Vargje poetike VIII / Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

tyran prizren spahiu

Poezi nga Tyran Prizren Spahiu

 

 

Vargje poetike VIII

 

 

TAKOVA DOKTORIN

Kushtuar Kardiolog Dr. Fevzi ALO

 

Fjalëpak, i përqëndruar,

njohës që fuqi rrezaton,

këmbëngulës në qëndrimet,

etur për drejtësi në mëmëdhe.

 

Argumentet, fuqi mirë e matur,

vlerë i zhvillimit global,

vështrim me diapazon të gjërë,

fisnikëron mikun tonë.

 

Fortë i bindur dhe shumë bindës,

solli freski në bisedën tonë,

dashnor i çiltërsisë, bujar në qëndrim,

shpalosi gjërë e gjatë historinë.

 

Themelet vuri, ato të paanshmërisë,

virtyt i qëndisur tek dijetar,

nën drithërimat të mos harroj,

qëndrimet aristokrate të doktorit.

 

Përjetuar ka, të idhta momente,

largpamës, është buzëqeshur vetëm,

në kërkim të njohurisë, vitet e pasigurta,

tha…më shtegtuan larg në Turkin mike.

 

Tru edhe një, gjeti larg folenë,

ndërtoi kështjellën mikëpritëse për vendas,

në oazë këtë, frymon nostalgjia,

prore kujton, mëmëdheun Kosovë.
Në ujërat e qeta, me famlje lundëron,

në të qetin det, mishëruar me dashuri,

dritëzon rrethinën, me energji fisnike,

marramendëse qetësi, është natyra e tij.

 

 

 

GJUHË SHQIPE

 

Bukur kjo gjuhë, që emocionon,

thellë, është futur në gjoksin tim,

gjetur ka, ngrohtësi të rrallë,

jetoj, frymoj, gjallëroj me frymëzim.

 

Veshur me shprehje që ngjallin,

ndjenjat, dashurinë, besnikërin, art,

me fisnikërinë e saj, madhështinë epokal,

mishëruar në mua, më begaton.

 

Lashtë sa vet, bukuria natyrë,

e lirë shtegton trojeve Shqipe,

tingëllon fuqi, mbretëresha e pasur,

detin e trazuar, qetëson me poezi.

 

Përfshirë ka, tridhjetë e gjashtë shkronja magjike,

pasuri që ndjehet, në lartësitë hyjnore,

ndëgjon, thua se është violina me nota kristale,

lundëron në ajër, mbjell dashuri epike.

 

Evetari, zgjuar nga dora e Naumit,

shtrirë është në mbarë shenjtërinë,

gjetur mburjen ka, tek pendashësit,

Gegë, Toskë, Rilindja Kombëtare, gjuhë e njësuar.

 

 

 

POETI ENIGMATIK

 

Feniksi heshtur shpalosi dijen

Margaritar ky i thellësive të ndjenjave

Epshin e fshehur nën minierën

Lartësoi në vargjet poetike.

 

Si muzgu pak para agimit

Dritëzoi skenën e pasur

Qetë posi merimanga thuri kthetrat

Frymëzuar nga egoja e dehur.

 

Krahëhapur modest i sinqertë

Hyri në shoqërinë e fisnikëve

Përqafuar nga doajenët ngrohtësisht

Ndjekur vazhdoi bukuria e vargjeve.

 

Me besnikëri ushqyer ndaj madhështisë

Jetësoi ëndrrën e brezave për lumturi

Dhuntinë e fshehur në duart e penës

Tha duhet stolisur poezitë me ndershmëri.

 

Përshëndetur nga vetmia e mesnatës

Udhëheq gjysmëhëna e flaktë

Pas skenës në hijen e thjeshtësisë

Poeti dhe shkronjat enden sokaqeve të kalldrëmtë të Prizrenit.

 

 

 

DIJEDASHËS

 

Stuhia e shekujve na mbërtheu

U tkurrëm nën çizmet e huaja

Tradhtuar djegur pandershëm atdheu

Shkrirë në agoni afshi kurrë nuk u shua.

 

Ngelëm buzë dijes gjobitur pandërprerë

Vashëzat shtatëlarta meshkujt burrëror

Dredhur jetën na kanë këlyshët okupatorë

Ne fitilin e shpërthimit mbanim në dorë..

 

Lava pandërperë shpërthente kujtonte lirinë

Digjte pamjaftueshëm ardhacakët e gjorë

Brez pas brezi kumtonim amanetin

Nga oxhaku ata duhet shpor.

 

Pas një odiseade të gjatë shumë

Pushtuesi u godit rëndë fushëbetejën dorëzoi

Ne mbledhur në mësonjëtoren Korçë me nam

E lartë fryma për dije tek ne rrezatoi.

 

Drejtuar qendrave tek Ilirët e mësimnxënies

Trashëguar shkathtësitë gjenetike sundojnë

Plejada e dijetarëve sot buron sukses

Të përqafuar jemi nga miqtë që na nderojnë.

 

Melodia e mesnatës nën thuprën e maestros

Kujton mrekullinë e besnikërisë

Kokëlartë marshojnë apostujtë e Iliridës

E përkryer filharmonia derdhë tingujt e lirisë.