e zemrës,e kur ajo shfaqet është si të shohësh rrjedhjen e gjakut në vena e kapilarë të tejdukshëm.
Eshte e pashmangeshme ajo,është e fortë dhe tej parashikimeve tona aq e bukur! Mund ta mbash në pëllëmbë, ta duash dhe ta ruash nën lëkurë çdo ditë,e të mos ia japësh veten mërive apo urrejtjes,lotit apo trishtimit.
Nëse e pranon pashmangshmërisht dashurinë, ke mundur që ëndrrën ta pikturosh tek vetja, e ti të jesh ëndrra,e kjo arrihet duke mos qenë skeptikë e dyshues.
Ashtu sikurse mëson duke studjuar,mëson të duash duke dashur.
Nuk të rëndon të duash çdo çast;
Madje nuk lodhesh as ta mbash me vete dashurinë çdo ditë; Aty në një xhep, si një libër i kuq i dridhshëm që me dig-dong-et e tij, të bën të ndjesh që jeton.
Te dashurohesh është një stinë e sigurt që të jep lumturinë,pa kërkuar në maja të pamundurën,por aty, e thjeshtë, e qeshur, në hapin tënd mjaft të sinkronizosh lëvizjet mes vallëzimit të saj e qenies tënde.
Dashuria nuk ështe lojë, por pranon lojra;
Lojra të bukura si ato me petalet e luledeles kur vajzat e djemte pyesin : “Më do”, “S’më do” derisa arrijmë tek fleta e fundit që mund të na japë buzëqeshjen ose mërzinë( e një loje dashurie)
Arsyet pse e duam një njeri janë tëresisht të dukshme dhe të bindshme për ne, ndryshe nga çasti kur ndihemi të dashuruar;Të jesh i dashuruar, nuk ka arsye.
Përpara se të pyesim, në heshtje apo me zë, partnerin, bashkëshortin apo të dashurin :”Përse më do?”, duhet t’ia bëjmë së pari pyejtjen vetes:
“Përse të dua?”
Unë e di përgjigjen time:“Të dua… sepse të dua”

Gëzuar Dashurinë!

HOMAGE TO PETE SEEGER (Nderim për Pete Seeger) / Poems by Teresinka Pereira

Poems by Teresinka Pereira

teresi10

Teresinka Pereira

 

 

 

HOMAGE TO PETE SEEGER

 

Pete Seeger, official age 93,

well lived and accomplished, truthful and honored.

Pete Seeger, faithful dove with a voice as free

as the ocean, activist, visionary and brave militant,

defender of social justice.

Pete Seeger, steady presence in the struggle against

the reality of injust economic classes

and racial discrimination

in this country of dreamers.

Pete Seeger, poet, singer and life long hero:

peace beats and shines always making futures

in his young heart.

Pete Seeger became immortal

January 28, 2014

“How are we gonna save tomorrow”

without Pete Seeger?

 

 

Nderim për Pete Seeger

 

Pete Seeger, mosha zyrtare 93 vjeç.

Me jetë të mirë dhe i talentuar, i sinqertë dhe i nderuar.

Pete Seeger, pëllumb besnik me një zë si i lirë

si oqeani, aktivist, vizionar, ushtarak trim,

mbrojtës i drejtësisë shoqërore.

Pete Seeger prezencë e qëndrueshme në luftën kundër

realitetit  të padrejtësisë së klasave shoqërore ekonomike

dhe diskriminimit racial

në këtë vend të ëndërrimtarëve.

Pete Seeger, poet, këngëtar dhe hero me jetë të gjatë

Paqja rreh dhe shkëlqen gjithmonë duke krijuar të ardhmet

në zemrën tuaj të re.

Pete Seeger mbetet i pavdekshëm

28 Janar, 2014.

“ Si do të mund ta shpëtojmë të nesërmen

pa Pete Seeger ?

VALENTINE EXPECTATION ( DUKE PRITUR VALENTININ ) / Poems by TERESINKA PEREIRA

Poems by  TERESINKA PEREIRA

 

          teresi10

TERESINKA PEREIRA

 

 

VALENTINE EXPECTATION

The radio and the television

of Toledo, Ohio

have decreed “Snow Alert!”

again today.

We stayed snowed in

with sad eyes behind

the closed window

looking at the white

mountains outside,

and the wind whiling

the snow flakes

on the streets…

I hope that this

VALENTINE day

the traditional chocolate gift

comes very warm and

filled with love!

 

 

 

DUKE PRITUR VALENTININ

Radioja dhe Televizioni

i Toledos, Ohio

dekretuan “Alarm dëbore!”

sot përsëri.

Me sy të trishtuar

prapa dritares së mbyllur rrimë

duke vështruar përjashta

tufanin e dimrit

dhe malet e dëborës në rrugë…

Shpresoj se kjo ditë e Valentinit

me dhuratën tradicionale të çokollatës

vjen e ngrohtë

dhe e mbushur me dashuri.

 

Translation into Albanian by Vangjush Ziko

 

 

 

Njohja me “Kojrrillat”…, sa për fillim! (Analizë e romanit “Kojrrillat” të Fatmir Terziut) / nga Dr. Zejnepe Alili – REXHEPI

  Njohja me “Kojrrillat”…, sa për fillim! (Analizë e romanit “Kojrrillat” të Fatmir Terziut)      nga Dr. Zejnepe Alili – REXHEPI Njohja me kojrrillat…, është histori më vete! Të shkruash mbi to është guxim, sakrificë…, por edhe dhunti do … Continue reading