Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi -Sekuenca V / Nga ( Hamdi) Erjon Muça

Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi

 

-Sekuenca V –

 

 

Erjon Muça

Nga ( Hamdi) Erjon Muça

 

 

E lashë vetëm Orestin në kohën kur po sbriste nga trageti, në tokën Italiane. Une fjeta për të mos u përballur me katrahurën të cilën duhet të përjetonin Shqiptarët në tokën fqinje. Nuk isha prezent as kur Polici i kufirti pasi i kontolloi pasaportat dhe lejet e qëndrimit i tha:
– Gjeni të fejuara këtu dhe mos shkoni më në Shqipëri se na lodhët edhe neve!- Oresti nuk ju përgjigj. I bëzëqeshi lehtë, gati pa mendje saqë mu duk si instikt i kushtëzuar e fytyrës së tij, e cila merrte pamje të qeshur kur nuk donte ti kthenet përgjigje idiotësive. Gjumi më doli kur ndodheshim në autostradë dhe u përballa me mërzinë që nga shpirti kish bymyer deri tek fytyra e tij. Ishte një mërzi pak e habitëshme, dukej sikur edhe ai po mendonte atë mëngjes të largët, kur për herë të parë udhëtonte në tokën e ëndrave.
Kabina e trenit ishte e ngrohtë dhe aty ai nisi ta ndjente veten mirë. Gjatë rrugës për tek stacioni i trenit kish mbërdhirë, ngaqë rrobat i kishte të lagura. E tani ato po thaheshin.
Treni ecte dhe peisazhi rendte anash tij. Oresti dukej i lumtur, ishte i lumtur, dhe nuk ja ndante sytë panoramës së mrekullueshme: të paktën kështu i dukej në atë çaste. Gjithçka i dukej e mrekuuleshme: një ëndërr që bëhej realitet. Durrësi ishte larg dhe nuk e di përse në atë çast ai i vinte në mendje i zymtë, i rrëmujshëm, i përbaltur, pa asnjë vlerë. Në të kundërt ky peisazh rendës i dukej i mahnitshëm plot me ngjyra. Akoma nuk po arrinte ta besonte të vërtetën relae të cilën po sodiste. Hera-herës përpëliste sytë a thua sikur donte të shkëpuste nga vështrimi ndonjë mirazh.
Kurse tani, fytyra i qeshte vetëm kur në horizontin lindor, shfaqej e kaltra e Adriatikut, e më pas sërish mërzi, e prekshme. E gjithë panoram që rendte krahas makinës së tij tashmë i dukej e zymtë, e kotë dhe jo si Durrësi i vet, plot ngjyra dhe jetë. Plot kujtime të rizgjura nga letragjia e gjatë.
– Pse je i mërzitur?- E pyeti e ëma që ja shihte fytyrën nga pasqyra e makinës.
– Nuk e di! Ndoshta ngaqë ikëm sërish.
– Po hë mi mam mos u mërzit se Gushti vjen shpejt.
– Po po! Duhet edhe një vit.
– Eh sa shpejt kalon viti, as që ke për ta ndjerë. Këtu do jemi dhe do flasim. – Ai u qesh. jo nga ajo që tha e ëma atë ndofta as që e dëgjoi por sepse sërsih në krah të majt u duk Adriatiku i mrekullueshëm.

Po! Mamaja e Orestit kishte të drejtë, vitet ikin pa u ndjerë. Këtë ndjenjë ja shoh edhe këtë mëngjes të ftohtë dimri, njëzet vjet nga dita që shkeli në Itali. Ka vështrimin e përhumbur drejtuar lindjes dhe duket sikur kërkon me ngulm, të kaltrën e Adriatikut, ndoshta edhe siluetat e kodrave të Durrësit. Ato janë tepër larg, në distancë dhe në kohë. Madje edhe imazhi i Durrësit tashmë ka nisur të zbehet si tymi i cigares që zhduket shpejt në ditët e ftohta. Ai po numëron ditët që e ndajnë nga Gushti, për të rifreskuar kujtimet e veta për të forcuar imazhin që mban gjithnjë në shpirt.