Shtëpia Botuese ATUNIS publikon vëllimin poetik “ Vrapoj gjurmëve të diellit” të autores Leonora Lokaj

  Shtëpia Botuese ATUNIS publikon vëllimin poetik “ Vrapoj gjurmëve të diellit” të autores Leonora Lokaj   Autore: Leonora Lokaj Titulli: Vrapoj gjurmëve të diellit Redaktore: Hasije Selishta-Kryeziu Recensent : Agron Shele Lektore:  Rita Hoxha Arti grafik : Niman Lokaj … Continue reading

Në festat e Nëntorit: PËRUROHET LIBRI,“KATËR KONGRESET KOMBËTARE PËR ALFABETIN E SHQIPES” (Me autor prof.Arian Kadiu) / Nga: Prof.Murat Gecaj

Në festat e Nëntorit: PËRUROHET LIBRI,“KATËR KONGRESET KOMBËTARE PËR ALFABETIN E SHQIPES”                                 (Me autor prof.Arian Kadiu)   Nga: Prof.Murat Gecaj          publicist e studiues     Pjesëmarrës në veprimtari…   1. Në prag të Festës së 28 Nëntorit, Ditës … Continue reading

Në 104-vjetorin: ERDHI PËRSËRI FESTA E PAVARËSISË DHE E KRENARISË SONË KOMBËTARE!… / Nga: Prof. Murat Gecaj; publicist e studiues

Në 104-vjetorin:

ERDHI  PËRSËRI  FESTA  E  PAVARËSISË DHE E KRENARISË   SONË KOMBËTARE!…

 

Nga: Prof. Murat Gecaj

         publicist e studiues

 

 

murat

M.Gecaj

 

1.

Në historinë mijëravjeçare të popujve, ngjarja  më e shënuar për ta është shpallja e pavarësisë ose data e formimit të shtetit të tyre. Secili vend, duke iu drejtuar historisë së vetë, krenohet me të kaluarën dhe projekton të ardhmen e tij më të mirë. Një gjë të tillë e kemi bërë dhe e bëjmë edhe ne shqiptarët. Pra, vështrojmë në të kaluarën tonë, duke u përpjekur që e nesërmja e brezit të sotëm dhe brezave, që vijnë pas nesh, të jetë plotësisht e lirë, sa më e begatë dhe më e lumtur.

Siç dihet, jo vetëm nga të rriturit, por  edhe nga nxënësit e shkollave tona, një pikë kulmore dhe kthesë e përjetshme, në historinë tonë të re kombëtare, ishte data 28 Nëntor e vitit 1912, pra që u shënua 104 vjet më pare, në qytetin e Vlorës. Periudha e ndritur e Haroit tonë Kombëtar, Gjergj Kastriotit-Skenderbeut, u pasua me pushtimin e gjatë 500-vjeçar otoman. Por asnjëherë  shqiptarët nuk e rreshtën kundërshtimin dhe as nuk e ndalën luftën e tyre të drejtë e të vendosur,   për të qenë plotësisht të lirë e të pavarur. Kjo gjë u provua, sidomos, me kryengritjet e përgjithshme të viteve 1910-1912, që çuan në kurorëzimin e  përpjekjeve të tyre, në Shpalljen e Pavërsësië sonë Kombëtare dhe formimin e shtetit të parë shqiptar. Ishin ndër bijtë më të mirë të popullit ata, që ai i dërgoi në Vlorë përfaqësues të vetë dhe mbi supe u vuri barrën e rendë, por të lavdishme, pra të shpalljes së Shqipërisë, shtet i lirë dhe “i mosvarur”.

 

f-1

Ballinat e librit të autorit, prof. Bardhosh Gaçe

 

Është shkruar e është folur shumë, në artikuj, studime e botime të ndryshme, gjatë këtyre 104 vjetëve, për misionin e lartë historik të 63 delegatëve të popullit shqiptar, pothuajse nga të gjitha trojet amtare e të mbledhur, bashkërisht, në Vlorë për të shpalosur të lirë Flamurin tonë Kombëtar. Të tubuar në atë Kuvend historic mbarëshqiptar, me plakun e mençur Ismail Qemali në krye, ata firmosën një akt të pashëmbullt historik, i cili e nisi vendin tonë drejt lirisë e pavarësisë. Vërtet edhe paskëtaj populli ynë përjetoi furtuna e dallgë të reja, shkaktuar nga shtete dashakeqe e shoviniste të Ballkanit e të Europës, por etja e shqiptarëve për lirinë dhe dinjitetin kombëtar nuk u shuan asnjëherë.

Nuk mund të përmenden këtu të gjitha ato vështirësi të panumërta, që janë kaluar historikisht, deri në ditët e sotme, por rëndësi ka që Shqipëria, më në fund, në fillimet e shekullit të ri XXI, po ecën e sigurtë në udhën e vendeve dhe shteteve të përparuara të Eurpoës, po synon të jetë një shtet e një vend sa më i lulëzuar dhe me përparim të gjithanshëm. Kështu, kjo festë e Pavarësisë dhe e Flamurit tonë kuqezi, që kemi sivjet, e gjen vendin tonë pjesëtar të NATO-s dhe në prag të miratimit të ëndrrës sonë shumëvjeçare, për t’u renditur përkrah shteteve më demokratike europiane e më gjerë.

 

2.

Përmenda më lart se janë botuar mjaft shkrime e libra, kushtuar shpalljes së Pavarësisë sonë Kombetare dhe firmëtarëve të nderuar e të paharruar të saj. Për saktësi, shënoj këtu se për lexuesin tonë, sidomos në vitet e shtetit monist, nuk ishin të njohur të gjithë emrat e delegatëve të popullit tonë, në Kuvendin e shpalljes së Pavarësisë sonë Kombëtare. Kjo ka ardhur nga politizimet e tejskajshme, në atë kohë,  të mjaft figurave të ndritura të popullit tonë. Prandaj ishte e nevojshme që e vërteta historike, pra edhe delegatët në atë Kuvend, të bëheshin të njohur për brezat tanë. Një përpjekje serioze e të lavdërueshme, në këtë drejtim, bëri studiuesi vlonjat, që është dhe kolegu e miku im, prof.Bardhosh Gaçe. Pas një pune të gjatë kërkimore e studimore, bazuar edhe në mjaft  dokumente të kohës për të cilën flasim, ai publikoi librin “Ata, që shpallën Pavarësinë Kombëtare”(Tiranë, 1997). Është një botim me mbi 300 faqe, ku përveç jetëshkrimit të shkurtër të të gjithë delegatëve të Kuvendit të Vlorës, aty ka edhe disa shkrime për atë ngjarje të bujshme, nga autorë të ndryshëm e shtypi i kohës. Po kështu, janë dhe dokumente arkivore, me rëndësi për të kuptuar më mirë, se si u zhvilluan ngjarjet, jo vetëm ato ditë në Vlorë, por dhe më pas, aty e në gjithë Shqipërinë.

Në hyrjen e këtij libri, me vlera të shumta, autori shkruan edhe këto radhë: “Kuvendi Kombëtar i Vlorës, u mblodh më 28 nëntor 1912, në qytetin e Vlorës, nën kryesinë e Ismail Bej Qemalit, këtij personaliteti të shquar të politikës dhe diplomacisë shqiptare. Ai i zhvilloi punimet e veta deri më 7 dhjetor 1912. Në këtë Kuvend historik, morën pjesë përfaqësues nga shumë treva të vendit tonë, nga Shkdora, Rrafshi i Dukagjinit, Kosova, Dibra, Ohri e Struga, Çamëria, Janina dhe vise të tjera shqiptare, që kishin qenë vatra të rendësihme të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, në luftën e armatosur për liri e pavarësi”.

Duke e shfletuar këtë libër, në faqet e para flitet për jetën dhe veprimtarinë e kryetarit të shtetit të parë shqiptar, “Heroit të Popullit” e “Nderi i Kombit”, Ismail Qemali. Më pas, faqe pas faqeje, janë fotografitë e tyre dhe njihemi me të dhëna jetëshkrimore për delegatët e atij Kuvendi Mbarëkombëtar. Këtu dëshiroj të ndalem vetëm në disa emra të atyre delegatëve atdhetarë, që nuk kursyen energjitë e tyre, mendore as fizike, që të çeleshin shkollat e para shqipe dhe arsimi, kultura, letërsisa e shkenca shqiptare të shënonin hapat e parë dhe të zhvillohehsin sa më shpejt, duke sfiduar dhe vështirësitë e kohës.

Kryearsimdashësi ynë ishte “Heroi i Popullit” e “Mësuesi i Popullit” Luigj Gurakuqi, i cili u ngarkua me detyrën e lartë të Ministrit të Arsimit, në Qeverinë e dalë nga ai Kuvend. Pastaj, përmendim me radhë: Vehbi Dibrën, i cili në Kongresin e Manastirit  mbështeti  Dervish Himën e Nikollë Kaçorrin dhe alfabetin e gjuhë shqipe me shkronja latine. Një tjetër delegat në Vlorë ishte Dhimitër Berati, i cili në vitin 1907 u kthye nga Rumania, ku ishte emigrant e në Korçë dha mësimin e gjuhës shqipe e ishte drejtor i shkollës së mbrëmjes. Një ndihmesë të madhe për shkollën shqipe në Elbasan dëshmuan Dervish bej Biçaku e Hajdar Blloshmi. Ndërsa delegati tjetër, mësuesi Elmaz Boce ishte ndër nismëtarët e krijimit të klubit atdhetar e kluturor “Drita”, në Gjirokastër. Për përhapjen e arsimit shqip dhe të ndjenjave kombëtare shqiptare punuan pa u lodhur edhe  Shefqet Daiu e Rexhep Demi, ky i fundit sidomos në shkollën shqipe të Filatit.

Në vitet 1909-1910, bashkë me Babë Dudë Karbumarën, Sulo Resulin e Aleksandër Xhuvanin, një ndihmesë të çmuar për përhapjen e  arsimit shqip në Berat, dha Qemal Elbasani, gjithashtu delegat në Kuvendin e Vlorës. Pasi shërbeu, më 1909, drejtor i shkollës shqipe “Dituria” në Korçë, Thanas Floqi hapi një shkollë në gjuhën amtare në Cakran të Fierit. I njohur për veprimtaritë e tij atdhetare e arsimore ishte edhe Mit’hat Frashëri, i cili mori pjesë dhe u dallua me veprimtarinë e tij në Kongresin e Manastirit, në Kongresin e Elbasanit etj.

Përkrah dashamirësve të shquar të arsimit në gjuhën amtare, ishin edhe “Mësuesi i Popullit” Sali Gjukë Dukagjini e atdhetari i njohur Bedri Pejani, të cilët i mësuan me alfanetin shqip nxënësit e Normales e Gjimnazit të Shkupit. I pari, ishte ndihmës i L.Gurakuqit në Qeverinë e Vlorës dhe më pas u caktua drejtor i arsimit për qarkun e Beratit. Aty, ra në sy puna e madhe e tij për hapjen e Normales  e të disa shkollave shqipe, në atë krahinë.

Por nuk mund të lemë pa përmendur këtu për ndihmesën e dhënë në fushën e arsimit tonë kombëtar  as nga “Mësuesi i Popullit” Jani Minga e Babë Dudë Karbunara, Hasan Prishtina, Rexhep Mitrovica e disa të tjerë. Gjithashtu, ata e bashkuan zërin e tyre të fuqishëm, me delegatët e tjerë në atë Kuvend, për shpalljen e Pavarësisë dhe futjen e arsimit shqip në udhë të mbarë.

I kërkoj të falura lexuesit të këtyre radhëve,  që në këtë shkrim modest nuk mund t’i përmendi me emër, të gjithë delegatët e Vlorës, sidomos ata që iu përkushtuan me punën, dijet e djersën e tyre arsimit kombëtar shqiptar, por dhe shtypit, letërsisë e shkencës sonë. Prandaj, në këtë përvjetor të shënuar të 104-të të Kuvendit historik të Vlorës, të Ditës së Flamurit tonë Kombëtar, ne përulemi me respekt të thellë para kujtimet, veprës e sakrificave të panumërta të delegatëve, që i çoi aty populli përfaqësues të vetë, nga të gjitha trojet amtare e më gjer dhe me dëshirën e tij, si dhe të gjithë atdhetarëve, të penës e të pushkës, të cilët u sakrifikuan që Shqipëria jonë e dashur të lulëzonte e të përparonte.

 

Tiranë, 28 Nëntor 2016

 

Shtëpia Botuese “ADA” publikon vëllimin poetik ” E fshehta e shpirtit tim” të autores Marjana Sulejmani (Gjoka)

  Shtëpia Botuese “ADA” publikon vëllimin poetik ” E fshehta e shpirtit tim” të autores Marjana Sulejmani (Gjoka)   Titulli : E fshehta e shpirtit tim Autore: Marjana Sulejmani (Gjoka) Redaktor: Aleksandër Ilija Recensent: Sazan Goliku Botimi i parë, 2016 ISBN: … Continue reading

LARTËSI SUNDUESE / Skicë poetike nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

dhimiter kokaveshi

Skicë poetike nga Dhimitri Jani Kokaveshi

 

 

LARTËSI SUNDUESE 

 

Guri, ky material i çmuar mineral, përfshinte tërësinë sunduese dhe zbukuruese të qytetit tim.

Ai, përballet dhe përplaset në çdo moment, më lë antitezat e krizave por dhe të kohës, madhështi.

Asnjëherë qyteti nuk ngriti zërin shpërbërjeve, lidhjeve dhe trasformimeve të tij.

Kjo si një psikozë e formuar prej materialit inert aty ku gdhendeshin edhe njerëzit.

Kjo psikozë, ishte kthyer në një gjendje patologjike ku manifestoheshin, idetë… e vazhdimësisë dhe të vetëdijes shfaqeshin mbi ndjenjat tona,

Ashtu trasformoheshim dhe transformoheshin… me gurin, shtronim çdo sundim.

Kjo, kishte kaluar kufijtë e lidhjes njerëzore dhe si rezultat filloi të ekzistonte një mani.

Mani, për t’i dhënë gdhendjeve të tij, përsosmërinë.

Ishte mani e veçantë e njerëzve, për t’i dhënë shpirtin, gurit.

Me gurin, filluan t’i shtronin anembanë… mite dhe këngë ashtu si shtrohej qyteti parametrave të tij… merrte hijen.

Eh, çfarë manie!…

Kjo mani, ishte kthyer në një gjendje patologjike të përpunuar, mitesh.

Aty, manifestoheshin… idetë, në vazhdimësi dhe mes vetëdijes ndjenjat.

Këto, shfaqeshin dhe lidheshin aq ngushtë me gurin, shtronim… çdo sundim.

E çuditshme kjo mani njerëzore.

Gjithçka lidhej në lidhje dhe guri… ishte kthyer pronësi.

Në pronësinë e tij,referronte dhe kishte gjithë litologjinë që trajtonte gjenezën, që nga formimi dhe trajtimin njerëzor… të shkëmbinjve.

Ashpërsi e ngurtë, e gurtë, përballej… pjesëve dhe ato bëheshin bashkë me ne një trup.

E gjithë kjo mani, filloi të trajtohej mbi motive.

Motivet e shtrimit?…Zigzaket?…

Në zigzaget e kalldrëmeve merrnin gjithmonë ngjitjen mes majave për të pushtuar malin dhe lartësitë.

Ato, të ndërtimit dhe të gdhendjes, ishin kthyer në dashuri.

Aq dashuri sa gjithshka filloi të lidhej si kundërshtar por edhe si partner.. në konkurim, të lartësive.

Kështu filluan josheshin dhe joshjet,… ktheheshin mes qëndismave, linin frymëmarrjet e mendimit, shtronin dhe i dhuronin përsosmëri.

Kjo ishte kthyer në motivin përditësie, njerëzit hidhnin shtat me gurin.

Kjo ekuivalenc, vlerë dhe rëndësi.

Rëndësi, ndërtuese dhe gdhendëse mes pranimeve, nuk shfaqej asnjë alogji.

Kështu, pranimet dhe mohimet përballeshin me jetësoren.

Mbi këtë qëndresë, vlerat dhe rëndësitë sponsorizuese merrnin… udhëtimet me meditimet tona mes arkitekturës, kult krijim.

Dëgjoja… fjalët e preferencave dhe heshtjet,… e gurit.

Heshtje…që nxirrni forcën e shpirtit… zbutjeve dhe gdhëndjeve mbeteshim… ne … mes kënaqësive… të madhështisë.

 

 

Poezi nga Zana Tako

Poezi nga Zana Tako     Ujvarë kaltërsie   Mendimi kryqëzohej me fjalën siç shkrepëtin stuhia, rrufetë lëshonin tinguj çudie me gjuhë madhështie.   Fjala i këndonte mendimit, mendimi mbante iso lavdie, bashkoheshin ujrave të kaltërsisë melodi e dashurisë.   … Continue reading