Poezi nga Leonora Lokaj

Poezi nga Leonora Lokaj

 

Gjethet e vjeshtës së zbathur
(vargje pak më ndryshe)

Me vrull lazdrak po vrapojnë sivjet
Gjethet e vjeshtës së zbathur
Sikur t’i ndiqnin nga pas sytë e mallit
Përmes vrimës së derës së plasur

Dikur hijerëndat gjelbëroshe
Nurin e nusërisë patën pasur
Sot, nuk di pse fshihen buzëvarura
Pse malet lanë krejt këmbëzbathur

Nga larg degët e lisave shihen
Kocak-lëkurë lagur në shi
Me ëndrra fshehur nën qepallë
Për një tjetër stinë t’ju çel mbi çati.

 

Edhe Unë si Ju

Edhe Unë si Ju
i kam kënduar dhembjes,
kam thithë pluhurbardhin
e shekullit të ri,
kam ngrënë turp çdo ditë,
etjen shuar kam
nga djersë e vegjëlisë.

Edhe Unë si Ju
jetova fatin e hebrenjve,
me lot krokodili qava
tragjeditë e Homerit,
shpirtin e varur
në kryqe të stuhive,
në mermer të akullt
e kam shndërruar.

…Edhe Unë si Ju,
besova ringjalljen e Krishtit
ringjalljen e Mësisë.

 

pa titull
(kur një vizatim ta dhuron motivin)

në syrin tim
ti je një copë ylli a hëne
shkëputur nga qielli
që zhvirgjëron agimet e prillit

nga shikimi i syrit tënd
qelin trëndafilat e majit
e ditët e dashuruara të verës
freskohen në lumin e shpirtit

ti je simfonia e stinëve
metafora më e bukur e jetës
që me ngjyra dashurie pikturon
qepallat e fjetura të secilës vjeshte

në sytë e tu shoh
si lindi vegimi i një perandorie
e akullnajat e dimrit si shkrijnë
para shenjtërisë së një nëne.

La ricompensa / Poesie di Claudia Piccinno

La ricompensa
 
Io, pendolare dei cieli
per amore filiale.
Io che temevo le giostre
e il vuoto a perdere.
Organizzare tutto
nei minimi dettagli
lasciare il compito
ai miei alunni,
le chiavi alla vicina,
il gatto in pensione.
Io che la domenica
non andavo a messa
scopro un’altra forma
di preghiera.
E non mi pesa questo
peregrinare
se la ricompensa
è ancora il suo sorriso.
 
 
 
Claudia Piccinno

LA PIOGGIA FA LO STESSO RUMORE (الامطار تحدث الضجيج نفسه) – Michela Zanarella / Translated in arab by ISLAM FAWZI

Poem by Michela Zanarella

 

LA PIOGGIA FA LO STESSO RUMORE

La pioggia fa lo stesso rumore
dei tuoi occhi sulle mie labbra
ed io la sento arrivare
dall’odore di vita
che fa il cielo
appena decide di dare respiro
alla terra troppo calda di sole.
E’ come un battito di cuore accellerato
l’acqua che scivola sulle grondaie
e le strade che si bagnano
assomigliano a noi
quando ci concediamo
di andare scalzi pelle nella pelle
Incontro al mare.

 

الامطار تحدث الضجيج نفسه

الأمطار تحدث الضجيج نفسه
لعينيك على شفتي
وأنا أشعر بها في وصولها
من رائحة الحياة
التي تصنعها السماء
بمجرد أن يقرر عطاء أنفاس
للأرض شديدة السخونة من الشمس.

إنها كنبضات قلب سريعة
تلك المياه التي تنزلق فوق المزاريب
والشوارع التي تتبلل
تشبهنا عندما
نسمح لأنفسنا بأن نسير
حفاة الأقدام متلصقين
نحو البحر.

ميكيلا زاناريلّا

Translated in arab by ISLAM FAWZI