Mëngjes me shi / Poezi nga Josif Gegprifti


Josif Gegprifti

Poezi nga Josif Gegprifti



Mëngjes me shi


Në këtë
Mëngjes me shi,
Ka trokitur
Në portën e shpirtit tim.
Unë portën nuk e hap
Sepse s’dua që shpirti
Të pushtohet nga trishtimi.
Le të mbetet jashtë,
Le të laget prej shiut
E le të tërhihqet zvarë-zvarë
Nëpër rrugicat e qytetit.
Shiu vazhdon të bjerë pa pushim.
Unë shoh trishtimin të largohet
Duke u shtyrë nga një erë e lagësht.
Një zog kaloi fluturimthi
Duke lënë cicërimën e tij në vëshët e mi.



Tribute Poems For Cav. Silvano Bortolazzi and World Union of Poets 2ND Founding Anniversary

Tribute Poems For Cav. Silvano Bortolazzi

and World Union of Poets 2ND Founding Anniversary.



 f 1


The following are tribute poems posted in the W.U.P. Philippine Gallery

 for the founder and foundation of WORLD UNION OF POETS; a response to the W.U.P.’s mission





‘’On April 25, 2014 I founded the World Union of poets, filled with an immense desire and inspiration that went through my heart like a bolt from the clear sky, with the aim of uniting all the poets of the earth on a mission so far never attempted in the history of humanity.

The mission of the World Union of poets is to bring peace and culture across the planet through the only language understood by all nations: POETRY.


I wish a happy and peaceful “WORLD DAY OF THE WORLD UNION OF POETS to all poets of the world.’’





Eyes without a Face


I suddenly jumped out of a mysterious lingering dream that seems to be haunting

But didn’t quite leave me out screaming,

A wandering eye scans the vast space in time reflecting with a weary stare quite saddening.

Through this crystalline mirror I witnessed how the world came to be

How it was created by the invisible hand of our loving Almighty

Out of love He gave life to things that are meant to be magnificent, stunning and carefree,

That’s the genesis of it all but look at how terror in this once peaceful paradise now reign

People inflicting each other incessant pain,

What happened to this once beautiful Earth His masterpiece?

Can we ever find harmony and eternal bliss?


These eyes without a face out of the blue started to weep

As slideshows of evil doings of mankind flashed before my very naked eyes,

I suddenly felt pain piercing from a deep part of me

But what can I do alone amidst all these misery?

Mercy for me and my brethren came overflowing this heart of mine

Staring at these teary eyes I begin to question myself

Have I done my fellowmen good?

Although different predicaments were not at times fully understood

Have I fed the hungry, offered shelter to the homeless, listened to a weary lost soul?

And be a friend to someone who feels alone amongst crowds of hypocrite people.


A beaming light then blurred these eyes without a face

As an angel stepped down from a heavenly pedestal lead me to a room

With immaculate white walls and shiny crystal ball at the center of this sanctuary

I was asked to take a peak at what our Earth used to be covered with greeneries,

Clear, blue skies and all are in dire harmony.

No drought, no deadly floods claiming innocent lives at a snap

No bombings, no power struggle for supremacy, everything was so simple then

But as man acquired advanced knowledge and skills

He became self-centered, rude and discontent,

We are our brother’s keeper and Mother Earth is our responsibility

Not just a refuge, a shelter but the heaven’s gift to mankind.


Elizabeth Esguerra Castillo Copyright 2012







You’re a soldier with a pure soul

do not let them abuse you

not today

not tomorrow

do not let them build devastating illusions

in your spirit

do not be grounds for them to try out their weapons

let them shoot into the void

do not let them desecrate the purity of your soul

and tear your heartbeats

of the heart that beats for the supreme truth

do not let them sow the seed of evil in your body

not allow them to feed your soul

with their poisonous arrows

do not forget

they need you

but you do not need them

because they are far from you

they are away from your beliefs

and from your time






One in Poetry

By: jez rico cuenta


Savor the essence of spoken words

Feed our appetite for just once more

Load the smiles, the glory of the world

Finest lines such written in attune


We have differences in cultures

But perhaps not, within our spirits

Because we speak poems to nurture

United poetry to merit


Hold on, steadfast on our peace and dreams

The dawn will finally come today

Will paint the skies and even the stream

Poetry lines, magnificently



 f 2






You’re Bliss, Truth forgotten

Untouched by other~ness.

Greatest power is in your groin,

To sow seeds of omniverses.


Freedom you hold in your hand

To dance the tune of myriad lives.

You laugh at death and play with it,


For you know its secret:

A u t o – a n a m n e s i s!


AWH 2016.04.25

‘anamnesis’ ~a septon poem







Walls of the worn-out life

Are now caving in

Day by day.


The windows of the senses

Are being closed

All rusted

In the fragile body

Shrinking with age.


Now insight door opens

Inside for realization

Of true self and worth.


No affinity is truly closer

To my soul

Than your selfless love

Profound for me.


With ever soothing foliage

Of your tender hands

Over my youthful heart

I was jovial and elated

During the spring time

In the pleasant bower

Of our lifelong togetherness.


From the piercing shafts

Of the scorching sun

Of the cruel autumn years

I am more relieved

And more secured

In the dreary desert of my aging life;

For you alone are to me

An oasis of love and peace!


Copyright@Bhaskaranand Jha Bhaskar


– See more at: http://www.boloji.com/index.cfm…





Il mio Arcobaleno del cuore


Tra i monti e in riva ai fiumi☆¸.✿.¸.•´ ¸.•´.-✿

¯**´¯**´¯`˜”*°•.•.¸ღ¸☆´ ¸.✿

Quanti scarponi

mani nude

cuori infranti

sangue versato

hanno visto

quei sassi di montagna

e quegli argini dei fiumi

di uomini che per

La Libertà

hanno sacrificato

la loro identità,

a volte ritrovata

a volte ignorata.

Foto ancora ritrovate

tra quei sassi

celate per anni

di amori e figli

lasciati nei focolari

di quelle case

che tremavan di paura.

Preghiere urlate al vento

che eco risuonavan

tra le alture e aquile in volo

Fredda come la morte

la paura negli occhi,

ma la forza di conquistare

Quella Libertà

il sangue ribolliva già.

Uomini valorosi

oggi gloriosi,

di medaglie rivestiti

e divise lacerate

sporcate di sangue

e terra della Patria

hanno Liberato

per i figli dell’ Italia.


(@Sabella Maria Cristina 25 Aprile 2016)

diritti riservati




Between the mountains and the rivers in Riva ☆ ¸.✿.¸.•’ ¸.•’.- ✿

¯ **’ ¯ **’ ¯’˜ “* ° •.•. ¸ღ¸☆’ ¸.✿


How many boots

Bare hands

Broken hearts

Spilled blood

They saw

Those rocks of the mountains

And those river banks

Of men who for

The freedom

Have sacrificed

Their identity,

Sometimes found

Sometimes ignored.

Photos still found

Between those rocks

You were hiding for years

Of loves and children

Left in the hearths

Of those houses

That Tremavan of fear.

Prayers shout out to the wind

That echo risuonavan

Between the hills and eagles in flight

Cold as death

The fear in his eyes,

But the strength to conquer

That freedom

The blood already.

Brave men

Today, glorious

Of medals coated

Torn and divided

Blood to get dirty.

And the ground of the fatherland

They released

For the sons of Italy.

(@Sabella Maria Cristina 25 April 2016)

All rights reserved/Translated from Italian




Life Choices


Is a state of mind,

Knowing what is worthwhile

To lead a good life.

Despite the many challenges, frustration,

disappointment and failure

We encounter in life, we still stand victor and not a victim of any circumstances .

That’s how we should perceive life.

Winning a battle will forever echo in our mind that we are still a survivors.

Its not how your life is destined to be,

It’s how we choose to live life, in peace and in harmony.

Inescapable or not, it’s a choice.






 rosebuds of peace


i delve myself

with blooming rosebuds

in all walks of life


within you as the fortress

of all gardens

is a haven of love


a sanctuary

where open valves of truth

no more abstraction of dream photographs


the petals of peace marry war-free days

scents diffuse to human race

the earth mutates a healing promise


© Caroline Nazareno-Gabis a.k.a. Ceri Naz

3/29/12/ revised 26 May 2015



Shtëpia Botuese ” ADA” publikon vëllimin poetik ” Kur skalitja yllin” të autorit Sokrati T.Llambro

    Shtëpia Botuese ” ADA” publikon vëllimin poetik ” Kur skalitja yllin” të autorit Sokrati T.Llambro     Titulli librit : Kur skalitja yllin Autor: Sokrates (Sokrati T.Llambro) Kopertina(skulptura, fotografimi…), redaktimi, korrektimi, skicat, të gjitha proceset… deri në botimin e librit, … Continue reading

Poezi nga Sarë Gjergji

Poezi nga Sarë Gjergji     FRUTE PASIONI   E ndrojtur, këmbëzbathur e plot ëndrra pavarësisht nëse qiell’ i ngrysur është e mjegulla ka mbërthyer rrugët, përtej çdo shikimi tinëzar e ndjellakeq, ti më vjen: në çdo shkronjë, në çdo … Continue reading

Poezi nga Adem ABDULLAHU / Shkëputur nga libri “Ecja vertikale”


Adem abdullahu

Poezi nga Adem ABDULLAHU


Shkëputur nga libri “Ecja vertikale”





Kur dielli zihej

në sheshin e mbyllur

me thonj gërmohej dheu

për jetë a vdekje.


Kur kërkohej

shthurja e rrjetës infektuese,

lindja e diellit,

aktori zgërdhihej.


Ende ai zgërdhihet

ngase nuk di të qeshë.






e tij e brishtë

nuk përmbytet

në kënetën helmuese

përderisa nuk goditet

nga rrufeja…





Nuk do të vetdigjem

si Jan Pallahu

as si studentja jugkoreane

as do të mbyllem në zgafellë

si minatorët kosovarë

që hynë në histori

as do të orvatem të vetndezem

si studenti i Prishtinës

as do të dal në Tien An Men

me duart zbrazur.


Do ta kërkoj rrugën time drejt lirisë!






në tregimet e gjyshit të thinjur

ishin me mjekër,

mustak e flokë të shprishur,

sy të zgurdulluar,

dhëmbë të mëdhenj,

gojë, trup e pamje të deformuar!


I hipnin kalit në vithe,

tabute venin nëpër dyer!…


Me kohë ndryshuan

përbërjen e brendshme,

formën e jashtme



Zëri u shkoi deri në qiell,

goja në skaj…,

hapi po ai i dikurshmi!


Sido, kurdo e kudo

lugati – lugat!





Ishin dhe janë dëshmitare

të rënieçuarjeve të gjakut

shterrjes së rrjedhave

angshtimit të damarëve

tharjes së zanafillës së çiltër.


Qenë shtriga qenë

shigjetuan shllimet

shikuan me sy hamësi

me nofulla

shpupluan krahë

me veshë liri e pambuku

dëgjuan shtegëtimet

notimet e arsyetimet

moskuptimet e drejtimet…


Kohët qenë dhe janë

por edhe unë jam dhe jam.





Nuk trokëllitet

në derë qelqi

nuk goditet

as shikohet për vrime


dera e qelqtë

nuk shtyhet me forcë

është e brishtë

bëhet copë e thërime

t’i përgjak duart

sytë t’i verbon

t’i shurdhon veshët


mjeshtrisht hapen dyert

me teknikë moderne…


Mjeshtri është hapja

dhe mbyllja e dyerve.





Ia thinjën mjekrën

që në djalëri


flokun ia numëruan

e shumëzuan e pjesëtuan

sipas fantzisë shterpë

tejetej e matën

e shummatën


rudhat ia nxorrën

në ballin e njomë


e deshën kur ofshante

e humbte drejtpeshimin


por prapë eci vertikalisht.


Poezi nga Nikollë Loka

  Poezi nga Nikollë Loka     Pamjaftueshmëri   Nuk më mjafton pamja për ta mbështjellë horizontin, kur të mbarohen fjalët mbetet diçka pa u thënë, përpara ardhjes së dimrit, çel një copë verë papritur, e luleborat në dimër, pranverën … Continue reading

Poems by Irma Morcos

  Irma Morcos   Irma Morcos born in August 16, 1958 in Jordan. She Studied Business Management in Canada. She worked at the Humanitarian Operations Center, Volunteered as an occupational therapist at the Kuwait Institute for Handicapped. Now she Work … Continue reading

Shpritra të humbur / Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça

Shpritra të humbur



Erjon Muça

Tregim nga ( Hamdi) Erjon Muça


Kur ke familje mjaft gjëra je i detyruar ti anshkalosh: nuk e quaj sakrificë, thjeshtë ndërron disa kënaqësi me të tjera. Nuk e ndjej veten të sakrifikuar sepse nuk dal shpesh me miq, pas darke. Ka kënaqësinë e vet edhe të ndenjurit në shtëpi, të shtrirë në divan, gruaja me djalin dhe unë me vajzën duke parë ndonjë film apo program tjetër, në televizor. E megjithatë mbrëmë ja ngecëm fëmijët prindërve të mi dhe shkuam në një lokal me miqtë tanë: herë pas here duhet edhe një dalje nga rregulli.
Kam ca kohë që jam kthyer në Durrës: mjaft me emigrim. E qëkur jam kthyer nuk patëm dalë pas darke.
Miqtë dhe miket tona po na prisnin tek “L B” Bar. Ambjenti ishte mjaft i ngrohtë megjithëse edhe jashtë nuk mund të them se bënte ftoht. U ulëm dhe menjëherë ja nisëm nga bisedat: femrat me njera-tjetrën, duke pëshpëritur dhe ne meshkujt me volum zëri pak më të ngritur. Në një moment një mikja ime, teksa bisedat po shkonin dejtë ftohjes, më tha.
– E mbarova vëllimin me tregime “Qen rrugësh”.
– Pse ke botuar libër tjetër?- Më pyeti një tjetër mike!
– Jo akoma nuk e kam botuar por meqë V kishte dëshirë të lexonte diçka të re i dhashë një broshurë.
– Unë kam lexuar diçka nga këto tregime, në internet. Dhe të them të drejtën nuk është se kam gjetur ndonjë gjë të re. Janë në po të njëjtin stil me ato të “çantës së mistershme”. Nuk e di por do kisha kënaqësi të lexoja ndonjë tregim rozë. Vetëm se ti historitë e dashurisë i fut nëpër romane por aty janë të masakruara dhe nuk përfundojnë kurrë, mirë.- Tha një tjetër mike.
Më kishin vënë në mes femrat dhe po më bombardonin me preteza. Gruaja ime nuk po fliste. Unë heshta për pak çaste duke i vështruar një e nga një: doja të arrija me anë të vështrimit të kuptoja nëse ishin të gatëshme të dëgjonin atë që do i thoja.
– Dashuria: në mënyrën se si ju e konceptoni nuk egziston. Kur të botoj Bledin do e kuptoni përse, por ekziston në mënyra të tjera mjaft më reale dhe njerëzore. Nëse doni mund t’ua rrëfej një histori dashurie!
– Po po! – Thanë miket e mia gati njëzëri, kurse miqtë rudhën buzët madje njëri tha jo!
– Hë më mo edhe ti mos u bo i keq!- I tha e fejuara e vet dhe ai, si shpesh herë meshkujt, përballë femrës së vet, u thye.
– Vetëm ju lutem mos më ndërprisni deri në fund se përndryshe humb fillin dhe nga një histori gati e bukur shëndërrohet në diçka bajate: artikull gazete. – Pasi u sigurova se askush nuk do më ndërpriste fillova:

L e njoh mirë, është nga D, nuk është moshatar im! Në fillim ishte mik i tim vëllai por ngaqë jo rrallë herë shkruante ndonjë poezi u bë mik edhe me mua. Ka qenë gjithnjë djalë i mirë dhe fajalë pak: madje edhe pak i ndrojtur. Fraza djalë i mirë është paksa relative pasi ne jemi mësuar ti quajmë të gjithë të njohurt tanë djem të mirë, madje edhe burgaxhiu për burgaxhiun thotë: ai është djalë i mirë. Përpos të gjithë ksajë ai ishte me të vërtetë djalë i mirë dhe inteligjent. Studimte e larta i mbaroi në Milano, tek Boconi, me 110 e lode: maksimumi.
Kur jetonte në Itali u njohëm më mirë bashkë. Në Milano i ofruan mjaft vende pune: jam mëse i bindur për këtë, sepse me atë rezultat në ekonomi, tek Boconi, i ke rrugët e hapura edhe për në Amerikë e jo më për në Itali. E megjithatë ai nuk pranoi: u kthye ne Shqipëri. Nuk i tha askuj për ofertat që kish refuzuar: askush nuk do ta kuptonte do nisnin ose ta gjykonin si naiv ose si mendjemadh, madje edhe unë e pata gjykuar si menjde lehtë, të paktën për një rast. Nuk po ua e them se për çfarë bëhet fjalë, pasi nuk do kuptonit.
U kthye në Shqipëri plot shpresë dhe ide, por nuk gjeti asgjë nga ato që shpresoi. Me anë të miqësive arriti të futej në punë: se në Shqipëri edhe gjenitë kanë nevojë për miq.
Filloi punë në një ministri si zëvëndës drejtor: ja vunë si shërbyes direkt një antikapati intelektual. Edhe pse ndryshoi qeveria atë nuk e hoqën nga puna. Kush merr pushtetin në vendin tonë, mbledh rreth vetes një tufë ulëritësish pa tru dhe këtyre u ngjit nga pas njerëz si ky miku im: punëtorë, inteligjent dhe fjalë pak. Nuk ka më vlerë ajo shprehja: të keshë apo të dishë, sot duhet të jesh bir kurve se edhe po nuk e gjete rrugëdaljen e gjërë arrin ta zgjerosh.
Ishte tepër e lodhshme për të, që çdo ditë të bënte rrugën Durrës -Tiranë, ndaj dhe mori një shtëpi me qira tek 21-shi. Nuk kaloi shumë dhe u lidh me një vajzë. E pat njohur herët sepse edhe ajo punonte në shtet, jo në ministrinë e tij por në një ent, në vartësi të ministrisë. Po të kish pasur tjetër karakter, me atë vajzë do ish lidhur më herët, por ai ishte i ndrojtur. E pranonte këtë fakt, pa frikë, në një poezi të vetën e shprehte këtë aspekt dhe dukej sikur ndihej i lumtur.

Shpirtrat e humbur i dalloni lehtë,
i shihni tek ecin rrugëve të qytetit tuaj,
me kokën lart të buzëqeshur,
të lumtur në vetminë e tyre,
edhe në vuajtje shpriti i hesht,
vetëm me vete thërret.

Siç thoshte kafka: ai është i rrethuar,
nga askushët që e rrethojnë gjithnjë,
se lënë kurrë vetëm në asnjë çast,
kanë veshur trasparencën e vet me fraqe,
dhe shurdhërinë e botës memece,
e mbysin duke kënduar.

Bota rrjedh rreth tyre e zhurmshme,
plot ankime me britma euforike,
me formula matematikore,
e me plot psalme biblike të stërholluara,
edhe ata vujanë krizën e botës,
por me lëngime të paperceptueshme…

Forrca e tyre nuk qëndron tek trimëria,
nuk kanë fitore për të korrur,
ndaj askujt nuk duan të jenë ngadhnjimtarë,
kanë vetëm jetën tyre për të jetuar,
të vetëm në këtë pyllnajë hijesh,
ndaj tek qëndresa janë përqëndruar…

U kuptua menjëherë që ai u dashurua me vajzën. I falte asaj çdo vëmëndje, çdo vështrim i saj ishte si një vezullim ylli për të, e çdo prekje mundohej ta mbushte me të gjithë forcën shpirtërore të të dashuruarit. Për vajzën nuk mund të them të njëjtat gjëra pasi ajo ishte tjetër karakter. Ajo ishte e dukshme, donte të dukje dhe ja arrinte. Nëse tek ai vura re ndryshime tek ajo këto ndryshime ishin të padushkem. Megjithatë daushoroheshin, dy të kundërt, si forcat manjetike. Pas jo shumë kohësh nga njohja, vendosën të jetonin të dy. Të them të drejtën mua mu duk sikur vajza pranoi më tepër nga arsye praktike se shpirtërore.
Jeta e tyre, edhe pse tani jetonin bashkë, nuk është se ndyshoi edhe aq, megjithëse ajo arriti ta tërhiqte mbas vetes: forca e saj arriti të ngadhnjente mbi karakterin tij. Nga një djalë i tërhequr ai u bë një nga djemtë më të shoqërueshëm të zonës së bllokut.
I shihja të dy dhe ndjeja kontrastin e thellë që i shoqëronte. Ajo e bukur me një vezullim kaotik poshtë atyre kaçurelave kurse ai i humbur gati i shëmtuar poshtë flokëve të rrallë dhe syve ngjyrë kafe: pa formë. Megjithë dyzimet e mia ndaj çiltërsisë së sajë, ajo nuk më dha kurrë prova për të kundërtën.
Puna e tij jo pak herë e detyronte të shkonte me shërbime jashtë qytetit dhe vendit, por ai nuk linte rast pa i telefonuar, e ajo ndante me të ndjenjën e mallit.
Një mbrëmje, pas telefonatës së pashmangshme, L-në e kapi një dëshirë e zjarrtë për ta përkëdhelur, puthur, për të ndjerë afshin e ngrohtë që çlëronte trupi i sajë gjatë çdo akti, të lagej me djerës e saj që bashkë me tijën lagnin nënkresat e shtratit. Doli nga hoteli dhe u nis për rrugë. E dinte që duhet të udhëtonte për më shumë se dy orë, por aq i bënte. E gjithë lodhja e botës, ja vlente për të.
E hapi derën e shtëpisë ngadalë, donte ti bënte një surprizë: kishte dëshirë ta shihte duke fjetur ashtu si mjaft herë të tjera kur atë e zinte gjumi në divan me kokën mbështetur mbi gjunjët e tij. Dera e dhomës së gjumit ishte gjysëm e hapur dhe zhurmat e gulçimeve i dëgjoi që pasi, me kujdesm mbylli derën e jashtëme. Në shtartin e tij, ajo po bënte seks me një tjetër djalë: e njihte atë djalë ishte një nga kolegët e sajë. Kurse ajo ju duk e panjohur. Ai trup që përdridhje nën lakuriqësinë e djalit sikur nuk ishte i saj. Nuk ja njihte lëvizjet, plogështia ja kish lënë vëndin një shfrenimi të ethshëm. Zëri i sajë, nga melodioz plot lajka në ato gulçime, dukej i vendosur, plot me forcë agresiviteti. I vështroi për pak çaste dhe më pas shkoi tek guzhina, hapi një nga sirtarët e mobiljes, mori një thikë dhe u ul në divan. Po qëndronte në errësirë duke medituar mbi gjithçka. Mu bë sikur një lot i madh ju shkëput nga sytë dhe i vezulloi mbi faqe: falë reklamës me drita, të stërgjatë dhe të lartë të kazinos që ndodhej në kat të parë të pallatit. Tehun e thikës e kish mbështetur mbi damarët e dorës dhe po mendonte, ndoshta të fundmet mendime të jetës, kur nga dhoma u dëgjuan zëra dhe lëvizje. U ngrit dhe shkoi sërish ti shihte. Ajo qe kthyer mbrapsht dhe gulçonte si egërsirë duke u ngjeshur me gjihtë forrcën tek shalët e mashkullit. Hyri me shpejtësi në dhomë aq sa u duk sikur nuk ishte njeri por hije. Pa as më të voglin dyshim mbështeti thikën tek fyti i mashkullit dhe me sa forrcë që pati i bëri një prerje horizontale në të gjithë gjërësinë e gushës. Mashkulli u kontraktua madje L ndjeu edhe një shkulm ajri që doli nga zgavra e hapur por ai nuk pipëtiu: ajri që doli nga mushkëritë bëri vetëm gjysmën e rrugëtimit, nuk arriti tek kordat vokale.
– Jepi, ashtu e dua!- u dëgjua zëri i sajë. Fjalët qenë bashkuar me gulçimet dhe atij sepse nuk ju duk si i saji. Ajo e kish ngritur kokën lart dhe po ngjeshje me gjithë forrcën tek trupi i atij që po jepte shpirt. Ai e kapi nga flokët dhe i bëri po të njëjtën gjë edhe asaj. Ndjeu edhe ajrin që mbushte mushkëritë dhe gulçimet e vajzës. Ajo ktheu kokën dhe e vëshroi në dihatjet e fundit të jetës por vështrimi i sajë nuk ju duk i trembur, përkundrazi ju duk i kënaqur, sikur e falenderonte për ekstazën që i kish dhuruar.
I vështroi gjakftohtë derisa trupat e tyre ndalën së dridhuri: i shoqëroi shpirtrat e tyre në heshtje, pa lëvizur, e ajo sërish i dukje e qetë e lumtur. Në gjysëm errësirë nisi të recitonte ca vargje.

Ti fle me frymarje të lehtë,
në ëndrat e tua duket sikur fluturon,
mbi vende ngrohtësisht të kënaqëshme,
në shoqërinë e dikujt,
që nuk jam unë, ose po…..
e sërish je e qetë.

Ji e lumtur edhe pa mua,
lumturia është e rëndësishme në jetë,
mos u pendo për asgjë,
vdekja vjen shpejt dhe mëkatet,
janë po aq të rëndësishëm,
sa ç’është ngjyra e gurëve në një përrua…

E di mjaft mirë që do vuaj,
ta dhurova ty të gjithë dashurinë që kisha,
por nuk pendohem shumë,
do jem vetëm unë dhe vetmia,
ndoshta për të mbytur heshtjen,
ndonjë varg do e shkruaj…..

Dukej i qet në ato çaste, ishte i qetë dhe në errësirën që Hëna e qërronte paksa dukej si një vegim i largët të cilin vetëm e hija e stërgjatë e bën të jetë trup fizik. Hëna ndriçonte pak edhe trupat që ftoheshin, vetëm se gjakut nuk arrinte dot it jepte ngjyrën e kuqe dhe ai dukej si një njollë e errët mbi një pëlhurë të bardhë….
Unë heshta dhe po vëshroja fytyrat e miqve të mi. Nuk më kujtohej nëse i kisha vështruar edhe gjatë rrëfimit ndaj dhe u habita që mu dukën si të panjohur, ulur me mua vetëm rastësisht.
– Kaq ishte?- Më pyeti mikja ime, ajo që kish lexuar broshurën “Qen rrugësh”. Unë nuk ju përgjigja. Në shenjë pohimi tunda kokën dhe rrëkëlleva atë që kish mbetur nga wiski në gotë.
– Naivi gjorë,- Vijoi ajo- ka përfunduar në burg për asgjë!
– Mir e ka bërë! – Tha bashkëshorti i sajë.
– Ai nuk përfundoi në burg.- I ndërpreva unë. Ata kishin nisur një debat mes tyre dhe natyrisht nuk kishin të njëjtat bindje, për historinë e mësipërme. – L. fatmirësisht për veten, punon akoma në të njëjtën zyrë dhe jeton në të njëjtën shtëpi. Kjo falë temperamentit të njerëzve tanë: ne shohim gjithçka por nuk dimë asgjë. I dimë historitë e tradhëtive të të tjerëve dhe tallemi me to, i gjykojmë, pas krahëve por nuk kemi kurajo t’ia themi në sy, askuj. Jemi kthyer në shoqërinë e tallësve të tallur, ia kemi kaluar edhe prototipave të Balzakut. Në librat e tij ishte luks i madh për një mashkull apo femër të kishin dashnore. Kurse këtu tek ne është luks i madh të risësh fëmijët e tu, natyralë. Jemi kapërthyer pas diçkaje që nuk ka emërtim. Askush nuk është më i sinqert madje as me veten. Njeriu shpiku fjalën për të fshehur mendimet: kam lexuar tek një libër i Stendal, por ja që ne duket sikur me mendimet fshehim ndjenjta dhe me ndjejat dëshirat! Duket sikur po evolojmë por nuk është ashtu. Jemi futur në rrugë të errët të harbimit dhe spo kuptojmë më asgjë. Fjala dashuri, të paktën për atë që kam vënë re mes njerëzve tanë, nënkupton vetëm epsh, harbim, materializëm, fizik. Nëse hasim dikë që me të vërtetë dashuron sipas thelbit të vetë fjalës, hutohemi, e shohim si diçka jashtë kohe të frikshme si të ishte sëmundje ngjitëse…
Miqtë e mi po heshtnin madje edhe vështrimit se si hidheshin nga një krah tek tjetri. Me këto fjalë përmbylla ligjëratën time madje edhe mbrëmjen mes miqsh. Ime shoqe u përmend vetëm kur hipëm në makinë dhe po i drejtoheshim shtëpisë tonë.
– Kush ishte ky L që nuk e njoh.
– Nuk të kam prezantuar kurrë me të dhe zor se mund të të prezantoj!
– E përse?
– Sepse nuk egziston! Jeton vetëm në atë rrëfim të shkurtër që stisa sonte.
– Unë ta kam thënë edhe herë të tjera! Ti nuk je normal! Hahahahahahah!- Më tha gruaj ime duke qeshur dhe padashur qesha edhe unë, duke kujtuar vështrimet e miqve të mi…..


Poezi nga Lida Lazaj

  Poezi nga Lida Lazaj     Një pupël zogu bën tërmet   Një shpend i rrallë preu qiellin mespërmes Toka s’u drodh Oqeanet s’i pinë dallgët Vetëm unë u fsheha pas vetes S’është çudi Një cicërimë t’i thyejë qelqet. … Continue reading

ASNJË HUMBËS / Prozë poetike nga libri”Fjetëm njëqind shekuj” i autorit Adem Zaplluzha




Adem Zap

Prozë poetike nga libri”Fjetëm njëqind shekuj” i autorit Adem Zaplluzha


Mbeta disi i vetmuar, më dhembshuri më shikonte rrapi, e shikoja edhe unë, ndoshta që të dy shikonim krejtësisht në një pikë tjetër.
I përngjanim drurit të thatë në shkretëtirë, asnjë zog rebel nuk ndalej të pinte ujë në kujtesën e rërës.
Kjo dunë prej dëbore, kush e di se sa kohë rri heshtur dhe nuk thotë asgjë prej gjëje.
Më duket se nuk e njeh dhembjen time, andaj edhe po e preferon heshtjen e gurtë…
Ti vrapon nëpër zbrazëtirën e kujtimeve blu, vrapove pas një fluture që nuk ekzistonte në gjeografinë e shpirtit tënd.
Kot e kërkoje fëmijërinë nëpër xhepat e plasaritura të meteorëve dhe përherë mbete duke hulumtuar nëpër hapësirën e zbrazur.
Një re e zezë mbi kokën e hapësirës i shtrydh rrënjët që largohen nga mjegullat ose donë të hynë mes poemave që këndohen në lagjen tonë.
Një gjëmë malesh dëgjohet diku në thellësi të tokës, as nuk largohet e as nuk ndalet.
I përngjan krakëllimave të zogjëve të egër, ka një shikim të dhembshëm, dhe pa dashje krahasohet me gjethet e fishkura të vjeshtës,duke rënë në tokë bënë një xhiro të paqartë nëpër brendinë e kujtesës së mykur.
Herë me sy të lëbyrë e herë me ato të mbufatur fshihet një hije pas hijeve të mjegullave, i fsheh duart flokët e shprishura fsheh çdo gjë që mund të fshihet .
Ku ishim ne kur u krijuan perënditë?
Diku një zot me dashje ose pa dashje harroi mirësinë, në vend se të predikonte për dashurin tërë ditën fliste për urrejtje.
Një zot tjetër më kryengritës nuk deshi të hesht, u tregoi të tjerëve se ky krijim i zotave nuk ka qëllim të pastër ndaj njerëzve.
Ishte një kohë e mjegullt, kur dolën në shesh perëndit, me duket se filluan të vdesin peshqit, detet dhe malet…
Disa perëndi ishin këmbëzbathur e disa të tjerë flokëshprishur, por u krijuan që të na frikësojnë,ndoshta frikacakët krijuan perëndi, për t’i mbuluar të ligat e veta.
Kështu njerëzit e lig krijuan zota për t’i frikësuar të fortit. I ligu dhe i forti, drita dhe errësira, janë përherë në luftë me njëri – tjetrin.
Asnjë humbës, asnjë ngadhënjyes, vetëm shtreza e brymtë hynë dhe del nga shpirtrat e njerëzve, nuk zë vend as ne Ferr e as në Parajsë. Ndoshta njerëzit jetojnë në lajthitje, po të ekzistonte parajsa ose peri, para shumë e shumë kohërave do ishin të mbyllur, nuk do të kishte vend për askënd, as për njerëz të mirë e as për ata të lig, thjesht do mbylleshin , sepse çdo gjëje një ditë i vjen fundi.

Poezi nga Fatbardha Xhani Myslimaj

Fatbardha Xhani myslimaj

Poezi nga Fatbardha Xhani Myslimaj





Kur piva një gote vere,

dhe ndjeva tërë ëmbëlsinë e jetës

Kur piva një gotë verë

dhe fola fjalë të mira

Kur piva një gotë verë

dhe iu binda të vërtetës…


E kuptova:

Veç një gotë verë

është lumturia!






U tretën agimet nën rrezet e kthjellëta

U bëne ditë të trazuara nga ëndrrat e agut

Ca zogj rrahën krahët gëzimit shpupurisur

Në qindra cicërima e fshehën drithërimën…


Ah… ne ishim zogj dalldisur lirie vozitnim

Kërkonim mes dhimbjesh të sfidonim kohën

Me lëngun e buzës mesditës së tharë shuanim etjen

Derisa perëndimi në thirrje pendimi na vriste çastet…


Ah… ne ishim xixëllonja qershori në natën e ëmbël

Kërkonim mes territ të ndrisnim një copëz

Me dritën e shpirtit i zbardhnim netët e gjata

Derisa pëshpërimat si në eter shuheshin.


Ah… ne ishim flutura maji që dita na mbaronte shpejt

Kërkonim një shtrat të bukur për të vdekur

Me çarçafë të bardhe virgjërie mbeshtollëm trupat lakuriq

Derisa në atë botë me rroba pranvere të na veshin…


Ah… ne ishim dy ëndrratë kaltra,  veç dy ëndrra:  O Zot!

Përkundeshim në gënjeshtra të verdha si polen lulesh

E putheshim, e putheshim, e putheshim

Derisa zgjimi erdhi me një tjetër mirëmengjes…!!!







do ketë përshkruar

të gjitha qelizat një e nga një,

dhe gjatë do flaëe për mallin tim,

pulëbardhën me krahë të thyer,

që faqet lan me ujë prej deti…


Loti yt prej burri

do jetë tharë e harruar në të tjera faqe,

ndërsa unë , fluturës së bukur do ti lutem:

rri dhe pak, prit sa të rritet,

Të bëhet burrë…


Kur ti të rritesh

Pritja ime e pa fjalë…






Unë e di

që atje larg

ti mund të ma varësh

hënën si medalion…


E të më thuash

“është si thua ti zemër

errësira nuk ekziston!!”



e bindur se ty

nuk të humb

sikur bota të vdesë.


Shikoj hënën

dhe them me vete

më mirë

si një lot qiellit

le të mbesë…






Do të kisha ndalur tek ti

siç bën akrepi në secilën sekondë…


Të ma ndjeje rrahjen e fshehtë të thirrjes

e me një prekje ajri

të ndryshoje kiminë dhe ngjyrën e jetës time…


Do të kisha ndalur tek ti,

siç ndal një zemer, tek një zemër

në një pëshpëritje sekrete!!






Ishte i lire si një mëz i njomë, lozonjar e i paditur

I egër, si nje copëz natyre, ish shpirti im dikur

Çdo mbrëmje në sy i rrëzohej një yll i ndritur

Çdo mëngjes pika vese i binin butë mbi lëkurë…


Heshtjes dhe ndalesës iu thashë shkurt: s’ ju dua…

Veç kohës iu luta ëmbël:  eja, vrapo me mua!!



Poezi nga Vaso Papaj

  Poezi nga Vaso Papaj     S’keni parë gjë akoooma…   S’keni parë gjë akoooma… Jo, jooo… I kam parë të gjtha, që kur linda: Borën mbi kangjelet, në rrugën Mbretërore. Atë ditë rëndonte ftohtësia dimërore Mbi degëzat e … Continue reading