Poezi nga Dhoskë Ilia

  Poezi nga Dhoskë Ilia Rrethimi Brenda meje jam rrethuar pa folur,pa shkruar Dikush për mua është ankuar Person i padëshiruar Dhe nis rrethimi i dytë,i tretë Akoma nuk është dorëzuar. Vrapojnë njerëzit, Disa qeshin, qeshin sikur lehin. Disa të … Continue reading

MUZË Ç’ DO HERË E ZGJUAR ( Përqasje rreth librit më të ri poetik ” GJAKU IM TË QOFTË FALË” i autorit NEHAT JAHIU ) / Nga Sevëme Fetiqi

  Doli nga  Shtypshkronja ” FURKAN PRINT-SHKUP” libri më i ri  poetik  ” GJAKU IM TË QOFTË FALË” i autorit NEHAT JAHIU             Përqasje nga Sevëme Fetiqi MUZË Ç’ DO HERË E ZGJUAR      Nehat Jahiu padyshim është një ndër … Continue reading

Poezia, si formë e thellë editive dhe nocion filozofik – Referim rreth Vëllimit Poetik ” Përtej çmendisë” të autores Hasije Selishta (Kryeziu) / Nga Agron Shele

  Poezia, si formë e thellë editive dhe nocion filozofik Referim rreth Vëllimit Poetik ” Përtej çmendisë” të autores Hasije Selishta (Kryeziu)       nga Agron Shele       Poezia e Hasije Selishta (Kryeziut), si një poezi e … Continue reading

Pikëpamjet estetike – letrare në Letërsinë Shqiptare në Maqedoni! (Vështrim estetik rreth veprave kritike “Pikëpamjet” të autorit Rami Kamberi) / Nga Agron Shele

Pikëpamjet estetike – letrare në Letërsinë Shqiptare në Maqedoni!

(Vështrim estetik rreth veprave kritike “Pikëpamjet” të autorit Rami Kamberi)

 

 

 

Agron Shele panair

 

Nga Agron Shele

 

Nëse dëshiron të njihesh me zhvillimet e Letërsisë shqiptare në Maqedoni, tematikën e saj, rrethanat se si është zhvilluar kjo lloj letërsie dhe mesazhet që jep, duhet të lexosh librat estetikë “Pikëpamje” , konkretisht Vëllimi – I dhe Vëllimi -II, të autorit Rami Kamberi, për të kuptuar, por dhe depërtuar në këtë aurolë, e cila ka qënë sa pranë po dhe kaq larg lexuesit shqiptar. E gjithë kjo vepër studimore mbështetet në njohjen dhe intuitivitetin e esenciales art si koncept dhe frymë, në ejmotivet për të zbërthyer komponentët ideo-artistik të një vepre të mirëfilltë, në pikëpamjet për të ravijëzuar dhe sintetizuar mendimin kritik dhe së fundi në metodën shprehëse si ndjesi dhe frymim.

 

 

rami

 

Rami Kamberi

 

Si letërsi që flet me gjuhën e simboleve, për vetë rethanat historike në të cilat është zhvilluar, ky lloj arti i shkruar vjen si mishërim i aspiratave për indetitet kombëtar dhe liri. Në këtë kontekst autori dhe kritiku Rami Kamberi sjell plejadën e një seri autorësh , të cilët edhe pse vijnë në peridha të ndryshme kohore, përshkohen nga boshti botkuptimor i njëjtë, nga qëllime dhe ideali i shenjtë, dhe ashtu përbrenda kontinuiteteve të tyre ndjesore i thurin lavd atdheut të përbashkët të shqiptarëve, si e drejtë etnie por dhe amanet i të parëve. Në vazhdën e këtyre pikëpamjeve, por dhe kohezionit që ka përjetuar dhe përjetojnë shqiptarët e Maqedonisë, syri i mprehtë kritik i autorit e ravijëzon veprën e tyre poetike ose prozaike, si luftë midis pushtuesit sllav, luftë midis indentiteteve, luftë midis të drejtës, e cila rrënjëzon me zanafillë historike që nga pellazgët e ilirët, luftë si ngjyrim sfidash dhe për më tepër luftë për të fituar lirinë aq të munguar.

“LIRIA – gjeografia e saj është hapësira e qënies sonë, sa jemi të vetëdijshëm se: plotënija e LIRISË është në ndjenjë dhe se vetëdija e njeriut shqiptar nuk është ajo ndjenjë, vetëdije e lartë dhe ndjenjë e shpirtit, për ta kuptuar kuptimin e fjalës LIRI, që të mos mbetet rob i të huajt dhe, se edhe ne si të gjithë njerëzit duhet të jetojmë të lirë – në liri, në një shtet ku mund ta shijojmë lirinë që e ëndërrojmë me shekuj.”

Përkufizimi i lirisë si vetë qenësia, si ndjenjë thelbësore, si vetëdije, si ëndërr deshifrohet qartë nga analitika e veprave letrare të Sadudin Gjurës, Murat Isakut, Musa Ramadanit, Kalosh Çelikut, Nexhat Pustinës, Mustafa Laçit, Daut Gurrës, etj

Mjeshtria e këtyre krijuesve qëndron tek sentencat poetike ose prozaike , pasqyrimi i realitetit gjallë dhe të dhimbshëm , imazhet e përftuara is natyrë sot, por dhe si model i sjellur nga lavditë e shkuara, tek liria si koncept unifikues dhe i vetëdijshëm, por dhe tek shpresa për ardhmërinë e një të nesërmëje shumë më të drejtë dhe më të mirë.

Një zë të veçantë në mbarë kritikën e tij zë vend edhe arti si koncept ose pikëpamje e universalizimit me letërsinë bashkohore sot, si studim dhe anatemim i vlerave shpirtërore, si përqasje ideative dhe mesazh psikologjik-filozofik, si intuivitet dhe ekskomunikim.

Mjafton ti referohesh sendërtimit analitik që u bëhet studiuesëve Ramadan Sinani dhe
Ejup Ajdini, që të kuptosh këndvështrimin estetik si nocion dhe meta kritikë, të
shikosh artin si vlerësim dhe nivel krahasues, si dhe ta klasifikosh atë si ngjyrim gjuhe dhe argument. Duke qënë se misioni i studiuesit ka në themel shërbimin ndaj vlerës (referim ndaj idesë së vetë autorit) konkretisht fjalës artistike, simbolikën e saj, figuracionin, mesazhin, idenë, frymën etj ,etj, atëherë gjerësia e mendimit të studiusit kapërcen gjeografikisht hapësirat dhe bën indeksimin ose përnjohjen me realitetin letrar sot, duke na dhuruar një shtjellim apo gjykim sa solid po kaq dhe të qëndrueshëm.

Sigurisht që në gjithë këtë prurje dhe risi letrare, e cila ka shtrishmëri në hapësirë dhe kohë vjen edhe krijimtaria bashkohore e sotme ku autorë si : Agim Vinca, Dr Zejnepe Alili Rexhepi, Dr Nehas Sopaj, Salejdin Qazimi, Radije Hoxha-Dija, Puntorie Muça – Zibaj etj, nëpërmjet artit të tyre janë njehësuar një në letërsinë moderne shqiptare dhe më gjerë dhe nëpërmjet formave të tyre shprehëse janë shndërruar në poetncial dhe intelekt i ndërgjegjies krijuese kombëtare. Në veprat e tyre ndeshesh me moderaturën më të re, moderaturë letrare që vjen si kreativitet por dhe prelud i zhvillimeve të universit mendim, ndeshesh me setencë më të përzgjedhur fjalësh, me teknika dhe grafika të reja, duke remidisonuar progresivitetin e së nesërmes art.
Një hapësirë të gjerë në kritikën e autorit zënë edhe elementët sociale- shoqërore dhe në veçanësi lirizmi, i cili nëpërmjet kapërcimeve poetike të ndryshëm vjen si ndjenjë dashurie e pastër, si vlerë shpirtërore dhe brishtësi, si elokuencë dhe fluiditet , si ëndrra më e bardhë dhe zjarr në përjetësi.

“Pikëpamje”, si vepër estetike është një dritare komunikimi më tepër për zanafillën dhe zhvillimet e Letërsisë Shqiptare në Maqedoni, dhe për nga mënyra se si është sjellur, metodologjia dhe format krahasuese, si mbështetëse reference e argumentit kritik, e bëjnë këtë studim sa të domosdoshëm po aq dhe jetik për kultrurën tonë kombëtare dhe universalizimin e mëtejshëm të letrave shqip.

Mërgimtarët krijues në mes të botës perëndimore dhe vendlindjes. (Intervistë me autorin Brahim (Ibish) Avdyli. ) / Intervistoi Gëzim Ajgeraj

  Brahim (Ibish) Avdyli Mërgimtarët krijues në mes të botës perëndimore dhe vendlindjes. (Intervistë me autorin Brahim (Ibish) Avdyli. ) Intervistoi  Gëzim Ajgeraj  -Brahim (Ibish) AVDYLI është krijues i mirëfilltë, studius dhe veprimtar i dalluar i mërgatës shqiptare. Ne, në radhë të … Continue reading

Shqipëria në 168- Vjetorin e Rilindasit dhe Poetit Kombëtar Naim Frasheri! “Sa larg dhe sa afër qëndron Shqipëria me ëndrrat dhe idetë e poetit tonë kombëtar Naim Frasheri? ” / Nga Agron Shele

           Naim Frashëri     Shqipëria në 168- Vjetorin e Rilindasit dhe Poetit Kombëtar Naim Frasheri! “Sa larg dhe sa afër qëndron Shqipëria me ëndrrat dhe idetë e poetit tonë kombëtar Naim Frasheri?  “     … Continue reading

XHEBRAILI DHE SHOKU MA I MIRË I TIJ (Tregim popullor) Nga Skënder Zogaj

 

 

XHEBRAILI DHE SHOKU MA I MIRË I TIJ

 

(Tregim popullor)

 

 

 

 

skender 1

 

    Nga Skënder Zogaj 

 

 

 


Xhebraili e kish pas një shok të mirë, dhe ky farë shoku i lutet Xhebrailit:
“Allahile, bre shoqi jem, para se me ardh e me ma marr shpirtin, a po ma çon fjalë që ta di e të bahem gati.” …

Po, ia jep fjalën Xhabraili dhe, kur vjen koha i con fjalë: “Nesër vi te ti, jarani jem!”.
Shoqit hiq nuk ia merr mendja me vdek dhe vendos mos me iu dorëzue. Ik dhe mshefet në birën e oxhakut, tue shpresue se aty nuk e gjen.
Të nesërmen Xhabraili mbrrin te shtepia e jaranit dhe, jarani nuk i del me e prit si gjithmonë.
“Ha,ha,ha!”- qeshet Xhabraili, dhe hyn ne oden e burrave dhe po pret. Jaranit hiq nuk po ia merr mendja me dalë. Por vjen dekiku dhe Xhabraili, i lëshoi za:
“O jarani jem, zbrit se shpirtin nuk ke qare pa ma dorëzue sot. U korite fort bre jarani jem, sepse, në vend se me e krye punen me faqe të bardh, si krejt dynjaja, ti tash, po duhet me perfundu me faqe te zezë. e per faqe të zezë.

Xhebraili iku ndërsa shoku mendoi se kurrë nuk ka më vdeke.

Vjen dita e caktuar Shoku fshihet te vrima e oxhakut. Xhebraili i hyn në odën e burrave e ulet e pret sa të vije ora e caktuar. Kur kjo erdhi i thote: e ke gabim shoku im, nuk i shpëton dot vdekjes por në vend që ta prisje atë me faqe të bardhë po e pret me faqe të zezë…

 

 

Abbiamo (forse) restituito la letteratura meridionale ai Licei

 

 

Abbiamo (forse) restituito

la letteratura meridionale ai Licei

http://amerigoiannacone.wordpress.com/ 

Dopo tre anni e mezzo di interventi, di convegni, di dibattiti, di interpellanze parlamentari (ben quattro), dopo il pronunciamento di due Consigli regionali (della Campania e della Basilicata), dopo gli interventi di altre due Regioni (Molise e Basilicata), dopo una delibera della Provincia di Avellino, dell’Amministrazione comunale del capoluogo irpino, dopo le iniziative di piú di cinquanta scuole, di numerosi intellettuali e centri di ricerca, dello stesso “Foglio volante” di Amerigo Iannacone, possiamo dire che forse ce l’abbiamo fatta. Il Ministro dell’Istruzione Stefania Giannini ha, infatti, ammesso che l’elenco di poeti e scrittori presenti nelle “Indicazioni nazionali” per i Licei, che contiene diciassette autori, nessuno dei quali nato a sud di Roma, e una sola donna, debba essere modificato. Lo ha dichiarato il 4 aprile sulle pagine nazionali del “Mattino”, dove ha espresso a Marco Esposito il suo stupore per l’assenza di Rocco Scotellaro («Rocco Scotellaro? Non c’è? Io ho fatto una ricerca su Rocco Scotellaro», dichiarazione tratta dall’articolo “Salvare la poesia del Sud programmi da cambiare”, p. 12), come anche di Quasimodo, di Sciascia e Vittorini. Ed ha aggiunto: «La ricchezza della letteratura italiana è distribuita in modo equanime sul territorio e la sua conoscenza è cemento dell’unità del paese. […] Studierò la questione e mi impegno ad arricchire questo elenco». Tra l’altro, a seguito della Interrogazione parlamentare presentata il 27 gennaio scorso in Commissione Cultura dall’onorevole Giancarlo Giordano, discussa lo scorso 3 aprile, e che traeva spunto dal libro Faremo un giorno una carta poetica del Sud. Restituiamo la Letteratura meridionale ai Licei, Introduzione di Alessandro Quasimodo, a cura di Alessandro Di Napoli, Giuseppe Iuliano, Alfonso Nannariello e Paolo Saggese, Delta 3 edizioni, Grottaminarda, Av, e dalle numerose iniziative del Centro di Documentazione sulla Poesia del Sud, già era stata ottenuta una risposta possibilista da parte del Sottosegretario alla pubblica istruzione Roberto Reggi.

Dunque, questa è una vittoria soprattutto del Centro di Documentazione sulla Poesia del Sud, che ha compiuto un lavoro corale nel corso degli anni prima con Peppino Iuliano e con chi scrive, poi anche con l’ausilio di numerosi intellettuali – tra cui Alfonso Nannariello, Salvatore Salvatore, Alessandro Di Napoli, Alfonso Attilio Faia, Franca Molinaro, Raffaele Stella e altri ancora –, con figure di rilievo nazionale tra cui Pino Aprile, con il sostegno di uomini della cultura e delle testate meridionali.

Certo, occorre vigilare, occorre continuare a tenere vivo il dibattito sino a quando il documento ministeriale non sarà modificato. Solo allora, il primo atto del Centro di Documentazione sulla Poesia del Sud si potrà considerare completamente compiuto.

Noi speriamo che questo avvenga presto, magari prima dell’inizio dell’anno scolastico 2014/2015.

Allora, con Orazio potremo esclamare: Hoc erat in votis!

                                                                                          Paolo Saggese*

* Centro di Documentazione sulla Poesia del Sud

 

 

 

Appunti e spunti

Annotazioni linguistiche

di Amerigo Iannacone

 

Traslitterazioni anglofile

In una recente trasmissione, per altro come sempre interessante, di Rai Storia si parlava di Reza Pahlavi, “shah” dell’Iran. Ma non era “scià”? Vado a controllare sul Devoto-Oli, e trovo: «scià ‹scià› s. m. ~ Titolo dei regnanti dell’Iran. Adatt. it. del persiano shāh ‘re’». Nel vocabolario non c’è ancora, per fortuna, “shah”.

Purtroppo, negli ultimi anni, contagiati da un misterioso virus anglogeno non possiamo fare a meno di passare attraverso l’inglese per traslitterare nell’alfabeto latino una parola scritta in un sistema alfabetico diverso dal nostro (cirillico, arabo, ebraico, armeno, greco, giapponese, ecc.).

Il poeta russo Евтуше́нко, per esempio, diventa Evtushenko. E perché non Evtuscenko, o magari Evtuscenco? Che c’entra l’inglese?

I francesi, meno schiavi delle mode linguistiche, generalmente  traslitterano Evtuchenko, ma noi non riusciamo a non andare a intingere nel calderone anglosassone, anche se l’inglese proprio non c’entra.

Mio padre

Attraversando gli anni
mio padre vola leggero
tra le sue rughe leggendo
la somma dei giorni assassini.
Ricorda appena d’essere stato bambino
che già scolpiva la pietra.
Una vita in corsa nelle cave di marmo
eludendo la pausa pranzo
per raggiungere piú in fretta
quel riscatto da condizione servile.
Nelle lunghe sere d’inverno
parlava il suo silenzio
mentre le mani
gonfie di gelo ammiravo…
E nel freddo pensavo
che stesse sognando l’estate.

 

               Giuseppe Quirino

               Coreno Ausonio (FR)

RRUZARE METAFORASH TRANSHEDENTALE ( Anton Nikë Berisha, Ujvarë drite në zemër. Botimi gegnisht. Misioni Françeskan, Tuz 2014 ) / Nga Anton GOJÇAJ

RRUZARE METAFORASH TRANSHEDENTALE

(Anton Nikë Berisha, Ujvarë drite në zemër. Botimi gegnisht. Misioni Françeskan, Tuz 2014 )
 

 

anton

 

Nga Anton GOJÇAJ 

 

 
Poezinë e përshpirtshme, ose me motive fetare, e ndeshim qysh në fillimet e letërsisë origjinale shqipe, tue me fillua nga dy Pjetrat e mëdhej, Budi dhe Bogdani, dhe pas tyne nji çetë e tanë e poetëve arbëneshë.Misteri i fesë lidhet ngusht me fshehtësinë e letërsisë. Te dyja, secila në mënyrën e vet, trajtojnë botën shpirtnore të njeriut. Fonetikisht, (athua edhe etimologjikisht?), fjala shqipe “shkrim” ka ngjashmëni me fjalën latine “sacrum”. Librat fetarë kanë edhe vlera të mirëfillta letrare dhe estetike.

Anton Nikë Berisha, profesor universitar, asht nji shkrimtar i gjithanshëm, studiues i njoftun i letërsisë popullore dhe asaj të shkruemes, si dhe autor i shumë titujve në prozë për fëmijë dhe për të rritun. Një vend të veçantë në opusin e tij krijues zë hulumtimi dhe promovimi i letërsisë së arbëneshëve të Italisë. Ka përgaditë dhe botue antologjinë e parë të poezisë së përshpitshme shqipe dhe ka shkrua disa libra artistikë për personalitetin dhe shembëlltyrën e Nânës Tereze.

Libri “Ujvarë drite në zemër” përbâhet nga 14 pamje (poema) dhe nji shtojcë (po ashtu poemë), të cilave u paraprijnë nji parathënie shteruese e P. Pashko Gojçajt dhe nji shkrim diskursiv “Në vend të hyrjes” i vetë autorit. Numri i poemave, 14, ndoshta jo rastësisht, përkon me numrin e stacioneve të “Udhës së krygjës”.

Poemat janë të shkrueme në vetën e parë, rrëfimtare âsht Nâna Tereze, grueja shtatvogël e cila porositë e teksteve ungjillore i zbatoi në praktikën e jetës së gjallë, kurse etjen materialiste për pushtet dhe pronë, që ka errësua zemrat e njerëzimit bashkëkohor, e zëvendësoi me “etjen” e Krishtit për dashuni dhe vlera humaniste, që njihen përmes dritës së besimit.

Fjala “dritë” âsht e shpeshtë në këtë libër dhe jo rastësisht e gjejmë edhe në titullin e tij. Lexuesit i krijohet parafytyrimi se asht Nâna Tereze dhe jo autori ajo që flet në këtë recital/monolog lirik të shkruem me shumë dije, emocion dhe besim. Për të folë me gojën e shejtneshës, poetit i âsht dashtë me u identifikua me të, të veshet me shpirtin e saj, çka ka kërkue guxim të madh, por shkrimtari e ka kalua me sukses. Gravitacioni karizmatik i Nânës Tereze asht aq i fuqishëm sa që edhe vetë recensentët dhe kritikët që merren me vepra të caktueme letrare të cilat në çfarëdo mënyre kanë lidhje me misionaren e dashunisë ballafaqohen vazhdimisht me rrezikun që ma shumë të merren me komentimin e jetës dhe veprave të shejtneshës sesa me shtjellimin e veçorive dhe vlerave letrare e artistike të veprave që janë objekt i trajtimit.

 

anton nike berisha foto

 

Anton Nikë Berisha

 

Poemat e këtij libri përshkohen nga fryma e filozofisë jetësore të Nânës Tereze, e cila thirrjen “kam etje” të Krishtit e gjen “në errsinën e kasolleve të skamnorëve”, “në grishjen e errët të braktisunve”, “në heshtsinë e lodhun të gërbulunve pa za”, “në vorbullën e klithjeve të fëmijve të braktisun”, “në mugën e bebzave të verbëve”. Kjo filozofi jetësore dhe krishtene e Nânës Tereze sqarohet thjesht dhe figurativisht në dy vargje të vetme, të dhâna në parantezë: “vuajtjet kroni i jetës janë / në to shpirti pastrohet e përtërihet”.

Çelësi që shejtneshës ia deshifroi misionin e saj në botë ishte botkuptimi: Krishti ka etje për dashuninë e pakushtëzueme të njerëzve ndaj tij, ashtu siç ai vetë i deshti njerëzit pa kushte deri në kryqëzim. Nâna Tereze i pranoi të gjitha sfidat e jetës, tue pasë gjithmonë parasysh dashuninë e pakushtëzueme të Jezusit për njerëzit.

Autori Anton N. Berisha fenomenin Gonxhe Bojaxhiu, përveç si ndërhymje të drejtpërdrejtë të Hirit të Zotit, e sheh edhe si fryt të historisë së dhimbshme të popullit të saj dhe këtë e jep nëpërmjet reminishencave “topike”: të katundit të origjinës së nânës së Gonxhes, që e përshkruan si “Kopsht i Edenit i zemrës sime”, të Kuvendit të Shën Kollit në Lezhë ku princat arbnorë lidhën Besën e Zotit për ta mbrojtë lirinë e atdheut… Përmenden edhe

martirët e Stubllës e të Letnicës

që nga osmanët pushtues

përjetuan përdhosje të pa pame

pse nuk hoqën dorë

nga besimi në Birin e Hyut”,

pastaj thirrja që Gonxhes i drejtoi Zoti në Kishën e Letnicës për t’u ba “nusja” e tij etj.

Nâna Drane dhe porosia e saj “mos u largo nga drita e Hyut”, në këto poema, shejtneshës së ardhshme i shërbejnë si udhërrëfyes në rrugën e jetës, njësoj siç i shërbeu popullit të Izraelit shtylla prej drite kur ecën në shkretí, tue me ikë nga skllavëria egjiptiane. Në këtë mënyrë poeti sikur sugjeron tezën se personaliteti i Nânës Tereze âsht sa prodhim i Hirit të Zotit, po aq âsht edhe dhuratë e Zotit këtij populli për sakrificat që bâni dhe “kalvarin” që hoqi në shekuj për me i ndejtë besnik Birit të Hyut dhe për me dëshmue besimin e vet në të. Lapsi i quejtun Nâna Tereze, me të cilin shkroi dora e Zotit, asht mpref nga historia e dhimbshme e të krishtenve shqiptarë, kurse ngjyra e atij lapsi asht gjaku i martirëve të Stubllës, Letnicës dhe martirëve tjerë, anonimë e të harruem nga njerëzit, por jo edhe nga Zoti. Ashtu siç i shpërfilli Nâna Tereze kufijt mes kombeve, racave dhe feve, edhe spektri semantik që ngjyros këto poema shkëputet nga gravitacioni thjesht kombëtar, për të lëvizë në hapsina të pamatshme, ku kufizimet kohore dhe hapsinore shlyhen.

Kjo poezi mund të interpretohet, por ma mirë përjetohet kur secili e lexon në pajtim me horizontin e vet të pritjes dhe kapacitetet e veta të receptimit.

Adhuruesit e stilit të bukur këtu do të gjejnë nji rruzare metaforash transcendentale, të cilat flasin për një kulturë të ngritun shkrimore e teologjike të autorit, si për shembull:

e zjarmi i dashunisë së saj –

ujvarë buzqeshjeje –

m’i hapte njimijë shtigje tjera andrrimi

apo

Dashunia e Hyut

 asht lum i padukshëm

buron e rrjedh

në zemër

pa hetue

asht Dielli mbrenda nesh

që na ngroh ditë e natë

asht fryma

që jetë frymës sonë i jep”.

Shtojca asht poema e fundit dhe i kushtohet Karol Wojtylës, i njoftun si Papa Gjon Pali II. Aty poeti, veç tjerash, i shfaq mirënjohjen Atit të Shejtë që puthi “dheun e Vendit tim” dhe që me atë rast i çliroi zemrat e shqiptarëve nga friga! Autori nuk e përfundon librin rastësisht me këtë poemë, sepse Gjon Pali II dhe Nâna Tereze, secili në mënyrën e vet, kontribuen në shembjen e perandorisë komuniste dhe vaditën farën e demokracisë edhe në tokat ku jetojnë shqiptarët.

E veçantë e këtij libri asht se asht shkrue në “gegnishte”, në “g’juhën e shpís”, ose edhe më saktë – në “g’juhën e Nânës Drane”.

Anton Nikë Berisha e zotnon mirë g’juhën e moçme amtare.

Editor: K. P Traboini

Tea Memeti, dhe ëndrra e saj në universitetin e famshëm Yale në New Haven (Bëhet fjalë për suksesin e vajzës së poetit e publicistit preshevar Adi Memeti-Adnan Mehmeti ) / Nga Gazetari Beqir Sina / Diaspora

    Tea Memeti, dhe ëndrra e saj në universitetin e famshëm Yale në New Haven (Bëhet fjalë për suksesin e vajzës së poetit e publicistit preshevar Adi Memeti-Adnan Mehmeti )     nga   Gazetari Beqir Sina / Diaspora     … Continue reading

Nase Jani

  Nase (Thanas) Jani Urdhri “Naim Frashri i Artë” Thanas (Nase) Jani e ka nisur jetën në Stegopul të Lunxhërisë, Gjirokastër, më 25 maj 1947. Mësimet e para i mori në vendlindje, pastaj në Kuçovë e në Vlorë, ku mbaroi … Continue reading

Arti i shkruar, si inspirim dhe refleksion i thellë i ndërgjegjies kombëtare. ( Referim rreth risisë krijuese të autorit Sabit Idrizi) / Nga Agron Shele

 

sabit idrizi

    Sabit  Idrizi

 

 

 

Arti i shkruar, si inspirim dhe refleksion i thellë i ndërgjegjies kombëtare.

( Referim rreth risisë krijuese të autorit Sabit Idrizi) 

 

 

 

Agron Shele.2

 

Nga Agron Shele

 



Të depërtosh në botën shkrimore të poetit dhe prozatorit Sabit Idrizi, është njëllos si të kërkosh mirëfillesinë e një penelate që përherë e më shumë bëhet më atraktive, më sugjestionuese, më dinamike dhe sigurisht bëhet po kaq shprehëse sa vetë arti bashkohor sot.Tradita e krijuar, kohezioni në të cilën eshtë zhvilluar ky art, edhe pse shpesh herë ka qënë e detyruar që të mbështetet tek ana simbolike për të mbijetuar, kanë rimedisionuar veçantinë dhe gjetjen stilistikore, e cila e bënte të njohur dhe identifikuese këtë lloj letërsie. I ardhur nga kjo plejadë autorësh, Sabit Idrizi, përcjell në mënyrë sinjikative dhe fuqishëm zërin e tij autentik, në poezi dhe prozë, si mishërim i atributeve kulturore dhe shpirtërore të një populli që ishte përherë në rilindje dhe indetifikim të vlerave unikale të tij. Si njohës i thellë i teknikave të shkrimit dhe operimi me elemntët bazë të ngritjes së strukturës poetike apo prozaike e bëjnë këtë autor sa racional po kaq dhe konsolidues të mendimit filozofik, sa shprehës po kaq dhe virtuoz për gjetjet dhe beftësinë që sjell në letërsinë shqipe.

Për të bërë një analitikë më të gjerë duhet një koncentrim dhe hulmutim më i thellë i anës poetike të këtij autori ,i cili shpreh shqetësimin e thellë për realitetin e ri të krijuar, që edhe pse ne hapat e parë ka problematikën e vet, gabimin e vet, indoktrinimin politik dhe ekonomik të vet, gjë që poeti nuk e toleron,sepse nuk mund të shpërfillet dot aspiratën e një shoqërie të tërë .

Ai nuk shkruan,as perifrazon por këlthet:

“ Kemi filluar të hamë me sy
E të shohim me tyta
Në këtë xhungël zorrësh

Të duam me xhepa
Të urrejmë me bark
Kemi filluar

Kaherë s ‘kemi qeshur me shpirt
S ‘kemi qarë me zemër

Kah kështu,o Tokë ?!
Kah kështu pa kokë ?! “

Endet përbrenda misionit të poetit, përbrena bukurisë shpirtërore të njeriut, i cili mban në dorë lule dhe jo tyta, kërkon aën humane dhe jo xhepat, kërkon buzëqeshjen dhe jo mllefin, kërkon rrugën e drejtë dhe jo rrugën pa krye.
Zemra dhe shpirti i një intelektuali nuk mund të durojë dot padrejtësinë, lakminë, por ajo qëndron gati për të fshikulluar ç’ do lloj vesi, ç’ do lloj ndërgjegjie të sëmurë dhe nuk lejon kurrësesi gangrenizimin e plagëve te tilla shoqërore.
Ky është një detaj nga fuqia shprehese e Sabitit, por poezia e tij përfshin një gamë shumë më të gjerë, kap gati gjithë sferat social-psikologjike -filozofike të jetës dhe në veçanësi i përkushtohet edhe lirikës, e cila nëpërmjet ndjesisë së krijuar, frymëzimit , bukurisë dhe ëmbëlsisë së vargjeve, metaforave të përdorura , e ngre këtë vlerë shpirtërore dhe poetike, në shkallën më të lartë të artit tonë panletrar.
Poetika e tij përbën një anë të medaljes, por ana tjetër flet me gjuhën e prozës “ Zarfi “ dhe si autor i mirëkompletuar shprej pjekurinë e lartë artistike dhe autentitein e tij të padiskutueshëm krijues.

Ç’ farë është Zarfi?

Një letër e thjeshtë, një mesazh apo ide fikse e autorit që nëpërmjet kësaj poste me lexuesin shpreh dhe ç’farë nuk shpreh, rrëfen të patreguarën dhe atribon objeksionin e vet.
Gjithësesi jeta e pas luftës me pushtusin shumëshekullor serb, filloi të ndriçonte, shtëpitë e rrënuara nisën të ndërtohen dhe njerëzit j’ u rikthyen punës. Rikthimi ishte parësor dhe objektiv për qindra familje, të cilët u ngritën mbi dhimbjen, masakrat që përjetuan, mbi rrënimin total. Ata u kthyen tek e përditshmja jetë,“ tek kamja ose moskamja e tyre “, sikurse citon Miftar Kurti.
Dhe vërtet Sabit Idrizi gjen tek kjo thjeshtësi realitetin e kohës : diku përballet me dhimbjen e tokës për barbarinë zjarr, që e ka shkatërruar, diku tjetër për hesapet e njerëzve të vegjël, që duhen shpaguar, diku me absurdin që luan përherë me shpirtrat e dyzuar dhe mendësitë e shpërfytyruara.

…dhe në emër të kujt?!

“Kjo ka qënë dhe është lufta jonë. Ky ka qënë dhe është synimi ynë. Armë të vetme kishim e kemi poret më të ndritshme e më të thella të shpirtit “ -citon autori.

Fjalë prozaike kuptimplote, fjalë që ideojnë idealizmin e misionarit largpamës dhe të vërtetë, fjalë që shenjtëron kauzën e popullit të vet dhe në përmbyllje postulati i vlerave më të ndritshme të njeriut, postulati thellë i shpirtit, si postulat shprese, besimi dhe ardhmërie .
Ky rrëfim i cili hedh dritëhije mbi realitetin e pasjetës luftë në Kosovë, gërshetuar me anën publicitare, dhe pse e sjellur në frymë kritike, hera herë dhe ironizuese, me të vetmin qëllim që të mos pësëriten më gabimet, jep tablo sa interesante aq dhe kuptimplote, depërton dhe zbërthen të vërtetën lakuriq ashtu sikurse është, dhe për më tepër jep mesazhe të qarta, mesazhin hyjnor të drejtësisë dhe parimeve që duhet të udhëheqë njeriun.

Nën këtë këndvështrim autori Sabit Idrizi, vjen si përfaqësues i idealit të lartë atdhetar, vjen si refleks i ndëgjegjies intelektuale dhe si i tillë ai përbën refleksionin e zërit dhe shpirtit kulturor të një kombi të tërë.

“Ferri i lodhur” – roman i veçantë i tipit “mendim” (Vështrim për romanin “Ferri i lodhur” të shkrimtarit Anton Nikë Berisha) / Nga Fatmir Minguli

  “Ferri i lodhur” – roman  i veçantë i tipit “mendim” (Vështrim për romanin “Ferri i lodhur” të shkrimtarit Anton Nikë Berisha)       nga  Fatmir Minguli Kur dëgjon për emrin e Anton Nikë Berishës mendja te shkon menjëherë … Continue reading

Kryeministri Rama i shmanget marrjes zyrtare të peticionit (Prime Minister of Albania did not agree to receive the petition although the delegation had constructive meetings with … ) Nga Gëzim Alpion

Kryeministri Rama i shmanget marrjes zyrtare të peticionit

Nga Gëzim Alpion

Të nderuar Miq dhe Kolegë,

Iniciatorët e peticionit ishin në Shqipëri nga data 4-11 maj në kuadrin e aktiviteteve lobuese në Peshkopi, Tiranë dhe Vlorë. Qëllimi kryesor i vizitës ishte dorëzimi formal i peticionit Kryeministrit z. Edi Rama.

Në Peshkopi më 5 Maj ata organizuan një takim me qytetarë në të cilin morën pjesë edhe Kryetari i Bashkisë Peshkopi z. Ilir Krosi, dhe Kryetari i Komunës së Dibrës së Madhe, z. Ruzhdi Lata. Delegacioni u prit edhe nga Prefekti i Qarkut të Dibrës z. Melaim Damzi.

Në Tiranë delegacioni zhvilloi bisedime konstruktive me Presidentin e Republikës z. Bujar Nishani, Kryetarin e Kuvendit z. Ilir Meta, dhe Ministrin e Transportit dhe Infrastrukturës z. Edmond Haxhinasto.

Në Tiranë delegacioni organizoi edhe Tryezën e Rrumbullakët për Dibrën në të cilën, përveç deputetëve të Dibrës dhe deputetëve me origjinë dibrane, morrën pjesë edhe përfaqësues të shoqatave dibrane në Tiranë, intelektualë dhe diplomatë të shquar dibranë dhe përfaqësues të mediave.
Ajo që spikati në takimet me drejtues të pushtetit lokal të Peshkopisë dhe Dibrës së Madhe dhe deputetët e Dibrës është se përsa i përket Rrugës së Arbërit, të dyja Dibrat dhe të gjitha partitë politike përbëjnë një front të bashkuar. Leitmotivi i bisedimeve ishte se Dibra është injoruar që nga fillimi i shtetit shqiptar dhe veçanërisht në 24 vitet e fundit.

Për fat të keq, me gjithë përpjekjet e tyre të vazhdueshme që nga shtatori 2013, Kryeministri Rama nuk ra dakord të pres delegacionin që të merte në dorëzim peticionin. Për këtë qëndrim të z. Rama, përgjegjësi ka edhe Ministri i Financave, deputeti i Dibrës z. Shkëlqim Cani, i cili megjithëse e nënshkroi peticionin para zgjedhjeve, para vizitës së delegacionit në Tiranë është shprehur me shkrim se nuk e shikon të arsyeshme dorëzimin formal të peticionit.

Për hir të premtimit të bërë më 18 Mars 2013, intelektualët dibranë janë te gatshëm të kthehen në Tiranë në çdo kohë që të ftohen nga z. Rama.

Qëndrimi i z. Rama i ka vënë në pozitë të vështirë organizatorët e peticionit për shumë arsyje, veçanërisht pasi u duhet të përballen me mediat e huaja që janë të interesuara të mësojnë se si u pritën nga Tirana zyrtare.

Iniciatorët e peticionit nuk do të pushojnë së ushtruari presion me mjete demokratike mbi qeverinë deri sa të përfundojë plotësisht Rruga e Arbërit. Po kështu, po qe se heshtja nga Zyra e Kryeministrit në lidhje me kërkesën për të bërë një dorëzim formal do të vazhdojë në mënyre të pa justifikueshme, ata do të gjejnë një formë për t’ja dorëzuar peticionin z. Rama në një kohë që ata do ta konsiderojnë të arsyeshme.

Siç duket, 6500 nënshkrime online dhe në formularë nuk i duken shumë z. Rama. Prandaj, që ta ngremë zërin e Dibrës edhe më me force, do t’ju lutemi të inkurajoni sa më shumë njerëz të nënshkruajnë online ose në formularë. Nuk thonë kot, Zoti është me shumicën.

LISTË E PËRZGJEDHUR E INTERVISTAVE NË TIRANË: 

1. ORANEWSTV: Tonight Ilva Tare, 7 May 2014, https://www.youtube.com/watch?v=bhZ4hWH6zuQ

2. Mëngjes Express, ORA NEWS TV, with Eva Idrizllari; Emisioni i dates: 7 May 2014; 11:32:35 – 1:56:50:
http://www.oranews.tv/puntate/mengjes-express-7-maj-2014/

3. Rruga e Arbrit, Alpion apel Kryeministrit: Na prit të të dorëzojmë peticionin
http://www.oranews.tv/vendi/rruga-e-arbrit-alpion-apel-kryeministrit-na-prit-te-te-dorezojme-peticionin/

4. Alpion: “Rruga e Arberit, na sjell me prane ne kete Ballkan te trazuar”:
http://www.infoalbania.org/lajme/vendi/42731-alpion-rruga-e-arberit-na-sjell-me-prane-ne-kete-ballkan-te-trazuar

 

This message was sent by Gëzim Alpion using the Change.org system. You received this email because you signed a petition started by Gëzim Alpion on Change.org: “Complete the construction of the Arbëri Road – Ndërtoni sa më shpejt dhe me standarde Rrugën e Arbërit.” Change.org does not endorse contents of this message.

View the petition

Unsubscribe from updates about this petition

Prime Minister of Albania did not agree to receive the petition although the delegation had constructive meetings with …

Dear Friends and Colleagues,

The Albanian intellectuals, who over a year ago started the Arbëri Road online petition, visited Albania from 4-11 May 2014.

During their stay in Tirana they had constructive meetings with the President of Albania Mr Bujar Nishani, the Speaker of Albanian Parliament Mr Ilir Meta, the Minister of Transport and Infrastructure, and a number of MPs from the three major political parties. They also had a number of TV, radio and newspaper interviews.

Unfortunately, the Prime Minister of Albania Mr Edi Rama did not agree to receive the delegation which means that they were unable to hand in the petition. This is an unfortunate and ill-advised decision.

While we would be happy to return to Tirana at any time to hand in the petition, we are determined to maintain our pressure on the Albanian government through democratic means so that the Arbëri Road is completed during the mandate of the current coalition government as promised in Mr Rama’s election programme.

We would like to assure you that, as promised on 18 March 2013, the petition which so far has been signed online and on paper by over 6500 people, will be submitted to the Albanian Government in due course and will always remain non-political.

 

 

 

A SELECT LIST OF MEDIA INTERVIEWS:

1. ORANEWSTV: Tonight Ilva Tare, 7 May 2014, https://www.youtube.com/watch?v=bhZ4hWH6zuQ

2. Mëngjes Express, ORA NEWS TV, with Eva Idrizllari; Emisioni i dates: 7 May 2014; 11:32:35 – 1:56:50:
http://www.oranews.tv/puntate/mengjes-express-7-maj-2014/

3. Rruga e Arbrit, Alpion apel Kryeministrit: Na prit të të dorëzojmë peticionin:
http://www.oranews.tv/vendi/rruga-e-arbrit-alpion-apel-kryeministrit-na-prit-te-te-dorezojme-peticionin/

4. Alpion: “Rruga e Arberit, na sjell me prane ne kete Ballkan te trazuar”:
http://www.infoalbania.org/lajme/vendi/42731-alpion-rruga-e-arberit-na-sjell-me-prane-ne-kete-ballkan-te-trazuar

This message was sent by Gëzim Alpion using the Change.org system. You received this email because you signed a petition started by Gëzim Alpion on Change.org: “Complete the construction of the Arbëri Road – Ndërtoni sa më shpejt dhe me standarde Rrugën e Arbërit.” Change.org does not endorse contents of this message.

View the petition

Unsubscribe from updates about this petition

MË JEP 15 DITË! Mbresa nga një libër me tregime i Silvana Berkit. / Nga Petrit Ruka

 

kop Silvana

MË  JEP  VETËM  15   DITË!

   (tregime)

 

 

 

 

 

gazeta silvana

 

Publikim i Gazetës  “Labëria” 

 

Mbresa nga një libër me tregime i Silvana Berkit.

 

 

 

 

petrit ruka

Nga Petrit Ruka

 

 

 
Ky është titulli i një libri me tregime të Silvana Berkit. Duket sikur ka zgjedhur plot sinqeritet frazën e parë që mund të të thotë pafajsisht një autor sot duke te dhenë librin e vet në dorë. Ma lexo, harxho pak kohë për mua, sepse shpresoj të mos zhgënjehesh me letërsinë time. Në këtë kohë të thatë mosleximesh, me male librash të botuar, që zhduken sakaq në harresë prej inflacionit të fjalëve, në këtë shkretëtirë vlerash dhe hierarkie letrare të rrëzuar prej kaosit të shkrimtarisë kolektive, ajo ka të drejtë të jetë kaq zemërgjerë dhe njëkohësisht plot drojë në kërkesën e saj modeste. Kërkon tek lexuesi pak kohë shpirti, kërkon aty-këtu ndonjë orë leximi në 15 ditë për t’ia lexuar të 15 tregimet e saj. Cili autor nuk do të donte të njëjtën gjë, të ndante me të tjerët shpirtin e vet përmes letërsisë, si vetmja rrugë për të qënë me qindra e mijra të tjerë bashkë?!
Silvana, unë e kuptoj zemërgjerësinë dhe modestinë tënde por nuk duhen 15 ditë për një libër të bukur si ky, duhen shumë më pak. Mua mu deshën vetëm dy mbasdite që të bindem se nuk kam e humbur kohën time, (të gjithë e quajmë atë të çmuar) përkundrazi kam fituar edhe një kohë që nuk ishte imja, por jotja, sepse e vetmja mënyrë për ta zmadhuar jetën tënde, është ta marrësh atë përmes përjetimit të jetëve të tjera të treguara bukur e t’i ndjesh ato si të tuat, madje të keqardhesh që nuk pate mundësinë t’i jetosh ato për rrethana të caktuara. Pikërisht për këtë egziston letërsia e mirë, ky bekim i madh i jetës njerëzore.
Unë nuk kam kurrfarë pretendimi se e njoh kritikën, por si njeri që jam marrë gjatë me fjalën, dua t’i shpreh mbresat e mia. Dhe që nga ky çast më duhet të të mos flas më ty, por lexuesve. Thjesht fare, dua tu them atyre se çfarë vlerash do të gjenin, në se e lexonin letërsinë tënde.

 

 

silvana

 

      Silvana Berki

 

 

Libri i vogël është tejet i freskët me përditshmërinë e jetëve tona dhe i këndshëm sa të lexohet me një frymë e së fundi të besosh (prapë po e them, në këtë stinë të gjatë mosbesimi) se ne kemi letërsi të mirë e çuditërisht edhe prej asaj që besojmë më pak, prej grave me botën e tyre të madhe, shumë më të mistershme dhe më të mrekullueshme se e burrave. Befasia e parë të vjen prej stilit të një letërsie të re, që tregon ndryshe, larg skemës tradicionale dhe lineare të një proze klasike. Në kohra si tonat të ngjeshura (për mirë a keq!) prej shpejtësive të jetës, Silvana ka kuptuar të tregojë shkurt dhe thjesht, duke e përzier prozën me poezinë në një mënyrë që është, me sa duket, e saj. Midis ngjarjeve në dukje të rëndomta të jetës, realiteti përzihet me ëndrrën, personazhet vdesin më parë se sa tu shpallet vdekja biologjike dhe flasin ndonjëherë pikërisht më mirë si të vdekur me të gjallët, se sa në kohën që ishin duke marrë këtu lart frymë. Një letërsi që përzihet edhe me përrallën, në një tentim ala Buzati, pikërisht mes një realieti bruto, me makina, zhurmë, neonë, trotuare dhe njerëz krejt të zakonshëm. Ashtu siç përzihen në mendjet e përmalluara, por që sa e vështirë mbetet t’i biesh deri tek lexuesi, pa u rrezikuar të jenë krejt të pakuptimta dhe të mos i besosh si marrëzi fantazish të kërkuara.
“Isha me babin!” është njeri prej tregimeve të tilla, ku ti beson e përjeton plot mall një mbresë që edhe ty të ka ndodhur dhe s’ke ditur ta thuash. Ah, thua me vete, edhe mua më ka ndodhur kjo dhe ndjehesh i çliruar. Letërsia e mirë dhe vibrante vërtetë të çliron dhe bëhet shpëtimtare për ty që e lexon. Me sa duket ky është misioni i saj i parë. E ka shkruar Silvana për babain e saj, por ti sheh babain tend, që ka dalë prej varrit dhe ecën me ty nëpër qytet. Flet ca gjera të largëta fëminie dhe ty të duket ëndërr e shkund kokën. Pastaj ti, (Silvana si autore) takon Sadikun në rrugë, një shok të babait tënd të vdekur dhe futesh në jetën bruto të qytetit e lehtësuar se e ke shmangur ëndrrën, mendjen tënde të “rënduar” prej mallit. Sadiku të pyet në se ke shkuar nga varri i babait, a thua se ai e di, që ti sapo flisje me hijen e të vdekurit aty në trotuar. E ndërkohë babai e di se çpo bisedon ti për të me atë shokun e tij, i dëgjon bisedat e tua dhe rifutet në bisedë.
Realitetet përzihen natyrshëm në një, të gjallë e të vdekur bëhen aq bashkë aq sa nuk di se si t’i ndash dhe përjetimi bëhet kaq i fortë sa dorëzohesh, e pranon që kështu duhet të jetë. Edhe kur shkon në shtëpi dhe nëna të pyet, se pse u vonove kaq shumë, ti pa e menduar fare i thua natyrshëm: “Isha me babin.”
Dhe e beson këtë, e thua këtë si të shfajësoheshe për gjënë me reale dhe të zakonshme në botë, si të thoshje isha në kinema, apo nuk kishte urban.
Të tilla janë shumë nga tregimet e Silvana Berkit. Dhe çfarë do të doje më shumë?! Autorja bie ngjarje nga jeta e saj e përditshme, ngjarje krejt të zakonshme por që të veshura me këtë botë të bukur përjetimesh, të përthyera në shpirtin e saj, ngjajnë të bukura dhe të përmallshme, sit ë ishin krejt të tuat. Rrëfen jetën e saj së brendshmi, e përzien Finlandën, ku jeton me fëmijët e saj, kaq shumë me jetën që ka lënë këtej Shqipërisë ku ka lindur, në çdo tregim, sa që nuk di të thuash se ku jeton realisht, andej apo këtej.
Vlera tjetër e çmuar e kësaj letërsie është fakti që ajo flet vazhdimkisht si grua, tejet si një grua dhe nënë, gjë jo gjithmonë e gjen në letërsinë femërore. Sepse sa do ta kërkosh nuk vjen në letërsinë tënde në se nuk është aty brenda e lindur dhe e ngerthyer pas shpirtit. Rrëfen pa fshehur e modifikuar jetën e saj, siç ndodh rëndomtë me natyrën njerëzore, që diku ruan të mos nxerr në dritë për të tjerët “natën e saj” ngjarjet që do t’ia cënonin moralin e kanoneve të shkruara për sjellje të mirë. Dhe ky sinqeritet, jo vetëm që u jep besueshmëri fjalëve të saj, por e bën këtë letërsi të dashur.
Një natë ka vendosur të argëtohet me shoqet e saj pas pune ( tregimi “Vajzat argëtohen”) dhe ja, fillon një rrëfim “mëkatar.” Nga klubi në klub vonohet aq shumë sa që i duhet të kthehet afër mëngjezit . Dhe i duhet ta paguajë tani “aventurën” e saj të argëtimit. Sepse i biri që ka shkuar me pushime diku, ka harruar t’i lerë çelësin e shtëpisë dhe detyrohet të flerë jashtë në kopështin plot brymë finlande me lepujt, e mbuluar me një mushama. Dhë kështu një ngjarje e vogël dhe e rëndomtë, pa kurrfarë “gjetjeje” të veçantë letrare për tu shkruar, bëhet një histori e tërë njerëzore plot dritëra nga ato ku vezullon sinqeriteti i ngrohtë si një bukë e mirë fshati e pjekur me saç. Pa këtë sinqeritet dhe natyrshmëri tregimi nuk do të tingëllonte kaq dhembshurisht dhe i dashur, si të ish i lakmueshëm për të ndodhur në jetën tënde.
Do të kishte shumë shembuj të tillë nga ky libër, sikur vendi për një shkrim të mos kish sinorët e vet të diktuar për një shënim modest mbi këtë libër. Por edhe kaq mjaftojnë për të gjetur e ndjerë lehtësisht se ku janë “sekretet” joshëse që ky libër lexohet plot kërshëri dhe të gëzon me spontanitetin e tij, me freskinë dhe stilin original e krejt vetiak. Libri është një gëzim duke u lexuar. Edhe kur mendon se Silvana sapo ka shkelur në këtë rrugë të prozës, tek tregimi, më i vështiri e më tekanjozi në llojet e prozës, nuk ke pse të bësh të përmbajturin. Duhet ta thuash me entusiazëm se libri të kaq gëzuar me kënaqësinë që të ka dhënë, me gjuhën e tij të bukur shqipe plot ngjyra leksikore, me përshkrimet e thjeshta pa nderlikime gjendjesh të tepërta. Jemi në kufinjtë e një rrëfimi aq të thjeshtë dhe çlodhës sa shpesh të duket se këto histori, Silvana po t’i tregon ashtu, sa për tu ndjerë vetë mirë që po ta beson jetën e saj diku në një mbrëmje pranë ndonjë zjarri e me një gotë verë përpara. Mbase Shtëpia e madhe dhe e shquar “Toena” këtë ka pikasur që e ka botuar këtë libër si një letërsi premtuese, që vjen drejt e nga zemra e një gruaje të talentuar.
Edhe së fundi po e rikujtojmë edhe njëherë këtë gjë me titullin e këtij libri. Me atë modestinë e njeriut të sinqertë që të thotë, bëj si të bësh, në këtë kohë….(oh, është hera e tretë që po e them!) më lexo, pak e nga pak brenda 15 ditëve se 15 tregime janë.
Në të vërtetë, Silvana unë të lexova brenda dy mbasditesh dhe u ndjeva kaq mirë sa mund të të them falemnderit për kënaqësinë që më dhe faqe më faqe. Mund të kisha renditur edhe ndonjë vërejtje, sa për kriter kritike e vërtetësie, por qëllimisht “i harrova” ato, kur u ula të shkruaj këto mbresa dhe i thashë vetes, po i a them mënjanë që t’i ketë parasysh në rrugën e saj kaq të mbarë me tregimin.Ulu na shkruaj një libër tjetër po kaq të mirë e më të mirë se ky dhe mbushe me po kaq dashuri për jetën dhe vendin tënd, që e ke brenda shpirtit dhe kaq thellë në gjak…