Pranvera poetike e Drita Lushit…. Përsiatje mbi vëllimin poetik “Flirt” të Drita Lushit / Nga Timo Mërkuri

  Pranvera poetike e Drita Lushit…. Përsiatje mbi vëllimin poetik “Flirt” të Drita Lushit         Nga Timo Mërkuri 1-Pranvera nuk është stinë/…Është frymë dhe shpirt/..Është dashuri dhe drithërimë/ /…Mirëuputhshim në pranverë… shkruan poetja në poezinë “Pranverë” duke … Continue reading

REKOMANDIME EVROPËS SË BASHKUAR PËR BISEDIMET ME SHTETET E EVROPËS JUG-LINDORE : KOSOVA NUK BASHKOHET ME SERBINË- SERBIA KA QENË DHE ËSHTË OKUPATORE… / Nga Brahim Avdyli

 

 

REKOMANDIME EVROPËS SË BASHKUAR PËR BISEDIMET ME SHTETET E EVROPËS JUG-LINDORE:

 

KOSOVA NUK BASHKOHET ME SERBINË- 

SERBIA KA QENË DHE ËSHTË OKUPATORE…

 

 

 

 

Brahim AVDYLI

 

Nga Brahim Avdyli

 

 
“Die wahre Geschichte der Menschheit geschrieben werden, nur, wenn es in der Schrift wird die Albaner zu beteiligen” (Historia e vërtetë e njerëzimit do të shkruhet kur në shkrim do të marrin pjesë shqiptarët).

 

Maximilian LAMBERTZ

 

 

 

 

 

“Die Herren, die nach Babylon, Persien und Indien marschiert sind, waren die Vorfahren der Albaner…” (Njerëzit që kanë marshuar në Babiloni, Persi dhe Indi kanë qenë paraardhësit e shqiptarëve…).

 

Wadham PEACOCK

 

 

 

Evropa e Bashkuar ka dhënë lajmërimet se këtyre ditëve do të bisedohet kryeput për çështjet e përbashkëta të Shteteve të Evropës Jug-Lindore. Cilat shtete do të marrin pjesë, Bashkimi Evropian vetë do ta dijë. Si parakusht themelor për këto bisedime janë zgjedhjet në Kosovë. Pas zgjedhjeve, si Kryetar i Kosovës, sipas disa fjalëve, mund të emërohet Veton Surroi, i martuar dikur me një serbe, i cili është ndarë nga ajo, por e ka një vajzë të rritur në Beograd… Si duket, ai nuk do të bëhet asnjëherë “Kryetar i Kosovës”! Dikur ka qenë Kryetar i ish-Këshillit Jugosllav për Iniciativë Demokratike të Kosovës, por a e kuptoni ju se ishte “Këshill Jugosllav…”, i themeluar nga Kryetari i Kryesisë së RSFJ-së, Ante Markoviçi?! Të tjerat, i dimë. Nuk ka nevojë t`ua them. Mjaft toka të Kosovës i ka shitur te Serbët. Ka KTV-në, gazetën, firmat, etj. dhe ka bërë mjaft të holla. Dihet çka pritet prej tij!…
Në këto bisedime, një theks të veçantë e kanë të dy shtetet e pavaruara, Serbia dhe Kosova, nën “patronatin” e Greqisë, si udhëheqëse sot në Evropë. Serbia nuk e ka njohur Kosovën. Tashmë, janë 96 shtete që e kanë njohur pavarësinë e Kosovës, dhe e fundit, me 28 nëntor 2014. Aq më tepër, Serbia bën zhurmë deri në kulm, për të sabotuar dhe pamundësuar pavarësinë e Kosovës, qoftë përmes njerëzve të shitur te UDB-ja (Sigurimi Shtetëror Serb) nga Kosova dhe shqiptarët apo edhe nga njerëzit e jashtëm serbofil apo sllav, siç është deputeti çek, Jaroslav Feldyna, për të cilin “Kosova është Serbi”1, siç thotë gjithmonë Serbia. Këtu shtohet analisti shqipfolës, Mustafa Nano, i cili nuk e do një shtet të përbashkët për të gjithë shqiptarët. Për te, më mirë do të ishte “të bashkohemi me Greqinë e Serbinë”2.
Serbia ka qenë Serbi e urrejtjes nacionaliste. Si e tillë, ka mbetur përgjithmonë. Natyrisht. Serbia e ka përfaqësuar urrejtjen e madhe dhe gjenocidin shumëvjeçarë mbi shqiptarët, bijtë e ilirëve të djeshëm, nipat e pellazgëve të vjetër, të cilët, është përpjekur vite me radhë që ti zhdukë, duke mos kursyer asgjë, asnjë formë, edhe me gënjeshtra, por nuk ka mundur ti zhdukë tërësisht dhe aspak nuk do ti njohë. Ajo ka mundësi ta bëjë këtë punë, sepse i ka të “bindur” qindra punëtorë të dalluar të Evropës. Çdo gjë e lëvizë në të gjitha anët, me gënjeshtrat e vjetra “shkencore”, deri në politikë me “sulme” të ndryshme. Provokon prej fundit të gjërave të përditshme e deri te çështjet kapitale të kësaj Evrope.
Kosova nuk bashkohet me Serbinë, sepse ajo është okuptare, dhe as me Greqinë, sepse ajo është e njëjtë si Serbia. Kur pushon të godasë njëra palë, vazhdon tjetra.
Të gjitha “shkencat” e tyre bazohen në gënjeshtrat e pafundme, qoftë në mitologji, histori, gjuhësi, gjeografi, antropologji, art, demografi e politikë, etj. deri në marrjen e “vendimeve” të njëanshme e tërësisht religjioze, madje të fesë ortodokse, që e kanë “marrë” me dredhi prej iliro-shqiptarëve gjatë rënies së Perandorisë Bizatine në sundimin e rrebtë e te pamëshirshëm osman. Greqia, Serbia dhe Bullgaria janë armiqtë tanë me të tmerrshëm. Në kokë të tyre qëndron Turqia. Serbia, fenë ortodokse, të kthyer në sllavisht nga Çirili dhe Metodi, e kanë marrë gradualisht prej shekullit të IX e këndej. Kështu kanë filluar të gënjejnë botën e qytetëruar për “themelimin” e tyre, duke spostuar kombin shqipar dhe fshehur gjurmët e tona të vjetra. Origjina e rrejshme është shtyrë shekuj përpara me gënënjeshtra të shumta, edhe në krahasim me kombet e tjera të shekullit të XVIII e XIX.
Unë bëj përpjekje që të shkruaj të vërtetën dhe të shpjegoj se nuk kanë qenë të parët grekët, serbo-bullgarët, sllavët, turqit, etj., ata që e kanë paraprirë të krijohet Evropa3, por pellazgo-shqiptarët. Ndër të parat duhet korigjuar faqja e juaj e internetit, me të gjithë artikujt që ka vënë nga pseudoshkencëtarët e botës dhe Evropës e deri te Bizantinët, http://www.wikipedia.org, dhe faqja e juaj e Evropës së Bashkuar, apo faqja e juaj për sllavët e serbët, në http://www.blog.wikimedia.org, me të dhënat e saj, me historikun e fryrë të shqiponjës me dy krerë, që ata e kanë marrë prej Paleologëve, duke e miratuar simbolikën e Paleologëve, që simbolizon “mbretërinë e Perëndisë”, të iliro-pellazgëve, jo të Bizantit. Kjo nuk ka të bëjë me “shekullin e XII”, por shekuj përpara.
Nemanjiqët, që nga viti 1166 e deri te 1190 bënë përpjekje kundër Bizantit, e jo kundër shqiptarëve4. Kah fundi i shekullit XII, turko-avarët, sllavët, dhe pakicat tjera të marra me vete (ti quajmë bullgaro-serbët dhe të tjerët ) filluan të dëpërtojnë në Kosovë, pas një lufte që me 1190 e bënë kundër Bizantit, e cila atëherë e sundonte Kosovën, të banuar gjithmonë me popullsi shqiptare5. Më 1180 “serbët” e sulmuan për herë të parë Mitrovicën dhe Vushtinë, të banuar me popullsinë autoktone shqiptare; më 1224 sulmuan Prizrenin, ndërsa më 1285 Shkupin6.
Më përpara, nuk kishte asnjë “serbë” në trojet që pretendon ti ketë pasur nën “sundim” Serbia. Stefan Dushani (1331-1355) ishte mbret i Rrasisë dhe mbret i Shqipërisë (rex Albaniae). Nuk ishte mbret i Serbisë, sepse nuk ekzistonte fare Serbia. Në atë kohë Albania quhej Kosova, Rrasia, Shqipëria dhe Maqedonia deri në Selanik. Shteti Rrasia vinte nga emri Rrasë, i kryeqendrës së atij shteti, te Jeni Pazari. Kronikasit bizantinë Halkokondili, Kritobulli, Dukasi na japin të kuptjomë se popullsia e sotme e Kosovës dhe qeveritarët e saj Despoti Stefan Dushani, Stefan Nimani, Shën Sava, Stefan Deçani, Millutini, Stefan Lazri, poashtu despot i Rrasisë, ishin ilirë, triballë, pra shqiptarë, njëherë katolikë e nga Millutini e këtej skizmatikë. Ata nuk qenë aspak “serbë”, siç pohon historiografia e rrejshme serbe7.
Kosova si kuptim gjeografik hyri në histori pas Betejës së Parë të Kosovës (1389) rrëzë malit ALBANIK, në luginën e lumit ALB (Lab, Llab), dhe në përëndim të qytetit xehtar metalurgjik KOSOVA. Beteja e Kosovës është zhvilluar në fushën e qytetit Kosovë. Kuptimi Albania zëvendësohet me atë të Kosovës8. Beteja e parë e Kosovës (1389), e cila sipas francezit Filip Mezier u zhvillua në Albani, e jo në tokat serbe (sllave), siç „e vërtetojnë“ librat e huaj dhe historiografia e re serbe, i cila asnjëherë nuk u dëshmua me argumente serioze9, dhe gjuha serbe, në të vërtetë ka filluar të flitet nga gjysma e parë e shekullit XVII e jo më herët, si pretendojnë“historiografët” serbë. Serbët “i harrojnë” me qëllim se Paleologët ishin perandorë iliro-shqiptarë, sikuse shumë të tjerë më parë dhe flamuri që e kishin në Perandorinë Bizantine prej Konstandinit të Madh, iliro-shqiptar prej Nishit e deri në Patrikanën Ekuimene të Kostandinopojës apo në shtetet dhe Kishat Ortodoske të Lindjes dhe shtetet dhe Kishat e Krishtere të Perëndimit, janë simbole dhe flamuj të Iliro-shqiptarëve, të futur prej njerëzve të denjë fetar, të krishterë dhe ortodoksë.
Dihet se flamuri ynë nuk është argumentuar se prej kujt dhe kur ka qarkulluar te shqiptarët. Librat që janë botuar tek ne nuk e përcjellin këtë flamur prej kujt dhe ku është nxjerrë10. Ata bazohen edhe vetë sipas pseudoshkencëtarëve të huaj e serbo-sllavë, të cilët janë gënjeshtarë e vjedhës të përkryer të shkencave dhe të simboleve. Shqiponja bycephale me dy kokë është shumë lashtë dhe haset që prej shekujve IV-II nëpërpjet sendesh e zbukurimesh të gjetuara të arkeologjisë, në mënyrë grafike tek pellazgo-ilirët, fiset hitite dhe popuj të Mesdheut. Ne ua kemi dhënë origjinën më të hershme të simbolit të shqiponjës me dy krerë, të prerë nga perandori iliro-romak Geta, në artikullin tim11 si monedhë, i cili është varianti më bindës i shqiponjës me dy krerë, ku shënohet “DARDANION”, që simbolizon Dardaninë e Turqisë së sotme apo Dardaninë kosovare. Shqiponja me dy krerë, sipas mitologjisë, e përfaqëson Shqiponjën dhe Ganymedin (Ganimetin), djalin e mbretit të Trojës dhe shërbëtorin e përëndive. Dihet se Troja (Troa) është tokë pellazgo-iliro-shqiptare dhe ky variant i shqiponjës e ka fillimin e vet si simbol nga fundi i shekullit të II-të dhe fillimit të shekullit të III-të, por jo rreth shekullit të XII-të12.
Duhet të korigjohet historiografia botërore dhe Evropiane nga këta matrapazë të përkryer, që përsëritin miliona herë emërtime falso të personaliteteve dhe çështjeve; çështje të pavërteta; shtrembërime të qëllimta të fakteve; nxjerrjen e teorive të pa qena dhe të gabueshme; fshehjen e qëllimtë të fakteve në bazë të feve, paraprakisht të krishterizmit ortodoks, edhe në Wikipedia. Dihet se shqiptarët, të njohur më parë si ilir dhe dardanë në trevën e Kosovës dhe më gjërë, në pjesën më të madhe ishin të besimit ortodoks, të lidhur me Patrikanën e Pejës, mbanin antroponime e emra të përzier iliro-shqiptarë ose antroponime fetare ordodokse. Përqafimi i ortodoksizmit nga popullsia shqiptare e këtushme dëshmon se gjatë shekujve XII-XV, kur ajo ndodhej nën Rashkën, kishte qenë e shtërnguar t`i nënshtrohej asimilimit fetaro-ideologjik 13. Antroponimet, toponimet dhe mikrotoponimet „sllave“ nuk janë sllave, por janë ortodokse dhe bogumile (patarene), në faltoret e të cilave përdorej gjuha kishtare, e formuar nga Qirili dhe Metodi, të cilët, në të vërtetë, kanë qenë hebrenj.
„E drejta historike e Serbisë“ në Kosovë bazohet në trillime dhe falsifikime të fakteve historike. Historiografia serbe bëri falsifikimet e tri fakteve historike:
1) “Kishat dhe manastiret serbe në Kosovë”, që nuk jane serbe, por shqiptare,
2) “Beteja e Kosovës nëpërmjet serbëve dhe turqëve (1389)”, që është ballkanike dhe fetare, pra ortodokse, në të cilët janë edhe shqiptarët,
3) “Dyndja e madhe serbe nga Kosova në krye me Arsenije III Çarnojeviçin (1690)” 14. Kjo e fundit është gënjeshtra më madhe e “serbëve” dhe shënon ikjen e tyre nga Kosova e Gadishulli Ilirik (që më vonë filloi të quhej Gadishulli i Ballkanit), nëpër Jeni Pazar e Studenicë, për në Panoni. Ky është një “gabim” fatal i serbëve, që e bëjnë qëllimisht të ashtuquajturit “doktor” të “shkencave” nga libri në libër, dhe në veçanti, po e përmendi, “kryeshkencëtari” Dushan J. Popoviqi. Kështu i gjëjnë serbët njëmijë “arsyet” e veta për ta çarmatosur e shpopulluar kombin shqiptar apo për t`ia kthyer kokën në tjetrën anë, sa të mos e dijë se prej kujt e ka prejardhjen e vet.
Dihet, se populli shqiptar e ka prejardhjen nga pellazgët e vjetër e hyjnorë. Ju, mund të shikoni në faqen time, artikullin “Prejardhja e kombit shqiptar dhe armiqtë shekullor”15. Para vitit 1200 para erës së re kanë qenë pellazgo-shqiptarët kudo në Evropë. Koka e tyre është e rrumbullaket (brakicefale). Viti 1200 deri më 800 para erës së re është periudha e ndërmjetëve, që quhet “shekujt e errët”, në të cilat historia mbetet e pa fjalë dhe e pa gjurmë, sado që arkeologjia, antropologjia, etj. hedhin nga pak dritë, të cilave, gënjeshtra “shkencore” ua gjën “arësyen speciale” kundërshtive të veta. Këtu ndër të parët hyjnë grekët dhe në bazë të fjalëve të tyre, shkencëtarët e botës, por edhe albanologët shqiptarë. Pra, periudha e parë është periudha prej vitit 800 deri në vitin 479 para erës së re, që quhet periudha arkaike e Greqisë, stricto sensu,16 e cila është e mbushur me gënjeshtra. “Shkecëtarët” grek, ndër të cilët vie Tuqididi, një shovinist i përkryer “grek”, gënjen pa turp, edhe duke e lëvizë kohën qindra vite përpara. “I verbër nuk është ai që nuk sheh, por ai që nuk dëshiron të shikojë!”, thotë Dhimitri Pilika17. Sa “shkencëtarë” të botës nuk dëshirojnë të shohin, se lëre më grekët! Dëshmia e parë shkrimore vie nga Homeri, i cili, i drejtohet Zeusit, Zotit të Madh pellazg (pra shqiptar!) me këto fjalë:
“O Zeus, o Zot i Gjithëfuqishëm, o princ dodonas, ti o Zeus pellazg, përëndi e kahershme që sundon mbi Dodonë, në këtë vend të ashper të Sellëve…”18.
Si shkrimin e parë e merr bota këtë vepër. Por e mëson verbërisht si “vepër greke”, pa i hulumtuar deri në ditët e fundit “shtesat greke”.
Sellët, janë një fis nga Shqipëria e jugut dhe Greqia veriore, sepse Greqia ka bërë çmos për të ndalur gjysmën e Epirit me gjenocid shumëvjeçar brenda shtetit të vet artificial dhe as tani nuk e njohu dhe nuk e lejoi të dalë në shesh referendumi për pavarësinë e Çamërisë, brenda Greqisë, që është “avranitase”, çam, pra shqiptare, të cilëve u thonë edhe sot “avranitas”, madje kërkon edhe pjesë të tjera të Maqedonisë.
Nga autorët antikë, emri pellazg i është dhënë popullsive parahelene, por, nga këta autorë është keqpërdorur dhe është nënvlerësuar. Pellazgët bënin pjesë në një familje të madhe etnike, që lulëzonte anë e mbanë hapësirës mesdhetare: Lelegët, Ligurët, Karianët, Lisianët, Lidianët, Frigjianët, Filistinët, Jebusianët, Teukrët (Trojanët), Dardanët, Etruskët, Mesapët, Japigët, Japodët, Thrakët, dhe së fundi Ilirët, etj., duke përmendur këtu më të famshmit, edhe pse shumë historianë e gjuhëtarë nguten ti copëtojnë këto fise të ndryshme, të qenë të një etniteti, sikur janë “etni të ndryshme”. Në këtë grackë të një sllogani të përsëritur nga “shkencëtarë” e shumtë nga bota, emri i kombit pellazg është bërë emër gjenerik, i cili i emërton popullsitë e shpërndara nëpër Greqinë e lashtë parahelene, që nuk është e saktë, dhe duke i konsideruar këto popullsi “të zhdukura”.19
Kështu u tërhoqën ata gjatë dy mijë viteve në skutat e pa arritshme largë çdo qytetëririmi nëpër malësitë shkëmbore të ishujve të Egjeut, Alpet shqiptare, Pindi, etj. dhe grupimet më të mëdha të tyre, thrakët në lindje dhe ilirët në veripërëndim të Gadishullit Ilirik (jo “Ballkan”, siç i thojnë pseudoshkencëtarët, paraprakisht sllavët dhe turqit!), të cilët u larguan dhe u zhdukën, sidomos thrakët nga bullgarët, grekët, serbët ose turqit ose u integruan në hapësirën ilire, vëllezërit e të njëjtës racë, ndër malësitë e ashpra të tyre. Ilirët janë të fundit që kanë mbijetuar nga pellazgët e vjetër e hyjnorë, të tërhequr nga skutat e malësive shqiptare, në Alpet shqiptare, Mal të Zi, Kosovë, Serbi jugore, Maqedoni (pothuaj gjysma shqiptare e ortodokse), Epiri jugor (i lënë sot nën Greqinë), përveq të tjerëve që kanë emigruar nëpër botë, ku prej tyre, vetëm në Turqinë e sotme janë 7`200.000 shqiptarë “islamikë” dhe flasin më tëpër “turqisht”, pasi gjuhën shqipe ua ka ndaluar me ligj shteti nacionalist e fetar.
Nuk ka pothujse “turq” të vërtetë, por shqiptarë dhe nuk ka “grekë” të mirëfilltë, në Greqi. Fatkeqësia e sotme është të quhesh “grekë”! Popullsia e Greqisë e shekullit të XIX janë shqiptarët, sllavët, turqit, hebrenjtë, arabët, vllehët, të cilët u imponuan të krijonin “identitetin grek”, sepse karakteristikat e tyre nuk përputheshin aspak me karakteristikat e “grekëve të lashtë”. Grekët e lashtë ishin kryesisht ILIRË dhe është vëtetuar shkencorisht mija herë se shqiptarët rrjedhin nga ilirët.
Të marrim një fakt: siç pohon qindra herë Arben Llalla, libri i shkrimtarit të njohur grek, Niko Dhimu, “Fatkeqësia të jesh grek”, është ribotuar 32 herë, madje në disa gjuhë të botës dhe në Greqi, nga viti 1975 e deri më sot. Ai shkruan për grekët që nuk e “pranojnë” faktin se nuk janë “grekë”. Për gazetën “New-York Times” deklaron se “ne flisnin shqip dhe vetëquheshim “romaikos” (d.m.th. sipas kësaj gjuhe, quheshim “pjesëtar të Perandorisë Bizantine”), ndërsa Viktor Hygo, Gëte e Delacroix na thoshin “Jo, ju jeni grekë, pasardhësit e drejtëpërdrejtë të Platonit e Sokratit”, ndërsa “ne ishim një vend i vogël, një “komb” i varfër, që ka një barrë të madhe mbi supe”20. Grekët e sotëm nuk janë grekët e grekët e lashtë që pretendonte historiani gjerman në shekullin e XVIII Johann Winckelmann, i cili e “krijoi” vizionin e tij se Greqia ishte e banuar me popullsi të lartë, të bukur, me flokë të verdhë, të bardhë, shumë të zgjuar, që ky përfytyrim i Johann Wickelmann nuk ishte i saktë.
Grekët e “mirëfilltë” kanë qenë “udhëheqësit” me zanafillë semito-egjiptiane, pra danaenë dhe kadmenë, të cilët “e pushtuan” vendin e pellazgëve të lashtë me ato shtresa që ktheheshin në një tjetër “komb”, e cila u mbiquajtë “Greqi”. Emrat gjinore ose fisi të kthyer në “emra kombi”, p.sh. si “graitë” që u bënë “grekë”, dhe “Selloi” nga Sellët e jugut të Shqipërisë, që u bë “Helloi” dhe më vonë u kthye në “Hellada”, që është de fakto Greqia e sotme. Kështu e “pushtuan” këtë vend me “dorianet, e ardhur nga veriu”, pra nga Shqipëria.
Ata nuk ishin “greke të mirëfilltë”, ishin barbarë, por u bënë më vonë “grekë”. Kështu e morën vendin e pellazgëve, bashkë me fiset tjera të pellazgëve, si Jonianët, etj. nga të cilët huazuan një pjese të madhe të gjuhës e të kulturës së tyre. Danaosi, bir i Belos, mbret i Egjiptit dhe vëlla i Agenorit, mbret i Fenikisë dhe vëlla binjak i Egjiptos, pushtoi Pelloponezin dhe u vendos në Argos. Pellazgët e lashtë e kishin kreqytet Argosin, ku mbretëronte Pelazgosi. Nga Danaosi rrjedhin Abas, Akrisios, Danae, Perseu, Alkmeni dhe Heraklesi. I biri i Agenorit, Kadmosi, mbrei i Fenikisë, pushtoi nga ana tij Beotinë dhe e themeloi Tebën. Sipas Herodotit (II, 49/V, 57, 58, 59) e futi alfabetin fenikas në Greqi. Nga Kadmosi rrjedhin drejtëpërdrejtë Feniksi, Ciliksi, Semeleu, Dionisi, Europa, Laios dhe Edipi21.
Këtu e ka bërë dredhinë e parë me fëmijë Kadmosi, si p.sh. Feniksi, Dionisi, Edipi dhe Europa, e cila ka bërë djalin e parë, që i është dhënë emri “Ilir” në në bazë të ilirëve dhe këtë e kam thënë edhe më parë22.
Shumë etnonime, antroponime, teonime, ose oronime të Greqisë parahelene dhe arkaike nuk shpjegohen përmes greqishtes, por përmes gjuhës së sotme shqipe. Kjo gjuhë trashëgohet drejtëpërdrejtë nga thrako-ilirët, pasardhës të këtyre “pellazgëve hyjnor”, e përsëritur mija herë nga Homeri dhe Iliada. Paleantologjia, arkealogjia, antropologjia, epigrafia apo fonologjia i kanë të vërtetuara të gjitha këto elemente historike, gjysmë legjendare, por nuk dëshirojnë ta pranojnë. Ilirët dhe thrakët e shumtë në numër, janë të përhapur në tërë hapësirën danubiano-ballkanike apo më mirë të themi në Gadishullin Ilirik, në Paoni, Karinthi, Istria, Veneti, Dalmaci, Japodi, Dardani, Thrakë e Daki, etj., qysh në shekullin e VII para erës së re dhe quheshin njëherazi “popuj të pavarur” nga autorët antikë. Ndër tjerë, vlenë të përmenden Hekati i Miletit, Hellanikos i Mitilenit, Herodoti dhe Tuqididi. Ilirët është kthyer në etnonim, por disa autorë shqiptarë janë përpjekur për ta shpjeguar për të pohuar se emri ilir e ka prejardhje nga fjala Ylli, që është një gabim 23.
Gjuhësia vjen në ndihmë të historisë për të vërtetuar një emërtim historik24. E dimë mirë nga historia e lashtë se ilirët prej shekullit të VII para erës së re e deri në pushtimin romak, në vitin 168 para Kishtit, kanë ndërtuar mbretëri të vërteta dhe principata të shumta të përqëndruara fillimisht në pallate të fortifikuara ose kala, siç e kishin bërë stërgjyshërit e tyre, të quajtur me pa të drejtë “mikenian”. Prej këtyre territoreve të stërmëdha, të dalura prej të njëjtit trung etnik, trungut ilirë (pra pellazgo-shqiptar) qenë ndarë një numër i madh klanesh e fisesh25.
Mos ti përmendim këtu sa e sa luftëra të Bardhylit I, të Pirros II, të Aleksandit të Madh, të Agronit dhe Teutës, të Gentit, dhe plotë të tjerë26, të cilët kanë qenë tmerri i grekëve, i romakëve dhe i të tjerëve, nga Adriatiku e më tutje, deri në Indi.
Pas pesë shekujve vendet e ilirëve u plaçkitën nga hodhitë romake, të armatosura nga Paul Emili, dhe u tërhoqën nëpër malet e pamposhtura të ilirisë së jugut apo të tjerat, si p.sh. Bosnja, u shpërfill dhe u asimilua. Perandoria Romake mbajti nën sundim prej vitit 168 e deri më 395 tokën ilire dhe shqiptarët; pastja e mori në dorë Perandoria Bizantine bashkë me iliro-shqiptarët prej vitit 395 deri në vitin 1479, ndërsa prej 1479 e deri në vitin 1908 e 1912, e ka mbajtur nën dhunë, me luftë e me fe, Perandoria Osmane, me të gjitha këto humbje të një pas njëshme, të mëdha e të tmerrshme, por jo me zhdukje totale, siç priren të thonë armiqtë tanë të mëdhenj, serbo-sllavët, grekët e në krye të tyre Turqia Otomane, dita kur është shpallur “e pavarur” Shqipëria”, sado që tokat e saj autoktone kanë mbetur të ndara nën pesë shtete për rreth, e vetëm me 17 Shkurt 2008 arriti më në fund të shpallet edhe si një shtet si “e pavarur” Republika e Kosovës, që banohet nga 80% shqiptar.
Le ta marrim këtu një shembull, një dëshmi të vërtetë të historisë së vonshme shqiptare: prej përkrenares së Gjergj Gjon Kastriotit-Skenderbeut, heroit kombëtar të shqiptarëve dhe epirotëve, kemi kokën e një cjapi, të cilën e kemi në kokën e Panit, me shoqen e tij, të cilën vendasit e Greqisë së dikurshme e quanin Afërditë, kështu që ai është Albani, gjysëm kafshë e gjysëm njeri, pra gjysëm zot e gjysëm “barbarë” nga grekët, që të tjerët e quajnë Pani, i katërti i brezit të Pellazgut, dhe i biri i tij Oineu apo Heleni apo i pesti-Ari, dhe i biri i tij Aetos apo Shqipia e Arit, brezi i gjashtë që në gjuhen shqipe i thonë (i) Pari apo Aleksandër (në dialektin gegë i thonë: â le andërr, pra ka lindur si ëndër), dhe në gjuhën osmane-turke i thonë Skender. Kështu në përkenaren e Skenderbeut e kemi simbolin e kësaj gjenealogjie, me gjashtë fletë, dhe këto simbole nuk futen kot së koti në përkrenaren e tij27.
Ari, apo Oieneu, i pesti brez i Panit, e humbi jetën në Kosovë, në vendndodhjen e Prishtinës, nga i cili edhe rrjedhë emri i vendit, nga “u prish i Yni”, nga “Prisht inje”, që do të thotë “Prishtiniens”, më saktë “Prishtinjens”, sepse latinët “nj” e shkruajnë “ni”. Ndërsa, emrit të vendit “Kosovë”, në Çamëri i thonë Koshovë, dhe ky emërtim është i pastër shqip dhe jo serb, jo sllav, që thuhet se rrjedhë nga serbishtja. Në dialektin prevesian apo suliot (sellë) edhe sot kemi frazën “u koshove”, që përdoret për një person konkretë, i cili “u vesh në të zeza”, nga një gjë vdekjeprurëse, pra e gjithë krahina u vesh në të zeza, pavarësisht nga lufta, tërmeti, zi buke, epidemi vdekje, etj. Është e njohur sipas traditës se “Kosova e vogël” është fshati i krahinës së Filatit-Koshovica, që e mori këtë emër pas vdekjes së gjysmës së banorëve të saj nga epidemia. Në gjuhën gjermane “Amsel Feld”, do të thotë “Fushë e mëllenjave”. Pas masakrës që ndodhi në betejën ku është vrarë Ari, i tërë territori është veshë në të zeza, pra regjioni, pra Kosova, dhe mëllenja do të thotë “zog i zi”28.
Po e marrim edhe një rast të veçantë. “Historianit” të dyshimtë, zvicranit të njohur nga “lobet” antishqiptare, i prapavijës serbomadhe, me mendime të vjetra raciste dhe shqiptaro-mohuese, Oliver Schmitt, ka “specializuar” disa vepra të tij nga veprat sllave, në Moskë dhe në Beograd.
Më parë duhet të marrim veprën e njohur të kundërshtarit të tij, Fahri Xharrës, në http://www.libtrariaelektronike.com/lexo/101/fahri-xharra-une-dhe-o-j-schmitti e ta kuptojmë tërësisht si e lufton me fakte këtë sharlatan, kësaj vegle të Serbisë, për arësyet thjeshtë groteske të personaliteteve shqiptare, si personalitetit kombëtar të shqiptarëve, Gjergj Gjon Kastriotit-Skenderbeut29, i cili është ideator i bashkimit Evropian30, siç e shpjegon shkencorisht Gjon Keka, në veprën e njohur të historisë shqiptare “Gjergj Kastrioti-Skenderbeu”. “Një helm antishqiptar, një virus shqiptaro-mohues, që tashmë ka nisur të marrë vendosmërisht trajtat e një epidemie, e thënë më mirë, e një pandemie të rrezikshme, duke sulmuar me radhë të parë gjithë figurat e ndritura të Rilindjes sonë Kombëtare, duke vërshuar me llumin më të ndotur drejt lartësisë së emrit të Gjergj Kastriotit, drejtë veprës së shenjtëruar të Nënë Terezës, drejtë fshirjes fiktive të çdo lidhje mes të kaluarës sonë iliro-arbënore dhe shqiptarit të shekullit XIX”- thotë Elvi Sidheri31. Veprën e tij, “Kosova-histori e shkurtër e një treve qendrore ballkanike”, e ka botuar “Koha” dhe Veton Surroi, e cila bënë një antitezë të gjymtë prej fillimit e deri në fund të historisë të këtij kombi, me veprën e njohur të shkencëtarit të mirëfilltë, Noel Malcolm, “Kosova- një histori e shkurtër”, me të vërtetë siç e vlerëson ate Jakup Krasniqi32. “Vallë a mos jemi të padëshiruarit e gjithkujt, që me kaq shumë po e groposim krenarinë e vjedhur, që kaq shumë po hidhemi që t`i afrohemi vorbullës ndjellakeqe?!”-thotë Fahri Xharra, në librin e tij, duke e patur para syve O.J. Schmitt33. Ai “vendos” nga thëngjilli të bëjë ar; që popullsia kelte të bëhet “serb”, që Homeri paskësh pas folur “serbisht”; që Napoeleon Banaparta të flasë serbisht; që shqiptarët na qenë “arnautë”; që gjuha shqipe na qenka si gjuhët sllave; që Dardania na qenka serbe; dhe serbët na qenkan “foleja e Evropës”, madje serbët na qenkan “populli më i vjeter i botës”. Dhe bota të merr vesh gënjeshtrat e tij, sepse është një bari dhishë apo delmesh në Zvicër dhe drutë i merr të gatshme prej Dobrica Qosiçit. “Gënjejmë që ta mashtrojmë vetveten, ta ngushëllojmë tjetrin, gënjejmë nga dhembshuria, gënjejmë që të mos kemi frikë, të trimërohemi, ta fshehim varfërinë tonë, gënjejmë për shkak të ndershmërisë sonë. Gënjejmë për liri. Gënjeshtra është formë e patriotizmit dhe inteligjencës sonë. Gënjejmë në formë krijuese, imagjinuese dhe inventive”- ka thënë Dobrica Qosiç, ish kryetar i Jugosllavise, që ka vdekur ky “akademik” racist serb, të cilin e përsërit Fahri Xharra, për t`ia dhënë përgjegjen sharlatanit O. J. Schmidt34, që guxon të jetë edhe “akademik i Kosovës”, se lerë më të “doktorroj” në München të Gjermanisë.
Po i përmendim edhe njëherë fjalët e dijetarit të njohur Sami Frashëri, kur thotë se: “Prindërit tanë të vjetër u quajtën arbën,…të cilën ne toskët, pas zakonit tonë të bëjmë n në r, e kthyem në arbër, si e përdorim edhe sot… Këtë fjalë romakët e kanë kthyer në alban, duke i dhënë edhe vendit tonë emrin Albania, si e thonë edhe sot evropianët. Grekët e pastajmë na thanë avranitas, duke kthyer prapë l-në në r dhe nga kjo fjalë e grekëve turqit e kanë bërë fjalën arnaut, si na quajnë edhe sot… Kombi i tërë ka marrë emrin shqiptar e vendi ynë Shqipëri, fjalë të bëra prej shqipes, zogut të bekuar të Hyjit,…(që) e kishim edhe në flamur”35.
Kjo është përgjigje e saktë dhe duhet ta merr parasysh opinioni i gjërë evropian.
Me gjithë vështirësitë e profesionit, sepse nuk është mirëfilli gjuhëtar, po e sjellim një fakt tjetër, si dëshmi që duhet pasur kujdes, edhe në të ashtuquajturën familje “indo-gjermane” apo familje “indo-evropiane” të gjuhëve që sot fliten në këtë familje. Qindra shkencëtarë të botës, na ndahen të rreshtuar në tri-katër rrugë të gabuara, pra “antishkencore”. Këtu, gjuha shqipe dhe greke janë të ndara, sikurse gjuha kelte dhe sllave. Gjuhët e vdekura, gjuha hitite dhe tokare, apo gjuha artificiale latinishtja nuk janë përfshirë në këtë ndarje të gjuhëve. Pema e gjuhëve indo-evropiane apo pema e gjuhëve indogjermane ka në ballë të saj gjuhën shqipe (pra shqiptare), pastaj gjuhën armene, greke, kelte (keltike), balltike, sllave, gjermane dhe italiane, dhe në fund të saj, gjuhën indiane dhe iraniane. E njëjta pemë gjenealogjike është përfituar me të dy metodat, me metodën e UPGMA dhe NJ, metoda këto të geneve, dhe autori i saj është mjaft i njohur për anlizat e geneve, të popujve dhe të gjuhëve.
“Ka mundësi- thotë Luigi Luca Cavalli-Sforza, që, gjuhë të veçuara si shqipja dhe (më pak e qartë) greqishtja ta kenë origjinën nga vala e parë e migrimit, duke u nisur nga Turqia dhe pozicioni, që ato e zënë në pemë kundrejtë degëve të tjera, lidhet me lashtësinë e tyre”36. Ekspansionet demike (jashtë atdheut, në diasporë) që i njohim, kanë qenë të shoqëruara nga gjuha e origjinës37. Armenishtja është e dyta, se është edhe ajo shqiptare. Shumë vonë distancohen gjuhët baltike e sllave, gjermane e italianë (shiko figurën tonë, pema e gjuhëve indoevropiane).
Shtetet e Evropës, ato më të njohurat, Gjermania, Franca, Belgjika dhe Austria, duhet të ndalen dhe të mendojnë pak më drejtë për kombin shqiptar. Nuk duhet të harrojnë kombin e madh pellazg, që është babai i vjetër i tërë popujve të Evropës: jo Serbët, jo Grekët, jo Sllavët dhe jo Turqit. Autorë të ndryshëm të Evropës nuk kanë bërë asnjë hap midis përqasjeve etnike dhe gjuhësore të fiseve të dalura nga i njëti trung pellazg: Thrakët, Frigjianët, Ligurët, Lelegët, Karianët, Lisianët, Trojanët, Dakët, Gegët, Etrusket, Ilirët, Keltët, Iberët dhe Shqiptarët e sotëm38. Dihet se kombi shqiptar e ka prejardhjen prej pellazgëve hyjnorë dhe atë gjuhë e flasin edhe sot, me gjithë vuajtjet mijëvjeqare për të mbetur gjallë në viset e larta të maleve ku jeton sot populli shqiptar, në viset e kombit pellazgo-ilir. Nga pellazgët e fliste këtë gjuhë, gjuhën shqipe, sepse ishte bir i shqipes dhe me thrakët, frigjianët, lidianët, etruskët, iberët dhe keltët, etj. ka folur një gjuhë, gjuhën pellazgo-shqipe.
Nga fisi i keltëve, që kanë jetuar në Evropën qëndrore (Bavari dhe rajoni i Danubit të Sipërm, Austri dhe Behomi) dhe Galia, matanë Alpeve (vendi i Galëve, Kornues, Bretanjë), të cilën grekët e quanin “Keltoi”, ndërsa romakët “Galli”, “Celtai” apo “Celtici”39. Territori më i madh i banuar nga Keltët ishte Galia, prej Adriatikut deri në Alpe; prej Rin-it dhe Mansh-i deri në Mesdhe40, ndërsa janë romakët që ia dhanë emrin “gjermanë”, popullatës që se dinin në ishte keltë apo thrakë, skithë apo Cimbrë, apo tjetër, fisit “barbar”, i cili jetonte përtej Rin-it41, dhe ishte i njëti popull i vjetër pellazgë, pra vetë shqiptarët, që grekët na quanin edhe ne “barbarë”. Ne nuk deshëm të mësojmë e të flisnim “greqishten”, kur na okupuan mbretërit dorian (Semito-Egjiptas), që më vonë u krijua Greqia42, sikurse grekët e romakët që nuk dëshironin të mësojnë gjuhën gjermane, sepse ishte për ta e folura e “barbarëve” dhe as shqipen, që ishte njësoj për ta një gjuhë “barbare”. Hulumtimet gjuhësore dhe arkeologjike vërtetojnë se gjermanët janë në disa grupe të ndryshme që ndërlidhen nga Skandinavia (Suedisë, Danimarkës dhe Slesvig); nga Lindja e Gjermanisë, që gjendet në rajonin e lindjes së Elbës (Vandalët, Burgondët, Gotët, Rugët) dhe Perëndimi i Gjernanisë (Rini, Weser, Elbë). Ata janë të ndarë në tri grupe, jo etnike, por nga qytetërimi: Ingaevonët (deti i Veriut); Istaevonët (Rini); Hermionët (në brendi të vendit). Këtyre grupeve u përkasin Keruskët, Ubianët, Batavët, Katët, Frankët (të lindur nga një përzierje e Uspianëve, Tenkterëve, Sikambrëve, dhe Brukterëve), Hermondurët, Lombardët, Kankët, Markomanët, Frisonët, Sanksonët, Suevët, Semnonët, Kuadët, etj. Në shekullin e IV pas Krishtit Gotët ndahen në dy grupe, në Wisigotët dhe Ostrogotët43. Pika më lartë e lëvizjes të fiseve vjen si rezultat i tërë fiseve të mëdha, si p.sh. Saksonët, Frisonët (apo Frisët), Frankët, Alemanët (të cilët, si duket, emrin e tyre ua dhanë të gjitha fiseve tjera kur u bashkuan ndërmjet veti), Gotët, Vandalët, Angeln dhe Jytët, pikërisht në shekullin e V, kur ndërhyjnë të bashkuar në luftë kundër Perandorinë Romake, e cila u thye përfundimisht44.
Qytetërimi i ashtuquajtur i “Hallstadtit”, në epokën e Hekurit I është bartur nga Ilirët në tërë këtë rajon. Zbulimi i fosileve njerëzore vërteton që nga parahistoria të popujve me “kokë të rrumbullakët” (brakicefalët), në dallim nga ata të veriut apo të Skandinavisë (dolikocefalët). Në Neolitikun e lashtë i tërë rajoni i Austrisë (Tirol, Salzburg, Karinti dhe Stiri) bënin pjesë në kulturën e mbiquajtur danubiane45. Gjuha e farkëtarëve të “Hallstadtit” ishte ilirishja, pra shqipja, ndërsa i tërë rajoni kishte dy zona gjuhësore: gjuhën ilire dhe kelte46.
Shkrimet e para gjermanishte pas kthyerjes së tyre në Kristianizëm (në formën e tyre të mëvonshme ariane) datojnë që nga shekullli i VIII pas Krishtit.
Midis gjermanishtes së hershme, etruskishtes dhe gjuhëve të gadishullit Ilirik (Ballkan), sidomos të gjuhës shqipe, para ardhjes së sllavëve pak nga pakë (fillimisht me qetësi, e më vonë më të rrebtë, si okuptarë, nga shekulli i VI e deri në shekullin e IX, kur fillon të prishet ngadalë Perandoria Bizantine, e udhëhequr kryesisht nga iliro-shqiptarët), dhe nga gjuha baske (në malet e larta të Pirrenejtë, që përfshinë treva të sotme të Francës, Portugalisë dhe Spanjës), apo edhe të gjuhëve të folura në rafshënaltën e lartë të Kaukazit, vërehet ekzistenca e lidhjeve fonetike shumë më të ngushta, aq sa nuk ta merr mendja, burimi i të cilave mund të kërkohet në epokën paraariane47.
Arianët, lëkurëçelët, si emigrantë të hershëm të Indisë, janë përzier më pak me dravidikët, të cilët qenë kryesisht barinj dhe patën okupuar subkontinentin indian48. Në veri të Gjermanisë, pranë qytetit të Këlnit, arkeologët gjermanë kanë gurmuar dhe shqyrtuar imtësisht sipërfaqen e madhe të tokës, në të cilën kanë banuar në Evropë që nga neolitiku, ku janë gjetur një sasi e madhe banesash49. Duhet vënë në dukje se rajoni i caktuar pasqyron besnikërisht paraardhësit e evropianëve në kohën neolitike, dhe autori Luigi Luca Cavalli-Sforza mendon se janë vetëm baskët50, por ne themi se ishin me të vërtetë pellazgo-shqiptarët.
Ndonëse te ky autor i mirëfilltë përzihen ndonjëherë grekët me pellazgët, si e dinë tashmë historianët e vërtetë, ai dëshmon se Kreta kishte një shkrim që nuk ishte greqisht, por, mendimi jonë ishte pellazgo-shqipja, që është quajtur Lineari A, për dallim nga Lineari B, që është i ngjashëm morfologjikisht me Linearin A, e në gjuhë ka edhe interpretime se “është greqisht”, por që është përdorur 1400 para erës së re51, dhe atëherë nuk kishte grekë. Kolonitë e quajtura “greke” janë themeluar në vitin 800 para erës së re, në Italinë jugore52, meqë e dime se Greqia filllon vitet e saj në periudhën arkaike dhe të pakënaqurit me sundimtarët semito-egjiptian ia behën në Itali. Pra, iliriciteti pellazgo-shqiptar i epirotasve, i makedonëve53, i kosovarëve, i shqiptarëve, rajonit ende të pasllavizuar të Serbisë jugore, i rajonit të pasllizuar ende të rajonit të Malit të Zi është i pa diskutueshëm.
Katër tezat që ka nxjerrë Elena Kocaqi, në veprat e veta, janë këto:
1. Popullsia që ka banuar Evropën prehistorike dhe antike ka qenë e origjinës pellazgo-ilire.
2. Origjina pellazgo-ilire është e kombeve antike evropiane, duke përfshirë atë romake dhe parahelene dhe antike helene.
3. Origjina ilire është origjina ilire e shumë kombeve të evropës.
4. Shqipja apo dialektet e saj ka qenë gjuha që ka foluar popullsia evropiane nga janë krijuar gjuhët ervropiane54. Për ndikimet e gjuhës shqipe në të gjitha gjuhët evropiane mund të shikoni veprën Elena Kocaqit; veprën e Aref Mathieut, “Shqiptarët (historia dhe gjuha)- odiseda e një populli parahellen”, sepse e studion ngjashmërinë e gjuhës shqipe me këto gjuhë, apo gjuhët sllave me shqipen, te Gjokë Dabajt55, etj.
Territori i pellazgëve ka qenë territori historik paraevropianë. Zanafilla e tyre është pjesërisht në territorin e sotëm të Greqisë. Jo rastësisht janë popujt e Evropës, që i kërkojnë në atë vend zafillën dhe gjurmët e veta, edhe pse nuk e harrojnë ata Thrakën, Azinë e Vogël, Rumaninë, Madeqoninë, Kosovën dhe Shqipërinë…
Tu kthehemi edhe njëherë serbëve dhe sllavëve. Fiset e ashtuquajtura “sllave” janë krijuar artificialisht. Emri i tyre “sllavë” është krijuar nga fjala “skllav”, i ardhur nga fjala e unifikuar “sklaff”, nga fjalët pellazgo-shqipe “s`ka llaf”, që do të thotë se “nuk ka të drejtë për llaf”, “nuk ka të drejtë për fjalë”, d.m.th. është i privuar nga e drejta e të shprehurit. Ajo nuk ka të bëjë me fjalën latine “slavus”, dhe nuk është marrë nga greqishtja e latinistshtja: servus, sevulus, servula56), të cilët nuk janë të lirë, pra bujkrobër, sepse në Jug janë shitur si skllevër. Kjo është krijuar nga fjala e unifikuar “sklaff”. Serbët e mësuar të marrin gjithëçka, e marrin edhe këtë fjalë, sado që ne e shpjegojmë nga e folura gegërishte, shkja, i qamë përgjysmë, d.m.th. në skizmë, që Vatikani i quan “skizmatikë”, me besimin ortodoksë.
Avarët në shekullin e IV i përsëritën aventurat e hunëve, pjesët e mbetura të cilëve i kishin asimiluar. Pas shkatërrimit perandorisë së tyre nga turko-tartarët, në vitin 552, ata u përhapën në Evropën lindore. Të vendosur në fushën danubiane, të përforcuar nga hunët dhe bullgarët, që në shekullin e VI, ndërmorën një mësymje në krahët e perandorisë së Romës dhe Bizantit57. Por, vetëm për disa nuk kemi folur. Këta janë alenët, që mbretëruan në Azinë Qendrore rreth shekullit të I-rë dhe të II-të. U përhapën drejtë rajoneve pontike, të Krimesë dhe në rajonin e Dnjeprit58. Nga Skender Rizaj dhe shumë shkencëtar të tjerë, edhe serbë, kanë vazhduar të quhen fise turko-avare, pa meduar se kishte në mesin e tyre edhe alenë. Madje, as emri i tyre nuk kishte origjinë sllave, por emri i tyre ishte të themi njëfarë profesioni. Ata janë nisur nga tokat e Persisë, Iranit të sotëm. Qëllimi i parë i tyre që e kanë pasur në Persi ka lënë gjurmë të thella në kulturën dhe idenë e të ashtuquajturve “serbë”. Fiset e tyre jetonin në kuaj dhe “vendbanimi” i tyre ishte qerrja e tërhjequr nga buajt. Sipas veshëmbathjes, zakoneve, kulturës, nuk dalloheshin nga fiset nomade të Persianëve. Nga kapuçi kashkaj e ka prejardhjen edhe kapuçi serb -shajkaqa. Një aglomeracion nomadësh, që sot jetojnë në provincat Fars, Hyzestan dhe Isfaban janë Kashkai dhe flasin të dy gjuhët që fliten aty, persishten dhe kashkai, gjuhë që i takon familjes së gjuhës turke. Fiset e Azisë Qendrore të shtyrë nga luftërat, zënka ndërfisnore dhe përmbytjet kanë qenë të detyruar që ti lëshojnë stepat e tyre dhe të kërkojnë toka të reja, të Krimesë e Dnjeprit, të Evropës e të Gadishullit Ilirik, së bashku me fise të tjera. Ata qenë kryesisht fise blegtorale dhe mund të lëviznin përmes maleve Altai dhe Kaspikut. Emri serb “Gospodar” për fjalën “Zotëri” rrjedhë nga Altaikët persianë “Gospanddar”, që do të thotë “pronar i deleve”. Ata thonë për veten e tyre se u përkasin fisit Kashkai dhe rrjedhë prej fisit turk Ogur , të njohur nga ashpërsia e tyre prej bishe. Ata thonë se emri Kashkai rrjedhë nga Kashka Turke, që do të thotë “Kali me yllin e bardhë në ballë”59. Këto janë thënie të tyre. Pra ky ka qenë faktor i parë i „krijimit të Serbisë“, si fqinji i parë më i pabesë ndaj shqiptarëve dhe është fakt historik, që flet për dyndjet kryesore të fiseve turke prej Azisë Qendrore në Gadishullin Ilirik (Ballkan) nga shekulli i VI e deri në shekullin e XIII, si avarët, vllehtë, bullgaret, kumanët, peçenekët, oguzët, magjarët (hungarezët) dhe alenët. Serbët nuk ishin sllavë, ndonëse kështu i “thërrasin” rusët dhe nuk janë komb, por kështu u bënë. U shkrien në gjirin e fiseve ilire, që nuk mund të iknin në Jug, sepse kishin marrë një fe tjetër, pra fenë ortokdokse, d.m.th. ishin skizmatikë dhe kështu i quanin gegët shkja. Ata përpiqeshin të marrin sa më shumë nga të tjerët, të marrin tokën dhe mallin e ti vrasin e shpopullojnë…
Kështu, nuk po tregojmë më shumë. Edhe sot varen Patrikana Serbe dhe Greke prej influencës direkte serbe dhe greke, duke mos e përfillur as kombin shqiptar e as Kishën Autoqefale Shqiptare. “Irenej ma kujton ultranacionalitin Millosheviq”-thotë Ekrem Bardha. Për Nikolas Grejxh u shpreh si ultanacionalisti anakronik grek nga Greqia në Amerikë, i cili nuk heqë dorë as sot nga Vorio Epiri, që ta marrë pjesën e jugut të Shqipërisë, pra Epirin Verior, një tezë kryeput ultranacionaliste të tij, që mund të thuhej në Shqipëri, në takimet e kishave serbe dhe greke60. Tirana i tuboi kryqat e ortodoksizmit greko-sllav, nga Athina e Beogradi.
Ndërsa, në politikë, anë e përtej tokave shqiptare luan sheshazi Komisionari për Zgjerim i BE-së, Stefan Fyle. Të marrim vetëm disa lajme prej janarit të vitit 2014 e këtej dhe e kuptojmë si e quan ate Salih Berisha “një serbofil”, vetëm me gjysmën e fjalëve që mund ti shkruante61. Stefan Fyle përpiqet të hedhë në grackë Kosovën dhe Shqipërinë, në aferën serbo-greke, në Bashkimin e “Ballkanit Perëndimor 6”, BP6, i cili ka mbetur gjallë prej Millosheviqit, të cilën, ai, me diplomacinë e tij dhelparake, përpiqet ti bashkojë me disa zyrtarë të Brukselit Shqipërinë, Kosovën, Maqedoninë, Malin e Zi, Bosnjën, Kroacinë e Serbinë, duke dëshiruar të krijojë “Jugosllavinë e Tretë”, me qendrën e vet kryesore në Beograd dhe ta bëjë pjesëtare të familjes së madhe evropiane bishen e qartur të Irakut dhe të stepave të Rusisë62.
Ne po e theksojmë edhe njëherë deklaratën e Bacës Adem Demaçi, pas reagimit të Salih Berishës Komisionerit për Zgjerim të BE, Stefan Fyles, me JO-në e fuqishme për Jugosllavinë e tretë, pasi nuk jemi serbë, por kemi tjetër gjak. Tashmë puna e Jugosllavisë njëherë e përgjithmonë ka mbaruar, pasi kemi derdhur gjak në luftën e UÇK-së, me gjithë burgosjen e gjatë e të pashpirtë, me krime e viktima, masakra e persekutime63. Këtë JO-në për B6 (West Ballkan Six) po e them edhe unë, disa herë radhazi dhe po u lutem atyre që do ti thërrasin në bisedime ta kenë parasysh edhe këtë vështrim të gjatë, me analizat e mjaftuara të historisë dhe të aktualitetit.
Kosova është lodhur me këto dredhi, Kosova ka shpresë te drejtësia e juaj, Kosova ka fjalë të mjaftueshme të dhembjes së madhe njerëzore. Shkrimtari i sotëm mjaft i madh, Ismail Kadare, e sheh historinë e Evropës rrafsh 15 vjet përpara sodit, kur lufta e SHBA-ve dhe e Aleatëve me këtë “Superfuqi” e bëne një luftë të lartësive morale. Këtë luftë e kreu pjesa e përparuar e botës. Kosova po rrezbitet në fërkimin e saj me Evropën; ajo e ka në vetvete ende “turqizimin”. Ate duhet ta presë me të vërtetë familja e madhe evropiane. Ekzistenca e shqiptarëve është në jetën e familjes së kombeve-thotë Kadareja. Shqiptarët janë të indoktrinuar nga ideologjitë fetare. Drafti famëkeq i Çublilloviçit po vie tani në shprehje. Ajo po i tërheqë në një kurth të vjetër shqiptarët. I ka të dy skajet e litarit në duar të vetat: turqizimin e shqiptarëve dhe armiqësimin me Evropën64.
Thelbi i këtij kurthi të vjetër ka qenë kurdoherë vetëm armiqësimi i shqiptarëve me Evropën. Turqia rri në krye të kësaj…
Evropa duhet të ketë durim, gjakftohtësi dhe largpamje!…

 

“SHQIPËRIA ËSHTË VENDI, QË MË PËLQEN MË SHUMË” (Përfundoi viti mësimor, në shkollën shqipe “Gjuha Jonë”) / Nga: Vlashi Fili , Filadelfia-SHBA

“SHQIPËRIA ËSHTË VENDI, QË MË PËLQEN MË SHUMË” (Përfundoi viti mësimor, në shkollën shqipe “Gjuha Jonë”)     Nga: Vlashi Fili , Filadelfia-SHBA           Nga ceremonia e mbylljes së vitit shkollor…   Ja, erdhi edhe dita mbyllëse … Continue reading

Komuniteti Myslyman ofron ndihmë për fëmijët e rrugës . ( Fushata : “Një lodër në vend të lëmoshës së përditshme ” ) / Nga Bardhyl Selimi

  Komuniteti Myslyman ofron Ndihmë  për fëmijët e rrugës Fushata : “Një lodër në vend të lëmoshës së përditshme ”  Nga Bardhyl Selimi “Një lodër në vend të lëmoshës së përditshme”, titullohet fushata e organizuar nga Komuniteti Mysliman, Drejtoria e … Continue reading

NOMATISJE SERBO-GREKE… (Ose veza e qyqes serbo-greke ne folene e shqiponjave)… / Nga Ilir Seci

 

NOMATISJE SERBO-GREKE…

(Ose veza e qyqes serbo-greke ne folene e shqiponjave)…

Nga Ilir Seci

Vizita ne Tirane e Patriarkut serb Irinej doemos qe do ngjallte indinjate ne masen me te madhe te shqiptareve.Kuptohet vetem ftesa ne kryeqytetin shqiptar e nje kleriku te tille famekeq qe ka mbeshtetur dhe bekuar fushatat e spastrimit etnik ne Kosove do e justifikonte çdo zemerate te shqiptareve.Ftesa ne inagurimin e Kishes Ortodokse ne Tirane patriarkut Irinejt ju be nga ekuivalenti i vet Janullatos,nje klerik grek qe ka dhunuar Autoqefaline e Kishes sone duke uzurpuar kreun e Kishes Ortodokse Shqiptare tash 23 vjet!…Janullatos eshte ekuivalenti i Irinejt dhe si uzurpator i Kishes Shqiptare nuk e ka problem te ftoje nje antishqiptar si serbi Irinej!Ne kete kontekst,mund te thote ndokush,nje antishqiptar me shume ose nje me pak nuk ngre shume peshe…Ne fakt ngre!Sepse deklaratat e Irinejt per Kosoven ngriten peshe dhe shkaktuan reagime te perligjura te shqiptaret!Mendoni vetem kete gje per nje moment; as qe mund te imagjinohet nje shqiptar qe te thote ato gjera ne nje medie te Beogradit!Sepse Serbia as do e ftonte nje klerik te vertete shqiptar ne TV e jo me ta lejonte te thote:”Kosova eshte Shqiptare!?…Prandaj deklaratat e Irinejt ne “Top Channel” se “Kosova eshte djepi i Serbise” nuk kishin si te kalonin pa ngjallur zemerate!Ne fakt zemerata me se pari duhej te perqendrohej ne mediet shqiptare qe i dhane vend dhe hapesire antishqiptarit Irinej!Fale medieve shqiptare kleriku serb mundi te shpaloste idete e veta!Kuptohet si serb qe eshte ai thjesht beri detyren e vet,Provokoi! E per te mos u mjaftuar me provokimet ne televizionet shqiptare Irinej vazhdoi provokimet edhe me viziten ne Shkoder ku evokoi plot nenkuptim Mbreterit serbe qe kane sunduar Shkodren para 1 mije vjetesh!…Perse zgjodhi Shkodren?!…Shkodra ka nje komunitet ortodoks shqiptar modest,”99 familje kurre s’jane ba 100!”-eshte thane gjithmone ne Shkoder!Po e zeme se pakan ardhur edhe disa familje ortodokse nga Jugu si funksionare te komunizmit por prape nuk e bejne kete komunitet aq te madh…ne qytet te Shkodres mund te jene edhe disa ortodokse nga Mali i Zi qe kane jetuar ne fshatin Vrake por prape jane pak!Ortodokset e Vrakes ne fakt kane ikur nga perndjekja serbe dhe shpetuan lekuret nga mikpritja e Shkodres kur u dhane strehe ne Vrake por kohet kalojne e vrakacoret kane harruar se perse iken e kush i ndihmoi!Nuk eshte hera e pare qe shkiet atij qe ja hane buken ja permbysin kupen!Te gjitha keto i di mire patriarku Irinej por me djallezine e tij do ta shpendaje tymin e temjanit serb…pse e evokoi epoken e “mbtreterve serbe” Irinej?!… …Mbreterit triballe dhe serbe qe evokoi ne pershpirtjet e veta Irinej kane sunduar ne Shkoder ne disa shekuj te erret dhe ishin pushtues te dhunshem qe njohen vetem urrejtje nga shqiptaret e pushtuar.Kete e provojne sa e sa relacione te shkruara te prifterinjeve katolike qe i ankoheshin Vatikanit per mizorite e despoteve sllave…Qe ankoheshin se serbet ua kane ndaluar edhe gjuhen shqipe!Te gjitha keto jane te shkruara ne libra historike!…Irinej i di mire keto fakte historike por prape e thote ate qe i pelqen sepse do te dale te synimi i vet!Dhe prifterinjte serbe jane mjeshtra te arritjes aty ku duan permes mashtrimit!Ata shpesh ne histori kane fallsifikuar kapituj te tere duke i redaktuar sipas qejfit e pastaj i kane shitur per fakte!Ketu shume ilustrativ vjen nje shembull klasik mashtrimi;nje simbol mjaft I popullarizuar I serbeve,kater “C-te” germat cirilika,(Само слога Србина спасава),qe shqip i bie “Vetem Bashkimi Shpeton Serbet”…Mitet serbe predikojne se keto jane cirilika te kohes se Sveti Saves “shenjtorit” serb te shekullit 12-te!Germat e gdhendura thuhet se jane gjetur ne nje varr serbi te asaj kohe por me nje ndryshim te vogel sepse “C-te” ne fakt nuk qene gdhendur per te dhene shprehjen “Vetem Bashkimi Shpeton Serbet” por per krejt tjeter kuptim,krejt tjeter domethenie!Domethenia origjinale ka qene “Serbi Serbin Sakice e Vret”,(“Србин Србиa секира смечовати”)…?!Sipas disa historianeve ne kohen e Sveti Saves,nje serb shkon naten e vret ne gjume vellamin,(pobratimin) e vet per ta grabite,e vret ne gjume me gjithe familje!Ngjarja ishte makabre,mjaft tronditese deri edhe per kriminele e vrases gjenetike sic njihen serbet!I pezmatuar prifti ne gurin e varrit te asaj familje gdhendi ato kater cirilikat,”C” qe kishin domethenien “Serbi Serbin Sakice e Vret”!?…Pra i shkroi i pezmatuar nga cfare kish ngjare dhe per krejt tjeter qellim!Mirepo kjo nuk i pengoi fallsifikatoret e mevonshem te Kishes Serbe qe te thurin krejt tjeter Mit!?…Domethenia e kater inicialeve pastaj u ndryshua ne mision kombetar:”Vetem bashkimi shpeton serbet”?!!Prifterinjte e manastireve serbe pa ju dridhur mjekrat arriten ta shnderrojne nje simbol te turpit kombetar ne nje simbol te lavdise kombetare!? Mekanizmi i tyre histori-beres eshte vertete i jashtezakonshem!Nje tjeter shembull domethenes se si krijohet miti eshte edhe miti i Shen Jovan Vladimirit,Mbretit te Tribaleve dhe Serbeve qe mbahet per shenjt ne Kishen Ortodokse.Mbretit tribal Jovan Vladimir ju pre koka nga rivalet e vet bullgare ne vitin 1015 ne Prespe.Eshte interesante odisejada e varreve te tij!…Fillimisht thuhet se u varros ne Vladimir te Krajes meqe ishte sundimtar i Dioklese.Aty ju ngrit edhe nje kishe dhe vendit ju dha emri Vladimir…Bile edhe malit te Rumijes bene perpjekje t’ia nderrojne emrin ne Sveti Vladimir?!… Aty e vendosen fillimisht varrin e tij si sinor te ambicieve serbo-medha!Me shume mjeshteri kallen mitin ne mendjet e njerezve e nisen nomatisjen per mrekullite e tij!Kur punet shkuan mbare per orekset serbo-medha menduan tjeter djallezi! Prej Vladimirit i moren eshtrat e tij dhe i varrosen perseri kesaj here ne Elbasan ne nje vend qe ja vune emrin po Vladimir!?Pra ne Elbasan e varrosin pikerisht aty ku kishin enderren e vjeter te “Stara Srbija”!…Ne breg te Shkumbinit!Kisha u paraqit si vend i shenjte qe ben mrekullira e tjera nomatisje tipike serbe!Mbas disa shekujve kur filloi renja e Perandorise Osmane prifterinjte serbe nisen krijimin e miteve ne tokat shqiptare qe kishin zaptuar!Duke qene se Krajen e kishin marre tashme prifterinjte nuk ishin te interesuar me per Kishen ne Kraje pasi syte i mbanin nga Elbasani!Menjehere nisen perhapje e miteve te reja me synim zhdukjen e gjurmeve te Kishes se Vladimirit ne Kraje si dhe faktit qe ai ishte varrosur njehere ne Kraje e pastaj rivarrosur ne Vladimir Elbasan…Prifterinjte serbe hapen fjale se kush nderton shtepi ne zonat rreth Vladimirit ne Kraje dhe do qe te kete mbaresi dhe fat duhet qe ne muret e shtepise se vet duhet patjeter te fuse nje gur nga guret e kishes se Vladimirit ne Kraje!?Kuptohet u moren gjithe guret e Kishes dhe s’mbeti asnje gjurme!Nga ana tjeter ne Vladimir te Elbasanit po te njejtit prifterinje ortodokse te se njetes Kishe thoshin qe s’ka mekat me te madh sesa te preken guret nga Kisha e Jovan Vladimirit?!!Guret e te te njejtit shenjtor ne Vladimir te Krajes duhen marre se jane bekim ndersa ne Vladimir te Elbasanit nuk duhet prekur se jane mallkim!?…E shqiptaret e hengren kete marifet!…Me e bukura eshte se edhe greket nga ana e vet bene te njejtin marifet!Greket e bene kete me mitin e Shen Thanasit…Nga Janina nisen te zhdukin guret e kishave te Shen Thanasit duke I zhvendosur ne Bularat Gjirokaster,pastaj ne Polican Skrapar,ne Myzeqe derisa e sollen ne Elbasan Kishen e Shen Thanasit,kishe qe u ndertua ne vitin 1846,kuptohet mbas pavaresise se Greqise!Kisha e synimeve greke ngihet gjitone me kishen e miteve serbo-medha te Jovan Vladimirit!Saktesisht si ne nje loje shahu kur guret shtyhen!Nje loje shahu serbo-greke ne fushen e shahut shqiptar!Ne tokat shqiptare…Dhe varret e shenjtoreve te tyre vendosen si sinore te orekseve te “Stara Srbija” dhe “Megaloidese” ne zemer te trojeve shqiptare…Duhet theksuar se gjithe keto veprime Kishat Ortodokse serbe dhe greke i benin nen heshtjen aprovuese te Portes se Larte pasi dihet qe Patrikana kishte qendren pikerisht ne Stamboll!?…Kryepatriarku I Kishes Ortodokse ne kohen e Perandorise Osmane gjithmone ka qene Pasha me kater tuje,(Yje) dhe per nga rangu vinte vetem mbas Sulltanit…Sulltani kishte pese tuje,(Yje)…Kisha ortodokse e perdori me shume mjeshteri kete favor nga ana e osmaneve duke arritur te ndalonte perdorimin e gjuhes shqipe!Kuptohet osmanet nga ana e vet ate donin;qe shqiptaret ortodokse te beheshin greke e myslimanet te deklaroheshin turq!Ishte nje marreveshje e pashpallur!Ne librin e tij “Kujtime” Eqrem bej Libohova na shkruan se “forcat e Haxhi Qamilit asnjehere nuk u perleshen me andartet greke qe benin kerdine nder shqiptaret ortodokse por perkundrazi perhere i shmangeshin njeri-tjetrit!”…Andartet ne ate kohe hynin ne tokat shqiptare ku kishte shumice ortodokse e dumbabistet e Haxhi Qamilit aty ku kishte shumice myslimane!? Athua I kane konsideruar keto te dhena kozmopolitet e “Top Channel”, ashtu kokeboshe si i ka fale Zoti qe kujtojne se jane qytetare te botes dhe japin mesazhe qyteterimi perballe fqinjeve vrastare ballkanas?!…Fqinjet tane qe flene me sopata nen jasteke gati per te copetuar cdo shqiptar ashtu sic copetuan martirin e kombit tone Papa Kristo Negovanin…me te parin rast qe do u jepet! 

 

 

 

Një propozim gjenial. / Faleminderir Ronald Glossop !

 

 

Një propozim gjenial.

Faleminderir Ronald Glossop !

 

 

 

Një nga sugjerimet që u propozuan në Asamblenë e Lidhjes së Kombeve në dhjetor 19202 ka qenë ay i lordit Robert Cecil, që, për të trajtuar “vështirësitë gjuhësore që pengojnë lidhjet e drejtpërdrejta ndërmjet popujve” shpresohet që “mësimdhënia e gjuhës ndërkombëtare Esperanto të bëhet e përgjithshme në mbarë botën, në mënyrë që fëmijët nga të gjitha vendet, që tani të mësojnë të paktën dy gjuhë, atë të vetën, amtare dhe një mjet të lehtë për komunikim ndërkombëtar3

Me keqardhje, kjo ide revolucionare nuk u vu në jetë. Në Asamblenë e Lidhjes së Kombeve çdo propozim mund të pranohej vetëm në se çdo shtet anëtar do ta miratonte atë. Një shtet e kundërshtoi propozimin e lordit Cecil. Cili shtet? Franca. Përse? Sepse propozimi e shënonte Esperanton si gjuhë botërore që duhej mësuar, dhe francezët mëtonin se gjuha frënge është tashmë gjuhë botërore.4

Francezët sillnin argumentin, që Esperanto nuk ka një kulturë kombëtare. Por ky argument supozon pikëpamjen internacionaliste të shekullit 20, në vend të globalizmit të shekullit 21. Internacionalizmi e koncepton botën si një koleksion vendesh të veçanta, anëtarët e të cilave janë në themel të mbyllur brenda vendeve të veta dhe që ndërveprojnë njëri me tjetrin vetëm përmes organizatave ndërkombëtare. Figura e internacionalizmit është një hartë botërore me shtete të ndryshme të treguara me ngjyra të ndryshme. Bashkësia mbarëbotërore e shekullit 21 është e ndryshme. Koncepti i saj bazohet në fotot e Tokës marrë nga kozmosi. Të gjithë njerëzit janë anëtarë të një bashkësie planetare. Si rrjedhim, ne do të duhej të komunikonim drejtpërdrejt njëri me tjetrin. Kur flitet për edukimin, duhet të marrim parasysh botën e të ardhmes.

Një pyetje e rëndësishme është se çfarë duhet të bëjmë ne në lidhje me edukimin gjuhësor Kemi nevojë për një plan, sipas të cilit të gjithë ne do mësojmë të paktën një gjuhë të përbashkët, në mënyrë që të gjithë në këtë bashkësi planetare të mund të komunikojnë me të tjerët, jo vetëm me ata që rastësisht banojnë në vendet ku përdoret e njëjta gjuhë kombëtare.

 

 

Si duhet të jetë gjuha e përbashkët e përbotëshme?

 

 

Çfarë duhet të bëjmë për edukimin gjuhësor të fëmijëve tanë? A duhet ata të mësojnë të paktën një gjuhë të përbashkët? Në se po, cilën gjuhë ata duhet të zgjedhin? A do mundej ta përdornim si gjuhë mbarëbotërore ndonjë gjuhë kombëtare, si anglishtja apo kinezishtja? Apo ne duhet të zgjedhim si gjuhë mbarëbotërore një gjuhë asnjanëse , artificiale, lehtësisht të nxënëshme, siç është Esperanto?

Ndonëse anglishtja është gjuha ime amtare, dua të argumentoj kundër pikëpamjes se anglishtja duhet të jetë gjuha e përbashkët mbarëbotërore që duhet t’u mësohet fëmijëve. Mendoj, që zgjidhja racionale dhe e drejtë moralisht për gjuhën e parë të huaj për të gjithë fëmijët është Esperanto. Qëllimi i fundit duhet të jetë, që njerëzit të mësojnë shumë gjuhë, por vetë gjithë fëmijët duhet të mësojnë të paktën gjuhën e përbashkët mbarëbotërore, që të mund të komunikojnë drejtpëdrejt më të gjithë Tokësorët e tjerë.

Duhet të kemi parasysh seriozisht përmasën morale të kësaj çështjeje.. Jam i mendimit që do ishte themelisht një çështje e pamoralëshme të zgjidhnim cilëndo gjuhë kombëtare që të shërbejë si gjuhë mbarëbotërore. Në se cila do gjuhë kombëtare do bëhej gjuhë mbarëbotërore, vendet që e përdorin atë gjuhë do fitonin një status përmbi vendet e tjera. Kjo luftë për status ka prodhuar tashmë dy luftëra botërore. Këtij konkursi ndërkombëtar ne duhet t’i japim fund.

Përdorimi i cilësdo gjuhë kombëtare do ishte edhe një vendim i padrejtë për të gjithë fëmijët, gjuha e parë e të cilëve është një gjuhë tjetër. Si njeri, gjuha e parë e të cilit është anglishtja, unë vazhdimisht kujtohem për padrejtësinë e situatës aktuale. Të tjerët duhet të mësojnë një gjuhë të re, ndërsa unë mund ta përdor gjuhën amtare. Çfarë padrejtësie! Unë jam njëri nga më pak se 5 % e njerëzve në tërë botën, që e përdorin anglishten si gjuhë të vet amtare.5

Prandaj, më tepër se 95 % e të gjithë njerëzve duhet të mësojnë një gjuhë të dytë në mënyrë që të marrin pjesë në konferencat ndërkombëtare, që e përdorin vetëm gjuhën angleze. Edhe sikur gjuha e përbotëshme të qe gjuha kineze mandarene, do ishte nevoja e 88 % të njerëzve në tërë botën që ta mësonin atë si gjuhë të dytë.6

Në se cilado gjuhë kombëtare do përdorej si gjuhë e përbashkët mbarëbotërore, vendet që e përdorin atë gjuhë do kishin një përparësi të padrejtë ekonomike ndaj vendeve të tjera. Përveç përparësisë që ata nuk duhet të japin mësim një gjuhë të dytë për fëmijët e tyre, ata kanë edhe përparësinë ekonomike që të tjerët do duan të vinë në vendet e tyre për ta mësuar më mirë gjuhën e tyre.

Me qënëse do ishte e nevojshme që nxënësit të mësonin gjuhën mbarëbotërore, kjo gjuhë duhet të ishte relativisht lehtësisht e nxënëshme. Me qënë se qëllimi ynë është, që fëmijët të mësojnë shumë gjuhë, ata duhet të kenë një përvojë të parë të mirë, që do t’i nxiste ata në dëshirën për të studiuar gjuhët e tjera. Mundësia më e mirë do ishte të mësojnë, së pari, një gjuhë krejt fonetike, nga e cila të mësonin së bashku edhe gjuhën e shkruar edhe atë të folur.

Anglishtja nuk është një gjuhë e tillë. Nuk është situatë logjike, kur fjalët “so” (S-O) dhe “do” (D-O), që duken kaq të ngjashme, duhet të shqiptohen kaq ndryshe. Në gjuhën angleze fjalë, të cilat ne do t’i shkronjëzonim ngjashëm, shqiptohen ndryshe sikurse fjalët e shkronjëzuara T-H-O-U-G-H dhe T-H-O-U-G-H-T dhe T-H-R-O-U-G-H. Gjuha angleze ka shumë gjëra të çuditshme, sikusre shtimin e shkronjës S te foljet në vetën e tretë njëjës. Parregullsi ka lidhur me rasat e ndryshme të së njëjtës folje, sikurse “go”, “went”, dhe “have gone”. Vini re zgjedhimin e parregullt të foljes “to be”: “I am”, “you are”, “he is”, për të mos përmëndur faktin që në shumë fjalë shkronja S shqiptohet si shkronja Z. Këto forma jo logjike të gjuhës angleze mbase i bëjnë shumë fëmijë thjesht të heqin dorë nga mësimi i cilësdo gjuhë të huaj.

 

 

Përparësitë e Esperantos si gjuhë e përbotëshme

 

 

Në vend të anglishtes ne duhet të përdorim Esperanton. Ata që asnjeherë nuk e kanë mësuar Esperanton, nuk e kuptojnë vlerën e karakterit të saj gjenial dhe sa lehtë mund ta mësojnë atë. Ata që asnjëherë nuk e kanë dhënë mësim Esperanton, nuk e kanë konstatuar se sa shpejt fëmijët e mësojnë atë.7 Të gjithë munden ta përcaktojnë lehtë qysh çdo fjalë duhet shqiptuar dhe shkronjëzuar.

Në se të gjithë fëmijët në botë do ta mësonin një gjuhë të planifikuar si Esperanto, do vinin përparësi të tjera. Njëra do qe ruajtja e gjuhëve minoritare që tani do zhdukeshin, në se se përballen me gjuhët që mbështeten nga vendet e fuqishme. Në se gjuhë e përbotëshme do qe Esperanto, njërëzit në këto bashkësi minoritare do mund të përdornin sërish gjuhët e vgeta brenda bashkësive të veta ndërsa Esperanton për komunikim mbarëbotëror.

Përparësia e dytë lidhur me kërkesën, që fëmijët ta mësojnë Esperanton, është se ata do zhvillonin një qendrim pozitiv ndaj mësimit të gjuhëve të tjera të reja. Eksperimentet kanë treguar, që nxënësit që kanë mësuar Esperanton, më pas i mësojnë më shpejt gjuhët e tjera evropiane.8

Një përparësi e tretë e mësimit të gjuhës asnjanëse mbarëbotërore si Esperanto është, që fëmijët zhvillojnë identitetin si anëtar i bashkësisë botërore, po ashtu sikurse mësimi i gjuhës kombëtare shpie në identitetin me atë bashkësi kombëtare.9

Në se të gjithë nxënësit do mësonin të njëjtën gjuhë të përbotëshme, ata do mendonin për veten si anëtarë të bashkësisë mbarëbotërore dhe do ishin më pak të prirë të luftonin në beteja kundër anëtarëve të tjerë të kësaj bashkësie.

Një përparësi e katërt lidhur me kërkesën që të gjithë fëmijët ta mësojnë Esperanton është se ata do mund të përdornin teknologjinë moderrne për të komunikuar drejtpërdrejt më fëmijët e tjerë kudo.10

Miqësitë personale mund të zhvilloihen pa pengesat e gjuhëve kufitare dhe të ndryshme kombëtare.

Esperanto mund të konsiederohet një gjuhë evropiane, dhe për rrjedhojë, mund të sillej argumenti që ajo duhet modifikuar për të shërbyer is një gjuhë e përbotëshme kulturalisht asnjanëse. A mund të bëhet Esperanto një gjuhë kulturalisht asnjanëse, në se do t’i trupëzonim asaj terma nga gjuhët aziatike dhe afrikane? Sidoqoftë, edhe në formën e tanishme Esperanto mbështetet me entuziazëm nga njerëzit në mbarë botën. Qeveria e Kinës ka bërë të paktën më shumë se çdo qeveri tjetër veprime që e mbështesin përdorimin e Esperantos.11

Për trajtimin e kësaj çështje, propozoj që Organizata për edukim shkencë dhe kulturë e Organizatës së Kombeve të Bashkuara (Unesko), që më 1954 dhe 1985 adoptoi rezoluta që shprehnin mbështetjen për Esperanton, të emërojë një komision për të zhvilluar një version pakëz të modifikuar, kulturalisht më asnjanës të Esperantos. Këtij komisioni i duhet dhënë një afat prej pesë vitesh. Anëtarë të këtij komisioni duhet të jenë disa esperantistë të tjerë me përvojë, përfshirë ata nga Azia dhe Afrika. Ky komision duhet të ketë edhe anëtarë, që e njohin mirë pixhin Hajnua dhe gjuhën indoneziane Bahasa. Në se komisioni nuk do arrijë të prodhojë një version të modifikuar kulturalisht asnjanës të Esperantos deri në mbarim të afatit të treguar, version aktual i Esperantos kishte për të qenë zyrtarisht i rekomanduar si gjuhë e përbashkët e përbotëshme që u duhet dhënë mësim fëmijëve kudo.

 

 

Përfundim

 

 

Esperanto është njëra nga shpikjet më të mëdha në tërë historinë njerëzore. Është një tragjedi e madhe, që ajo nuk u adoptua si gjuhë botërore në shekullin ndërkombëtar të 20-të. Tash, gjatë shekullit globalist të 21-të ajo ende nuk ka gjetur mbështetjen që e meriton. A mund të kish ndonjë çështje më të rëndësishme për të ardhmen e edukimit se sa përkushtimi mbarëbotëror për t’u mësuar fëmijëve kudo një gjuhë të përbashkët mbarëbotërore lehtësisht të nxënëshme, sikurse Esperanto?

Përktheu Bardhyl Selimi

(Marrë nga Internacia Pedagogia Revuo, nr .2/2014

1 Ronald J. Glossop, Southern Illinois University (Universiteti i Ilinoisit jugor) në Edwardsville (SIUE), Edwardsville, Illinois 62025, USA

rglossop@mindspring.com

2 Këtë propozim e mbështeti edhe qeveria shqiptare

3 Peter G. Forster. The Esperanto Movement f.172

4 The Esperanto Movement i Forster-it na informon se si propozimi i lordit Robert Cecil e nisi diskutimin dhe gjithashtu jep të dhëna të hollësishme se çfarë ndodhi pastaj lidhur me Esperanton në Lidhjen e Kombeve dhe organizatat e tjera ndërkombëtare. Shiko kapitullin e gjashtë, f. 169-187

5 The World Almanac and Book of Facts 2013. Në faqen 717 numri i treguar i njerëzve, që e përdorin anglishten si gjuhë të veten të parë është 328 milionë. Në faqen 733 numri i treguar i njerëzve në botë është 7 017 543 964. Kështu, përpjesëtimi i njerëzve, që e përdorin anglishten si gjuhë të veten të parë, është 4.67436 %.

6 The World Almanac and Book of Facts-2013. Në faqen 717 numri i treguar i njerëzve, që e përdorin gjuhën kineze mandarene, si gjuhë të vet të parë, është 845 milionë. Në faqen 733 numri i njerëzve në botë është 7 017 543 964. Kshtu përpjesëtimi i njerëzve, që e përdorin gjuhën kineze mandarene si gjuhë të vet të parë është 12.042218 %

7 Alvino E. Fantini dhe Timothy G. Reagan, Esperanto and Education: Towards a Research Agenda. Shiko veçanërisht faqet 27-33

8 Helmar Frank, “Valeur propedeutique de la langue Internationale” (Vlera propedeutike e gjuhës Ndërkombëtare) Journee d’etude sur l’Esperanto. Universite de Paris- Vincennes, nov. 1983, faqet 121-136 dhe J.H. Haloran, “A four-year experiment in Esperanto as an introduction to French” British Journal of Educational Psychology, Vol.22, nr 3 nov. 1959 faqet 200-204

9 Kurt E. Muller (bot) Language Status in the Post-Cold War Era. Shiko veçanërisht faqet 117-139

10 Humphrey Tonkin dhe Grahame Leon- Smith. The Future of Modern Languages in English- speaking Countries. *Esperanto documents, New series,18) Rotterdam, Universala Esperanto-Asocio, 1979, f.17

11 Ulrich Lins, “Esperanto as Language and Idea in China and Japan”,Language Problems and language Planning, 32:1 (2008) faqet 47-60 dhe “China Interreta Informa centro”: Historio de Esperanto” <http://esperanto.china.org.cn/world/shi-window/index5.htm&gt;

 

” NDËRGJEGJE NË PESHOJË ” Përmbledhje nga libri me titull: “Burrëri e Lagur” / Poezi nga Mehmet BISLIMI

 

 

 

NDËRGJEGJE NË PESHOJË

Përmbledhje nga libri me titull: “Burrëri e Lagur”

 

Poezi nga Mehmet BISLIMI

 

 

 

 

 

Uniteti

 

gjyshja ime ndjesë pastë

me dorën e saj të lehtë

nga shtëllunga e leshit

fijet i lidhte në unitet

 

njerëzit e kohës moderne

si grykësit që zihen për një presh

unitetin e kohës së vonuar

prapë e bënë lesh

 

leshi e lëmshi u ngatërruan

në fushat e gjera të interesit

o gjyshe ime e ndjerë a dëgjon

se ç’u dhje ndër vete

uniteti ynë

prej leshit

 

 

 

 

 

Dikur

 

rojat viheshin tek kullat

nga mali

kur zbrisnin burrat

 

vdisnin për atdhe

burrat

dikur

 

vdesin atdheun

burrat

sot

 

mashkull e burrë

nuk ishte njëjtë

as atëherë

as sot

as kurrë

 

 

 

 

 

Bythë e kusisë

 

nuk ndenjen duarkryq intelektualët

sfidë serioze i bënë Serbisë

me vizionin filozofik të avancuar

rrahën me shkop bythën e kusisë

 

bythë e kusisë rënë nga ndryshku

lënë në mezhdë me një anë

ai shpiku strategji të re

të artit luftarak në Ballkan

 

rrethi i kusisë po krekoset

me bythën që boja po i del

eh sikur të realizohej kjo filozofi

do konkurronte çmimin Nobel

 

 

 

 

 

Sintezë fatale

 

rrugë mora

për ta takuar njeriun

panjerëzinë dhe qenërinë

takova

shkrirë në bashkëdyzim

në analizë nuk u futa dot

të panjerëzishmit

sinteza keq i kishte ngërthyer

ishin bërë

t’i qashë me lot

 

 

 

 

 

Ka burra

 

ka burra

që as para plumbit

nuk e hanë fjalën e dhënë

 

ka burra

që lumi nuk i lanë

si qentë fjalën hanë

 

ka burra

që gënjejnë shoqi- shojnë

për dallim nga qentë

ata nuk lehin

edhe kur të tjerët i shkelmojnë

ka burra

e burra

 

 

 

 

 

Kopshtarët e atdheut

 

kopshte me fjalë ndërtuan

pallate mbi shtatin e atdheut

ulur këmbëkryq mbi postaqinë e iriqit

burrat e politikës

për hir të elektoratit

prapanicën po sakrifikojnë

 

qëndron e patundur

bythë e larë në gjak

me postaqinë e iriqit

urojmë

elektorati të merr hak

 

ati ynë pat thënë

të ngrohet hamami me pordhë

o burra

të pastrohemi se u bëmë horr

 

 

 

 

 

Koalicioni

 

që kur bota mban mend

ujku me qengjin

pula me dhelprën

miqësi nuk kanë zënë

 

atëherë

mbi kë do të bjerë rrufeja

o arkitektë të dredhive të liga

ju nuk jeni

Pasha Sinan

 

fantazi perfide e dredharakëve

me foshnjen e pafajshme në gji

mashtruesit

këtë vit

bënë në prapahije kumbaritë

thellë në gjoks fshehur

pabesitë

 

 

 

 

 

Bijtë e kotësisë

 

po t’i shikosh

nga pamja e jashtme

të duken

sikur secili me vete bartë

në gji

nga një copë histori

 

dilemë për pak çaste

kafeneve të qytetit

vrasje e butë me çaj e duhan

dënim absurd

pajtim me shëmtitë

me temat politike vrasin kohën

tërë kohën meditojnë

as gjë nga jeta

nuk kërkojnë

 

 

 

 

 

Dikur dhe tani

 

dikur

kur lumin kalonin të ligjtë

dihej

atkinë ta shanin

 

tani kur lumin kalojnë

atkinë

më nuk ta shalojnë

kohë moderne e avancuar

tani

t’ëmë ta lodrojnë

 

 

 

 

 

Rrugëtim

 

gjatë rrugëtimit

diçka u këput në mes

të paralajmëruar për defektin kohor

të shoqërisë kryeneçe

kush parashikoi ngritjen e bajrakut

e nuk parashikoi prishjet

mes bajraktarëve

 

ata nuk gjeti kompromis me ndreqjet

plagët e hershme nuk u shëruan

fatkeqësitë kujdestare

në pusinë e ligësisë qëndruan

 

tani

merreni e mbani në gji

rrotën tuaj

që ju la në mes të rrugës

të zhgënjyer

 

kjo nuk ishte karrocë me histori

si ajo e Ismail Qemalit

ju merr lumi karrocën edhe ju

mbajeni mirë në mend

se historia nuk ua bën brenda saj kot

as edhe një prapanicë vend

 

 

 

 

 

Moshë adoleshence

 

ai

nuk e kishte menduar kurrë

se zgjedhjet e çastit dallojnë

aq katërçipërisht

nga ato të perspektivës

 

në intimitet po ta them

ai bëri koalicionin e zhgënjimit

një fund të tillë s’e kishte menduar

as në moshën e adoleshencës

 

tani më

në këtë moshë të thyer

lojërat e fëmijërisë i hynë në qejf

si të thuash

iu bënë ves

nga ati

të mos të zbres

 

 

 

 

 

Pritje

 

kjo kohë e lazdruar

shumëllojshmërinë e pritjes ta ofron

përtej hijeve te tejdukshmërisë

si të vjen për së mbari

ulur a në këmbë

në luadhe mbi bari

në radhë

në zyrë

në trotuar

pritje shtrirë

i plogësht nën jorgan

pritje fytyrëvrarë

ngazëllyer e hijerëndë

pritje fytyrëshëmtuar e dhëmbërënë

dehur e tymosur me çaj e duhan

pritje

 

të gjithë ata që presin

janë të vonuar

si të vonuar në jetë

në dyert e mbyllura të botës

trokasim kot

trokasim me vonesë

tash e sa vjet

të vonuarit kush i pret

më thoni

se më luajtën mend e kresë

 

 

 

 

 

Kundërshtarë

 

sa mirë të tillë që jemi

ligj i përsosur i natyrës nuk gaboi

të njëjtë nuk na bëri

mrekullisht

në udhëkryqet e jetës

nuk na ngatërroi

 

në rrugëtime

në mendime

në veprime

të ndryshëm

ju në rrugën tuaj

ne në rrugën tonë

sa mirë që nuk jemi

të gjithë

njësoj

 

 

 

 

 

Si gjithmonë

 

dirigjent

orkestër që dështoi para akordimit

tingujt e çakorduar

fatkeqësisht

nuk nxorën melodinë e shumë pritur

çfarë peripecish kakofonie

mes tingujsh ulëritës

këtë konfliktualitet notash

kush e dirigjon

 

të dirigjosh një orkestër

do duhej të ishe

të paktën Maestro

e klasën e parë të notave

nuk e kalove dot

maestro i melodisë

pa nota

maestro kot

 

 

 

 

 

Larje duarsh

 

llogarit shpenzimet miku im

blije një sapun në të mjafton

unë do kujdesem për larjen tënde

sot do ta nënshkruajmë moratoriumin

mbi orën e vdekjes

se i erdhi fundi lojës disfatiste

me ujin e ftoftë të burimit

larje duarsh nga qëllimi final

rrëshqitje në kohë

me duar të palara

sa afër burimit

sa larg pastërtisë

 

 

 

 

 

Të dehur

 

“heronjtë” e ditëve tona

esëll nuk i takuam dot

nga tavernë e kafenesë së qytetit

hurbin e kafesë shijojnë

raki e mish të skuqur

politikën ndërkombëtare analizojnë

lamë e shtruar

koqen e qejfit bëjnë

namin e zi po lënë

 

të dehurit e ditëve tona

“për atdhe”

nga mallëngjimi

dehur e përmallë

në tryezën e pistë shtruar

të paskrupullt

së bashku faqezi e hileqarë

dehur e bërë përrallë

për kolltukun e butë

namin e zi po lënë

 

 

 

 

 

Gënjeshtar

 

prapë

gënjeve shokët e idealit

në rrugët e rrëpira të faqes së malit

faqe nxirë

fjalë ngrënës e i paburrë

i vetëm po

me shokë jo

më kurrë

 

 

 

 

 

Pa dashje

 

ia këputa telin çiftelisë

pa dashje

nuk ia mësova notat melodisë

kurrë

e melodinë e desha aq shumë

djalli ta marrë

 

për ty më kënga

nuk do këndohet

as vaj s’do bëj kush

vrave këngën me dorën tënde

në rrugët e harrimit

makthi që po rritet

miqtë të thanë

kujdes këngën se vritet

 

 

 

 

 

Parandjenjë

 

armiqtë nuk po na shajnë sa duhet

miqtë po na lavdërojnë

më shumë se ç’duhet

 

si me të pabesë

se ç’po më gërryen një ndjenjë

një ndjenjë ogurzezë

 

 

 

 

 

Ironi e verdhë

 

vargu im

eja të ikim larg

 

zilia mes vargjeve

ka rënë

vargjet mes vete pezëm kanë zënë

smirëzia në garë

ikim

se u bëmë përrallë

 

mes njerëzve urrejtja

futur kaq thellë

enigmë e pashpjegueshme

ironi e verdhë

ikim

 

 

 

 

 

Zhgënjim

 

zhgënjehemi kur

miqtë në baltë na lënë

pa pandehur

dilemat paraqiten

cilët janë miqtë e vërtetë

e cilët

miq na hiqen

 

Me keqardhje

 

dikur

mendimet i kishim të njëjta

për njeri tjetrin

kishim nevojë

 

përditë po largohesh

vërtetë më vjen keq

jo edhe aq për ty

sa

për mangësinë që nuk t’u heq

 

 

 

 

 

Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare

 

prapë dikush do të vritet

do të përgjaket dikush

prapë dikush do të zgërdhihet

do të përjargët dikush

 

kambanat për mortin

nuk do të pushojnë

dikë do ta shajmë me breshëri

me breshëri

dikë do ta nderojmë

 

rrugë të gjata janë këto

kanë nisur e nuk sosen

bashkimin e atdheut

kërkojnë

 

 

LETRA E NJË VAJZE / Nga Arqile Gjata

 

LETRA E NJË VAJZE

 

 

 

 

arqile portret 1

 

Nga Arqile Gjata

 

 

 

Ajo Era…si e marrë kërkonte të thoshte një fjalë…Por nuk e thoshte dot!
Ajo si e shushatur, në çdo qoshe e rrugë të qytetit vajtonte fatin e lakuriqësisë tragjike. Me duartë e njoma xhepave të –Natë-s gdhihej e pagjumë. Nëpërmjet kësaj vajze, me Emrin Erë, po ju dërgoj miqve dhe shoqeve të mija kujtimet e ditës së festës, që s’e kisha festuar ndonjëherë…
-Tek pragu i derës…pasi e bindën të dilte jashtë shtëpisë, njëri e kapi rrufeshëm prej gryke, tjetri i ngulli 21 thika, në çdo ngulje thike citohej një emër, një jetë, në fatkeqësi, një krim! Nata u shty gjatë në kohë..aq sa nuk besonim se do kishte mortje për të, duke djegur në kopshtin e liqenit trupat e zhveshur të shoqërisë së koklavitur nga tregu i zi me bizhuteri rënkimesh.
Nata…me shi lotësh rrëzonte gjethet e vjetra, për të shkulur gjethe të reja dhe si egërsirë sillej rrugëve me baltë.Tek ajo Natë gjenden vijat e gjakosura të shpirtit tonë dhe helmi i pijeve të pabesa veshur me këmishën e paturpsisë.
Në atë copë Natë..ndjeja drithërima frike nga hapja e krahëve për të kafshuar bukurinë e shpirtit tonë.
Për të treguarligësit e Natë-s, më duhet të rrëfej fatin e disa shoqeve të mia.
-Deri dje..kur Nata triunfonte, Era ndihej e burgosur dhe e trëmbur nga frika se dikush e ndiqte nga pas…
-Ngjarjet zën fill para 15 vjetëve, -shkruan Era.
Albina ishte ende fëmijë, kur unë e takova për herë të parë.Nata e kishte joshur për një jetë të bukur…
Shumë shpejt, ajo si një lule e brishtë nuk i rezistoj dot përbindëshit.Një mëngjes dimri u gjend e pajetë në një rrugë në periferi të qytetit. Po kështu më kujtohet Eralda një vajzë e trishtuar nga një fshat buzë Semanit. Çdo mëngjes e gjeja me lot në sy. Në këto çaste që po kallzoj , mund ta gjeni duke lypur rrugëve të qytetit të X-s në gjendje gjumi si pasoj e drogës.
Çdo ditë më del në ëndërr Sanija, vajza më e bukur ndër shoqet tona! E shkathtë dhe shumë kurrajoze. Më thyhet zemra kur e kujtoj at, të vetvrarë nga Nata.
Mbi trupin dhe frymën e Nata-s rëndonin faje të rënda, që gjer pak ditë më parë, askush s’e kishte thënë me zë të lartë!
Nata na i dgogji ato, që gjyshrit tanë i kishin relike të paçmuara të jetës së tyre.Ne i bëm dëm vetes…në shumë pak ditë, ne mbollëm shumë çudira…Për tu ngrohur dogjëm libra, lotë, fejesa e mblesërira, por më shumë vramë dashurinë…!
Jam e lagur, e ngrirë nga Nata… me shpirt të thatë, si trung peme e përzhëlitur, që nuk lulëzon, m’u rrudh fytyra nga Heshtja!
Ajo Heshtja ma thau baban, ma zbardhi nënën.Ia flliqi sytë vëllait!I zhubrosi ënfrrat tona…Ditë e natë flija dhe zgjohesha me frikën e Natë-s. Tani, që u shkarkova nga kjo barrë e rëndë e asaj Nate, dua të shijoj një freski të lehtë! Ashtu, si shoqet e tjera, ndjej një detyrim:- Ta falim veten! Ta rrethojmë me kurora tela me gjëmba atë copë Natë, që e prenë dhe me gjethet e agrumeve të shkruajmë: “Është festa jonë!”-Ju o motrat e mija!
Hapeni shaminë e shpirtit të librit tuaj! Digjeni atë album fotografik të pështirë! Se, Nata bie përsëri…dhe ti mbetesh e vetme në mes të pabesisë me ndjenja të varura nëpër litarë. Dhe Nata është përsëri Natë…
Sytë kërkojnë Erën e stinëve, t’ju dërgoj miqve e shoqeve këtë letër miqësie…
Nuk dua që Era e stinëve, të mos dëgjoj lutjen time…!

 

10 vjet të Shkollës Shqipe “Gjuha Jonë “: RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI / Nga: Llazar Vero -publicist, Filadelfia-SHBA

  10 vjet të Shkollës Shqipe “Gjuha Jonë “:  RUAJTJA E GJUHËS AMTARE, DETYRË PARËSORE E ÇDO SHQIPTARI Nga: Llazar Vero -publicist,Filadelfia-SHBA   1.Në vënd të hyrjes Shoqata Atdhetare-Kulturore Shqiptare-Amerikane “Bijtë e Shqipes”, në Filadelfia, festoi 10-vjetorin e shkollës në gjuhën … Continue reading

Pasuri gjuhesore ne Novosej (Materiali është konsultuar me Profesor, Naim(Ismen)Basha, Magjistër i Gjuhës Shqipe) / Nga Azem Parllaku

    Pasuri gjuhesore ne Novosej (Materiali është konsultuar me Profesor, Naim(Ismen)Basha, Magjistër i Gjuhës Shqipe)           Nga Azem Parllaku     E folmja e komunitetit të Novosejt në raport me fshatrat tjerë shqipëfolës përreth, përfaqëson … Continue reading

Poeti “rebel” që trazon ideologji regjimesh politike ( Zëri unikal poetik në poezinë “I them trishtimit”, të Agim Matos ) / Nga Zejnepe Alili – REXHEPI

  Poeti “rebel” që trazon ideologji regjimesh politike (Zëri unikal poetik në poezinë “I them trishtimit”,  të Agim Matos )           Nga Zejnepe Alili – REXHEPI     Në vargjet e poezisë “I them trishtimit”, përmes një … Continue reading

Forca frymëzuese midis ëndrrës, fatit dhe dashurisë “Andra e lumturueme” dhe ( “Forca e fatit dhe dashurisë” Ragip Dragusha ) / Nga Dr. Zejnepe Alili – REXHEPI

    Forca frymëzuese midis ëndrrës, fatit dhe dashurisë    ( “Andra e lumturueme” dhe “Forca e fatit dhe dashurisë”  Ragip Dragusha )         Dr. Zejnepe Alili – REXHEPI   Fillimisht, poetin shkodran Ragip Dragusha, e njohim … Continue reading

Zweisprachige Gedichte von Michèle Minelli ( Krijime dygjuhëshe nga Michèle Minelli) / Shqipëroi nga gjermanishtja: Ferdinand Laholli © Minelli & Laholli

  Zweisprachige Gedichte von Michèle Minelli Krijime dygjuhëshe nga Michèle Minelli        Michèle MINELLI       Michèle Minelli, geboren 1968 in Zürich. Freie Autorin und Mitglied der Autorinnen der Schweiz AdS sowie der Autorinnenvereinigung. Gewinnerin des SABZ-Literaturpreises … Continue reading

Poezia italiane, si përshfaqje dhe përndritje në gjuhën e letrave shqip. (Referim rreth Veprës Letrare « Antologjia e Poezisë Italiane », të përkthyer nga autori Sinan Vaka) / Nga Agron Shele

  Poezia italiane, si përshfaqje dhe përndritje në gjuhën e letrave shqip.   (Referim rreth Veprës Letrare « Antologjia e Poezisë Italiane », të përkthyer nga autori Sinan Vaka)       Nga Agron Shele     Poezia italiane, si poezi me … Continue reading