SYVE QË PIKOJNË MALL / Fragment nga Leonora Lokaj

SYVE QË PIKOJNË MALL

 

leonora

Fragment nga Leonora Lokaj

Karvani i njerëzve ecte në heshtje, si në marshim biblik. Sfondi i maleve dukej sikur lartësohej dhe më tepër. Erërat frynin tërbim, çirreshin mes vete, pa dashur të rrëfenin rrugën e kobshme. Gjarpëronim përmes maleve kryelarta  e ata të  pikëlluar na shikonin. Trishtimi mbi supe kishte lëshuar rrënjë shtatgjata. Ecnim mbi vraga dhimbjesh me kokën kthyer prapa. Hap pas hapi, gjurmëve të njëjta,  ecnim heshtur, pa diktueshëm nëpër tehun e shpatës që priste midis jetës dhe vdekjes.

Kpaoërcenim nëpër gurët gjysmë të zhytur në lumë për të kaluar në anën tjetër. As këtu rreth lumit nuk pash zogj mali, as nuk dëgjova këngë zogu. Ishin vrarë, të tjerët kishin ikur, prat ë gjithë braktisnin foletë.  Paskëshin lënë atdheun pa këngë! U mërzita fort, kur kuptova se atdheu mbeti pa këngë, pa zogj, pa mua… (!)

Dhe qava, se nuk durova më. E vetme tash, pa njeri në mes njerëzish, në kolonë refugjati, atdheun  lashë  pas.  S’di, s’i nuk u çmenda. Si ujëvarë e trazuar mbi shkëmbin e bardhë, më rridhte loti në fytyrë. Më flisnin në mendje njerëzit e mi, shtëpia ime. Më rrinte para syve fshati im i djegur e flakëruar gejr ne re.  Kolona ecte këmbëkëputur e pa zë. Degë lisash më binin fytyrës si shuplaka të dorërëndës  dhe këtë duhej ta duroja domosdo, se nuk ishte aq e dhimbshme sa dhimbja që  lija  pas  shpinës,  atdheun tim nën flakë armiku.

Teksa ecja rrugës mbi guralecë të thepisur kryengritës, befas një shkëndijë zjarri ndezi shpirtin. Shkëlqimi i syve të tij shprushi prushin e dashurisë dhe zemra ime mori flakë. Zjarr i syve të një luani me pushkë në dorë, që vezullonin më shumë se yjet kur mërdhinë në  natën e  vonë. Ndoshta, ky vezullim përpiqej që t’i bënte dritë karvanit tek ecnin vajtueshëm, si një varkë e përgjumur, që nuk e shihte me asnjë sy bregun…

Dhe pash më tej, radhët e gjata të djemve shtathedhur, të uniformuar që vinin nga anë e kundërt me ne. Ata ktheheshin në atdheun që ne e lamë. Jehona e kushtrimit trimëronte gjithë ata trima. Ja, i pari ylber shprese mbante ngrehur lart mbi kokë flamurin dhe në dorë automatikun. Ngjalleshin shpresat… se vërtet një ditë do të kthehemi , për t’i ngritur oxhaqet e rrënuara.

Sytë u kryqëzuan, u përqafuan përmallshëm, humbën në oqeanin e njëri-tjetrit dhe ashtu heshtas, pa thënë asnjë fjalë…rrugët u ndanë. Por rruga në zemrat tona mbeti si më parë!

…koha ikte si lumë i trazuar përplasur në shkëmb. Barti mbi supe gjurmët e njëjta, copëza kujtimesh dhe përmallimi. Thinjat vazhdonin të pushtonin gërshetat e kallinjtë, ndërsa mbi ballin e lartë rrudhat mblidheshin si retë para stuhisë…edhe sot e ndjej drithërimën e syve të tij. Shikim që ndezi flakë gacat e shpirtit. Portat e pritjes hapi. Pritja nuk matet me pëllëmbë, ishte shumë e gjatë. Në burgun e heshtjes u robëruan të gjitha fjalët. Pritja sikur u rrethua me hekur, gardh hekuri që nuk kalohet dot, aty, që atëherë murosa veten. E shtrirë me vjen në shtratin e një ëndrre, gjumë nuk patën sytë e mi. Jo, nuk patën. Patkonjtë e mallit shkelën pamëshirë në hisen time, aq të vogël, që bëra me një shikim shkrepur teksa i dolëm ballë përball njëri-tjetrit.

Netëve të gjata, duart e tij kanë lidhur plagë, kanë mbledhur gjymtyrë trupash. Sa sy të agimeve janë verbuar, sa eshtra të muzgjeve janë thyer nga pritja. Hm, a e dini që as retë e bardha të kësaj ditë s’do munden ta mbajnë peshën e rëndë të kujtimeve që po trazojnë akoma.

Imazhi i ushtarit, si gurrë e freskët shuante etjen e ëndrrave. Shpirtit të prushtë i falte qetësinë. Era lozonjare frynte ngadalë… zbuste zemërimin që mbretëronte në këtë qytet të fjetur, në të cilin rri e pafjetur me shpresën se do të kthehem. Plagët e trupit tim, të shpirtit tim, të vendit tim nuk mund t’i qepë asnjë gjilpërë e kohës, e asnjë kohe! Ato, ndoshta vetëm aromë e trëndafilit të lirisë mund t’i fashitë. Ah! Çfarë arome kishte vendi im!. Po! Me dhëmb do t’i ha dhimbjet e mia. Do t’i gris një nga një copëzat e vetmisë. Syve që pikojnë mall do t’iu lutem për ujdi…se një ditë do të çlirohem nga kafshimi i pritjes…do të kthehem, do ta takoj ushtarin tim. (Betohem!)