POETËT APELOJNË PËR NDRYSHIME…

    POETËT APELOJNË PËR NDRYSHIME…   http://www.100tpcmedia.org/100TPC2012/2013/06/hasije-selishta-kryeziu-atunis-prishtine-kosovo/ https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=QFWcEqvxdhA   “Poetët janë paraprijës të agimeve zbardhëllim, janë muza dhe shpirti i ëndrrave shpresërim, janë fryma dhe muzikaliteti i fjalës shenjtërim, janë koloriti më i ndritshëm i qenësisë sonë qytetërim”! nga … Continue reading

Shahida Latif / Preface

Madam Solo photo for NGO1[1]

 

   I am Shahida Latif from Pakistan, I am the author of many books of Urdu poetry and one novel Saath Ishq “Seven Love Legends”. In my poetic career I made several tours abroad and participated in seminars and poetry reading sessions, during the international tours I was asked by the literary figures to write in English as well, so I wrote my first poetry book in English, titled “Drop The Weapons”, consisting of 70 poems. The book will be soon brought out, very soon. I have been appreciated a lot by the readers.  I have been awarded Pride of Performance in Literature and Journalism in the year 2013. I hate bloodshed in the world, when any one is killed in war or in any conflict my heart weeps, I through my poetry want to give the message to humanity to end war and it the easiest to do so, just drop the weapons, enlarge your zones of acceptance, consider all men and women are children of the same parents; we can make the world more and more beautiful with love and patience and by preferring others interests to ours. It is the only way to maintain peace in the world, open your eyes and minds lest it should be too late. Love and peace for all.

     
                                                                                                         Shahida Latif

DROP THE WEAPONS

http://issuu.com/atunis/docs/drop_the_weapons

shah 2

By    Shahida Latif

Dedication

Dedicated to the hands that offer the gifts of roses in the world of weapons.

     

                                                                                                            Shahida Latif

Preface

by    Laura Solomon

    While going through “Drop The Weapons” the poetic collection of Shahida Latif I got contentment and gratification that some serious poets in Pakistan are concentrating the global issues in their poetic endeavours, instead of traditional subject matters centring on only amorous affairs. The collection contains a variety of issues and multifarious aspects confronted by humanity at present stage of era. Shahida Latif, being a muslim by faith has unambiguous and clear-cut notion regarding omnipotence of God and puts a question to the derailed believers who have gone astray in material pursuits:

Do we believe in His Omniscience;
When we form, shape our opinions,
That our deeds outlawed remain unnoticed?

She possesses a mind with a vivid vision regarding existence of God or ever living Force behind the scheme of the universe, she like William Wordsworth can feel existing Reality behind appearances of the objects of nature living in singularity:

I can observe with vivid vision,
An evident soul hiding, concealing,
In layers of the colours, and fragrance,
Enveloping the whole scheme,
Manifesting in countless forms,
But living behind in unique singularity.

Another characteristic of Shahida Latif’s work is that it bears an ardent emotion for her motherland, her heart pains when she observes the people of her country suffering through any havoc. She wrote a very powerful poem on the earth earthquake that occurred in Pakistan in October 2005, describing widespread disaster, she believes that such calamites are not causeless they are either the test of endurance or outcome of our own misdeeds:

Whose blind deeds the earth shook off,
From its back, indifferent to the holocaust,
Its quakes made ravaging the lush crop of life,
Or these enormous bloody jerks and jolts,
Were the tests of our stock of endurance?

At one end Shahida Latif shows concerns over collective derailed deeds of humanity, and she is despised on encroaching consequences, but on the other hand she is optimist and harbinger of good tidings, she inform residents of the world about bright and glaring future waiting ahead:

Awake!
The caravans are stepping ahead,
Birds are flying into the high zones,
This route will take a turn a slight afar,
You will find the destination in front,
And at the yonder end of the sight,
21st Century waits for you to greet,
With the best wishes and sweet tidings.

He poetess has much concern about the future of humanity, her heart throbs when she feels that the leading heads follow the same track and do not learn lesson from history and past experience. Standing amid the ruins she listens to a mysterious whisper, such a tendency lends to her poetry a mystic touch:

While engrossed I was in profound thoughts,
A mysterious whisper I happened to listen,
“Have men changed their olden route? ”

Shahida Latif though deals in her poetry with collective affairs of humanity yet she is a representative of women in the world, she in very powerful poems like ‘A Question’, ‘At the Gate of a Hospital’ and ‘The Voice of Woman’ indicated inhuman distinctive treatment exhibited to women all around in the world even in the developed and civilized countries, much is to be done to rectify the situation. She seems to be struggling for women empowerment through poetry and is confident for a tremendous change.

Shahida latif in her poetry invites the readers to be become the real characters of the world; they should counter bitter realities of life instead of escaping them and also she advises to follow the voice of wisdom instead of unbridled emotions which might engender disorder in the social fabric, she knows that a man of controlled ambitions only can render positive role, the romantic characters only suit to the romantic tales:

Those who follow the counsel,
Of the unbridled hearts are lashed,
Flogged, whipped and thrashed,
And have to suffer nothing but pangs.

In her poetry, she also deals with the very burning issue of ‘Child Labour’, her heart cries to see the children labouring in hotels, workshops, factories and searching their sustenance through collecting trash. A very few poets have made ‘Child Labour’ the subject matter of their verse, she is aware of the fact that it is a responsibility of the state to take up measures to eradicate such a curse as ‘Child Labour’ for who knows the child whose hands are black in the workshop and has a hammer or a spanners in his hands, or a child who is walking with the bent body under the load of trash what role he might play if he is given an opportunity to flourish his intellect and skills:

Why have the tides of time forced him to hold,
Heavy hammer, spanners, pincers and pliers,
And now I see him running, moving the wheel?
Why has blackness of the dark night smeared,
His dress, his hands, his feet and rosy cheeks?

Shahida Latif is against exploitation in the world; especially she is troubled when she observes the workers like shepherds, farmers and laborers who toil the whole day but sleep un-dined, and the business men make much money on their produce, she ponders at the whole game and seems to favour and agree with Carl Max:


Why the kids: the offspring of the sweating,
Toiling labourer not get the sustenance,
Inscribed, incorporated in the scrolls of fate?
Why doesn’t the mystery divulge itself at last?
Desertedness groans and moans.

Shahida Latif invites and gives a clarion call to residents of the world to render their share in making the world worth-living, if they cant not perform heroic deeds, they should perform the petty ones like picking up thorn and flinty pebbles from the path where upon the humanity passes, she is of the opinion that a little kind act is much better than a loud and boastful prattling:


Picking thorns, spikes and spines,
And flint pebbles and stones,
From the path don’t demand,
Heroic bravery and valour too;
Perform the task of your own share,
Though it be a minor act,
Of planting a petty plant of pretty pansy,
For a little kind act is much better,
Than a loud and boastful prattling.

Drop The Weapons’ is a title poem in which the poetess makes very influential appeal to the leading heads of the world as well as each and every sensible man and woman to end the curse of wars from which up till know has victimized billions of human beings their fuel. She recommends that wars can be ended if the fatal weapons be thrown in to the seas and they be replaced with the tufts of roses, the boughs of olives, or handful of fragrant flowers of jasmine, these must be scattered upon their enemies just once, the wars will be banished from the world instantly.


Although wars have remained un-banished,
Since centuries, yet you can send them exile,
In a day, or a month, but not more than a year.

Shahida Latif is a widely travelled poetess, she has a keen observation of the western society, there the social life is hilarious, and the residents are so much engaged in material pursuits that they do not have time to share worries of one another, family breaks up are common. ‘In The Multitude Of London’ she depicts very pathetic and splendid description of a beautiful woman who became the victim of break-up, she had cascading hair, blue shimmering eyes, silky skin, face with the grace of an angel, and sat casting down, on the steps of a terrace. Her figures spoke though she was silent, she seemed to be a pang ridden, heart broken being. She out of pity queried, “Oh! Girl what occurred to you? The woman jerked back the dishevelled eclipsing hair, moped drenched eyes, wiped rosy cheeks, and responded to her words:

I am a victim of
The break-up, here the marriages are the jokes,
In my motherland only death separates the couples,
Though they go through the hard times.”

Shahida Latif has dealt with almost all issues confronted by the humanity in 21st Century; environmental pollution is a very difficult subject to be chosen for poetry, though it has been a burning matter for the prose writers and environmentalists. In her poem ‘Pollution’ she wrote very powerful lines and proved it also can be the subject of poetry as it too like wars is an issues of enormous importance. She is depressed on seeing smoke devouring clean airs; obscure and dusty spheres blurring the face of the Moon, she feels these signs may be omen some colossal encroaching catastrophe:

The spheres are obscure, dusty,
Ashes blur the face of the Moon,
The earth trembles on emerging,
Appearing, awful erratic incidents,
Which contaminate the blue seas.
The waves rise with the feeble move,
The smoke devours the airs clean,
The awakened eyes are depressed,
And dissuade all on seeing the tragedy,
Being performed on the stage.

Much can be said on the poetic work of Shahida Latif, as far as I think it is a worthwhile addition in English poetry; it certainly will get its due place with the passage of time. Diction of the poems and imageries are splendid, genuine and uncommon, her poetry is replete with metaphors and similes. Each and every line is spirited and alive which affect heart of the readers straight. Most of all it is a very satisfying matter that at present, in a non-English speaking country like Pakistan work on English poetry is being done which is not in any way less in standard and quality than being produced in English speaking countries. Residents of the world, organizations working for peace, governments as well as leading heads of the world must pay heed to her voice, her poetry is not mere a description and representation of sentiments of the teenagers but an intellectual effort to admonish humanity about the consequences and outcome of their irresponsible attitude towards global peace. I wish Shahida Latif should keep continue her efforts ahead as there is a lot to do for the world peace and harmony.

  

DROP THE WEAPONS

DROP THE WEAPONS

Madam Solo photo for NGO1[1]

Dedication

Dedicated to the hands that offer the gifts of roses in the world of weapons.

                                                                                                        Shahida Latif 

Contents

Preface 27

Foreword 27

  1. God’s Omniscience 27
  2. An Evident Soul 27
  3. The Search 27
  4. Pangs Of The Motherland 27
  5. 21st Century 27
  6. A Mesh 27
  7. A Mysterious Whisper 27
  8. A Question 27
  9. An Intent 27
  10. An Untold Tale 27
  11. At The Gate Of A Hospital 27
  12. Be Not The Characters 27
  13. Before You Returned 27
  14. Blackness Of The Dark Night 27
  15. Child Labour 27
  16. Desertedness Groans 27
  17. Do Something Sensible 27
  18. Drop The Weapons 27
  19. I Ask Someone To Resolve 27
  20. In The Multitude Of London 27
  21. Just Seven Years 27
  22. I Could Dissolve Myself 27
  23. Love 27
  24. Man Versus Satan 27
  25. Market 27
  26. Merging, Emerging 27
  27. Mother 27
  28. My Heart Urges 27
  29. Negate Awhile 27
  30. Numbness 27
  31. On The High Pedestal 27
  32. Pollution 27
  33. Progress 27
  34. Tales Of Sleepless Nights 27
  35. The Calamities 27
  36. The Callous Statues 27
  37. The Dust Bins 27
  38. The Earth Trembles 27
  39. The Encaging Walls Shattered 27
  40. The Encroaching Mists 27
  41. The Fifth Season 27
  42. The Ineffectual Dives 27
  43. The Neglected Object 27
  44. The Rabbit 27
  45. The Recognition 27
  46. The Rise And Fall 27
  47. The Settling Fog 27
  48. The Tears 27
  49. The Victory 27
  50. The Voice of Woman 27
  51. The Writers 27
  52. Thick Walls 27
  53. To The Gushes Of Wind 27
  54. We Live And Die Alone 27
  55. What I Need 27
  56. When The Sun Descends 27
  57. While Flying To London 27

Click to read:

http://issuu.com/atunis/docs/drop_the_weapons

Omohan Ebhodaghe

            Omohan Ebhodaghe    http://www.omohanebhodaghe.com. http://www.societyofauthors.org/node/48199. http://www.africaworldpressbooks.com/servlet/Detail?no=59, http://www.omohanebhodaghe.com http://www.guardian.co.uk/books/data/author/omohan-ebhodaghe. E_Mail : 2460@live.co.uk     Omohan Ebhodaghe was born Emmanuel Aigbonohan Ebhodaghe to Alice Otekpen Ebhodaghe nee Aburime and Jacob Osakue Ebhodaghe on February 16, 1961, at … Continue reading

IN THE MIDST OF LOAFERS / By Omohan EBHODAGHE

Omohan EBHODAGHE Emails: 2460@live.co.uk & oebhodaghe@aol.com & ebhodagheomohan@gmail.com. http://www.africaworldpressbooks.com/servlet/Detail?no=59 http://www.omohanebhodaghe.com http://www.guardian.co.uk/books/data/author/omohan-ebhodaghe http://www.omohanebhodaghe.com. http://www.societyofauthors.org/node/48199. Omohan Ebhodaghe was born in Lagos, Nigeria. He attended the universities of Benin and Lagos. He co-edited an anthology of poems and stories titled TWENTY NIGERIAN WRITERS: PORTRAITS. He is also the … Continue reading

JETË E NDERSHME

liber demiri

Doli nga shtypi libri monografi  “JETË E NDERSHME” shkruar nga Demir Gjergji.

Shtëpia Botuese “ADA” ,132 faqe, ISBN:978-9928-155-98-6 Çmimi :500 leke

 

roland

Botuesi : Roland Lushi

 

 

demir

Autori : Demir Gjergji

 

 

Njoha një Njeri 

nga Demir Gjergji 

 


Unë nuk kam pasur dhe nuk do të kem kurrë mundësi ta takoj këtë njeri, nuk kam pasur e nuk do të kem kurrë rast t’ia shtrëngoj e të ma shtrëngojë dorën, të këmbej me të një bisedë, të shihem në sy me të, t’ia dëgjoj zërin, të mësoj ato që nuk i tregoi në gjallje apo ato që i kanë harruar të njohurit e tij. Kam përpara ca foto bardhë e zi, ndonjë me ngjyra. Në dritëhijet e fotove është një buzëqeshje, janë duart e tij të mëdha me shpina të lodhura e me gishta të hollë, janë sytë…sytë…sytë e mirë(!), supet e rënë nga mundimet e jetës, janë buzëqeshja, që për piktorët mund të ishte një model më i vështirë se syri i Davidit të Mikelanxhelos dhe kasketa që nuk më lejon në asnjë pozim t’ia shoh kryet, flokët, fundin e gjatësisë së shtatit të atij burri. Mund të takohem me fëmijët e tij: Qamilin, Hatibenë, Hysniun, Zahon, Raitin, Diturinë, mund të udhëtoj me këmbëngulje, dëshirë dhe kureshtje, nëpër atë udhë të vështirë mbi male, së bashku me mikun tim, Servet Gjyzeli dhe të takoj me pleqtë e Progonatit, në qendër të fshatit, te Rrepet, kujtimeve të të cilëve u besoj dhe i shënoj me kujdes në kujtesë, të shoh shtëpinë e tij të vjetër, të shoh rrëpirën e frikshme, ku Zeneli zbriste edhe natën në të errët, për të ndezur centralin e parë në këtë zonë, për t’i dhënë drita fshatit, të hyj në varreza (varoshë) e të shoh varrin e tij, pranë të të atit, Rushitit dhe pranë nënës, Nazifes, edhe kjo një grua që mbahet e do të mbahet mend për personalitetin dhe dinjitetin e njeriut të ndershëm, të udhëtoj drejt fshatit Asimzenel, përballë Gjirokastrës e të takoj nipin e tij, xha Rrapon, së bashku me zonjën e tij, me një emër të bukur luleje: Menekshe, të futem në një lagje krejt të re në periferi të kryeqytetit, të hyj në një portë të bukur mikpritëse, të ngjit shkallët e një vile dhe të përshëndoshem me miqtë e tij, Nihat e Lutfije Zhupën, të pi një kafe te “Bar Sahati” me Gjolekë Kurrajn, bashkëfshatarin dhe mikun e punëve të Këshillit. Xha Zeneli nuk ka mundësi të më shoqërojë nëpër Kurveleshin e tij, por Xhevahir Spahiu më zgjat një gazetë e më thotë: “Lexoje ç’kam shkruar për të, kur e kam takuar në gjallje. Kështu bën edhe Rahmi Memushaj, Bektash Zite, Abdulla Kënaçi, Agim Rusto, Jorgo Zhonga, Shefik Koka, Sherif Zeneli, Kastriot Lekdushi e të tjerë. Për atë jetë të thjeshtë njeriu, për atë zemër të madhe, që kishte vend për të gjithë njerëzit, për atë forcë burri, për atë ndershmëri dhe bujari, për atë vullnet e dëshirë për të renë e zhvillimin, për atë idealizëm dhe zgjuarsi, për atë korrektesë dhe dashuri të madhe që gjallonin brenda shpirtit të atij njeriu, s’ka dyshim, që duhet diku një shenjë që të dëshmojë, duhet diku, fjala vjen, një rrugë, që në krye të ketë emrin e tij, qoftë edhe ajo rrugë që sot, pasi udhëtari ka hequr të zezën për t’u ngjitur nga Tepelena në ato maja Labërie, më së fundi, merr frymë i lirë para shtresës së asfaltit brenda Progonatit. Mbase në krye të asaj rruge mund të jetë emri i xha Zenelit! Por bijve e tij, modestë e të thjeshtë, si dhe i ati, nuk u ka shkuar mendja ta ngrenë zërin për këtë. Ata merren me tjetër punë: rrëfejnë për të atin, kryejnë portretin e tij, jo më shumë me fjalë, se sa me veprime e sjellje. Për ta do të mjaftonte ky libër me fjalët vërteta, me mendime fisnike të miqve e të të afërmve të tij. “Më mirë të shkruhej për mua një libër, se të ngrihej një bust, sepse bustin do ta vinin në anë të rrugës dhe ndonjë i dehur, mund t’i shkrepej, të afrohej e të ma thyente hundën. Kurse libri qëndron në altarin e bibliotekës i paprekur, i shenjtë. Ata qe duan, më shfletojnë e unë zbres prej andej, u them të vërteta nga fletët e atij libri,”-më ka thënë njëherë Dritëro Agolli. Ky mendim, me sa duket, ka qenë edhe brenda vetëdijes së Qamilit dhe vëllezërve e motrave të tij, ndaj i ka shtyrë për t’i kushtuar një libër kujtimit atit të tyre. Mbase ky libër për atë njeri është një dritare prej nga shihen malet, honet, rrugët, pllajat, fshatrat e Kurveleshit, prej nga shihet Progonati dhe Xha Zeneli duke lëvizur udhëve të fshatit, duke shkuar për tek spitali për t’u bërë thirrje të gjithëve që të venë dorë dhe mos ta lënë atë rrënim të papranueshëm, duke u drejtuar për te varret e dëshmorëve, dhe duke bashkuar me duart e tij mermerin e thërrmuar nga kohët e krisura, e pllakave të varreve të heronjve Asim Zeneli, Mustafa Matohiti e Xheladin Beqiri dhe të qindra dëshmorëve të tjerë varret e të cilëve shtrihen radhë, duke krijuar imazhin e petaleve të një zambaku të madh e të bardhë! Ky libër mund të jetë një dritare, prej nga e shohim këtë njeri të të GJITHËVE, duke shkuar drejt shkollës, për të zëvendësuar një xham të thyer dritareje, duke u ngjitur për në stane, e duke zbritur përsëri për të shuar etjen te kroi i fshatit, i ngritur nga bijtë emigrantë të kësaj zone…

Çmimi Letrar ” Frang Bardhi”

Galaktika Poetike “ATUNIS”

Poertry of Galaxy “ATUNIS”

frang

NJOFTIM

 

Në kuadrin e 101 – Vjetorit të Shpalljes së Pavarësisë së Shqipërisë, 28 Nëntor 2013, Galaktika Poetike “ATUNIS” shpall konkursin poetik Ndërkombëtar dhe jep Çmimin Letrar “Frang Bardhi” Çmimi “Frang Bardhi” është dizenjuar nga piktori Zeni Ballazhani dhe përgatitet nën drejtimin e përfaqësuesit të Bordit Drejtues Galaktika Poetike “ATUNIS” Peter Tase (USA), çmim i cili punohet në dru dhe i jepet fituesit për poezinë më të mirë, të përzgjedhur nga juria :

1- Prof. Dr Muhammad Shanazar

2- Dr Ana Kove

3- Bilall Maliqi

 

Kriteret e konkurimit

 

a- Të gjitha poezitë konkuruese duhet të jenë në versionin shqip ose anglisht

b- Të gjitha poezitë konkuruese do jenë të shpalluara me Nr rendor ( jo me emra ), në linkun përkatës të faqes zyrtare : Galaktika “Poetike” ATUNIS” , link i cili shërben për vlerësimin poetik nga ana e Jurisë.

Link:

c- Korospodimin e emrave të autorëve të poezisë me nr rendor të tyre e menaxhon kryesia e Bordit Drejtues.

d- Përjashtohen nga konkurimi antarët e Jurisë dhe të gjithë antarët e tjerë të Bordit Drejtues, të cilët merren me menaxhimin e konkurimit.

e- Afati i fundit i postimit të poezive konkuruese është 15 Nëntor 2013.

f- Afati i shpalljes nga ana e Jurisë është 25-Nëntor 2013

g- Publikimi i poezisë fituese bëhet nga Bordi Drejtues në Dt 28 Nëntor 2013

h- Poezitë konkuruese dërgohen në adresat :

E_ Mail : hasije.kryeziu@hotmail.com

                sheleagron@yahoo.com

 

Ftohen të gjithë krijuesit që të bëhen pjesë e këtij konkurimi , si pjesë e shprehjes universale letrare individuale, por dhe si pjesë e kontributit dhe përpjekjes së vazhdueshme të zhvillimit të poezisë sot.

 

Bordi Drejtues Galaktika Poetike “ATUNIS”

 

http://pegasiworldalbania.com

http://atunis.forumotion.com/