Agim Vinca

      Agim Vinca Agim Vinca lindi më 22 maj 1947 në Veleshtë të Strugës (Maqedoni). Shkollën fillore e kreu në vendlindje, ndërsa të mesmen në Strugë. Studimet për gjuhë dhe letërsi shqipe i kreu në vitin 1970, në Fakultetin Filozofik të Universitetit të Prishtinës., ku edhe magjistroi … Continue reading

Hamdi ISLAMI

Hamdi ISLAMI

U lind më 1945 në fshatin Gajre të Tetovës. Shkollën Normale e kreu në Tetovë. Punoi dy vjet si mësues në fshatin Kamnjan dhe më pas vazhdoi studimet për muzikë në Prishtinë. Gjashtë vite më pas, po në Prishtinë pa shkëputje nga puna i kreu edhe studimet e larta për Letërsi e Gjuhë Shqipe.

 

Ka botuar:

“Shikimi kah mali” 1988

“Gurët e Kalasë” 2007.

“Ju, bijtë e nënave”, 2008

“Dy poema për dy Martirë”,

“Poema për sytë e çeliktë” dhe ajo me poema satirike

“Hamshorët e qytetit tim”.

 

KANTATA PËR SHARRIN

(Me rastin e takimit për bashkim kombëtar: Tetova 1 dhe Tetova 2, 2012)

Fragment

Nuk di nga të kthehem e të shikoj,

Nuk di nga të kthehem e të dëgjoj,

Cilit shkëmb t’i afrohem, cilit kep,

Te cili shpat ë ndalem, te cili thep.

 

Këtu midis malesh, sikur midis zjarresh

 

Nga kjo maje, e një pllaje, pak matanë,

Duket Pellgu i tetovës tej e mbanë

Dhe bardhari si damar mbi kraharor

Rrjedh e rrjedh vjen përreth si kurorë.

Andej malet rreth e qark, larg e larg

Krah për krahë si në valle kapur varg.

 

Ngado që kthehem pak të prehem më vijnë zëra

E më djeg si t’më pjek diçka përbrënda.

Tek hedh bujku brenë e farë nëpër arë

Lë parmendë edhe rend mbi ugar.

Se nga gryka vijnë ata me krra krra!

Sokëllin në qiell ai: o burra përmbi ta!

 

Dhe i merr valë e lumit nëpër shtjellë

Shallvaret nga kanë ardhur për t’i shpjerë,

Po në gryka porsi pyka, gjarpërinj,

Me shu shu nën gjuhë, kokëzinj,

Seç i mbiu nga veriu e keqe pjellë

Një si llavë ulëritësish në një shpellë.

 

Nga Derë e Vendit, si prej helmit, te Mali i Thatë,

Vinin troqe për ta sjellë të zezën natë,

Që nga lindja, në horizont, një perde e zezë,

I vesh lisat, ahet, pishat me krahnezë.

Po andej, nga ajo grykë e Kaçanikut,

Vijnë tamtamet si në kudhër të çelikut,

Tutje grykës së Radikës, si nga fundi i dheut

Vijnë alarmet dhe britmat e Skënderbeut:

 

qenkan mbushur bjeshkët me borë

Qenkan mbushur bjeshkët me borë

Qenka mbushur shpati plot o

Plot o me malësorë.

Qenkan vesh e mbathun

Gjith-o, gati me armë në dorë…

 

Dhe ky zë i thellë, ky bas madhështor

Përtej se njëzet shekuj, në të madhin kor,

Vjen si oshtimë, si vringëllimë e shpatës

Që t’i del në pritë, përballë t’i del natës

Nga Grykë e Moraçës, Kotorit e Ulqin,

Kala e tivarit dhe vend i quajtun kufin

Vijnë si valë deti Altot e teutës

Baritonë të Agronit nga honi i lahutës

Tenorë të Janinës, të prizrenit tenorë

Që nga Manastiri gjer atje në Vlorë!

Andej nga presheva dhe malet e Drenicës

Vijnë dhe sopranot e Shote Azem Galicës…

Halit BASHA

Halit BASHA

U lind në Tiranë në vitin 1933, prej prindërve dibranë që në vendlindje kthehen në vitin 1941. Shkollën fillore e kreu në Dibër, të mesmen në Shkup, të lartën në Prishtinë.

Punoi në arsim, kulturë e gazetari. Botoi poezi gati në të gjitha të përjavshmet e të përditshmet tona në Maqedoni, Kosovë, por edhe në Shqipëri.

 

 

Ka botuar librat:

Lapidarët e vendlindjes, 1981; Vargu im i vogël, 1998, Flutura në pëllëmbë 2002 etj.

KUR KËNDON SHQIPTARI

Kur zë e këndon shqiptari

Ushton mali tundet fusha

Dridhet nuk këputet teli

Ndizet po nuk thahet gusha

Po kur dasmë bën shqiptari

Valëzon lumi valëzon deti

Dridhet vallja hidhet djali

Nata zbehet shkundet terri

Kur nis e këndon shqiptari

Kërcen e lodron tërë bota

Kaltëron qielli e shndrit dielli

Ndalet sqota thahet këneta

Kur gëzon n’hare shqiptari

Këndon zogu she bilbili

Çelin vjollca e trëndafili

Ikën loti e zhduket ferri

Brengën kur e flak shqiptari

Dita ndizet dimri shkrihet

Shtëpia shkundet prej themeli

Ëndrra këndellet e përtërihet

E kur do fort shqiptari

Pisha kallet zbardhëllon dielli

Kobi tretet zemra rritet

Aheng shpirti vezullon shpirti

Po kur urren, urren shqiptari

NJË KUQ E ZI

Një kuq e zi

Pranë meje

Apo karshi

është pak i zymtë

është pak i tymosur

është pak i flamosur

është pak i përdhosur

E fort i plagosur.

Një kuq e zi

I turpëruar prej zënkave

Të ngjyrave

I rënduar prej etheve

Që frymën ia zënë

I sëmurë është rëndë

Por do të shërohet

Do të shërohet

 

nga Rami Kamberi

Mustafa LAÇI

 Mustafa LAÇI

U lind në Tetovë më 1931. Mësimet e para i mori në qytetin e lindjes, shkollën për mësuesi – Normalen e mbaroi në Shkup. Ka punuar mësues nëpër shumë fshatra shqiptare që mbetën jashtë shtetit shqiptarë, duke përhapur dije dhe dashuri për arsimim e në veçanti dashuri për atdheun.

I vetëdijshëm se arsimimi i kombit do të ishte e vetmja rrugë, që të realizohen shumë ëndrra që i ëndërronte në hapat e parë të bankave shkollore dhe, duke e kuptuar madhështinë e idealit se shkollimi i popullit, do t’i hapte shtigjet drejtë ecjes së lirisë që i mungonte, pos bisedave me popullin do të fletë edhe me gjuhën e penës.

Hapat e parë me shkrime do ti bej nëpër gazeta e revista që botoheshin në gjuhën shqipe si në Maqedoni e Kosovë, me poezi për fëmijë e për të rritur.

Më 1972 do të botoj librin e parë me poezi “Ngjyrat e shikimit” kurse më 1977 libri i dytë “Këngë pa djallëzi” dhe, më 1981 libri i tretë i poetit, do ta sheh dritën më titullin “ Kafkat gjelbëroshe”.

Më 2.10.1982 nga një sëmundje e rëndë ndërroi jetë, duke lënë pas vete shumë dorëshkrime, si poezi, prozë dhe historiografi, që asaj kohe nga forca e gjuhës ndëshkuese të botës sllave nuk mundeshin të botohen.

Më 1984 nga disa miq, nën përkujdesen e Xhevat Gegës, do të botohen edhe disa poezi me titullin “Vjersha”.

POEMË E LINDJES SË RE

Për ditëlindjen tënde karafila të kuq

Dhe ngjyrën e ylberit t’i prura –

Ty, e veshur me tridhjetë pranvera

E me lulet e para të majit….

 

Me lindjen tënde vdiqën lindjet e vështira,

Dielli e gjeti rrugën në kaltërinën e detit,

Anijet e rrahura velësh arritën n’breg

Për t’u ngarkuar me këngë e jetë.

 

E njeriu i vogël me zemër shkëmbi

U rrit me rritën tënde

I mbushi grushtet me aromën e tokës

Dhe shkroi poemën e lindjes së re.

 

RRITA JONË

1.

Për një copë diell

vdekjen e kremtuam pas lindjes

Vdiqëm që të jetojmë

atje ku, mbollëm trishtimin.

E hëngrëm veten,

Duke pritur ngadhënjimin.

2.

Në sofër i kemi lënë gishtat,

etjen e kemi shuar me kripë

se ujë s’kemi pasur në ballë

as troha në shuplakë.

 

3.

Pranvera rritet me lule e blerim –

asnjë flutur ska pjellur në vjeshtë,

gruri palohet në zhegim;

asnjë mollë s’piqet në bjeshkë.

Unë rritem kur vargu më shtohet –

Tash si ta quaj të voglin Njeri,

dhe veten që shkruaj poezi –

se rrita jonë është duke u rritur

me këtë diell që jemi duke e pritur.

 

nga Rami Kamberi