Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi -Sekuenca V / Nga ( Hamdi) Erjon Muça

Dy Fytyrat e të njëjtit Udhëtimi

 

-Sekuenca V –

 

 

Erjon Muça

Nga ( Hamdi) Erjon Muça

 

 

E lashë vetëm Orestin në kohën kur po sbriste nga trageti, në tokën Italiane. Une fjeta për të mos u përballur me katrahurën të cilën duhet të përjetonin Shqiptarët në tokën fqinje. Nuk isha prezent as kur Polici i kufirti pasi i kontolloi pasaportat dhe lejet e qëndrimit i tha:
– Gjeni të fejuara këtu dhe mos shkoni më në Shqipëri se na lodhët edhe neve!- Oresti nuk ju përgjigj. I bëzëqeshi lehtë, gati pa mendje saqë mu duk si instikt i kushtëzuar e fytyrës së tij, e cila merrte pamje të qeshur kur nuk donte ti kthenet përgjigje idiotësive. Gjumi më doli kur ndodheshim në autostradë dhe u përballa me mërzinë që nga shpirti kish bymyer deri tek fytyra e tij. Ishte një mërzi pak e habitëshme, dukej sikur edhe ai po mendonte atë mëngjes të largët, kur për herë të parë udhëtonte në tokën e ëndrave.
Kabina e trenit ishte e ngrohtë dhe aty ai nisi ta ndjente veten mirë. Gjatë rrugës për tek stacioni i trenit kish mbërdhirë, ngaqë rrobat i kishte të lagura. E tani ato po thaheshin.
Treni ecte dhe peisazhi rendte anash tij. Oresti dukej i lumtur, ishte i lumtur, dhe nuk ja ndante sytë panoramës së mrekullueshme: të paktën kështu i dukej në atë çaste. Gjithçka i dukej e mrekuuleshme: një ëndërr që bëhej realitet. Durrësi ishte larg dhe nuk e di përse në atë çast ai i vinte në mendje i zymtë, i rrëmujshëm, i përbaltur, pa asnjë vlerë. Në të kundërt ky peisazh rendës i dukej i mahnitshëm plot me ngjyra. Akoma nuk po arrinte ta besonte të vërtetën relae të cilën po sodiste. Hera-herës përpëliste sytë a thua sikur donte të shkëpuste nga vështrimi ndonjë mirazh.
Kurse tani, fytyra i qeshte vetëm kur në horizontin lindor, shfaqej e kaltra e Adriatikut, e më pas sërish mërzi, e prekshme. E gjithë panoram që rendte krahas makinës së tij tashmë i dukej e zymtë, e kotë dhe jo si Durrësi i vet, plot ngjyra dhe jetë. Plot kujtime të rizgjura nga letragjia e gjatë.
– Pse je i mërzitur?- E pyeti e ëma që ja shihte fytyrën nga pasqyra e makinës.
– Nuk e di! Ndoshta ngaqë ikëm sërish.
– Po hë mi mam mos u mërzit se Gushti vjen shpejt.
– Po po! Duhet edhe një vit.
– Eh sa shpejt kalon viti, as që ke për ta ndjerë. Këtu do jemi dhe do flasim. – Ai u qesh. jo nga ajo që tha e ëma atë ndofta as që e dëgjoi por sepse sërsih në krah të majt u duk Adriatiku i mrekullueshëm.

Po! Mamaja e Orestit kishte të drejtë, vitet ikin pa u ndjerë. Këtë ndjenjë ja shoh edhe këtë mëngjes të ftohtë dimri, njëzet vjet nga dita që shkeli në Itali. Ka vështrimin e përhumbur drejtuar lindjes dhe duket sikur kërkon me ngulm, të kaltrën e Adriatikut, ndoshta edhe siluetat e kodrave të Durrësit. Ato janë tepër larg, në distancë dhe në kohë. Madje edhe imazhi i Durrësit tashmë ka nisur të zbehet si tymi i cigares që zhduket shpejt në ditët e ftohta. Ai po numëron ditët që e ndajnë nga Gushti, për të rifreskuar kujtimet e veta për të forcuar imazhin që mban gjithnjë në shpirt.

Poezi nga Vjollca Tiku Pasku

Vjollca Tiku Pasko

Poezi nga Vjollca Tiku Pasku

 

 

 

MATHAUZENI I VARFËRISË
Sot natën kam fjetur me vdekjen dhe u zgjova me retë,
teksa pashë njerëz që vuanin urie me zorrë të ngjitura,
kokë, qafë, flokë të rënë, varur si në ditët e fundit në jetë,
sy të nxirë, të ngjyer nga skëterrat mbi tokë të ngritura.

Kur yjet u shuan dhe toka u njom nga bryma e ftohtë,
dikush shpirtin bëri kurban të hakmerrej ndaj varfërisë,
në një pemë u var pesha e një jete, në lakun e fortë,
ku mbylli ditët brenda rrethit vicioz të botës së mizorisë.

Tremben se ç’mund të ndodhë pas diellit të mekur
me pesë lastarët e njomë që lëshoi rrënja jote, ku i le,
zëri yt endet në karaharorët e tyre, ku rrëshqasin lotët e thekur,
“Rrituni zogjt e mi, mua mos më zgjoni dua sa më gjatë të fle!”.

Dua të hyj në tokën e verbër pa rrugë mes të vdekurve,
në rrjedhat e nxehta të fjalëve të pathëna në këtë botë,
është e padrejtë errësira mbushur me shpirtrat e të vobektëve,
që urinë e vulosën me heshtje, dhe skamjen me lotë…

Bota e poshtme më tërhoqi me zërin në veshin e heshtjes,
më tregoi pemët që vajtonin gjelbërimin e braktisur,
shpirtra ku në gjuhët e tyre rritej një rrufe mallkimi,
ku bëheshin flutura zjarri në tokën e çarë e të dirsur.

Jo, nuk dua të dëgjoj, të shoh trupa që dridhen pa jetë,
mbarimi i kohës së Mathauzenit është një gënjeshtër,
se Mathauzeni i varfërisë është ngritur në këtë vend,
ku fuqia e madhe e fjalës së bashkuar ka vdekur e heshtur.

Dua të dëgjoj muzikën e paqes shpirtërore të mrekullisë,
era të lëshoj flladin e buzëqeshjeve të sinqerta njerëzore,
engjëjt të lëshojnë anembanë në tokë farën e begatisë,
jeta në tokë të ketë kuptim, për çdo qenie tokësore…

Poezi nga Skënder Lazaj

SKENDER LAZAJ

Poezi nga Skënder Lazaj

 

 

 

PËRDHOSJA E HISTORISË

 

 

Edhe këtë gjëmë e bët’

O ju besprerët e kombit?

Qumështi gjirit ju u nëmt

U vajtoft veç klithmë e korbit!

 

S’kam ditur kurr të mallkoj

Por k’to fjalë dolën prej shpirti

Se kjo pllak që po shikoj

Zemrën copash ma plasariti.

 

Ra Kalaja e qëndresës

Në pesqind vjet s’ishte parë

Jo prej luftës por prej besës

Nga vet tradhëtarët shqiptarë.

 

Bes-lidhjen e dikurshme

bes-prerët e rrëzuan sotë

me k’të pllak të turpëshme

historinë e hodhën poshtë.

 

Tmerret që mbolli Sulejmani

si sot pesqind vjet më parë

na del si të ket qënë vëllami

me Skënderbeun edhe shqiptarë.

 

Lavdinë që dot Sulejmani

me luftë se arriti kurrë

sot ja dhuroj vet shejtani

gdhendur përmbi këtë gur.

 

Kjo pllak s’rrëzoj thjesht kalan

Por me të rrëzoj gjith historin

Skënderbeu me Sulejman

krahë për krahë si mund të rrinë?!

 

Si mund të rrijë vallë kjo pllak

kalas ngulur kaq brutalisht

mes historis shkruajtur me gjak

kjo pllak shkruajtur arabisht?!