Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

Drita loni llogone

Poezi nga Dritan Loni Llogone

 

 

 

ERDHËN DHE KËTË VJESHTË

 

Erdhën ! Erdhën edhe këtë vjeshtë krahëzinjtë ,
Me të tyrin fluturim të lehtë mbi atë pemë .
Edhe diku tjetër ,atje tejë nën një strehë ,
Atje ku ende shiu në rënie .s’është një stalakdide mbi ne.

Erdhën ashtu pa zë dhe kurr s’dua diku të shkojnë ,
Sepse thellësisht vështroj botën ,si një të vetëm ballkon.
Ti o shtegtarë i zi ,ti që si mua mërgon ,
Ndalë dikur në një vendë ,e në mundësh ndale dhe këtë të zezë botë .

 

 

 

KU

 

Ku të të kërkoj më ,
Oh ,më nuk e di !
Edhe retë i çorra ,
Për ty çmendurisht .
Mos vallë u dogje ,
Dhe tashmë je hi ?
Apo një hap përtej frikës ndodhesh ,
Më thuaj ,më thuaj ,
Mos më lërë të vuaj ,
Aty je sigurisht ?!

 

 

 

NA NDODH

 

Na ndodhë që kohën t’a ndjejmë të ik’ ,
Herë tjetër si akull ,ajo qëndron e ngrirë.
Të ndodhë të bëhet vonë ,ndonjëherë aq shpejtë ,
Herë tjetër mes nostalgjis jetojm ,po ne si të mjerë .

Na ndodhë që kohën ,po ne e vrasim ,
Të ringjallësh atë ,kurr jo mos guxo !
Ajo është çdo ditë më e reja që ne hasim ,
Jetoje atë ,kurr mos nguro !

 

 

 

IRONI

 

Reflektimi mbi pasqyrë shfaqë një pamje ,
Paçka se si forma e sajë është .
Jo si shpirti ,nje i thellë hon plot mistere ,
Ku fjala shpesh herë ,humbë te sajin kriter !

 

 

 

DRITA E MBRËMJEVE TË MIA

 

Dritaren mbyll qetësishëm mbrëmja ,
E rraskapitur dita, tretet detit të zi .
Por mua përher më ndiçohet nga brenda ,
Zjarri që për shumë vite kishe ndezur ti .

Edhe pse mbrëmjet tashmë nuk numëroj ,
Ti mundesh kaqë magjishëm të qëndrosh e rrezuar .
Si hije torturon çdo natë të miat mendime,më beso !
Ndaj në mundësh ,shuaje atë dritë ,që më mbanë ende zgjuar .

 

 

 

ËNDËRRAT

 

Përse u zëmëruan ëndërrat me ne ,
Ato që dikur po ne thurnim të entuziazmuar ?!
U venitën si vyshkën lulet ,u bënë si e zezë re ,
U lan pas si në beteja, të një ushtrie të shpartalluar .

 

 

 

THELLËSIS SË SYVE

 

Më vështro në mundësh thellësis së syve ,
Fundit të retinës së tijë ,dashurin kam futur.
Në qëndrofshë përball me jepë nje çast te vetem ,
Të mundë të shohësh botën tënde ,në timen strukur .

Të shtrenjtat gjëra i ruajë thellë ,
Mbuluar me të shpirtit mandil ngrohtësie .
I pikojë të hënës dritë çdo natë edhe nëpër terrë
Dhe të mëngjezit ,si vesa ,njomështi dashurie .

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s