Takim me Vizionin, me kaosin. / Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

Takim me Vizionin, me kaosin.

 

 

Erjon Muça

Tregim nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

“Duhet të kesh kaos në brendësi për të çliruar një yll vallëzues: kështu foli Zarathustra.”

 

Njohja me shkrimtarin Miokom Zeqo, nuk qe as e beftë e as përfundim i kërkimeve të mia për të gjetur kufij të ri të hapsirës letrare. Si studiues letrar e njihja më herët, pasi në bibliotekën ime prej kohësh ndodhet studimi i tij për jetën dhe veprën e Migjenit. Si arkeolog e njihja më parë akoma: që nga koha e shfaqies së atyre 7 filmave që tregonin për mrekullitë nënujore të gjirit të Durrësit dhe që e mbushnin plot me zili dhe pasion, shpirtin tim prej fëmije kureshtar. Përballjen e parë me figurën e Shkrimtarit Miokom Zeqo e pata tre vjet të shkuara, gjatë një debati mbi letërsinë shqipe me kushëririn tim Poetin Vladimir Muça. Ai i ndezur nga këmbëngulja ime tha: Moikomi është shkrimtari më modernist në letërsinë shqipe të sotëshme. Përgjigjia ime qe e shpejtë dhe e zjarrtë, ndonëse pa lexuar asgjë nga shkrimtari Moikom Zeqo. Të jeshë moderrn në periudhën postmoderrniste do të thotë të jeshë i vonuar. Debati nuk zgjati më tej pasi dikush nga ata që na shoqëronin në tavolinë, nuk e di përse e hodhi debatin në një degë tjetër.
Më pas për Moikomin më foli me superlativa edhe miku dhe eseisti, ose siç e quaj unë, profesori im i esesë Ing Fatmir Minguli. Shprehimisht ai më tha tregimi i shkurtër i Moikom Zeqos është tronditës për nga hapsira e tejskajshme meditative. Kurse Profesor Anto Nikë Berisha një tjetër mik fisnik e cilësoi si shkrues me erudicion maramendës, madje janë të pakët eruditët e kalibrit të tij dhe jo vetëm në hapsirën shqipfolëse.
Kështuqë kur, për krishtlindjet e vitit që lamë pas, miku im Fatmir Minguli më solli vëllimin me tregime, të sapo botuar nga shtëpia botuese bota shqiptare, Enukët Engjëllorë, u gëzova shumë. Nuk kam përse ta fsheh, sedra ime u ndje u gudulisur, pasi librin ma dhuronte Moikom Zeqo me mbishkrim enkas për mua. Për një njeri që adhuron letërsinë, një libër i dhuruar vlen më tepër se një brilant, kur ky është me dedikim ka akoma më vlerë.
Përballia me Enukët Engjëllor qe “fatale”, pasi me të unë nuk zbulova shkrimtarin por vizionarin Moikom Zeqo. Të gjitha tregimet e vëllim madje edhe sinopset në fund të tijë nuk janë mendime po dritare të hapuar drejtë pafundësisë.
Vizionar!
Dua ta theksoj këtë pasi për mua një vinzionar është më shumë se një shkrimtar. Një vizionar është diçka mes gjeniut, profetit dhe dijetarit. Vizioni është qendra e trekëndëshit që formohet nga gjenialiteti, profecia dhe erudicioni. Pra është krijesa profetike e një erudicioni gjenial. Po të përdoria gjuhen e astrofizikës, vizionarin do ta cilësoja me një diell të munguar. Nuk duhet të bini pre e kurthit negativ që ngre përemri i munguar. Pasi në sistemin tonë diellor rreth diellit rrotullohet edhe një i tillë dhe për jetën tonë tokësore ai është po aq i domosdoshëm sa edhe dielli. E kam fjalën për Jupiterin, gjigandin e gaztë, ai është një gllabërues kometash dhe asteroidësh që po të përplasesjin me tokën do ishin fatal për mbijetesën e jetës, të çfarëdolloji, që gjallon në planetthin tonë. Kometat përthithen nga ky gjigand duke pushuar së egzistuari.
Ndoshta!
Po ta marrim për të mirqenë teorinë taosite, jupiteri mund të jetë një portë magjike dhe kometat nuk shpërbëhen kur përplasen me të, ato thjeshtë kalojnë në një tjetër dimension. Pasi mbarova së lexuari vëllimin me tregime Enukët Engjëllorë vështrova edhe një herë dedikimin dhe mu duk sikur në mes të shkronjave të tijë dallova një epigram të fshehur.
” Crash test Për Erjon Muçën”!
Tre miqtë e mi më lavdëruan shkrimtarin Moikom, kurse unë në një pasdite gushti po udhëtoja me mjetin tim drejtë Tiranës, për të takuar vizionarin Moikom Zeqo. Pasi për mendimin tim në librin Enukët Engjellor ai nuk shkruan mendime, gërmëzon vizone.
Sigurisht ndihesha i elktrizuar nga idea se do ulesha të bisedoja më një njeri, nga i cili ke shumë për të mësuar. Me të u takova një nga kafenetë e shumta të tiranës, u ulëm jashtë ndanë një shtarëvani dhe pas dialogjeve fillestare unë i thashë.
– Për mua, të paktën në hapsirën Shqipfolëse, ju jeni i vetmi shkrues të cilin pa frikë mund ta cilësoj me Boregesin.- ai buzëqeshi! Ndoshta nuk i pëlqeu krahasimi im! Ndoshta ju duk naive, por nga vështrimi i tij nuk arrita ta kuptoj. Pasi çliroi tymin e cigares në mënyrën më tëq etë të mundëshme më tha.
– Unë jam pak i margjinuar si shkrimtar! – në tonin e zërit të tijë nuk vura re as shenja mllefi, as shenja keqrdhje. Ai e tha aq natyrshëm kët frazë sa që mua më tingëlloi me një tjetër frazë: Ju jeni të lumtur, kurse unë ndihem më i palumturi ndër ju. Pasi unë njoh atë që kufizon rrethi im diturisë, por nuk njoh atë që ndodhet jashtë këtij rrethi.
U ndamë me të pasi ai më dhuroi dy libra të tij. Sigurisht me dedikim të cilin e shkroi mbi tavolinë përballë meje.
Gushti mbaroi dhe unë ju riktheva rutinës time, larg pushimt dhe pranë punës. Larg kafeneve dhe bisedave dhe më pranë leximeve dhe shkrimeve. Nuk u mora menjëherë me librat që më dhuroi tashmë miku im Moikom Zeqo, pasi duhet të ingranohesha në pëditshmërinë time të çakorduar paska nga pushimi që të gjeja qetësinë e duhur për të shfletuar librat e vizionarit Moikom Zeqo. Libra ishin dy, por mua më ngacmoi më shumë vëllimi me tregime Abraxar, mbreti i botës botuar nga shtëpia botuese Buzuku, libër që nxiti edhe këtë tregim. Më shumë se titulli më nxiti një shënim që ndodhet mbi kopertinë: ” një tregimtar i pashoq, tek kemi Zeqon mistik, herë historian, arkeolog, pasionant, estetin borgesian, por mbi të gjitha, Eruditin e fshehtësive të mëdha.
Si ka mundësi që askush nuk vë re vizionarin të cilin Zbulova unë?
E lashë kopertinën dhe palmpsestin dhe u përballa me kaosin!
Kaos shpërthyes, çekuilibrues, tregues e fshehës në të njëjtën kohë. Kaosin nga i cili rodhi jeta dhe pa të cilin nuk mund të ketë të tillë. Dueht të keshë Kaos brenda që të çlirosh një yll vallzues: kështu foli Zarathustra. Zrathustra vetëm sa hodhi idenë Kurse Vizionari Moikom Zeqo futet brënda tij, e zbërthen, e analizon, e rrotullon njëqind e tetëdhjetëgradë, që me anë të tijë të na tregojë anën e errët të hënës. E nuk është ai kaos, ajo fjalë me të cilën jemi mësuar të emërtojmë rrëmujën. Jo kosi i tijë ka forëmën e një peme, që nis nga i njëti trung dhe shpërthen në degzime të pamendueshme. Të gjitha drejtuar drejtë pafundësisë qellore dhe çdo njera prej tyre tregon një yll, yllësi apo univers më vete. Kaos që të tregon defektin e vërtetë të generit human dhe të bindjeve të tij… kaos i përdorur si mikroskop për të vështruar më qartë rrugën evolutive të rracës njerëzore. Është e vërtetë se udhëtimi evolutiv i humanëve nisi miljona vjet të shkuara, por nuk është aq gjatë dhe përkryer sa ç’e pandehim. Për ta kuptuar këtë mu desh kaosi I Moikom Zeqos. Ajo që mua më dukej si një drejtëz e gjatë, nuk ishte tjetër veçse një bashkësi segmetesh jetësore, brezash njerëzor.
” Nuk ka shi të paparishkueshëm” !
Po është mëse e drejtë, ashtu si nuk ka vdekje të papritur. Pasi që në momentin që ngjizet një qenje e gjallë, atij ose asaj i është dhënë edhe dënimi me vdekje. Ashtu si që në momentin që ngre një ngrehinë kë shënuar edhe fillimin e rrënimit të sajë.
Kaos!
Ekzistent dhe i padukshëm. Aq sa më duket se edhe ajo legjenda e mundjes së tij nga Kronosi dhe më pas e Kronosit nga Zeusi nuk është gjë tjetër veçse një gjetje e të parit. Një shfaqie teatrale me burratinë dhe ai nga errësira kaotike që ka rreth vetes lëvis fijet e burratinëve të cilët mendojnë se e kanë mundur.
Ajo fraza e Moikom Zeqos në atë bar-kafe të Tiranës, vetëm pas leximit të librit ka marrë tingëllimin e duhur.
Me keqardhje e pranoj, madje me një bindje matematike se ai nuk ka se si të ndihet ndryshe. Në një shoqëri obeze dhe të alkolizuar maratonisti, apo edhe maratona nuk kanë se si të mos ndihen të margjinuara. Obezi metematikishit nuk kërkon levizjen, por qetësinë e kolltukut apo divanit. Në një shoqëri të thjeshtëzuar nga telenovelat Braziliane apo Turke, askush nuk do të arrinte të kuptonte thellësinë kaotike të vizinove universale Të Moikom Zeqos.
E si mund ta mbyll këtë tregim kaotik? Ka vetëm një mënyrë. Do e mbyll duke i thënë atij Shkrimtarit vizionar të margjinuar.
I dashur Moikom. Ju jeni duke rrezikuar seriozisht të ndryshoni nga 5 në 6 numrin e idhujve të mi të letërsisë.
10-09-2014
Pisa (It)

DASHURI NË HAPËSIRË / Tregim nga Pilo Zyba

DASHURI NË HAPËSIRË

 

 

pilo zyba

Tregim nga Pilo Zyba

 

Ishte ditë e shtunë si sot. Unë kisha dalë në qëndër të Londrës vetëm.Në fakt po prisja një mikun tim që të vinte. Mbi Parlamentin e madh të Britanisë në breg të lumit re të bukura të shtyra nga era, preknin dhe mblidheshin te maja më e lartë e kullës, e cila, është me gurë të gdhendur, të një stili me arkitekturë latine, dhe nga më të bukurat në botë.Rrezet e diellit që binin mbi to, të krijonin përshtypjen se kulla e lartë ishte magnetike dhe i thithte retë, ato dëndësoheshin dhe bëheshin herë si një dyshek i madh i butë, dhe herë si një jastëk i bukur, ku rrezet shkonin, i puthnin pak, dhe iknin për të mos u prishur bukurinë.

Mbi lumin e shtruar dhe të qetë të lumit të Tamizit fluturonin dhjetra pulëbardha si zarfe të mbyllur që niseshin në adresat e qiellit.Ato çukisnin ujin e kaltër, merrnin në sqep ujë si vesë të kristaltë dhe e ngjisnin lart, e duke rënë krijonin rruzuj të argjentë me bukuri përrallore nën rrezert e diellit.Kur binin në ujin e qetë dhe të mëdafshtë si gjumi i një femije të pa fajshëm, krijonin rrathë të vegjël, dhe sa më shumë hapeshin bëheshin më të mëdhenj, si valët elektronike të telefoneve, të radiove apo televizorëve.

Unë kisha qëndruar dhe po i shikoja, po i shikoja, dhe në ato çaste me trup isha në qëndër të Londrës por me mëndje isha me retë dhe te retë.

Ndërkohë fryu një erë e lehtë dhe i çvendosi retë e bukura.Nën penelatat e diellit ato morën forma të ndryshme, ngjyra të ndryshme, u bënë më të buta, si lesh i krehur, dhe u shpërndanë pak, u bënë endërrimtare, më pas u mblodhën përsëri bashkë, sikur kishin frikë se mos humbisnin njëra tjetrën.

Pastaj një re e vogël u tërhoq më poshtë, dhe u var si ujët e derdhur nga një gotë e madhe qiellore. Më tej u kthye në ujvarë nga bardhësia e dritës dhe rrezet e diellit. Mu duk se u kthye në një ujvarë flokësh, që derdheshin dhe më dukej se do vinin deri te unë.

Ajo re e bukur mori formën e flokëve të dashurisë time. U var deri mbi valët e lumit të Tamizit që rrjedh aty pranë prej mijra vjetësh. Herë më ngjante si ujvarë dhe herë si shkallë të bukura që të ngjisin në qiell.

Unë zbrita në bregun e lumit.. Vajta pranë shkallëve.Vura duart te flokët dhe i tërhoqa fort për të provuar se ato me mbanin, apo më lëshonin dhe vritesha. Mijra kalimtarë dhe turistë më shikonin të habitur. I tërhoqa edhe njëherë, dhe kuptova se ato vërtet ishin të varura nga qielli, por diku ishin mbërthyer dhe nuk më linin që të bija. Atëherë provova dhe hodha hapin tim të parë. U tendosa fort, që të kuptoja se përveç meje, kjo shkallë qiellore mbante peshë më shumë se pesha ime, që të mos bija kur isha në lartësi.

Nuk di pse doja të ngjitesha deri në qiell këtë të shtunë! Nuk di pse shpirti dhe dëshira kërkonte vetëm qiejt ti pushtonte, por dhe të pushtohej në thellësinë e tij.

Ndërkohë një pulbardhë u ngrit nga lumi dhe erdhi pranë meje.U trëmba se, mendova mos me krahët e saj, me sqepin e saj, ajo do të këpuste flokët e gjatë ku mbahesha, dhe do bija poshtë, se tashmë isha ngjitur shumë lart.

Qëndrën e Londrës e shikoja të gjithën. Ajo po me dukej gjithnjë dhe më e vogël, ndërsa vetja po më dukej më i madh. Flokët e gjatë i kisha kapur fort, si kapet një i mbytur pas një trungu që ia bie fati në rrjedhën e lumit.

Pulbardha shkruante në qiellit me nota me sqepin e saj. Shkruante një këngë që ma bënte trupin të lehtë, dhe dëshirën e ngjitjes më të madhe.

Kjo këngë e pa dëgjuar, por shumë e bukur, por dhe rrahjet e krahëve të saj, ma freskonin fytyrën, e ma bënin vështrimin më të qartë.

Tinguj, tinguj të harmonizuar, një koncert i madh qiellor, që shtynte retë sa në një krah në tjetrin, si tufa njerzish të zënë për duarsh, e që perkunden nën ritmin e këngëve.

Pulbardha me sqepin e saj si dirizhente drejtonte koncertin. Me krahët si duar, me levizje ritmike i jepte levizjet tingujve që kishin pushtuar hapësirat, dhe që i dëgjoja vetëm unë.Aty kuptova për herë të parë në jeten time, se, levizjet e reve janë koncerte të mëdhaja që luhen nga orkestra të mëdhaja, dhe vallzohen nga re të mëdhaja, balerina në skenën e madhe qiellore.

Për një çast pulbardha mblodhi krahët dhe më qëndrojë mbi sup. U trëmba, lëviza supin për ti thënë, “mos u ul aty se shtohet pesha dhe do biem”…por ajo u ul dhe po me çukishte me sqep në shpatull. Unë nuk i hiqja dot duart që ta trëmbja. Kisha frikë

se humbisja ekuilibrin dhe bija.

Çukiste diku në qiell sikur merrte ngjyrat, pastaj vizatonte në shpatullën time diçka që unë nuk e shikoja…

Atje ku shikonte se nuk e realizonte dot bukur pikturën e saj, me puplat e krahëve e fshinte si një gomë që fshin gërmat e shkruara gabim mbi një letër.

I shtyrë dhe nga frika, unë ngjitesha dhe më shumë lart, për të vajtur atje ku as vetë nuk e dija, por kuptoja se, sa më lart ngjitesha, ndihesha më mirë, me i sigurtë, dhe shtëllunga e reve ishte më e rëndë dhe me krijonte siguri. Hodha sytë poshtë. Nuk dija sa larg isha ngjitur, nuk shikoja asgjë përveç një bardhësie, dhe re të tjerrura e të shpërndara si ajri që nxjerrim mbas frymë nxjerrjes.

E pashë që isha ngjitur shumë lart, shumë. Mendova se tashme ishte më lehtë të ngjiteshe se sa të uleshe poshtë. Ngjitja më pëlqente më shumë, sepse në jetë gjithmonë kam kërkuar dhe dua lartesitë.

Fryu një erë disi e fortë. Pashë me frikë se, fllokët e gjatë ku mbahesha u rralluan, mendova se, tashmë do bija.Pulbardha që lexojë mendimet e mia u largua nga supi dhe e lehtësoi, por, prapë pesha e frikës nuk më iku.

Pulbardha kapi me sqep flokët e shpërndara të reve. Si një qëndistare e vogël ajo i bëri bashkë dhe mi pruri te dora, tek të dyja duart, dhe më bëri …cri-cri-cri! Nuk e kuptova gjuhën e saj, por kuptova se ajo po me thoshte, “hapi duart, dhe shtërngojë këto që po të jap.Sa më shumë flokë, aq më i sigurtë në ngjitje por dhe në qëndrim”.

Hapa njërën dorë dhe kapa fllokët e gjatë të resë, pastaj dhe dorën tjetër. U ndjeva më i sigurtë, por këmbët më dukej se i kisha në ajër.Pulbardha lexonte mendimet e mia, si duket atë e kishte derguar një engjell që të më ndihmonte në rrugën time në ngjitje drejt qiellit.Ajo u largua pak, dhe që nga largësia përplaste krahët. Shtynte retë në drejtimin e shkallëve të mia.Shkallët u bënë të sigurta. Flokët që vareshin më të sigurta, qëndrimi im më i sigurte.Buza me qeshi, sytë morën shkëlqimin e më parshëm, atë të shpresës dhe dëshirës për të kapur qiellin me dorë, e për të prekur endërrat e bukur.

Një re tjetër që ishte pak më larg në shpinën time, me jepte përballë resë që kisha pamjen e një pasqyre të madhe dhe të bukur, aty shikoja veten, por në pjesën time të shpatullave.Mbeta i habitur dhe i befasuar.

Në shpatullën time të djathtë, atje ku kishte qëndruar pulëbardha, kishte pikturuar me sqep dhe me ngjyra portretin tënd, dhe më poshtë në formën e një firme të stërgjatur kishte shkruar emrin tënd.Emrin dhe portretin tënd dashuria ime.

Ndjeva se kraharori mu mbush me dëshira të mëdha. Gjaku me rrahu fort nëpër damarë.Te gjitha venat mu kthyen në lumenj që qarkullonin në të gjithë hartën gjografike të trupit tim. Mu duk se dhe vetë isha kryer në një re, që mund te fluturoja pa u kapur askund, pa u mbajtur, pa pasur frikë.

Ai portret dhe ajo firmë ishin parashuta ime që më mbanin lart në ajër, të lehtë dhe puplor.

Provova dhe e lëshova njërën dorë. Nuk po ndjeja as frikë, as nevojën për tu mbajtur diku.Lëshova dhe dorën tjetër, dhe kuptova në vetvehte se isha kthyer në një zog dashurie, i cili prek me sqepin e tij qiejt, dhe kap me krahet e tij të gjitha hapësirat.

Pulëbardha që qëndronte përballë meje më kontrollonte të gjitha levizjet, me jepte kurajo…cri-cri-cri.

Fjalët e saj ishin dhe gezime dhe urdhëra.Ajo urdhëronte krijesën e saj në shpatullat e mia.

Fillova te ngjitem lart…lart…lart, por pa u larguar nga shkallët e mia, sepse mendoja që, nëse humbas forcën duhet të kapesha përsëri atje.

Pasi udhëtova ndjeshem dhe me deshirë, u ndjeva më i sigurtë. Hodha vështrimin lart. Bardhësi, bardhësi, pastërti në ajër, në ngjyra, dhe poshtë re të pambukta që lundronin si njerëz që vrapojnë pas punëve të tyre.

Me lart pashë një kështjellë të bardhë, të pambuktë, me dyer të hapura dhe me mure rrethues të mbushur me lule.Qëndrova pak, mora frymë, dhe u drejtova nga porta e madhe.Kur vajta te porta që ishte e hapur, pashë se ajo nuk kishte si nëpër filma mbrojtje me heshta, dhe në thellësi nuk kishte ndërtesa të fortifikuara. Kishte vetëm lule dhe një krevat të madh perandorie. Mbi të një mbretëreshë, që ishte veshur me fustan të bardhë resh, të qendisur nga dora magjiplotë e natyrës.Flokët i kishte të artë dhe të lëshuar, që i derdheshin mbi gjinj. E florinjta e tyre ngjante me rrezet e bukura te diellit, që shkëlqejnë dhe në rrugën dhe format e tyre flasin me gjuhën e stileve dhe artit të rrallë të bukurisë femërore.

Fshiva sytë. Hodha veshtrimin përsëri. Nuk isha në ëndërr, por ishte e vertetë.Ti qëndroje gjysëm e shtrirë me buzën e qeshur. Flokët ti mërrte era dhe të lëpinin sytë, e bukur, buzët e fryra si shegë e plasur, dhe gushën e larë e të mermertë.

U ngrite pak dhe me fole:

– Erdhe shpirti im? Kisha kaq kohë që të prisja!

– Erdha, të thashë, por ishe shumë lart, shumë lart, kam kaq kohë që ngjitem dhe sot munda që të arrij.

– Lartësitë duan mund, Pilushi im.Po nuk u zgjate, nuk i mërr dot në pemë frutet e mira dhe të pjekura.

Unë qendrova perpara krevatit, ti u ngrite në këmbë, u derdhe e tëra në dritë, por dhe në bukuri. Lëbyra sytë, sikur nuk besoaj se je aq e bukur, ndonse këtë bukuri e kam prekur dhe puthur.

Tunde flokët e gjatë si pema nga era, dhe lëshove mijra rruzuj si margaritare vese mbi krevat, mbi supe, por edhe mbi mua që qëndroja perballë.

Ndërkohë pashë dy pulëbardha të vogla që erdhën mbi supet e tua.Qendruan pak sa për të marrë frymë, dhe pastaj…ah…ah..pastaj!

Sejcila prej tyre kapi me sqep cepin e fustanit të gjatë dhe rrahën krahët, rrahën krahët fort, fort, fort.Fustani fillojë të ngjitej lart, lart, lart, dhe duke filluar nga poshtë unë fillova te shikoj pjesët e trupit tënd, që dukeshin gjithnjë e më qartë, si një ishull i bukur kur mbaron furtuna

mbi det. Nuk vonojë shumë dhe ti u shfaqe përpara meje e tëra, e bukur, më e bukur se kurrë, e larë me dritë, me ngjyra, e vertetë dhe e prekshme.Më ngjaje me Deidemonën, mbretëreshën e parë të botës.Me Deidemonën motrën e Pirros së tretë të pjesës së poshtme të Ilirisë, që mbretërojë në shekullin e tretë përpara Krishtit, atëhere kur bota e madhe jetonte shpellave, dhe ndiqte pyjeve drerët për ushqim.Kurse mbreteria e saj e pasur shpërndante në botë kulturën dhe bukurinë Ilire. Shikoja gjithçka, përpija gjithçka, shijoja gjithçka.Zemra rrihte fort sikur donte të dilte nga kraharori, sytë ishin të përqëndruar, donin të përpinin të gjithë qiellin tënd dhe gjithësinë që mbaje brënda.

Vajte te këndi i krevatit, që ishte si një aerodrom i madh dhe i mbuluar me bukurinë e dashurisë, më zgjate të dyja duart dhe më the:

– Eja shpirti im, eja!

Unë të preka dhe u bëra i lehtë, të preka dhe u bëra i tejdukshëm, u bëra një shpirt që nuk ka peshë, por vetëm krah, vetem nota dhe dëshira.

Unë u ngjita. Në ato çaste u duk se në kraharorin tënd u hap një porte e madhe, si dy krahë të bukur të mbushur me shpresa, dhe më përpiu brënda.

Në ato çaste dëgjoja vetëm renkimet e tua, dhe dihatjen e shpeshtë të frymëmarrjes time. U shfaq përballë një det i madh me dallgë, dhe ne të dy që luftonim që të kalonim mbi to për të arritur në ishullin tonë qiellor të premtuar.

Pas një lufte të madhe me dëshirat, deti fillojë të qetësohej dhe shpirtrat tanë morën sipërfaqen e kaltër dhe të bukur të lumturisë.Dëgjova një krisëm.Hapa sytë. Dritarja e dhomës ishte hapur.Jashtë frynte pak erë. Perdja e gjatë dhe e mendafshtë kishte dalë jashte dritares dhe valvitej si një dorë që përshëndeste dikë. Përshëndeste një re të bukur që lundronte në qiell. Unë pashë orën dhe u ngrita rrëmbimthi. Dashuria ime ishte shkëputur nga toka me aeroplanin e linjes “British Airways” dhe duhej të shkoja ta prisja në aerodromin Stansted në lindje të Londrës. Ajo vinte për herë të parë ashu si vjen pranvera e virgjër stinë me bukurinë dhe lulëzimin e saj.Dora e stërgjatur e perdes përkundej nga qielli dhe i thërriste reve të ndalonin për të pritur delegacionin e dashurisë.

 

Njerëzit Apo Idhujt? / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Njerëzit Apo Idhujt?

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Kjo botë njerëzore!
E çuditëshme, e pavëzhgueshme edhe në dritën e diellit. Botë tekanjoze, në mizorinë e vet…
Ndaj jam mëse i bindur që nuk duhet kurrësesi që njeriu të krijojë idhuj. As hyjnorë e as njerëzorë. Shumica e tyre vdesin, madje pa u ngrutësuar as nën ftohtësinë e heshtur të bronxit apo të mermerit (bianco Carrara). Por edhe kur mbeten të ngurtësuar, seç kanë një shprehje prej të habituri: të munduri pa luftuar. Duket sikur ai ngurtësim është vdekja më e padëshirueshme për ta…
Ah se harrova!
Ka edhe të tjerë të cilët as nuk ngurtësohen e as nuk vdesin në harresën e rëndë të shekujve, por rijetojnë një vdekje të gjatë në radhët e librave. Për mendimin tim kjo duhet të jetë edhe vdekja më e egër për shpirtrat e tyre. Atyre u duhet të recitojnë ndër shekuj pjesën e pafundme të historisë të tyre. Duke u kthyer në arlekinë, aktorë të pafundësisë së vdekur…
Eh sa ka të tillë. Disa duke kënduar në pafundësi. Poema melodioze, e disa të tjerë të ngrirë nën buzëqeshjet e pikturave.
Duket tallëse e gjitha kjo….
Është tallëse e gjitha kjo….
Ajo për të cilën më vjen keq, janë ata idhujt që ne vetë krijojmë dhe po vetë i hedhin në koshin e harresës. Këta idhuj kanë një impakt të dyfishtë në jetët tona. I pari është ai i venrimit të tyre dhe i dyti, që është ai më i tmerrshmi, është se pas rënjes së tyre, ata na tregojnë, pa kurrëfarë dhimbje, forcën e naivitetit tonë: rinor apo jo. Ndaj edhe ne i dënojmë me tmerin e kthimit nga idhuj në demonë, pa qenë aspak fajtorë.
Eh idhuj, idhujt, idhujt!
Kam frikë të bie në kurthin e tyre, ngaqë e quaj veten të pjekur, aq sa për të kuptuar që nuk ka asgjë të mbinatyrshme nën një qenje të dobët njerëzore. Madje as në qenjet qellore nuk ka hyjni idhullore.
Është paradoksale kjo që po them, por ja që ne njerëzorët jemi qenje paradoksale. Paradoksi qëndorn në nevojën time për të pasur idhuj, me gjithë pjekurinë hormonale.
Shpresoj vetëm që kur ti përplas në baltën e harresës, këta, të mos më përplasin në pasqyrën e naiviteit tim, të pashtershëm, njerëzor.
Kurse unë do i shtoja. Vetëm jeta ka vlerë dhe asgjë tjetrë, as njerëzit e as idhujt. Të parët ngaqë kanë në shpirtë vetëm dyzime që nuk të lënë të jetosh dhe të dytët janë të kotë, krijesa të të parëve. Mendoj se ti e dije të gjithë këtë që shtova unë ndaj vendose ti braktisje të gjithë dhe të jetoje.

 

07-12-2014  /  Pisa Itali

Romani “ Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit vihet në qarkullim nga Shtëpia Botuese “Siruela” në Madrid. / Nga Irena Toçi

  Romani “  Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit vihet në qarkullim nga Shtëpia Botuese “Siruela” në Madrid.     Sapo qarkulloi edhe në spanjisht romani “Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit. Me titullin “Tirana Blues”, … Continue reading

Novela ” Lisiana” e autorit Myrteza Mara, rigjen për të katërtën herë radhazi dritën e ribotimit nga Shtëpia Botuese ” TOENA”

11998674_904174439619618_424469172_n

 

Novela ” Lisiana” e  autorit Myrteza Mara, rigjen për të katërtën herë radhazi dritën e ribotimit nga Shtëpia Botuese ” TOENA”.

 

 

 

Myrteza Mara

Autor : Myrteza Mara

 

 

Fragment

 

 

     Miku im!    

    Po të le, , në mes një pylli ndjenjash të bukura që ti di aq bukur t’i selitësh. Nuk kam besuar kurrë në mirësinë ideale, por paskam qen e gabuar. Ajo egzistoka në shpirtin e një njeriu si ju dhe unë isha fatlumja.

   Po iki se më thërret jeta të bëj detyrat e radhës. I dashuri u kthye me një “tufë lule pendesash e ndjese”, si “djali plangprishës” dhe ka përgatitur dokumentat për të më marrë me vete. Është njeri i mirë dhe duhemi. Nesër do vemë kurorë. Pikëllimi im është se s’mund t’ju kem dhe juve pranë, jo se nuk mundem, por nuk kam fuqi t’ju shikojë në sy. Bekimin tuaj e di që e kam në shpirt. E di që  jam në ëndërr. E di që kam një mik. E di që njoha një njeri të rrallë, një zemër të ndezur, një shpirt bujar, një mbret shtrati. Dhe nuk jam pishman për asgjë. Më duket vegim. Por ia vleka të jetosh dhe për një çast të tillë. Do e shoh tërë jetën këtë ëndërr.

  Kam vetëm një kërkesë: Gjithë këtë zjarr shpirti, gjithë atë minierë ari të mirësisë njerëzore mbille në një libër. Shkrimtarë të mirë ka plotë në qytetin tonë, këshillohu me ndonjerin. Njerëzit duhet të mësojnë se dashuria nuk ka moshë. Se të dashurosh nuk është mëkat, por detyrë jete dhe zemre. Dashuria e sinqertë nuk quhet aventurë, paçka se gurët e mykur të moralit mprehin majat për t’u bërë thika…

   Kur të bëhem gjyshe do jetë përralla me e bukur që do u mësoj përmendsh nipërve e mbesave.

   Jam krenare për ty. Jam e lumtur që të njoha. Jam e dehur nga kënaqësia që më dhurove. Nuk do t’ju harroj kurrë!

    

         “Nga unë prisni të mësoni kë dashuroj?

         Vdes dhe emrin, të më besoni, s’ua tregoj!”

 

   Mua do më gjesh tërë jetën mes këtyre vargjeve.

            

                                         E di që më do,

                                                             Lisiana!

 

 

Nuk mund ta quaj të mbyllur këtë libër, dhe në mos pastë fatin të bëhet i tillë, nëse nuk u jap kënaqësinë të lexoni dhe disa nga faqet e ditarit të Lisianës. Kam bërë redaktorin, duke hequr shumë superlativa të pamerituar ndaj meje. Ishte pikërisht sinqeriteti i saj që më bëri ta adhuroj. Ishte pikërisht ajo çiltërsi dhe naivitet i pastër fëmijëror që më ka ngazëllyer e do mbetet përjetë i tillë. Por, më mirë u lutem lexoni!

 

…14 Qershor, ora 15.00

 

“Aventura” me numrin e celularit doli me sukses. Ishin shoqet e dhomës, sidomos Nila, që këmbënguli për t’i bërë thirrje atij numuri celulari gati të njejtë. “Po nuk e provove, do i bëj unë thirrje. Nuk ka rastisur ngjashmëri e tillë numrash. Provoje, ndoshta ndodh si me mua, ose në fund të fundit dhe për gallatë!”

Këmbëngulja e saj e mundi topitjen time. Në fakt as vetë nuk e di ku e gjeta gjithë atë guxim, ndaj them se është një aventurë fëmijënore. S’duhet ta bëja. Më vjen shumë rëndë, por si duket kam rastisur në njeri të mirë që s’më fyeu. Anila e kishte nga përvoja, sepse kështu kërkoi dhe gjeti punë sezonale dhe është e kënaqur. Vetëm kjo e vërtetë më jepte ngushëllim e justifikim para ndërgjegjes.

 

…“Bosi” u tregua shumë bujar, por unë kam frikë nga çdo gjë e tepërt. Nga zëri më duket vërtetë njeri i mirë, fisnik. Qetësia me të cilën flet dhe rrjedhshmëria e fjalëve më bëjnë të ndihem e qetë, por në fund të fundit e kam vetë në dorë. Sa nuk i shkon shakaja kur thotë “jam gjysh!” E bën për të më hequr qafe? Po unë nuk kam ndër mend t’i varem kujt! Fakti që fletë me mua në çdo kohë tregon se është i pamvarur. Po sikur të jetë i martuar, gjysh?! E pastaj!…

 

…Doni më mërziti shumë. Nuk e le shkollën për kapriçion e tij. Do kthehet një ditë, duhemi dhe nuk ka arsye të prishemi.

 

…Asnjë nga shoqet nuk di gjë. Vetëm Nila sikur më shikon më ëmbël se herët e tjera. Numrin e telefonit të “Bosit” nuk e kam regjistruar, se e di përmendsh, por ajo më duket se e ka parë një ditë kur isha në banjë… Sot mora provimin. E kisha lënë pas dore. Ah, Doni, m’i hoqe trutë fare!

 

…Kaluan kaq ditë që s’kam shkruar një rresht. U operova nga apendisiti. Bujaria dhe zemërgjerësia e “Bossit” është e pakufishme. Cilido që të jetë është njeri i mrekullueshëm. Më duket vetja si personazh filmi ku roli është protagonist. Mrekulli të tilla ndodhin vërtetë vetëm nëpër filma. Ai sikur e di që jam jetime. Ka ardhur koha të pyes veten: Po sikur “Bosi” të jetë dashuruar me mua? Gjithë kjo përkujdesje, gjithë kjo mirësi pa pasione mashkullore tregon jo vetëm maturi por patjetër dhe perspektivë. Cila është perspektiva? Mos ndoshta jam futur në një rrugë pë krye dhe duhet të paguaj shtrenjtë për të më nxjerr në shteg?! Kujdes! Po sikur ta mbyll fare celularin dhe të ndërpres komunikimin me të? Eh, s’është kaq e lehtë! Nuk rri dot pa dëgjuar zërin e tij. Pastaj, kjo do jetë pabesi e hapur. Kur e bëj të qesh ndihem me krah dhe qiejt janë për mua. Deri tani nuk ka kërkuar asgjë, qoftë dhe një takim për të cilin i lutem. Dinakëri, apo?…

 

…Tani kam një mik, qenushin Bos. Sa i mirë është! Por Bosi i gjallë kërkon të mbetet anonim. Pse? Po karafilat?! Po shpenzimet për doktorin?  Po kjo urë shtruar me psherëtima! Ai ka frikë, nga se!?

 

…Dhe erdhi mekullia. Do filloj punë. Urra! Urra! Urra! Paska fat dhe për mua.

Ah, të ishte gjallë babi im i mirë sa do lumturohej. Vdiq nga sëmundja e keqe dhe mami e braktisi kur ai kishte nevojë më tepër se kurrë. U bëra unë motër, nënë, shoqe për të, megjithëse isha dymbëdhjetë vjeçe. Nuk dua të dëgjoj sa të jem gjallë për atë që më solli në jetë. Mami nuk meritonte atë shpirt njeriu, siç ishte im atë. “Fale, bijë”-më tha babi para se të mbyllte sytë. Por sa të kem një zemër s’kam për ta falur kurrë.  Më rritën xhaxhallarët. Tani jam zonja e vetes. Kam shoqet, kam Donin. Ja, në sfondin e mjegullt të një agimi shfaqet një diell mirësie i një njeriu që më ka lumturuar dhe më bën të besoj, se në këtë botë ka më shumë mirësi e dashuri se sa urrejtje.

 

…Me siguri nuk jam e vetme që kam provuar emocionet e ligjshme, kur ndodhesh para çastesh të paharruar e të papërsëritshme të jetës, siç është dhe dita e parë e punës. Një botë më vete. Njerëz e ambiente të tjerë. Punë, vështirësi, kënaqësi, ndoshta dhe trishtim apo dështim i papritur.

Unë e di si e kam bërë atë rrugë deri tek adresa që më dha miku im anonim në celular. Një shishe me ujë e thava gjatë rrugës. Kush do më priste? Çfarë do më thoshte!? Po sikur të ishte ai, “Bosi” e sa të më shikonte të shkrihej në gaz e të thoshte: “Ja ku u takuam, o zoçkë e celularit!”  Të ndodh kjo do iki nga sytë këmbët. Po sikur ai të vijë pas dy-tre ditëve e të thotë: Ju jeni Lisiana? Ejani pak në zyrën time! Po sikur…

Asnjë nga këto “sikure-et!” nuk ndodhi. Personi që më priti ishte burrë simpatik, serioz dhe shumë i respektuar. Po ai, Bosi anonim? Celularin e ka të mbyllur. Mos vallë janë të vërteta ato që unë i kam marrë me shaka? Po a mund të ndodh që një burrë i martuar, gjysh, të ketë aq fantazi e kurajo të fal mirësi të tillë një vajze të panjohur? Duket e pabesueshme, por çdo gjë ndodh.

 

…Zotëria, shoku im i zyrës është babai i presidentit të firmës. Është aq korrekt dhe i sjellshëm sa nuk gjej dot asnjë figurë krahasuese. I ka vdekur gruaja! Sa e lumtur do ketë qenë me këtë burrë. Në komunikim me njerëzit ka një magji fjale të çuditshme. Nexhi betohet për të e nëpërmjet saj dëgjoj gjëra interesante që më venë në mendime.

“Sa grua të bukur ka pas zotnia! Ta kishe njohur do e quaje veten me fat. Por edhe burrë si shefi ynë nuk e gjen në një milion! Shpirt njeriu. Me shkollë. Me kulturë. I sjellshëm. Bujar, tek Zoti. Korrekt e,… ç’të thotë Nexhi më parë! Ama, dhe ty Lisiana të shikon e respekton si perëndi. E di ti, që zoti Agim ka pirë nga dy-tri paketa cigare në ditë, po që kur mori vesh se në zyrë do vinte një zonjushe e la si me urdhër.” Çudi!…

 

…Nga Bosi asnjë sinjal. E mbaroi “misionin”, si duket. Dhe unë përherë e falënderoj nga shpirti. Shoqet janë kurioze e duan të dinë shumë gjëra, por unë s’kam çfarë t’ju them më tepër. Anila më shikon shtrembër dhe një pasdite më tregoi të vërtetën për telefonatën njoftuese që i kishte bërë numrit me njëzetë, kur u shtrova në spital. U skuqa dhe i premtova se ndonjë herë do i thoshja të vërtetën, por kjo s’ka për të ndodhur kurrë. Nuk e kam pyetur shefin për njeriun që dha rekomandimet për mua, se mund të vihem në siklet të paparashikuar. Po sikur të pyes se çfarë e kam unë…”iksin”, që nuk i di as emrin? Më grinë kurreshtja, por s’ma mbanë.

 

…Sot erdhi presidenti i firmës. Sa e pashë menjëherë largova pluhurin e dyshimit. Nuk ishte ai që mund të ishte. Atëherë ku fshihet “Bosi im!” Në numrin e tij çdo ditë dërgoj mesazhe dhe sa më shumë kalojnë ditët aq më e guximshme bëhem, ndoshta me mendimin se s’ka për t’i lexuar kurrë.

E fejuara e presidentit, Nora, ishte shumë më e thjeshtë nga se e mendoja. Fliste lirshëm por pinte duhan, gjë që nuk më ka pëlqyer asnjëherë. Shefi im ka pak kohë që e ka lënë cigarin, sa mirë. Kush e duronte gjithë ditën! Dhe e ka lënë pikërisht se “do vinte një zonjushe!…”

 

…Për herë të parë po dyshoj për të vërtetën e madhe. Ftova Nexhin për kafe dhe e pyeta indiferente për fëmijtë e shefit. “Pse nuk e dini që ka vajzën në Gjermani? Çmendet pas mbesave. Madje kishte për të shkuar, por nuk di pse e anulloi. Edhe shefi nuk ka shumë kohë që ka filluar punë.”

Më ka ikur oreksi dhe gjumi, aq sa kam rënë në sy dhe të shoqeve. Ai duhet të jetë. Tani kam filluar të lidh tonin e zërit të tij, kur flet me të tjerë në celular dhe nga telefoni i zyrës. Një ditë e mora enkas nga telefoni i rrugës, për t’i thënë se do vonohem pak në zyrën e tatimeve. Ishte ai, zëri që më ka munguar kaq kohë.

 

…Kur drekuam me Turin dhe Norën vura re një detaj  interesant: I biri i tha që pse e ke mbyllur celularin, nga që nuk iu përgjigj thirrjes dhe shefi iu përgjigj i hutuar se ishte fikur pa dashje. E pashë kur futi dorën në xhep dhe fiku telefonin. Pra “Bosi im” lozte aq bukur për t’iu shmangur njohjes me mua. Turi i kishte bërë thirrje nga numri me njëzetë, por ai kishte kohë mbyllur!

Më erdhi keq sa zemra m’u ligështua. Ai është njeri i mirë, më i miri që kam njohur deri tani, pas babit tim. Më kishte falur kaq shumë emocione dhe ëndrra. Kishte shpenzuar për mua dhe dinte të fliste aq bukur. Prania e tij në jetën time, pikërisht në atë periudhë të vështirë ishte si dorë e dërguar nga Zoti. Ç’të bëj? Të vazhdoj indiferenten duke ditur të vërtetën? Apo të gjuaj rastin e t’ia them të gjitha? Po çfarë t’i them! Para atij njeriu jam pa gojë. Kam vetëm zemër, po trokun e saj e ndjen vetëm një zemër binjake.

 

…Ditën, që solla qenushin mbi tavolinë, vulosa bindjen se Agim Adili ishte miku im anonim. Qava dhe dola nga zyra. Shpirti ma ndjeu që dhe ai e kuptoi, sepse midis nesh heshtja kishte folur më shumë se mund të fliste gjuha. Dhe në kisha ushqyer ndonjë ndjenjë dashurie, dhe kjo quhet herezi morale, ja ku po e them me shkrimin tim: Nuk jam pishman. Ai njeri meriton gjithçka nga jeta ime, në se do i duhet. Por burimi i mirësisë së tij rrjedh aq pastër, sa dhe syri i ujit bëhet pasqyrë shpirti.

Tani më duket sikur këtë njeri e njoh prej vitesh. Sikur ka qenë ai princi i përrallave dhe ëndrrave të mia. Sikur gjithë kuçedrat dhe divat i ka mundur ai, për hatrin tim. Sikur mban në dorë një testament të shkruar nga qielli: “Kujdesu për Lisin!” Sikur do mjaftonte vetëm një fjalë magjike e ai do hiqte maskën dhe do më ftonte në altar. Sikur…

 

…Mori në telefon Elidoni. Kërkoi ndjesë dhe u pajtuam. Këto ditë vjen për ceremoninë e martesës. Nuk do bëjmë dasmë. Do ikim në Itali. Do më vijë keq për gjithçka që ndërtova këto katër muajt e fundit. Katër muaj për mua janë baras me një jetë, por jeta nuk ecën mbi shina. Do e lë punën që e fillova me aq dëshirë. Do lë dhe mikun tim “anonim” në mes tymit të një ëndrre që ia dogja me duart e mia. Do le dhe Bosin në duar të sigurta, si urë frymëmarjeje midis shpirtrave tanë.

 

…Ndodhi ajo që nuk më kishte shkuar asnjëherë ndër mend: Lexova “ditarin” e Agimit. Më kishte thënë se shkruante disa kujtime, që donte t’i sistemonte, por pikërisht sot vura re se kasaforta ishte hapët. Mora çelsat ta mbyllja, por më ra në sy emri im i shkruar dhe dy karafila vizatuar. Ndërkohë zilja e shumëpritur e celularit të “dajo Bosit” pikoi si lot dielli. Ishte Ai, shefi, miku anonim, Agim Adili. Ai që më fluturoi nëpër qiej ëndrrash për katër muaj dhe befas më kthen në errësirën e kësaj bote.  Them errësirë sepse shpirti i tij ka mbjellë aq diell në atë bllok shënimesh sa që nuk di në do mësohem me realitetin. Dhe paska vuajtur miku im. Më ka dashur dhe më do, “sipas mënyrës së tij!”

Dhe Krishtin e kryqëzuar s’do e mëshiroja aq shumë. Ai u martirizua për të shpëtuar njerëzimin, ndërsa miku im ka “martirizuar” shpirtin e tij për mua. O Zot, pse s’më linde tri dekada më parë?!

Nga ato shënime plot ndjenjë e vërtetësi mësova aq gjëra që dhe njëqind vjet të tjerë të rroja s’kisha për t’i mësuar kurrë.

Mësova, si e ka emrin mirësia e vërtetë. Ajo për mua quhet Agim!

Mësova, si mund të duash me shpirt, duke e shndrruar dashurinë në balsam. I tillë është miku im i mirë!

Mësova, si arsyeja drejton pasionet dhe nuk bëhet rob i tyre!

Mësova, se një sekret dashurie bëhet i bukur edhe kur e di vetëm një njeri!

Mësova se në jetë të del koha t’i bësh të gjitha ato që të thotë zemra, mjafton ta dëgjosh e respektosh atë!

Mësova, se në  jetë  duhet të falësh mirësi e ndjenjë, ashtu siç të falin!

Miku im i mirë! Nuk di si ta shpërblej thesarin e ndjenjave të tua. Ato janë aq të bukura sa kam frikë t’i besoj. Ke vuajtur dhe shkaktarja jam unë, por vërej se dhimbja qenka e bukur. Ju më keni ndihmuar që të “vuaj” nga kjo lumturi. Dhe unë do të ta shtoj këtë “vuajtje”. E meriton!…

 

* * * * *

 

Këto shkëputa nga ditari i saj.

Ajo natë vlen sa një shekull. Është imja, vetëm imja. Ajo ka jetën përpara, me të tjera dhimbje e ëndrra të bukura. Në rrugën e jetës m’u rindez drita e shpresës. Kjo që tregoj ndoshta nuk ka ndodhur fare, por mua më pëlqen të besoj. Ndaj dua të jetoj, dhe do jetoj se kam dhe një vegim ëndrre për të përkëdhelur. Vegim është? Ç’mund të jetë tjetër!

 

 

Me kërkesën dhe të Lisianës vendosa që këtë lumturi të shkruar ta lë të fluturojë si zog i lirë nëpër sytë dhe shpirtrat e lexuesëve, megjithëse ky qiell është i vogël për të.

    Në çdo datë katërmbëdhjetë më merr në telefon. Pyet për shëndetin dhe më porosit për Bossin. E di që zëri i saj më lumturon, më jep jetë dhe nuk ma mohon kënaqësinë.

 

Faleminderit Lisiana! Ti më riktheve në botën e dhimbjeve të bukura dhe në atë të ëndrrave. Ashtu është, ia vlenë të jetosh dhe për një vegim. Ti më kujtove se ishte herët të shndrrohesha në anonim dhe jeta na ka borxh ende vite në këmbim të dashurisë. Ndoshta prej kohësh  fëmijt  e mi  do  pëshpëritnin lutje të përmortshme dhe do derdhnin lotë dhimbjeje mbi qirinjt’e ndezur të mëshirës. Sepse dashuria e tyre e madhe nuk mjaftonte; nuk ishte ajo që i mungonte zemrës time. Tani do të isha vetëm hì i kujtimeve të përlotura…

 

Dy herë në javë Nexhi ndrron karafilat e kuq mbi tavolinën e saj.

“Nuk vjen më vajzë si Lisiana, zoti Agim!” – ma kujton ajo sa herë hedh ujë në vazon e karafilave, se e di që ngazëllehem në shpirt dhe i dhuroj buzëqeshje.

                                             

                                    Fund

14 Korrik 2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Poezia si urë malli dhe dashurie drejt njerëzve. ( Rreth përmbledhjeve poetike “Qyteti i arratisur” dhe “Një grua mbi urë të Bosforit” të poetes Ollga Selmani ) / Nga Hyqmet HASKO

Poezia si urë malli dhe dashurie drejt njerëzve.   Rreth përmbledhjeve poetike “Qyteti i arratisur” dhe “Një grua mbi urë të Bosforit” të poetes Ollga Selmani     Nga Hyqmet HASKO   Kur lexon poezinë e poetes Ollga Selmani, të … Continue reading

Ditën e martë, 22 Shtator, në orën 11, në sallën e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, bëhet i njohur emri dhe vepra e autorit që është përzgjedhur nga Juria Shqiptare për t’u paraqitur në kompeticionin ndërballkanik për çmimin letrar “Balkanika 2014”. / Nga Irena Toçi

Ditën  e martë, 22 Shtator, në orën 11, në sallën e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, bëhet i njohur emri dhe vepra e autorit që është përzgjedhur nga Juria Shqiptare për t’u paraqitur në kompeticionin ndërballkanik për çmimin letrar “Balkanika 2014”. … Continue reading

Pjesorja e fjalës “ha” duhet të jetë “ngrënë” , “hangër’ apo të dyja !? -Secili mund të sjellë mendimet e tij / Nga Erget Cenolli

Pjesorja e fjalës “ha” duhet të jetë “ngrënë” , “hangër’ apo të dyja !? -Secili mund të sjellë mendimet e tij-   Nga Erget Cenolli   Në fjalorin e viti 1954 janë dhënë të dy trajtat e pjesores edhe “ngrënë” … Continue reading