Njerëzit Apo Idhujt? / Nga (Hamdi) Erjon Muça

Njerëzit Apo Idhujt?

 

 

Erjon Muça

Nga (Hamdi) Erjon Muça

 

 

Kjo botë njerëzore!
E çuditëshme, e pavëzhgueshme edhe në dritën e diellit. Botë tekanjoze, në mizorinë e vet…
Ndaj jam mëse i bindur që nuk duhet kurrësesi që njeriu të krijojë idhuj. As hyjnorë e as njerëzorë. Shumica e tyre vdesin, madje pa u ngrutësuar as nën ftohtësinë e heshtur të bronxit apo të mermerit (bianco Carrara). Por edhe kur mbeten të ngurtësuar, seç kanë një shprehje prej të habituri: të munduri pa luftuar. Duket sikur ai ngurtësim është vdekja më e padëshirueshme për ta…
Ah se harrova!
Ka edhe të tjerë të cilët as nuk ngurtësohen e as nuk vdesin në harresën e rëndë të shekujve, por rijetojnë një vdekje të gjatë në radhët e librave. Për mendimin tim kjo duhet të jetë edhe vdekja më e egër për shpirtrat e tyre. Atyre u duhet të recitojnë ndër shekuj pjesën e pafundme të historisë të tyre. Duke u kthyer në arlekinë, aktorë të pafundësisë së vdekur…
Eh sa ka të tillë. Disa duke kënduar në pafundësi. Poema melodioze, e disa të tjerë të ngrirë nën buzëqeshjet e pikturave.
Duket tallëse e gjitha kjo….
Është tallëse e gjitha kjo….
Ajo për të cilën më vjen keq, janë ata idhujt që ne vetë krijojmë dhe po vetë i hedhin në koshin e harresës. Këta idhuj kanë një impakt të dyfishtë në jetët tona. I pari është ai i venrimit të tyre dhe i dyti, që është ai më i tmerrshmi, është se pas rënjes së tyre, ata na tregojnë, pa kurrëfarë dhimbje, forcën e naivitetit tonë: rinor apo jo. Ndaj edhe ne i dënojmë me tmerin e kthimit nga idhuj në demonë, pa qenë aspak fajtorë.
Eh idhuj, idhujt, idhujt!
Kam frikë të bie në kurthin e tyre, ngaqë e quaj veten të pjekur, aq sa për të kuptuar që nuk ka asgjë të mbinatyrshme nën një qenje të dobët njerëzore. Madje as në qenjet qellore nuk ka hyjni idhullore.
Është paradoksale kjo që po them, por ja që ne njerëzorët jemi qenje paradoksale. Paradoksi qëndorn në nevojën time për të pasur idhuj, me gjithë pjekurinë hormonale.
Shpresoj vetëm që kur ti përplas në baltën e harresës, këta, të mos më përplasin në pasqyrën e naiviteit tim, të pashtershëm, njerëzor.
Kurse unë do i shtoja. Vetëm jeta ka vlerë dhe asgjë tjetrë, as njerëzit e as idhujt. Të parët ngaqë kanë në shpirtë vetëm dyzime që nuk të lënë të jetosh dhe të dytët janë të kotë, krijesa të të parëve. Mendoj se ti e dije të gjithë këtë që shtova unë ndaj vendose ti braktisje të gjithë dhe të jetoje.

 

07-12-2014  /  Pisa Itali

Romani “ Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit vihet në qarkullim nga Shtëpia Botuese “Siruela” në Madrid. / Nga Irena Toçi

  Romani “  Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit vihet në qarkullim nga Shtëpia Botuese “Siruela” në Madrid.     Sapo qarkulloi edhe në spanjisht romani “Te porta e Shën Pjetrit” i Fatos Kongolit. Me titullin “Tirana Blues”, … Continue reading